Κακογερνάνε οι ψεύτες... pic.twitter.com/UvJLddrJhe
— oldschoolfileles (@oldfileles) August 24, 2026
-Με κατηγορούν ότι είμαι αμετανόητος. Ομολογώ την ενοχή μου, είμαι αμετανόητος.
— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) August 28, 2026
Ούτε που κατάλαβε τι είπε, ο ανόητος 🤷🏻♂️ https://t.co/L3hkgwnfYO pic.twitter.com/SgeOEM37fd
Του ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΓΑΤΟΥ
Οι άνθρωποι που πόνταραν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα έχουν αντιληφθεί ότι ο πρωταγωνιστής δεν έχει αλλάξει και το rebranding δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ξαναζεσταμένο φαγητό.
Έχουμε μιλήσει για τις μέτριες επιδόσεις της ομάδας Τσίπρα. Ομως, το θέμα έχει και άλλες διαστάσεις. Φτάνει και πιο ψηλά. Το ερώτημα «μπορεί;» αρχίζει να μπαίνει δίπλα στο όνομα του ίδιου του προέδρου της ΕΛΑΣ.
Και δεν αναφερόμαστε στις δημοσκοπήσεις, στους πολίτες, στους δημοσιογράφους, στα στελέχη (γενικά), αλλά στους κύκλους των ανθρώπων που πόνταραν σε αυτόν (ειδικά): είτε ως εναλλακτική είτε ως διαπραγματευτικό χαρτί (για τους δικούς τους σκοπούς). Στους… εθελοντές, δηλαδή, που βάζουν από το «υστέρημά» τους για να κάνει πολιτική καμπάνια ο πρώην πρωθυπουργός.
Μέρα με την ημέρα αντιλαμβάνονται αυτό που ο «Κόκκινος Γάτος» έγραψε από την αρχή: όπως και να το πει κανείς –rebranding, αλλαγή, ΕΛΑΣ– το ξαναζεσταμένο φαγητό θα είναι πάντα ξαναζεσταμένο φαγητό.
Πρώτα και κύρια γιατί ο ίδιος ο πρωταγωνιστής δεν έχει αλλάξει. Δεν έχει διαβάσει, δεν έχει ρίξει δουλειά για να γίνει καλύτερος, δεν προσπαθεί περισσότερο. Λέει τα ίδια και τα ίδια, ψαρεύει σε θολά νερά και ακολουθεί τις τακτικές της αξέχαστης (δυστυχώς για τον ίδιο)… πρώτης φοράς. Με ευλάβεια θα μπορούσε να πει κανείς. Είτε γιατί αυτό ξέρει, αυτό κάνει, είτε γιατί δεν θέλει να αλλάξει ή απλώς δεν μπορεί!
Η απουσία, κατ’ αρχάς, μιας ειλικρινούς και γενναίας αυτοκριτικής παραμένει εκκωφαντική. Ακόμα και τώρα, αρνείται πεισματικά να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Για τον Αλέξη Τσίπρα φταίνε πάντα οι άλλοι: τα στελέχη, οι κακές συγκυρίες, τα «συμφέροντα», η κακή επικοινωνία ή η ίδια η κοινωνία που «δεν τον κατάλαβε».
Καμία ανάληψη πραγματικής ευθύνης για τα στρατηγικά του λάθη, καμία παραδοχή του δικού του πολιτικού ελλείμματος που οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Επειτα, υπάρχει το αμείλικτο πρόβλημα του κενού στον προγραμματικό του λόγο. Πού είναι το νέο, σύγχρονο αφήγημα;
Την ώρα που ο κόσμος τρέχει με τις ταχύτητες των νέων οικονομικών και γεωπολιτικών δεδομένων, το δικό του πολιτικό λογισμικό (για να μην ξεχάσουμε και όσα γράφαμε χθες) έχει ξεμείνει στην «αναλογική» εποχή του 2015. Δεν καταθέτει καμία επεξεργασμένη, ρεαλιστική αντιπρόταση για το αύριο της χώρας. Αντίθετα, απλώς αναμασά σκόρπια τσιτάτα μιας περασμένης δεκαετίας, ελπίζοντας μάταια ότι η παλιά συνταγή θα λειτουργήσει ξανά.
Και φυσικά, η ηχηρή απουσία ανθρώπων με γνώση και εκτόπισμα. Μια «ολική επαναφορά» απαιτεί μια καινούργια, δυναμική ομάδα που να εκπέμπει σοβαρότητα. Αντί να πλαισιωθεί από τεχνοκράτες, ειδικούς και νέα, άφθαρτα πρόσωπα που θα έδιναν άλλον αέρα και αξιοπιστία στο εγχείρημα, πορεύεται πρακτικά μόνος του. Ο Τσίπρας και μόνο όσοι ο ίδιος εγκρίνει!
Ομως, χωρίς στελεχιακό δυναμικό να στηρίξει τη «μετάβαση», η εικόνα του περιβόητου rebranding καταρρέει πριν καν στηθεί.
Γι’ αυτό και σκέφτεται, να κατεβάσει στελέχη από τον εξώστη και να τα ανεβάσει στη σκηνή. Ποιους;
Μα εκείνους που… του έφταιγαν!
Το κερασάκι στην τούρτα είναι αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια να πατάει ταυτόχρονα σε δύο βάρκες. Από τη μία, πασχίζει να φορέσει το κοστούμι του θεσμικού, μετριοπαθούς Ευρωπαίου συνομιλητή μέσω του ινστιτούτου του, και από την άλλη, συνεχίζει να κλείνει το μάτι σε έναν ρηχό λαϊκισμό, προσαρμόζοντας τα λόγια του ανάλογα με το ποιο ακροατήριο νομίζει ότι τον ακούει.
Σε κάθε περίπτωση, τα… κρεμμύδια έχουν αρχίσει να καίνε όσους επένδυσαν στη μεγάλη επιστροφή. Δεν έχει πει πόσα έχουν δώσει οι εθελοντές, αλλά αν συνεχίσει έτσι…
–και αποδεχόμαστε την ειλικρίνεια των λεγομένων του, ότι πρόκειται για συλλογική επένδυση– οι άνθρωποι θα κλαίνε τα λεφτά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου