στο τικ τοκ εχει γινει viral ενας τυπος που δεν εχει ενεργηθεί 15 μέρες pic.twitter.com/mmAWZSvNFZ
— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) August 24, 2026
Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ
Τον Αλέξη τον είχαν για χαμένο από την πιάτσα.
Είχε φάει τις σφαλιάρες του και, αφού πρώτα μάζεψε "όλο το χαρτί", την έκανε μ’ ελαφρά. Παρέδωσε το μαγαζί κι άφησε τους παλιούς συνεταίρους να πλακώνονται μεταξύ τους για τα φραγκοδίφραγκα. Κυκλοφορούσε πλέον στα μεγάλα τα σαλόνια με βιβλία, Ινστιτούτα και ύφος ανθρώπου που, όταν του έλεγες "κόμμα", σε κοίταζε απορημένος και ρωτούσε:
— Κόμμα; Ποιο κόμμα; Τι είναι αυτό;
Μόνο που η πιάτσα της πολιτικής, μάγκα μου, αφήνει ένα κουσούρι. Όποιος γεύεται μια φορά την εξουσία, τη μυρίζεται από τρία χιλιόμετρα μακριά και θέλει πάντα κι άλλη. Και φέτος η μυρωδιά έρχεται βαρβάτη από Θεσσαλονίκη μεριά.
Στη ΔΕΘ είχαν αρχίσει τα γνωστά. Γυάλισμα τα παπούτσια, πρόβες στα χαμόγελα, πακέτα, εξαγγελίες, υπολογισμοί και εκείνο το παραδοσιακό πανηγύρι όπου για μία εβδομάδα ολόκληρη η χώρα μαθαίνει ότι από τον Ιανουάριο, θα αλλάξει η ζωή της. Τουλάχιστον μέχρι τον… Ιανουάριο.
Ο Κυριάκος, όπως θέλει το έθιμον, είχε την… "παραγγελιά". Έτσι γίνεται χρόνια. Βγαίνει πρώτος ο πρωθυπουργός, η ορχήστρα παίζει γι’ αυτόν, λέει εκείνος το τραγούδι του και μετά παίρνουν σειρά οι υπόλοιποι.
Μια μπέσα, ένα φιλότιμο της πολιτικής πιάτσας, από τα λίγα που δεν έχουν χαθεί, ακόμα. Δεν είναι νόμος, δεν σε πάνε αυτόφωρο αν δεν το τηρήσεις, αλλά όλοι ξέρουν ότι υπάρχει. Και όλοι το σέβονται.
Μέχρι φέτος το σεβόταν κι ο Αλέξης. Τώρα αποφάσισε να το γράψει εκεί που θα έγραφε και τις αγορές, παίζοντας τους νταούλια.
Διότι μπορεί να έγινε statesman, να γκριζάρισε όσο πρέπει, να έγραψε την "Ιθάκη" και να απέκτησε εκείνο το σοβαρό βλέμμα του ανθρώπου που έχει πλέον συμφιλιωθεί με την Ιστορία, αλλά μόλις είδε αφύλακτη την πόρτα, κάτι μέσα του σκίρτησε. Το παλιό του χούι, η γνωστή φωνούλα μέσα του, δεν έλεγε να το βουλώσει: "Χώσου. Τρούπωσε. Μην χάσεις την ευκαιρία για την "υπέροχη αναμπουμπούλα" που θέλουν οι Μεγάλοι Τιμονιέρηδες".
— Πότε μιλάει ο Μητσοτάκης;
Του είπαν.
— Ωραία. Εγώ θα μιλήσω πριν.
Και κάπως έτσι, ο κύριος του Ινστιτούτου έγινε πάλι ο Αλέξης της πιάτσας.
Έβαλε το σακάκι, ίσιωσε το μαλλί, κοίταξε προς Θεσσαλονίκη και αποφάσισε να χαλάσει λίγο τη μανέστρα. Όχι τίποτε σπουδαίο. Μια μικρή σφήνα. Έτσι, για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι.
Μόνο που στο απέναντι μαγαζί, καθόταν ο Άδωνις. Που περιστέρι της ειρήνης ή κιοτή, δεν τόνε λες. Αν μυριστεί καβγά, δεν θ’ αλλάξει πεζοδρόμιο, δεν θα κάνει τουμπεκί. Θα βγει μπροστά για την τιμή και το γόητρό του.
Αφού λοιπόν τον στόλισε όμορφα, στο τέλος του κόλλησε και την ταμπέλα: "Παλιόπαιδο ήταν, παλιόπαιδο παραμένει".
Κι έτσι ξαφνικά, λύθηκε όλο το μυστήριο της πολιτικής επιστροφής Τσίπρα με τέσσερεις λέξεις.
Διότι το δύσκολο με το rebranding δεν είναι να φτιάξεις καινούργια ταμπέλα.
Ούτε να αλλάξεις μαγαζί.
Ούτε να πετάξεις τους παλιούς συνεταίρους που σου χαλάνε τη μόστρα. Ακόμη και το παλιό εμπόρευμα για φρέσκο, μια χαρά το πλασάρεις. Αυτά τα έχουν κάνει πολλοί, πολλές φορές.
Το δύσκολο είναι να περνάς από την παλιά σου γειτονιά και να μη σε κράζουν με το παρατσούκλι.
Ο Αλέξης προσπάθησε πολύ. Αποσύρθηκε, ξαπόστασε, έγραψε το βιβλίο του, έστησε το Ινστιτούτο του και, όταν έκρινε πως είχε έρθει η ώρα, ξανάνοιξε κανονικά νέο μαγαζί. ΕΛΑΣ λέει αυτή τη φορά. Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, με καινούργια ταμπέλα, καινούργια μόστρα και τον ίδιο πάντα πίσω από τον πάγκο.
Τώρα πια δεν κρύβεται κιόλας. Δηλώνει πως θέλει να κυβερνήσει, οργανώνει το μαγαζί για τις εκλογές, μαζεύει κόσμο, φτιάχνει πρόγραμμα και γενικώς κάνει όλα όσα κάνει ένας άνθρωπος που θέλει να ξαναπάρει το μαγαζί της εξουσίας. Απλώς με περισσότερο statesman, λιγότερα νταούλια και σαφώς καλύτερο περιτύλιγμα.
Και φυσικά, όλα γίνονται με τη γνωστή αθωότητα του Αλέξη.
Όπως εντελώς τυχαία διάλεξε να πάει στη Θεσσαλονίκη ακριβώς πριν από τον Κυριάκο. Όχι βέβαια για να του χαλάσει τη μανέστρα, να του κλέψει λίγο από το πάλκο και να θυμίσει στην πιάτσα ποιος ξέρει από παλιά να μπαίνει σφήνα, να… τρουπώνει.
Προς Θεού. Σύμπτωση. Απλή, όλως τυχαία σύμπτωση…
Και για να είμαστε δίκαιοι, το κόλπο έπιασε.
Η κυβέρνηση τσίμπησε, ο Άδωνις πήρε φωτιά, τα κανάλια άνοιξαν νταλαβέρι και ο Αλέξης βρέθηκε πάλι εκεί που πάντα του άρεσε περισσότερο.
Στη μέση. Κι όλοι να μιλούν γι’ αυτόν.
Κάπου εδώ, αν ζούσε ο Τσιφόρος, θα χαμογελούσε μόρτικα και φαρμακερά.
Γιατί ήξερε καλά πως τα παλιόπαιδα της πιάτσας μπορεί να μεγαλώνουν, να αλλάζουν κουστούμια, ακόμη και να γράφουν βιβλία.
Μόνο ένα πράγμα δεν αντέχουν:
Nα μη τους δίνει κανείς σημασία. Τότε βρίσκουνε τρόπο, κάνουνε ντου και χώνονται! Με τη μία κι επιτόπου!
Αλλιώς τι διάολο κουτσαβάκια της φακής θα ’τανε;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου