Toυ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ
Μετά την περσινή εμπειρία στις Κυκλάδες σε δωμάτιο που θύμιζε το ψυχιατρείο της Λέρου, η φετινή, εξίσου φωτισμένη επιλογή για διακοπές ήταν η Θάσος. Με αξίωσε λοιπόν ο Θεός και η εταιρεία (την ευχαριστώ) να απολαύσω ολιγοήμερες διακοπές (από μόνο του ένα προνόμιο) σε δωμάτια κοντά στη θάλασσα. Κάπου εδώ θα έπρεπε κανονικά να τελειώνει αυτό το κείμενο, εφόσον, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, όποιος κατάφερε να πάει διακοπές μέσα Αυγούστου σε τουριστικό νησί, έστω για λίγες μέρες, ακόμη και σε low budget δωμάτιο, καλό θα ήταν να το βουλώνει ή τουλάχιστον να μην κοιτάει να βγει κι από πάνω.
Πείτε το λοιπόν επαγγελματική διαστροφή –εφόσον παρατηρείς πράγματα γύρω σου, θες μετά να πεις και την ιστορία (γιατί αλλιώς θα σκάσεις)– και κάπως έτσι φτάνουμε στα εξής.
Καταρχάς, η επιλογή βασίζεται στην κουτοπονηριά. Στην (ανόητη) ιδέα ότι θα ξεγελάσεις το «σύστημα», γιατί νομίζεις ότι είσαι πιο έξυπνος από τους άλλους, και στη διαπίστωση (αυτό σωστό) ότι οι Κυκλάδες είναι πλέον «κλειστές» για το εισόδημα του μέσου Eλληνα.
Στην προσπάθεια να τετραγωνίσεις τον κύκλο, οδηγείς λοιπόν οκτώ ώρες έως την Κεραμωτή Καβάλας, περνάς απέναντι με το καραβάκι στη Θάσο (σε 40 λεπτά και με 34 ευρώ για ΙΧ και δύο άτομα) και θεωρείς πως τους έπιασες όλους κότσο!
Αμ δε! Την ίδια ιδέα με σένα είχαν χιλιάδες άνθρωποι από την Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία, τη Σερβία κ.ο.κ., που οδήγησαν τα ωραιότατα Audi και Mercedes έως την Κεραμωτή για να κάνουν διακοπές στη Θάσο (μόλις 20% τα ΙΧ με ελληνικές πινακίδες που συναντάς στο νησί).
«Και πού είναι το πρόβλημα;» θα πείτε. Φρέσκο χρήμα φέρνουν οι άνθρωποι χωρίς να κάνουμε σχεδόν τίποτα (πουλάμε ήλιο και θάλασσα πανάκριβα) και επιβεβαιώνουν στην πράξη και τις στατιστικές της Eurostat για το πόσο έχει βελτιωθεί το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών από τις χώρες των Βαλκανίων που κάποτε θεωρούσαμε πολύ φτωχότερες από εμάς. Να ’ναι καλά, με άλλα λόγια, οι άνθρωποι που έρχονται και στηρίζουν τη βασική μας δραστηριότητα, τις τουριστικές υπηρεσίες.
Κάποτε ήμασταν «τα γκαρσόνια της Ευρώπης», τώρα γίναμε και των Βαλκανίων. Μέχρι εδώ όλα τέλεια. Τέλεια, αρκεί να βρούμε και κάτι άλλο να κάνουμε ως χώρα, να διαφοροποιήσουμε δηλαδή κάπως το παραγωγικό μας μοντέλο, γιατί, αν δεν το κάνουμε, θα συμβεί το εξής:
Oπως δεν «χωράμε» πια να κάνουμε διακοπές στις Κυκλάδες (γιατί δεν έχουμε τα λεφτά) δίπλα στους Σουηδούς, τους Ολλανδούς, τους Γάλλους, τους Κινέζους και τους Αμερικανούς (αυτό είναι πια κανονικότητα, σε κάνουν «ντα» αν πεις «θέλω κι εγώ διακοπές στα ωραία μέρη της πατρίδας μου και όχι στα Φάρσαλα»), σε λίγο δεν θα «χωράμε» ούτε στους βόρειους και ανατολικούς τουριστικούς προορισμούς (χερσαίους και νησιωτικούς) δίπλα σε Βούλγαρους, Ρουμάνους και, πολύ σύντομα, Αλβανούς τουρίστες.
Να ’ναι καλά οι άνθρωποι, αλλά...
δεν πρέπει κι εμείς κάτι να κάνουμε;
Γιατί σύντομα δεν θα χωράμε πουθενά, που λέει και το τραγούδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου