Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
«Η Αθήνα αιφνιδιάζεται». Και ποτέ δεν κουράζεται να «αιφνιδιάζεται» από την Τουρκία. Αυτός ο εμπεδωμένος ανθρωπομορφισμός για τις διμερείς σχέσεις –όπου τα κράτη πάντοτε εμφανίζονται να έχουν συναισθήματα, να «προκαλούν» και να «ταπεινώνονται», να θυμώνουν και να φοβούνται– συσκοτίζει το ιστορικό και γεωπολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο η Ελλάδα καλείται να συμβιώσει με τον ισχυρότερο γείτονά της. Ως «αιφνιδιασμός» εμφανίζεται έτσι η δυνατότητα της Τουρκίας να πολιτεύεται πάντα με το μισό πόδι εντός του δυτικού πλαισίου και το ενάμισι στο επίπεδο που διαμορφώνεται από τον ιδεασμό της περιφερειακής υπερδύναμης.
Σε αυτό το επίπεδο, τίποτε δεν είναι κυριολεκτικά «απρόβλεπτο». Κάθε «εκτός πλαισίου» κίνηση –που αψηφά όχι μόνο το διεθνές δίκαιο, αλλά και τις πολιτικές συντεταγμένες που προσδιορίζουν το στίγμα κάθε άλλης χώρας του ΝΑΤΟ– είναι αναμενόμενα «απρόβλεπτη».
Ετσι και με τον «αιφνιδιασμό» για τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα. Μήπως δεν τα περιμέναμε;
Μήπως τα πάρκα που θεσπίστηκαν τώρα δεν είχαν χαραχθεί ακριβώς έναν χρόνο πριν από το τουρκικό «Κέντρο Ερευνας για το Δίκαιο της Θάλασσας»;
Μήπως υπήρχε στην Αθήνα καμία ψευδαίσθηση ότι η ελληνική αυτοσυγκράτηση να κρατήσει τα δικά της πάρκα εντός των χωρικών υδάτων συνιστούσε εχέγγυο αμοιβαιότητας;
Δεν είχε, άραγε, εδώ και πολύ καιρό φανεί ότι η πολιτική της αναβολής –«συμφωνούμε ότι διαφωνούμε και αναζητούμε συγκλίσεις στα ζητήματα χαμηλής πολιτικής»– είχε εξαντλήσει τη δυναμική της;
Στα δύο χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από το επεισόδιο της Κάσου, που δεν επιτρεπόταν να ονομάζεται επεισόδιο, τα ελληνοτουρκικά έχουν μπει στην τροχιά μιας υποτροπής. Αυτή η τροχιά δεν επιχειρήθηκε να ανατραπεί και για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους. Η πίεση προς την κυβέρνηση δεν προέρχεται από την (κανονική) αντιπολίτευση, αλλά από συνιστώσες της κυβερνώσας παράταξης που έχουν επιλέξει ως πεδίο ανάπτυξης της εσωτερικής στρατηγικής τους τις σχέσεις με την Τουρκία.
Τα περιθώρια δράσης της πολιτικής έναντι της Αγκυρας περιορίστηκαν έτσι σε υψηλούς συμβολισμούς –και ακριβούς εξοπλισμούς– χωρίς να υπάρχει πολιτικό κεφάλαιο για να αναληφθούν πρωτοβουλίες απευθείας προς την άλλη πλευρά.
Η Ελλάδα επιχειρεί να περιορίσει την Τουρκία μέσω τρίτων, σε μια συγκυρία κατά την οποία οι «τρίτοι» είναι είτε απορροφημένοι σε άλλα μέτωπα (Ευρώπη, Ισραήλ) είτε μεταλλαγμένοι (Αμερική). Ο πραγματικά απρόβλεπτος παράγοντας είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η βολονταριστική ασυναρτησία που εκδηλώνουν οι εκπρόσωποί τους στην περιοχή.
Η Ελλάδα μπαίνει σε μια περίοδο εννεάμηνης πολιτικής επισφάλειας. Κάθε κίνηση στο εξωτερικό μέτωπο δεν μπορεί παρά να επιχειρείται με γνώμονα τον προεκλογικό της αντίκτυπο εντός.
Η τακτική της αποτροπής της «στραβής» ...
δεν είναι στην παρούσα φάση σκέτος συντηρητισμός.
Τώρα, και μέχρι την εκλογική άνοιξη του 2027, προέχει να μην αιφνιδιάσουμε τους εαυτούς μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου