Το ένδυμα, όπως φαντάζομαι έγραφε η πρόσκληση, trendy αριστερό. Ακριβά καθημερινά κοστούμια χωρίς γραβάτα, ψηλοτάκουνο για τις κυρίες και αν το επιτρέπουν οι συνθήκες ακάλυπτες γάμπες. Ντύσιμο ανθρώπου που του αρέσουν τα ακριβά τώρα που έπιασε την καλή αλλά δεν έχει συνηθίσει στο ακριβό κοστούμι και το φοράει σαν να ντρέπεται. Το σακάκι που υποφέρει από τις κινήσεις του, την προεξοχή της κοιλίτσας και το σώμα που δεν κρύβει τη δυσθυμία του.
Τι να σημαίνουν όλ’ αυτά;
Και γιατί το γραφείο του πρωθυπουργού φρόντισε να μοιράσει φωτογραφίες από τη χαλαρή δεξίωση, οι περισσότερες με τον ίδιο δίπλα σε κάποιον ηλικιωμένο, όπως ο πιανίστας, για να φαίνεται ο ίδιος νέος;
Μάλλον για να μας πουν ότι περνούν καλά και ότι αυτό βγαίνει προς τα έξω.
Μην πυροβολείτε τον πιανίστα. Στα γεράματα κάτι πρέπει να κάνει κι αυτός, ακόμη κι αν η φήμη του έχει θαμπώσει και τον θυμούνται μόνον κάτι κέντρα που παρακμάζουν μαζί με τους θαμώνες τους. Αντάρτικα του ζήτησαν να παίξει. Αντάρτικα τους έπαιξε. Βουλευτής είναι κι αυτός. Και την «ασώματο κεφαλή» να του ζητήσουν θα την παραστήσει για χάρη της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Ακουσα κάποιον να λέει πως...
θα τρίζουν τα κόκαλα του «Αρη», του Βελουχιώτη ντε.
Μάλλον ο Σκόμπι και ο Τσακαλώτος θα το ’χουν ρίξει στο πιοτό για να παρηγορηθούν μετανιωμένοι που μας έσωσαν από τον Αρη και τους μαχαιροβγάλτες του.
Μα ούτε αυτό; Ούτε ένα κοκτέιλ πάρτι δεν μπορούν να στήσουν χωρίς να αφήσουν το αποτύπωμα του ευτράπελου ιστορικού απολιθώματος;
Μην ξεχνάμε ότι η χούντα έπεσε όταν πια κανείς δεν την έπαιρνε στα σοβαρά. Η αρχή ισχύει και για δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.




Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου