την ολόμαυρη ράχη
περπατώντας
η Δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά
παλληκάρια
και στην κόμη
στεφάνι φορεί
γεναμένο
από λίγα χορτάρια
που είχαν μείνει
στην έρημη γη».
•••
«Δυστυχισμένε μου λαέ,
καλέ κι ηγαπημένε,
πάντοτ’ ευκολοπίστευτε
και πάντα προδομένε».
•••
{…}
«Αραπιάς άτι,
Γάλλου νους,
βόλι Τουρκιάς,
τόπ’ Άγγλου!
Πέλαγο
μέγ’, αλίμονο,
βαρεί
το καλυβάκι
σε λίγην
ώρα ξέσκεπα
τα λίγα στήθη μένουν!
Αθάνατή ‘σαι,
που βροντή,
ποτέ δεν ησυχάζεις;».
…………………
………………..
Εννοείται όθεν
ότι το στάδιον
του ανθρώπου τούτου,
του λεγόμενου πολιτικού,
συνίσταται στην επικαρπίαν
της εξουσίας.
Να χαρή την εξουσία!
ιδού το στάδιόν του!...
Και πραγματικώς τη χαίρεται
με απληστίαν,
καθένας τη φορά του,
σαν κόρακας απάνου
σε ψόφιο
και μεταχειριζόμενος
κάθε...
να βασταχτεί
στη θέση του, και κάθε
ανοσιώτερο για να ξαναπάη.
……………………………………..
……………………………………..
Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ,
ΑΝΔΡ. ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ.
Οι Μεγάλοι μάς δίνουν τό δικαίωμα.
Ο νοών νοείτω.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου