Η μικροκοινωνιολογία του θεμάτος,
τουλάχιστον στην Ελλάδα, έχει αφήσει χωρίς εξέταση και έρευνα ένα
πασιφανές αλλά ουδόλως αυτονόητο ή λογικό γεγονός.
Σ' όλον τον κόσμο η
έρευνα της αγοράς, και του θεάματος, επανεξετάζει τα προϊόντα που
πλασσάρει, τροποποιεί τα κριτήριά της, αυξάνει τις απαιτήσεις της
σύμφωνα πάντα με τις απαιτήσεις των πελάτων της.
Και βέβαια πελάτες στη βιομηχανία του θεάματος είναι οι πάσης
φύσεως χορηγοί (κυρίως η διαφήμιση) και το κοινό που καταναλώνει θέαμα.
Λέμε συνήθως πως και οι δύο αυτοί πελάτες είναι σαν τα θηρία σε ρωμαϊκό
αμφιθέατρο, τρελαίνονται για φρέσκο κρέας και διψούν για αίμα, νέο αίμα.
Ετσι ανάλογα με τις ορέξεις του πελάτη αλλάζουν τα θεάματα, τα πρόσωπα,
η αισθητική και το περιεχόμενο του προσφερόμενου προϊόντος.
Είναι λοιπόν άξιο έρευνας πώς στο μακάριο τούτον τόπο
κατορθώνουν να επιβιώνουν και να... αμείβονται, και μάλιστα από
επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν έλλειψη ρευστότητας στην αγορά του
θεάματος, κάτι νεατερντάλια φαινόμενα, ξεζουμισμένα εδώ και πολλά
χρόνια.
Αφού απέτυχαν και τίναξαν τα πέταλα οι προσωπικές τους απόπειρες
να πουλήσουν φανταχτερές πλαστικές χάντρες για διαμάντια, βρίσκουν
στέγη και γίνονται μάλιστα και παράκλητα καταφύγια θεαματικότητας.
Επειδή οι επιχειρηματίες δεν είναι φιλάνθρωποι, μία μόνο εξήγηση
υπάρχει:
Το κοινό, οι καταναλωτές θεάματος, έχουν μείνει ναρκωμένοι όπως
οι βόες και χωνεύουν δεινόσαυρους και άλλα τέρατα της παλαιολιθικής
εποχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου