Υπόκλιση σε μια καθαρή αριστερή ματιά και σε μια εντιμη αριστερή αυτοκριτική...

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Έχω δυο. Πώς να το πω; Εμμονές; Ιδιοτροπίες; Πες τα και κουσούρια. Πιο πολύ από το πού πάει ένας άνθρωπος με νοιάζει να γνωρίζω από πού ξεκίνησε. Να βρω πόσο ξέφυγε από τις «προδιαγραφές» του, πόσο πολέμησε τις σταθερές του, πόσο ξεβολεύτηκε από τα στερεότυπα της κοινωνικής του τάξης. (Όλες οι κοινωνικές τάξεις έχουν στερεότυπα). 

Έχω κι ένα δεύτερο. Βαριέμαι, παλιά θα έλεγα με εκνευρίζουν απόλυτα, οι άνθρωποι που χώνουν τη ζωή τους σε μανιέρες. Την αυταρέσκεια που κρύβει ένα επίμονο σήμα κατατεθέν που τελικώς σε εγκλωβίζει. Πώς να σας το εξηγήσω τώρα αυτό; Να! Θα σας δώσω ένα ακραίο παράδειγμα. Η Νανά Μούσχουρη είναι για τον περισσότερο κόσμο μια μαγευτική φωνή με διεθνή καριέρα που χαίρει σεβασμού. Όχι ότι δεν είναι αλλά για μένα είναι κυρίως μια γυναίκα που περπάτησε μια ζωή για να μην αλλάξει ποτέ σκελετό γυαλιών. Προσθέστε το τσιμπούκι του Θάνου Μικρούτσικου ή το καπέλο του Βασίλη Βασιλικού.

Ο Γρηγόρης Ψαριανός ήταν καλεσμένος σε ένα πάρτυ. Το ίδιο και γω. Κάθισε σε μια καρέκλα απόμερη. Πέρασα από μπροστά του. Γρήγορη ματιά, γρήγορη σκέψη, αυθόρμητη. Χωρίς πολλές κουβέντες. Έτσι παράγει το μυαλό όταν δεν το παρακολουθεί κάποιος άλλος. Έλλην αριστερός που φοράει σε όλες του τις εμφανίσεις το ίδιο αμάνικο μπουφάν με τις πολλές τσέπες. Βαριέμαι! Βαριέμαι αφόρητα. Γράψε μια από τα ίδια. Έτσι κοφτά (και άδικα ενδεχομένως) δεν κατατάσσει το άτιμο μυαλό; Παραδεχτείτε ότι συμβαίνει και σε σας. Παρακαλώ! Σε τούτο το κείμενο ωστόσο οφείλω να δώσω εξηγήσεις παραπάνω. «Έλλην αριστερός»… Κοινότοπες φράσεις, πανομοιότυπες λέξεις χρόνια και χρόνια. Καμία κριτική ενός συστήματος που κατάρρευσε. Σαν να υπερασπίζεσαι ένα όνειρο ως μαγευτικό και να αποκρύπτεις τον εφιάλτη που σε τίναξε επάνω. Σαν να είδαν ένα έργο κι ενώ από την μέση και πέρα κοιμήθηκαν και δεν είδαν την εξέλιξή του ωστόσο το διατυμπανίζουν. Μπέρδεμα.

Τον τελευταίο καιρό ταξίδεψα στην Ρωσία. Μελέτησα το σύστημά της. Τον πολιτικό αντίποδα της ανθρωπότητας κάποτε. Συνειδητοποίησα ένα μεγάλο λάθος. Δεν κάνουμε δίκαιη σύγκριση. Δεν συγκρίνουμε τον φτωχό Ρώσο του κομμουνισμού με τον φτωχό Αμερικάνο πολίτη. Εκείνον τον παχύσαρκο μπροστά σε μια οθόνη, απολύτως αμόρφωτο και  αποσυνάγωγο που πεθαίνει έξω από το νοσοκομείο που δεν του ανοίγει τις πύλες του. Δυστυχώς απορρίψαμε συλλήβδην το σύστημα του κομμουνισμού κυρίως γιατί οι ίδιοι οι άνθρωποι που είχαν το «know how» του δεν τον υπερασπίστηκαν στο ελάχιστο μετά την κατάρρευσή του. Γιατί δυστυχώς το ποτάμι του καταναλωτισμού και του καπιταλισμού δεν έδωσε τον χρόνο για γέφυρες αλλά πήδηξαν με μιας από το ένα άκρο στο άλλο. Δυστυχώς έχασε η ανθρωπότητα μια ευκαιρία, μια μαρτυρία, να μας πάει παραπέρα. Ένα γεφύρι γνώσης. Κι ενώ μια μεγάλη μερίδα «οπαδών» της αριστεράς, τουλάχιστον στη χώρα μας, ανήκουν στο διανοούμενο, ψαγμένο, διαβασμένο κομμάτι της (όπως θεωρούν τους εαυτούς τους και όχι πάντα άδικα), σχεδόν μάλιστα ως υποχρέωση να ταχτούν στους κόλπους της, κατά περίεργο τρόπο δεν θεωρούν υποχρέωση την κριτική, την ανάλυση, το ψάξιμο  των λαθών, των ακροτήτων. Λες και δεν έγιναν ποτέ λάθη. Λες και βολεύει να σκεπάσουμε τα χρόνια με ένα σεντόνι αλάθητου σχεδόν μουσειακό.

Στην μακριά μας προεκλογική περίοδο, προσπαθώ να πιαστώ από κάτι να γαργαλίσει το μυαλό μου, ίσως και την ψήφο μου. Ζόρικο το μεσοδιάστημα που ζούμε. Δρακουλιάρικο. Βρωμάει μούχλα, τρομάζει με πισωγύρισμα. Έψαχνα, έστηνα αφτί, σχεδόν εκλιπαρούσα την ένταξη. Όχι δεν ψάχνω ανθρώπους να με πετάξουν στον ουρανό. Όγκωσε η χώρα από δαύτους χρόνια και χρόνια. Αν ήθελα πέταγμα θα είχα χορτάσει. Η ταλαιπωρία μου διαχρονικά ως ψηφοφόρου είναι ότι αναζητώ κοινό νου, ότι γουστάρω ανθρώπους να με περπατήσουν στην γη. Σιγά μη χαρίσω τα ουράνια μου στους πολιτικούς! Για τόσο φελλό μ΄έχετε; Έψαχνα εναγώνια λοιπόν. Μέχρι που διάβασα μια φράση από μια συνέντευξη του Γρηγόρη Ψαριανού. Σας την μεταφέρω. Δεν είναι προτροπή για ψήφο. Είναι προτροπή για σκέψη. Και πάνω απ΄όλα είναι ένα. Πώς να το πω; Σαν να βγάζεις το καπέλο με εκτίμηση, σε κάποιον που κάποτε αδίκησες.

Aπόσπασμα από συνέντευξη στην Λίνα Παπαδάκη «Αν μπορούσατε να γυρίσετε 15 χρόνια πίσω ποια πράγματα που τότε βλέπατε σωστά, τώρα θα θεωρούσατε λάθος;»

«Θα ψήφιζα τον νόμο Γιαννίτση, θα στήριζα την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κυρίας Γιαννάκου, την χωροταξική μεταρρύθμιση Μάνου και Τρίτση, τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, θα στήριζα αποκρατικοποιήσεις ΔΕΚΟ και άλλω οργανισμών, θα συμφωνούσα με τις προτάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη για το μακεδονικό με σύνθετη ονομασία, μακριά από συλλαλητήρια του εθνικιστικού λαικισμού, τα εμπάργκο, τα καμποτάζ και τις αηδίες. Επίσης δεν θα θεωρούσα ότι ο κρατισμός και το δημόσιο συμφέρον είναι ταυτόσημες έννοιες. Έχουμε καταλάβει πια ότι μάλλον είναι έννοιες αντίθετες. Όπως και άλλα ιδεολογήματα που είναι πια στον αέρα λόγου χάρη «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή του επενδυτή, του επιχειρηματία, του αγρότη, του συνδικαλιστή, της πλουτοκρατίας, του Θεού, των γυναικών, των ομοφυλοφίλων, των ελλήνων, των ξένων. Νόμος είναι το δίκιο. Τελεία. Σκέτο».

Αγαπητέ κ. Ψαριανέ! Υποκλίνομαι στην καθαρή ματιά. Στην μία από τις λίγες αληθινή αυτοκριτική που μ΄αξίωσε ο Θεός της χώρας μου να εισπράξω από πολιτικό άνδρα. Τελεία!