Ολες ανεξαιρέτως οι μεγάλες δυνάμεις έχουν δεσμευτεί ότι θα τηρήσουν
την αρχή της μη παρέμβασης στη Συρία, εντούτοις άπαντες γνωρίζουν πως
όλες, άλλες σε μικρότερο και άλλες σε μεγαλύτερο βαθμό, παραβιάζουν στην
πράξη τη συγκεκριμένη αρχή.
Τις κατηγορίες περί πωλήσεων επιθετικών
ελικοπτέρων στο καθεστώς του Μπασάρ Ασαντ, που εξαπέλυσε το βράδυ της
Τετάρτης κατά της Ρωσίας η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ακολούθησε η
διαρροή πληροφοριών σχετικά με τον εξοπλισμό των ανταρτών από τη
Σαουδική Αραβία και το Κατάρ υπό την ανοχή της Δύσης. Συνεπώς η αρχή της
μη παρέμβασης στη Συρία είναι τόσο διάτρητη, όσο και εκείνη για τον
ισπανικό εμφύλιο. Ο λόγος, μάλιστα, για τον οποίο η άτυπη συμφωνία της
μη παρέμβασης δεν έχει ακόμα στιγματιστεί ως η «απόλυτη απάτη», όπως
συνέβη με τη συνθήκη του 1936, είναι διότι η αιματηρή διαμάχη στη Συρία
δεν έχει, προς το παρόν τουλάχιστον, αγγίξει τα επίπεδα έντασης του
ισπανικού εμφυλίου.
Παράλληλα, η σχετική αυτοσυγκράτηση που
επιδεικνύουν οι μεγάλες δυνάμεις αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι τα κράτη
που ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις στη Συρία δεν γνωρίζουν ούτε τα
ίδια ποια κατάληξη επιθυμούν. Την ίδια στιγμή, δε, τα κράτη αυτά δεν
θεωρούν δεδομένο ότι θα είναι σε θέση να θέσουν υπό έλεγχο τις εξελίξεις
αν, τελικά, εντατικοποιήσουν την παρεμβατικότητά τους. Οι κυβερνήσεις
της Δύσης, επίσης, αντιλαμβάνονται ότι η κοινή γνώμη τόσο σε ΗΠΑ όσο και
στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα υποδεχτεί με πανηγυρισμούς οποιαδήποτε
απόφαση μπορεί να οδηγήσει σε μια απευθείας ανάμειξη σ' έναν ακόμα
πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Ο
Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, ισχυρίστηκε την Πέμπτη ότι
οι πωλήσεις οπλικών συστημάτων στη Δαμασκό προορίζονται για χρήση
αυτοάμυνας και είναι καθ' όλα νόμιμες. Ανταποδίδοντας τις κατηγορίες που
είχε νωρίτερα εξαπολύσει η κ. Κλίντον, μάλιστα, ο Ρώσος αξιωματούχος
κατήγγειλε πως οι ΗΠΑ εξοπλίζουν μυστικά τους αντάρτες. Οι τόνοι,
λοιπόν, οξύνονται, όπως άλλωστε και η ένοπλη διαμάχη στη Συρία. Οχι,
πάντως, στον βαθμό που υπαινίσσεται η ρητορική.
Η πραγματικότητα
είναι ότι εκείνο που ενώνει τις μεγάλες δυνάμεις είναι η επιθυμία να
αποφύγουν μια κατάληξη της διαμάχης που δεν εξυπηρετεί τα εθνικά τους
συμφέροντα, παρά η επιθυμία για κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Η Ρωσία και το Ιράν δεν θέλουν να δουν ένα σύμμαχο κράτος να βυθίζεται, αν και το Κρεμλίνο σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί να φέρει το στίγμα της υποστήριξης ενός καθεστώτος που δεν υποστηρίζεται από τον λαό. Ακόμα και οι Ιρανοί, οι οποίοι στέλνουν διαρκώς συμβούλους και εκπαιδευτές στη Δαμασκό, σημειώνουν ότι εκείνοι αντιμετώπισαν τη δική τους εσωτερική αναταραχή χωρίς να καταφύγουν στα άρματα μάχης και στο πυροβολικό. Ουδείς τους, λοιπόν, δεν επιθυμεί να χάσει έναν σύμμαχο, ουδείς όμως θέλει έναν ανάπηρο σύμμαχο.
Πιθανότατα, η μόνη χώρα που γνωρίζει τι
ακριβώς επιθυμεί είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία έχει θέσει στόχο να
μετατρέψει τη Συρία σε ξεκάθαρα σουνιτικό κράτος και να επιφέρει ισχυρό
πλήγμα στο Ιράν. Οι ΗΠΑ και οι υπόλοιπες δυτικές χώρες είναι ξεκάθαρες
ως προς το ότι επιδιώκουν την απομάκρυνση του Μπασάρ Ασαντ από την
εξουσία. Φοβούνται, ωστόσο, για το τι θα ακολουθήσει σε περίπτωση που οι
Ασαντ αποτελέσουν παρελθόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου