ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Tα δύο βόδια!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΝΙΚΟΛΗ

Η απελθούσα κυβέρνηση αύξησε στο 23% τον ΦΠΑ των διδάκτρων στην ιδιωτική εκπαίδευση ως αντιστάθμισμα στη μετάταξη του βοδινού κρέατος από το 23% στο 13%.

Εδώ χωράει το αρχαίο γνωστό ανέκδοτο.

Ένας Αθηναίος πλησιάζει το φιλόσοφο Αρίστιππο ενδιαφερόμενος για την εκπαίδευση του γιου του. Ρωτάει και για τα δίδακτρα και όταν ακούει το ποσόν, σαστισμένος γιατί του φαίνεται υπερβολικό, λέει στο φιλόσοφο: «Μα με τόσα χρήματα αγοράζω ένα βόδι!»

 «Αγόρασέ το, λοιπόν», του απαντάει ο Αρίστιππος, KAI:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σαράντα χρόνια πίσω – και λοιπόν;

Της ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

Για ποιον λόγο οδηγούμαστε και πάλι σε εκλογές; 

 Την πιο ειλικρινή απάντηση (συνειδητά ή αφηρημένος) έδωσε, μάλλον, ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Νίκος Βούτσης, σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ. «Αν δεν τύχουμε μιας νέας έγκρισης (σ.σ. από τον λαό) δεν είναι απαραίτητο να μετέχουμε στην υλοποίηση του προγράμματος που ψηφίσαμε, αλλά μπορούμε να στηρίξουμε ή να ψηφίζουμε συγκεκριμένα μέτρα για τα οποία έχουμε δεσμευθεί». 

Δηλαδή, αν δεν είμαστε, εμείς, στην εξουσία, γαία πυρί μειχθήτω.  

Δηλαδή, αν δεν είμαστε, εμείς, η κυβέρνηση, γιατί να μας απασχολήσει η επόμενη μέρα της χώρας;  

Δηλαδή, η εξουσία είναι το μοναδικό κίνητρο. Αλλιώς τι πιο βολικό από την αέναη καταγγελία και διαμαρτυρία. Διαρκής αντιπολίτευση, μία από τις βασικές «αρχές» της Μεταπολίτευσης. Ανέξοδη κριτική, «όχι» σε όλα, καμία μεταρρύθμιση, να μείνουν τα πράγματα ως έχουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως συνέχεια –εν συγχύσει– της μεταπολιτευτικής περιόδου ακολουθεί τα ίδια δρομολόγια. Και όλα μαζί τα κόμματα, εδώ που κατάντησαν τη χώρα, το μόνο το οποίο μπορούν και κάνουν είναι εκλογές. Η άσκηση πολιτικής, η διακυβέρνηση της χώρας, απαιτεί συγκρούσεις με συμφέροντα, αποφασιστικότητα, απώλεια, αναπόφευκτη, δυσαρεστημένων ψηφοφόρων.
 
Τα εν Ελλάδι κόμματα ζούνε σα να βρίσκονται σε διαρκή προεκλογική περίοδο: με ανέξοδες υποσχέσεις και αντιλήψεις παράγωγες της αρχικής και χρεοκοπημένης «ευμάρειας με δανεικά». Δεν έχει σημασία ότι αυτόν το λογαριασμό πληρώνουμε τώρα και θα πληρώνουμε για δεκαετίες ακόμη. Σημασία έχει ότι γύρω από αυτήν την ιδέα συγκροτείται και η βασική εργαλειοθήκη του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δεν αλλάζει ούτε μετά τη δεύτερη, μέσα σε πέντε χρόνια, χρεοκοπία της χώρας.

(...) Μια ακόμη έκρηξη ειλικρίνειας (ήρθε) από το ιστορικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Μανώλη Γλέζο, στον Βήμα FM: «Η Ελλάδα ως πνεύμα, ως ιδέα, ως πολιτισμός, δεν πρόκειται να χαθεί ούτε αυτή την ώρα. Το πολύ-πολύ, εάν πάνε όλα στραβά, να πάμε σαράντα χρόνια πίσω, αλλά γιατί να πάμε σαράντα χρόνια πίσω;».  

Ο κ. Γλέζος, εν προκειμένω, δεν φαίνεται αφηρημένος. Ελαφρώς αναποφάσιστος μόνο. Σαράντα χρόνια πίσω. Και λοιπόν;  

Οι θέσεις του αντλούν από τη δεξαμενή ενός –ας τον ονομάσουμε– υπερώριμου ρομαντισμού. Πίσω στη Μεταπολίτευση και ο κ. Γλέζος. Στα οράματα και στα θάματα. Στους αγώνες και στις κινητοποιήσεις.


Ο κ. Βούτσης και ο κ. Γλέζος μπορεί να μη βρίσκονται στην ίδια πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν όμως τραφεί από τους ίδιους ιδεολογικούς καρπούς:

Ο πρώτος, πιο μπρούτος και κυνικός, γαλουχημένος πολιτικά με τις προτεραιότητες της κομματικής ατζέντας. 

Ο δεύτερος, βρέθηκε τη σωστή ώρα στη σωστή θέση. Eκτοτε, του αναγνωρίζεται η καθήλωση στην αντίσταση του τότε και του συγχωρείται η έλλειψη επαφής με το σήμερα. 

Και οι δυο, πάντως, έχουν μεγάλη εκτίμηση στο παρελθόν:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Mήπως οι πόλεμοι χρέους της Ευρώπης είναι θρησκευτικοί?

Του Leonid Bershidsky / BloombergView

 

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν λέει ότι ένας «θρησκευτικός πόλεμος» για το χρέος διεξάγεται στην Ευρώπη, στον οποίο το κυρίαρχο θρησκευτικό δόγμα κάθε χώρας καθορίζει την πλευρά που θα πάρει. 

Οι παρατηρήσεις του Μακρόν έγιναν χιουμοριστικά, αλλά στηρίζονται επίσης σε ιστορικά γεγονότα.

Μιλώντας σε συνέδριο γερμανών διπλωματών την Τρίτη, ο Μακρόν δήλωσε ότι ο πόλεμος που περιέγραφε σηματοδοτούσε μια «καλβινιστική» άποψη του χρέους, έναντι μίας «Καθολικής». Σύμφωνα με την πρώτη, πουριτανική προσέγγιση, οι χώρες οι οποίες «δεν τηρούν τις δεσμεύσεις τους» έπρεπε να πληρώσουν «μέχρι το τέλος της ζωής τους», είπε. Σύμφωνα με την Καθολική: «Αποτύχαμε, αλλά πάμε στην εκκλησία, να εξηγήσουμε την κατάσταση και μπορούμε να αρχίσουμε μια άλλη εβδομάδα την επόμενη μέρα».

Ο Μακρόν χρησιμοποίησε το χιούμορ για να γεφυρώσει τη γαλλο-γερμανική διαφορά στις συμπεριφορές απέναντι στη δημοσιονομική ευθύνη, η οποία σχεδόν εμπόδισε τους ηγέτες της ευρωζώνης να καταλήξουν σε μία συμφωνία για την Ελλάδα τον περασμένο μήνα. Είναι το είδος της προσέγγισης που ο καθηγητής Λούπιν δίδαξε τους μαθητές του στο βιβλίο «Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν» της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ: όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα μπόγκαρτ - ένα πλάσμα που εμφανίζεται με τη μορφή του χειρότερου φόβου αυτού που το βλέπει- κάποιος πρέπει να φωνάξει «Ριντίκιουλους» και να φανταστεί ότι η τρομακτική μορφή μεταβάλλεται με κωμικό τρόπο. Δεν είμαι σίγουρος ότι το ξόρκι θα λειτουργήσει, όμως, γιατί οι θρησκευτικοί διαχωρισμοί στο θέμα του χρέους είναι πραγματικοί και είναι δύσκολο να σβηστούν.

Σε μια μελέτη του 2002, οι Rene Stulz και Rohan Williamson απέδειξαν ότι οι παραδοσιακά καθολικές χώρες - από την Αυστρία ως την Αργεντινή – προσφέρουν πιο αδύναμη οικονομικά προστασία στους πιστωτές από ό,τι οι προτεσταντικές, όπως οι σκανδιναβικές χώρες. Οι καθολικοί πολιτισμοί είναι επίσης χειρότεροι όσον αφορά τα δικαιώματα των πιστωτών. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το νομικό σύστημα μιας χώρας – το κοινό ή το αστικό δίκαιο- ή το επίπεδο του πλούτου. Οι Stulz και Williamson θεωρούν ότι αυτό εντοπίζεται στην απαγόρευση της τοκογλυφίας στη μεσαιωνική (προ-προτεσταντική) εκκλησία, που είχε ως στόχο να προστατεύσει τους αδύναμους από τους ισχυρούς: Η μεσαιωνική εκκλησία είχε πρόθεση να περιορίσει τις οικονομικές συναλλαγές σε εκείνους στους οποίους το ένα από τα μέρη δεν θα επωφελούνταν από το άλλο, λόγω της μεγαλύτερης διαπραγματευτικής δύναμης.

Η Καλβινιστική Μεταρρύθμιση αντιμετώπισε την καταβολή τόκων ως κανονικό μέρος του εμπορίου, καθιστώντας έτσι δυνατή για τις σύγχρονες αγορές χρέους την ανάπτυξη. Στον απόηχο της καλβινιστικής αναμόρφωσης, τα δικαιώματα των πιστωτών διέφεραν σημαντικά σε όλες τις προτεσταντικές και καθολικές χώρες. Η διαφορά αυτή συνεχίζεται παρά τη δήλωση του Πάπα Πίου ΧΙΙ το 1950 ότι οι τραπεζίτες «κερδίζουν τίμια τα προς το ζην». Η Καθολική κοινωνική σκέψη δεν θεωρεί την ατομική ιδιοκτησία και το ιδιωτικό κέρδος ως απόλυτες αξίες –τις περιλαμβάνει στο γενικότερο καλό της κοινωνίας. 

Θα ήθελα να προσθέσω ότι η ορθόδοξη χριστιανική σκέψη είναι παρόμοια, το οποίο θα μπορούσε να εξηγήσει την ελληνική περίπτωση σε κάποιο βαθμό. 

Οι προτεστάντες, αντίθετα, είναι ατομικιστές και έχουν λίγη πίστη σε όποιον ισχυρίζεται ότι γνωρίζει ποιο είναι το κοινό καλό.

Είναι ενδιαφέρον ότι οι Καθολικοί, οι οποίοι δίνουν μεγαλύτερη ευθύνη στον δανειστή, είναι επίσης πιο πρόθυμοι να αναλάβουν το χρέος. Σε ένα έγγραφο του 2013, οι Mufaddal Baxamusa και Abu Jalal βρήκαν διαφορές στις δομές κεφαλαίων των επιχειρήσεων στις κατ' εξοχήν καθολικές και στις προτεσταντικές χώρες:

Στις Καθολικές, οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν κατά μέσο όρο 3,26 τοις εκατό περισσότερο χρέος. Η διαπίστωση αυτή ισχύει ως επί το πλείστον και για τις Καθολικές και κυρίως προτεσταντικές επαρχίες στις ΗΠΑ. Μία αύξηση 1 τοις εκατό στην Καθολική θρησκευτικότητα της επαρχίας (που μετράται ως το ποσοστό των ενεργών Καθολικών στο γενικό πληθυσμό), οδηγεί σε 0,39 τοις εκατό αύξηση της μόχλευσης που αναλαμβάνουν οι τοπικές επιχειρήσεις. Μια αύξηση 1 τοις εκατό στην προτεσταντική θρησκευτικότητα μειώνει τη μόχλευση σε 0,41 τοις εκατό. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και παραδόσεις, συμπεραίνουν οι Baxamusa και Jalal, είναι ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο πολλές εταιρείες διατηρούν μικρότερη από την αναμενόμενη κεφαλαιακή διάρθρωση.

Ο Πάπας Βενέδικτος XVI επέκρινε τον σύγχρονο πολιτισμό του μεγάλου χρέους, αλλά το έκανε με το σκεπτικό ότι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ : Το θρήσκευμα (όποιο και να'ναι αυτό) είναι ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η κυβέρνηση Σημίτη, που συνέβαλε τα μέγιστα στη διάλυση της οικονομίας, στην καταρράκωση της συλλογικής αξιοπρέπειας και στον αφελληνισμό της χώρας, έκανε τα πάντα για να αφαιρεθεί το θρήσκευμα από τις ταυτότητες των Ελλήνων. 

Η εμμονή του πρωθυπουργού Σημίτη και των ομοίων του στον υποβιβασμό του ρόλου της Ορθοδοξίας στην κοινωνία μας δεν ήταν... τυχαία, όπως απέδειξε η πορεία των πραγμάτων.

Το αξιακό σύστημα του χριστιανισμού είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της παρακμής και της διαφθοράς και οι κυβερνήσεις τύπου Σημίτη δεν μπορούν να μακροημερεύσουν δίχως να βρίσκονται σε περιβάλλον γενικευμένης σήψης.

Επίσης, το σημείο του σταυρού και η σύνδεση των λαών με τον Λόγο του Χριστού δεν ευνοούν την ολοκλήρωση των νοσηρών νεοταξικών σεναρίων, όπου οι ανθρώπινες προσωπικότητες και ο πολιτισμικός πλούτος των εθνών αλέθονται σε κιμαδομηχανές παγκοσμιοποιητικής μονομορφοποίησης.

Ο Σημίτης ξεκίνησε από την κρατική γραφειοκρατία με στόχο να φτάσουν κάποια μέρα οι συνεχιστές των πολιτικών κακουργιών του να εκριζώσουν την πίστη από τις ψυχές των ανθρώπων. 

Φυσικά, ο πανδαμάτωρ χρόνος μπορεί και ξεχωρίζει την ήρα από το σιτάρι: 

Τώρα που η απειλή του ισλαμισμού έχει περάσει τα σύνορα της Ευρώπης, διάφορες χώρες έχουν αρχίσει να ξανασκέφτονται την υπόθεση της θρησκευτικής ουδετερότητας που προσπαθούσαν να τηρήσουν.

Οπως έγραψε η εφημερίδα μας, η Σλοβακία, η Πολωνία και η Τσεχία «εμφανίζονται πρόθυμες να δεχθούν πρόσφυγες με μία προϋπόθεση: να είναι χριστιανοί».

Μπορεί η στρατηγική των προαναφερθέντων χωρών να φαντάζει «αμφιλεγόμενη» σε έντυπα όπως η εφημερίδα «The Financial Times», που σχολίασε την επιλογή μόνο χριστιανών μεταναστών από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, αλλά: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΑΛΒΑΝΙΑ: H αλήθεια για τον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου που γκρέμισε ο γραβατοφόρος "τζιχαντιστής" Εντι Ραμα

Toυ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Η κατεδάφιση μιας εκκλησίας αποτελεί σε κάθε περίπτωση βάναυση πρόκληση στο θρησκευτικό αίσθημα των πιστών, μπορεί όμως να προκαλέσει και ισχυρές αναταράξεις στις διακρατικές σχέσεις.  

Και τα δύο αυτά έγιναν με το γκρέμισμα από τις αλβανικές Αρχές του ορθόδοξου χριστιανικού ναού του Αγίου Αθανασίου στο χωριό Δρυμάδες στην περιοχή της Χειμάρρας, ενέργεια που πυροδότησε ένταση στην ορθόδοξη χριστιανική κοινότητα της Αλβανίας και συσσώρευσε και άλλα σύννεφα στις ήδη αρνητικά φορτισμένες ελληνοαλβανικές σχέσεις.

Για τους ορθόδοξους χριστιανούς της Αλβανίας, ο Αη-Θανάσης ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της προαιώνιας θρησκευτικής τους παρουσίας στη Χειμάρρα και δεν τον εγκατέλειψαν ποτέ, ακόμη και στις πιο μαύρες μέρες, όταν το 1972 το καθεστώς Χότζα τον κατέστρεψε, μαζί με εκατοντάδες άλλες εκκλησίες και μοναστήρια στην Αλβανία. Τις νύχτες, κρυφά και με κίνδυνο να βρεθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα, πιστοί, Ελληνες της Χειμάρρας αλλά και Αλβανοί, άναβαν ένα κερί και άλλοι, πιο τολμηροί, τελούσαν εν ριπή οφθαλμού έναν άτυπο γάμο ή έκαναν μια (αερο)βάπτιση.
Ωσπου, το 1992, όταν το καθεστώς κατέρρευσε, οι πιστοί έχτισαν όπως όπως, χωρίς άδεια, όπως οι πάντες λειτουργούσαν τότε στην Αλβανία, έναν πρόχειρο ναό για τις λατρευτικές τους ανάγκες, με την προσδοκία ότι σε βάθος χρόνου θα τον ολοκληρώσουν.

Είκοσι τρία χρόνια αργότερα, στις αρχές Αυγούστου, το υπουργείο Πολιτισμού της Αλβανίας ανακοινώνει ότι σχεδιάζει να αναστηλώσει στην αρχική του μορφή τον παλαιό ναό, τον οποίο κατατάσσει στα μνημεία πολιτισμού της χώρας, και στέλνει συνεργείο της πολεοδομικής αστυνομίας, που γκρεμίζει το κτίσμα των πιστών, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις σε τοπική κοινωνία, Τίρανα και Αθήνα. 

Στους επίσημους ισχυρισμούς περί «μνημείου πολιτισμού» αντιτάχθηκε με σφοδρότητα η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, που κατήγγειλε ως βεβήλωση την κατεδάφιση, τονίζοντας πως η εκκλησία των Δρυμάδων αποτελεί με νόμο ιδιοκτησία της και δεν βρίσκεται σε καμία λίστα μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ισως, εάν η υπόθεση εξελισσόταν σε κάποια άλλη περιοχή της Αλβανίας, να μην είχε λάβει τέτοιες διαστάσεις. Στη Χειμάρρα όμως η ατμόσφαιρα, ιστορικά φορτισμένη, ηλεκτρίζεται με το παραμικρό, καθώς εμπλέκεται ενστικτωδώς, κάθε φορά που ανακύπτει ένα ζήτημα τριβής, και η εθνοτική παράμετρος, με την ελληνική μειονότητα να τη θεωρεί προπύργιό της και τον αλβανικό εθνικοπατριωτισμό να επιμένει πως αποτελεί κοιτίδα του.

Αυτή η πτυχή δεν θα μπορούσε να εκλείψει ούτε και τώρα. Ετσι, σε μια προσπάθεια να προβληθεί η θεωρία περί «ιστορικά αμιγώς αλβανικής» Χειμάρρας, επιστρατεύθηκε από μερίδα της πολιτικής και πνευματικής ελίτ ένας ρωμαιοκαθολικός ιεραπόστολος του 17ου αιώνα, ονόματι Nilo Catalano, ο οποίος φέρεται να λειτούργησε την εποχή εκείνη σχολεία στην αλβανική γλώσσα, γεγονός που, σύμφωνα με το σχετικό αφήγημα, αποδεικνύει την προαιώνια παρουσία του αλβανικού στοιχείου. Προσαρμοζόμενο στις τωρινές συνθήκες το αφήγημα, που είδες το φως σε μερίδα του αλβανικού Τύπου, θέλει τους χριστιανούς ορθόδοξους, Ελληνες μειονοτικούς στην πλειονότητά τους, να έχτισαν το παράνομο «γκαράζ», όπως το αποκάλεσε ακόμη και ο πρωθυπουργός Ράμα (!), για να καλύψουν τον τάφο του ιεραπόστολου και να εξαφανίσουν έτσι στοιχεία που κατ’ εκείνους ενισχύουν την θεωρία ότι στη Χειμάρρα ανέκαθεν κυριαρχούσε το αλβανικό στοιχείο.

Δεν είναι καινούργιο αυτό το αφήγημα: 

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η «υπερήφανη» μοναξιά μας

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Μ​​ια νέα απειλή για τη σταθερότητα των Βαλκανίων διαγράφεται με τις προσφυγικές ροές.  

Πού συνίσταται αυτή; 

Στον κίνδυνο να εγκλωβιστούν εκατοντάδες χιλιάδες εξ αυτών στη Σερβία ή και στην ΠΓΔΜ, εάν οι Ούγγροι σφραγίσουν, όπως σχεδιάζουν, τα σύνορά τους, και να δημιουργηθούν αφόρητες για τις κοινωνίες συνθήκες οι οποίες θα επιφέρουν αντιδράσεις και εν τέλει αποσταθεροποίηση. Οι ηγεσίες των χωρών που διασχίζει ο «βαλκανικός διάδρομος» ανησυχούν και ενεργοποιούνται με σκοπό να διαμορφώσουν, με τη βοήθεια της Ε.Ε., μία ενιαία πολιτική διαχείρισης του φαινομένου και να αποτρέψουν την επερχόμενη ανθρωπιστική κρίση. Σερβία, ΠΓΔΜ, Βουλγαρία, Ουγγαρία άλλα και Αλβανία βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή, με αξιωματούχους τους να πηγαινοέρχονται στις πρωτεύουσες και να προσπαθούν να συντονιστούν. Η Ελλάδα όχι μόνο απουσιάζει από αυτή την κινητικότητα, αλλά καταγγέλλεται ανοιχτά από τους γείτονες ως μέρος του προβλήματος. Το κλίμα είναι βαρύ για τη χώρα μας και οι κυβερνώντες χωρίς κανέναν κεντρικό σχεδιασμό περιορίζονται στο να παρακολουθούν τα καραβάνια των προσφύγων που περνούν, έχοντας στραμμένο το ενδιαφέρον τους αποκλειστικά στις εκλογές;

Σε κρίσιμες στιγμές, όπως αυτή των επεισοδίων στην Ειδομένη ή την αποβίβαση από το «Ελ. Βενιζέλος» στη Θεσσαλονίκη προσφύγων, οι χειρισμοί της κυβέρνησης εξέθεσαν την χώρα.  

Στη μεν περίπτωση της Θεσσαλονίκης με ευθύνη της μεταδόθηκε η εικόνα μιας χώρας της Ε.Ε. που οργανωμένα προωθεί παράνομους μετανάστες σε γειτονικά κράτη, προκαλώντας την ευρωπαϊκή κατακραυγή!  

Οσο για την επικίνδυνη εξέλιξη στην Ειδομένη, ουδείς αρμόδιος στην Αθήνα σήκωσε το τηλέφωνο για να επικοινωνήσει με τα Σκόπια, ώστε από κοινού να αντιμετωπίσουν το διμερές όπως εμφανίστηκε πρόβλημα, παρά μόνον αφέθηκαν να βγάλουν τα «κάστανα από τη φωτιά» ο τοπικός αστυνομικός διευθυντής, ο δήμαρχος και κάποιες ανθρωπιστικές οργανώσεις! Και όμως δεν έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από την υπογραφή στα Σκόπια Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), ένα από τα οποία προβλέπει την από κοινού αντιμετώπιση προβλημάτων (λαθρο)μετανάστευσης στα σύνορα. Μια καλή αφορμή να ξεκινήσει, μεταξύ άλλων, συνεργασία με τα Σκόπια και να γίνει ένα μικρό βήμα για να λιώσουν οι πάγοι στις διμερείς σχέσεις χάθηκε.

Αν θυμάμαι καλά, για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1990, που τα Βαλκάνια άρχισαν να σείονται, η Ελλάδα βρίσκεται εκτός παιγνιδιού:  

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πόσο νομίζετε πως απέχουμε από το να γίνει το ξέφραγο αμπέλι μας μπουρδέλο τύπου Λιβύης ?

Toυ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σπιράλ θανάτου. (...) οι γεωπολιτικές εξελίξεις, που σε συνδυασμό με την καταστροφική πολιτική των ανοικτών συνόρων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. συσσωρεύουν εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες και πρόσφυγες στα ελληνικά σύνορα, τα οποία έχουν στην πράξη καταργηθεί, οδηγούν σε αποσύνθεση αυτό που λέγεται Ελλάδα. (...)

Οπως προαναφέρθηκε, η Ελλάδα, ακολουθώντας πολιτική ανοικτών συνόρων, από τον Ιανουάριο του 2015, επέτεινε ένα υπαρκτό πρόβλημα και κατέστησε τη χώρα μας τον πιο... δημοφιλή προορισμό οικονομικών μεταναστών και προσφύγων, κυρίως από τη Συρία.
 

Για να δικαιολογήσουμε τον χαρακτηρισμό «η Ελλάδα, ο πιο δημοφιλής προορισμός» αρκεί να σημειώσουμε ότι ενώ πιο ασφαλής προορισμός είναι η Βουλγαρία, αφού είναι κοντά στην Κωνσταντινούπολη και δεν παρεμβάλλεται θάλασσα, που ενέχει κινδύνους κυρίως για τις γυναίκες και τα παιδιά, οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες συνεχίζουν να προτιμούν την Ελλάδα λόγω της πολιτικής των ανοικτών συνόρων.
 

Πρέπει δε να υπογραμμίσουμε ότι η πολιτική αυτή δίνει ένα ιδιαίτερο μήνυμα στους γείτονές μας και στη διεθνή κοινότητα σε σχέση με το πόσο αποφασισμένη είναι η Ελλάδα να υπερασπιστεί τα σύνορά της και να προασπίσει την ακεραιότητα αλλά και την εθνική της συνοχή.

 

Αν η Ελλάδα δεν αλλάξει πολιτική στο ζήτημα αυτό και αν δεν αναλάβουν και πάλι οι Ενοπλες Δυνάμεις ενεργό ρόλο στη φύλαξη και την προστασία των συνόρων, ρόλος που τους αφαιρέθηκε από τον αλήστου μνήμης ΓΑΠ, ο οποίος είχε δηλώσει σε διπλωματικό σύμβουλό του ότι η Ελλάδα θα γίνει πολυπολιτισμική χώρα, τότε η πορεία διάλυσης της Ελλάδας και του ελληνικού έθνους θα συνεχιστεί με επιταχυνόμενους ρυθμούς.
 

Οσον αφορά το ζήτημα των προσφύγων εκ Συρίας, κι εκεί η Ελλάδα είναι ουραγός.
 

Οι Σύροι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, είναι ένας συγγενής λαός, αν ληφθεί υπ' όψιν ότι στην περιοχή της σημερινής Συρίας μεγαλούργησε το κράτος των Σελευκιδών και, όπως ξέρουμε, η Ιστορία, παρά τις... άοκνες προσπάθειες των πλαστογράφων, συνεχίζει να μιλά στην ψυχή των λαών!

Πέραν των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και το Δουβλίνο II και πέραν των ανθρωπιστικών λόγων, η Ελλάδα θα έπρεπε - πρέπει να φροντίσει να συγκροτήσει μια καλομελετημένη πολιτική, με βάση την οποία να δημιουργήσει δυο ή τρεις πόλεις συνολικού πληθυσμού 100.000 ανθρώπων, στις οποίες να φιλοξενήσει πρόσφυγες από τη Συρία, με δική της πρωτοβουλία και χωρίς να τους αφήσει έκθετους στα χέρια Τούρκων αλλά και Ελλήνων λαθροδιακινητών να κινδυνεύουν και να πνίγονται, δημιουργώντας ταυτόχρονα και τεράστιο πρόβλημα στα νησιά.

 

Θα έπρεπε να τους υποδεχθούμε συντεταγμένα, χωρίς να καταργούνται τα σύνορα, και να τους βοηθούμε -όσους θέλουν- να εγκατασταθούν στις πόλεις που μπορεί να κατασκευαστούν με σκηνές, όπως έγινε στην Τουρκία, όπου περίπου 1.000.000 άνθρωποι κατοικούν σε σκηνουπόλεις εδώ και τρία χρόνια, με το κράτος να είναι παρόν, έχοντας υπό τον έλεγχό του την κατάσταση.
Οσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα μπορούν να εγκατασταθούν σε σπίτια της αρεσκείας τους.

Στόχος της πολιτικής αυτής θα πρέπει να είναι η σταδιακή ενσωμάτωση των ανθρώπων αυτών στην ελληνική κοινωνία, ενώ είναι προφανές ότι οι περισσότεροι από αυτούς θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους μόλις εξομαλυνθεί η κατάσταση, κάτι που είναι πιθανόν να συμβεί ίσως και την επόμενη χρονιά.

 

Το κέρδος της Ελλάδας; 

"Επίγεια σοφία"

Η αλήθεια είναι πικρή μόνον όταν έχουν προηγηθεί πολλά ψέματα.

Θυμόσοφος ρήση

 

Το ψέμα τρώγεται καλομαγειρεμένο, η αλήθεια ωμή

Θυμόσοφος ρήση

Η έκφραση «γυμνή αλήθεια» έχει εφευρεθεί για να μπορεί ο καθένας να τη ντύνει όπως τον συμφέρει. 

Θυμόσοφος ρήση 

Σαν σήμερα (30/8/ΧΧΧΧ)

1832: Η Διάσκεψη του Λονδίνου ορίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα στη γραμμή Αμβρακικού - Παγασητικού κόλπου.

1918: Ο σοβιετικός ηγέτης Βλαντιμίρ Λένιν πυροβολείται και τραυματίζεται κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εργοστάσιο της Μόσχας, σε μία δολοφονική απόπειρα από τη Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος.

1933: Ιδρύεται η γαλλική αεροπορική εταιρία «Air France».

1944: Σοβιετικά στρατεύματα εισέρχονται στο Βουκουρέστι, εκδιώκοντας τους Ναζί.

1992: Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το γκραν-πρι του Βελγίου, επιτυγχάνοντας την πρώτη νίκη του στη Formula 1.

1937: Γεννιέται ο Μπρους ΜακΛάρεν, νεοζηλανδός σχεδιαστής αυτοκινήτων, οδηγός αγώνων και μηχανικός, ιδρυτής της «Μακ Λάρεν» που διαπρέπει στους αγώνες της Formula 1.

2003: Πεθαίνει ο Τσαρλς Μπρόνσον, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Τσαρλς Μπουτσίνσκι, αμερικανός ηθοποιός.

2013: Πεθαίνει  Ιρλανδός ποιητής Σέιμους Χίνι, ο οποίος είχε βραβευθεί το 1995 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Απο καβαλάρης της εξουσίας πεζός νοσταλγός της αντιπολίτευσης λόγω του ανίατου "Σύνδρομο του Δεκαπενταμελούς"

Της ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Τι τα ήθελε ο Αλέξης Τσίπρας κι ανακατεύτηκε με τη διακυβέρνηση; 

Πιο ωραία ήταν στην αντιπολίτευση. Ελεγε ό,τι ήθελε, έκανε κριτική, γινόταν συμπαθής σε όλους, έκανε συνελεύσεις με τα συντρόφια, ομφαλοσκοπούσε, σχεδίαζε επί χάρτου.  

Μήπως θέλει να το ξαναζήσει; 

Μήπως κατά βάθος πάσχει από το Σύνδρομο του Δεκαπενταμελούς και πνίγεται μέσα στο Μαξίμου;

Ο Αλέξης Τσίπρας βλέπει το κόμμα του να διαλύεται. Κορυφαία, προβεβλημένα στελέχη κατεβαίνουν με δικό τους κόμμα. Βουλευτές και υπουργοί διστάζουν να θέσουν υποψηφιότητα παρά την ευκολία που παρέχει η λίστα στις επόμενες εκλογές. Η μισή Κεντρική Επιτροπή έχει πάρει θέση εναντίον του λόγω της συμφωνίας με τους εταίρους. Οι ειδήσεις για αποχωρήσεις είναι τόσες ώστε να μην αποτελούν πλέον είδηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη.

Ο πρωθυπουργός γίνεται μέρα με τη μέρα ένας αποσυνάγωγος μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Τον εγκαταλείπουν οι άνθρωποι που συνέβαλαν στην επιτυχία του, στην ανάδειξή του. Δεν υπήρξε πολιτικά συνεπής, δεν τήρησε το πρόγραμμά του, δεν αντιστάθηκε όσο είχε υποσχεθεί. 

Ο Τσίπρας επέλεξε να τοποθετήσει το όνομά του ανάμεσα σε εκείνα του Παπανδρέου, του Παπαδήμου, του Σαμαρά, του Βενιζέλου. Υιοθέτησε τη ρητορική των αντιπάλων του, υπηρέτησε το σύστημα που επέκρινε όλη του τη ζωή.  

Υπάρχει άραγε λόγος για να ψηφιστεί ξανά ευκαιριακά;

Οι δραχμιστές ψηφοφόροι δεν έχουν κανένα λόγο να τον στηρίξουν. Μπορούν να ακολουθήσουν τη σύμπραξη Λαφαζάνη, μπορούν να στραφούν στην ξεκάθαρη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπορούν να στηρίξουν την Κωνσταντοπούλου σε τυχόν πρωτοβουλία της.

Οι πασοκογενείς ψηφοφόροι που απογοητεύτηκαν από το ΠαΣοΚ, απογοητεύτηκαν και από τη συντηρητική μεταστροφή της κυβέρνησης Τσίπρα. Εάν ήθελαν νέα συμφωνία με απεχθείς όρους, μπορούσαν να μείνουν εκεί που βρίσκονταν.

Οι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είχαν μετακινηθεί, σύμφωνα με τους Financial Times, ως διαμαρτυρία στο φόρο ακινήτων και τις περικοπές μισθών. Οι φόροι ενισχύθηκαν, οι περικοπές παραμένουν. Προοπτική βελτίωσης καμία.

Εχει καταγραφεί ότι: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ναπολέων Τσίπρας εναντίον ΕΑΜ στις εκλογές

Γράφει το ANTINEWS

(...) Όποιος θυμάται πότε έγιναν οι τελευταίες …όψιμες εκλογές είναι ιστορικός αναλυτής και σημιτάνθρωπος.

Πουλάει παραμύθι κάργα ο Αλέξης. Αυτό σου λέει θέλει ο λαός. Την αλήθεια την ξέρει. Κι έτσι ο τέως Πρωθυπουργός μας λέει πόσο αντιστάθηκε, πόσο πικράθηκε, πόσο άντεξε στις πιέσεις.  

Πως νομίζετε ότι φθάσαμε στο καλύτερο Μνημόνιο όλων των εποχών, από τον εκλαμπρότατο Αλέξιο, Πρωθυπουργό πασών των Ρωσιών και του εξωστρεφούς Πακιστάν;

Δεν είναι Αντρέας ο Αλέξης και είναι οριστικό. Δεν υπήρχε περίπτωση να ταράξει ο αείμνηστος τα μπάνια του λαού και των δημοσιογράφων (...)

Ο αληθινός αντίπαλος του Αλέξη σε αυτές τις εκλογές είναι το ΕΑΜ του Λαφαζάνη, της Ζωής ίσως, του Στρατούλη και του Λαπαβίτσα. Σε αυτούς επιτέθηκε με μένος στο διάγγελμα του, αυτούς αναμένεται να στοχοποιήσει κατά την προεκλογική περίοδο και να δώσει γραμμή για ακόμη ένα περήφανο «όχι» στον σαλιωμένο φάκελο.

Με τους λοιπούς θα κάνει καλλιστεία Μνημονίων για το ποιος έφερε το καλύτερο, αλλά ο Τσίπρας θα υποδυθεί τον Ναπολέοντα Ζέρβα και θα πολεμήσει το ΕΑΜ. 

Αν κερδίσει θα γίνει Βοναπάρτης.

Εκλογές, η σίγουρη λύση για τον κύριο Τσίπρα, πριν αναλωθεί το πολιτικό του κεφάλαιο στην εφαρμογή των Μνημονίων.

Αλλά η πολιτική Ιστορία δεν γράφεται με κοντόφθαλμους υπολογισμούς και μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Για παράδειγμα ας αναρωτηθούμε: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ψωνισμένος τσαμπουκαλεμένος γραφικός ολοταχώς προς την αυτοκαταδίκη…

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΑΚΡΗ

Συχνά επαληθεύεται η άποψη, σύμφωνα με την οποία ο προεφηβικός αναρχισμός οσοδήποτε και αν γίνεται ελκυστικός, λόγω της ποιητικής του άδειας, δεν παύει στο τέλος να οδηγεί σε τραγικά ναυάγια.  

Η μυθολογία μας έχει καταγράψει την κατακρήμνιση και καταβύθιση του Ίκαρου, με τα λιωμένα κέρινα φτερά του, στην άβυσσο του ομώνυμου σημερινού πελάγους.

 

Αρκετοί αναλυτές, από τις πρώτες κιόλας ημέρες της διθυραμβικής εμφάνισης του Αλ. Τσίπρα, στο πολιτικό προσκήνιο και με τη διαίσθηση, ότι κάτι δεν ξεκίνησε, με καλούς για την «ανανεωτική» Αριστερά οιωνούς, παρομοίασαν τον θρυλικό καταληψία των γυμνασίων και των λυκείων, εναλλάξ, άλλοτε με τον Νάρκισσο και άλλοτε με τον Ίκαρο…

 

Και άλλοι τόσοι διαφωνούσαν με τη λευκή επιταγή, που υπέγραψε για χάρη του, όχι μόνον το αδιαμφισβήτητης εντιμότητας ιστορικό στέλεχος της κομμουνιστογενούς Αριστεράς, ο Αλέκος Αλαβάνος, αλλά και ακρίτως το μέγιστο τμήμα του ΣΥΝ και μετέπειτα του ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι, συμπαρασύρθηκε προς την δια βοής ανακήρυξη του «παιδιού θαύματος», σε «ανεπανάληπτη» ηγετική φυσιογνωμία και ένα ανέλπιστα μεγάλο τμήμα του προοδευτικού, αλλά και του συντηρητικού εκλογικού σώματος. Και με τον ίδιο τρόπο, το αρχικό 4% του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχθηκε στο «ανεμογκάστρι» του 36% αλλά και του 62% (Εκλογές-Δημοψήφισμα).

 

Και όλα αυτά, χωρίς τον cursus honorum, την σταδιακή επάξια κατάκτηση των αξιωμάτων αλλά και με ελλιπέστατη κοινωνικοπολιτική αγωγή. Παρά μόνον με ένα «προσόν». Την εύνοια του star system, που τα τελευταία χρόνια έχει μετατρέψει το Κοινοβούλιό μας σε «πλοίο των τρελών»…

 

Όμως νομοτελειακά αυτή η ιλαροτραγική παρένθεση, που μόνον σ’ ένα οκτάμηνο εξετόξευσε την οικονομική ζημία της χώρας μας στα 100 δις Ευρώ, οδεύει προς το επονείδιστο κλείσιμό της.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, που στερείται το πλεονέκτημα της αυτοσυγκράτησης, απορρίπτει με αλαζονεία τη σωτήρια, για αυτόν αλλά και τον πολύπαθο τόπο, σύμπηξη διακομματικού κυβερνητικού μετώπου. Και το χειρότερο: Παρωθούμενος και από το ανεκδιήγητο «συμβουλευτικό» δίδυμο Αλ. Φραμπουράρη, Στέλιου Παππά, επιλέγει τη δονκιχωτική πορεία του μοναχικού καβαλλάρη…
 

Έστω και αν οι δημοσκοπικές Κασσάνδρες τον προειδοποιούν για απειλούμενη αυτοκαταδίκη του.
 

Όμως ας μην αυταπατώμεθα:  

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ανίερη συμμαχία

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Πρώτος το ξεκαθάρισε ο Νίκος Παππάς, στη συνέχεια το επιβεβαίωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός: μετεκλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεργαστεί με τους Ανεξάρτητους Ελληνες και μόνον με αυτούς. 

Αυτό δηλαδή που ακουγόταν ως αδιανόητο ή ακόμα και εξωφρενικό στα αυτιά ορισμένων σκεπτόμενων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στη μακρινή, αθώα (με τα σημερινά μάτια) προ 25ης Ιανουαρίου εποχής, σήμερα όχι μόνον παρουσιάζεται από την Κουμουνδούρου ως αυτονόητο και δεδομένο αλλά ακόμα και επιβεβλημένο.

Ως προς τον ρεαλισμό αυτής της διακήρυξης «αιώνιας φιλίας» με τους ΑΝΕΛ ας κρατήσουμε μικρό καλάθι. Οι ΑΝΕΛ ενδέχεται να μην έχουν τη δύναμη που είχαν τον Ιανουάριο, ίσως δυσκολευτούν ακόμα και να μπουν στη Βουλή, συνεπώς δεν θα είναι τόσο εύκολος ο σχηματισμός κυβέρνησης. Αλλά ακόμα κι αν επαναληφθεί το ίδιο έργο, η συνέχεια θα είναι εξαιρετικά δυσχερής υπό τη σκιά του νέου μνημονίου. Το δόγμα «Μόνο με τους ΑΝΕΛ» μάλλον εμπίπτει στο πνεύμα μιας προεκλογικής ρητορικής κι ενός τακτικισμού από αυτούς που μας έχει συνηθίσει τόσους μήνες ο κ. Τσίπρας και οι στενοί συνεργάτες του. Μπορεί δηλαδή και να είναι κάτι κούφιο που δεν θα έχει θέση στο μετεκλογικό τοπίο όπως αυτό διαμορφωθεί μετά τις επικείμενες εκλογές.

Το ζήτημα δεν βρίσκεται εκεί λοιπόν αλλά σε αυτό που αναφέραμε στην αρχή: στο ότι το αδιανόητο προ 25ης Ιανουαρίου, μια ανίερη δηλαδή συμμαχία ανάμεσα σε ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς και σε ένα άλλο της λαϊκιστικής, ακόμα και άκρας, δεξιάς παρουσιάζεται πλέον ως μονόδρομος.  

Εστω και σε συμβολικό, ρητορικό επίπεδο, κλωτσάει αυτός ο αβασάνιστος, εξοργιστικός αμοραλισμός από μια παράταξη που επιμένει να διεκδικεί τον ιδεολογικό ριζοσπαστισμό και το «ηθικό πλεονέκτημα».  

Ποιο «συμβολικό επίπεδο» όμως; 

Η ανίερη αυτή συμμαχία πραγματώθηκε, δεν έμεινε στα λόγια, σχημάτισε κυβέρνηση με διαδικασίες όχι μόνον συνοπτικές αλλά εξπρές, ήδη από τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Ιανουαρίου, κι έφερε τη χώρα στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα.

Δυστυχώς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον κατάπιαν αμάσητη αυτή τη συμμαχία (επικαλέστηκαν τη «ρεαλπολιτίκ» που τόσο απεχθάνονται κατά τα άλλα), ορισμένοι μάλιστα την επιδοκίμασαν με παράλογους έως και γελοίους ισχυρισμούς («Οι ΑΝΕΛ είναι κεντροδεξιά», «Το Ποτάμι είναι οι πραγματικοί φασίστες» κ.ο.κ.) ή απλώς θύμισαν, κατά την προσφιλή ελληνική συνήθεια, ότι «τα ίδια έκαναν και οι άλλοι» (συνεργασία των Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ με τον ΛΑΟΣ το 2012).  

Ως προς το τελευταίο όμως, δεν είναι υποκρισία, και εν τέλει ντροπή, να λέει κάτι τέτοιο ένας ψηφοφόρος της Αριστεράς, η οποία υποτίθεται ότι έχει πάντοτε το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα», σε αντίθεση με την «επάρατο Δεξιά» και το «βρώμικο ΠΑΣΟΚ»;

Το μόνο σίγουρο είναι πως:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Σύντροφε να έρθεις να σε κεράσω καφέ"

Του ΓΙΩΡΓΗ ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗ

Στο τέλος της σύντομης και μάλλον άχαρης τηλεφωνικής συζήτησης των πρώην συντρόφων Τσίπρα - Λαφαζάνη σχετικά με την οιονεί θείου λειψάνου περιφερόμενη διερευνητική εντολή, ο πρώτος είπε στον δεύτερο, «Μόλις παραδώσεις την εντολή, είμαι στη διάθεσή σου. Να έρθεις να σε κεράσω καφέ».

Σύμφωνα με το πολύ γνωστό διήγημα του αριστερού Τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν, Ο καφές και η Δημοκρατία, προσφιλές ανάγνωσμα των πάλαι ποτε ελλλήνων αριστερών, ο καφές και η δημοκρατία έχουν κοινά χαρακτηριστικά, και την ίδια στιγμή η σύγκρισή τους προσφέρεται για πολιτικές παρατηρήσεις. 


Είναι γνωστόν ότι παλαιότερα, τουλάχιστον, ο αληθινός καφές σπάνιζε στην Τουρκία και συχνά τον αντικαταστούσε καφές από κριθάρι.  


Ομοίως είναι γνωστόν ότι (ας πούμε παλαιότερα) και η δημοκρατία σπάνιζε στη γειτονική χώρα.  


Η αιτία ήταν, κατά τον Νεσίν, ότι και ο καφές και η δημοκρατία είχαν εισαχθεί στη χώρα για τούτο και δεν ευδοκιμούσαν. Όμως ενώ ο ψεύτικος καφές γινόταν αμέσως αντιληπτός, δεν συνέβαινε το ίδιο με την κάλπικη δημοκρατία. «Αν δεν υπάρχει καφές, του ανθρώπου το κεφάλι γυρίζει, αν δεν υπάρχει Δημοκρατία του ανθρώπου το κεφάλι δεν γυρίζει. Ο καφές μοσκοβολάει, η Δημοκρατία ούτε καν έχει μυρουδιά. Τον καφέ τον βάζεις στο φλυτζανι, τον πίνεις. Η Δημοκρατία ούτε τρώγεται, ούτε πίνεται […] Εμείς σαν έθνος είμαστε θεριακλήδες του καφέ. Έτσι αν και καταπίνουμε όλες τις απομιμήσεις, του καφέ την απομίμηση δεν την καταπίνουμε».

Δεν γνωρίζω αν οι δύο πρώην συνιδιοκτήτες της αριστερής παράγκας έχουν διαβάσει Αζίζ Νεσίν. 


Ενδεχομένως ο κ. Λαφαζάνης, μάλλον όχι ο κ. Τσίπρας. 


Ωστόσο η πρόσκληση του τελευταίου, «Παναγιώτη, όταν τελειώσεις με την απομίμηση της κυβερνητικής εντολής, έλα να σε κεράσω γνήσιο καφέ», επιβεβαιώνει την άποψη του Νεσίν: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μεταξύ μετριοτήτων είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε, γιατί αυτές διαθέτουμε! Τί δεν καταλαβαίνεις?

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ε​​νώ η κυρία Θεανώ, η αυστηρή δασκάλα της κυβέρνησης, συνεχίζει ―υποθέτω― να είναι σκυμμένη πάνω από τις κατσαρόλες της και να φτιάχνει μαρμελάδες για τους πρόσφυγες, ο Νίκος Φίλης, χωρίς το γιλέκο του (το έχει πλέον αντικαταστήσει με ένα σακάκι), δήλωσε ότι η συμφωνία της κυβέρνησης με τους εταίρους ήταν ένας «ελιγμός» και ότι αυτά που περιλαμβάνει «δεν μπορούν να υλοποιηθούν». 


Το δεύτερο το ξέραμε και δεν φαντάζομαι να εκπλήσσει κανέναν που το παραδέχεται ο Ν. Φίλης.  


Η υπαρξιακή κρίση στην οποία βυθίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο, καθώς αποχωρίζεται τους Λαφαζανιστές, πρέπει να διώχνει κάθε αυταπάτη από όσους εύπιστους φαντάσθηκαν την ελληνική Αριστερά να πραγματοποιεί όσα δεν κατάφερε η, εκφυλισμένη έστω, Δεξιά.


Η πείρα, όμως, λέει ότι την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει αυτά για τα οποία δεσμεύθηκε με την υπογραφή του αρχηγού του πρέπει να τη γνώριζε και η άλλη πλευρά, οι αντισυμβαλλόμενοι στη συμφωνία.


Προκειμένου να καταλήξουν αισίως οι διαπραγματεύσεις, πρέπει οπωσδήποτε να συζήτησαν μαζί του προηγουμένως τον αντίκτυπο της συμφωνίας στο κυβερνητικό κόμμα και, γενικότερα, την ελληνική πολιτική σκηνή. Πρέπει να εξέτασαν πιθανότητες και σενάρια και να συμφώνησαν τη στάση τους σε ορισμένα από αυτά. Ουδείς θα υπέγραφε μια συμφωνία τέτοιου είδους, εξαρτώμενη από δεκάδες αστάθμητους παράγοντες και αβέβαιες παραμέτρους, χωρίς να έχει προηγηθεί μια τέτοια συζήτηση με σκοπό την εξακρίβωση των προθέσεων του άλλου.  


Επειδή όλα αυτά θεωρώ βέβαιο ότι έχουν γίνει μεταξύ Τσίπρα και εταίρων, προχωρώ στην υπόθεση ότι η ομολογία του Ν. Φίλη δεν πρέπει να τάραξε την ησυχία των ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Προφανώς, είχαν ενημερωθεί από τον Τσίπρα για την αναγκαιότητα της προσφυγής στις κάλπες, γι’ αυτό και η ανακοίνωση των εκλογών μόνον μηνύματα εφησυχασμού προκάλεσε από Βερολίνο και Παρίσι. (Διόλου τυχαίο ότι μόνον ο Σόιμπλε ―τελικά ο μοναδικός που έχει καταλάβει τι πράγμα είναι η Ελλάδα― εξέφρασε φόβους για το πρόγραμμα...).


Αυτό που σίγουρα δεν θα τους άρεσε ήταν η αναφορά Φίλη στην συμφωνία ως ελιγμό. Ο Ν. Φίλης μπορεί να το λέει από απελπισία, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται αντί να συσπειρώνεται με τις εκλογές, αλλά αν ο Τσίπρας το εννοεί είναι κάτι απολύτως αισχρό που ντροπιάζει τη χώρα, όχι μόνο τον ίδιο, που ενδεχομένως να μη νοιάζεται καν. Η υπογραφή, μα ακόμα και αυτός ο λόγος, του πρωθυπουργού της Ελλάδας και μάλιστα σε αυτό το επίπεδο δεν μπορεί να είναι ένας ελιγμός που γίνεται για την παραπλάνηση κομματικών αντιπάλων στο εσωτερικό της χώρας. Και η αξιοπιστία του Τσίπρα ως πρωθυπουργού της Ελλάδας δεν κρίνεται μόνο από τον σεβασμό στη συμφωνία που υπέγραψε, αλλά και από την τήρηση του λόγου που έχει δώσει στις συζητήσεις του με τους εταίρους για τις δυσκολίες της εφαρμογής της.


Τι ακριβώς, βέβαια, έχει συμφωνήσει ο Τσίπρας με τους ισχυρούς της Ευρώπης κανείς μας δεν το ξέρει. Μόνον εικασίες μπορούμε να κάνουμε και η πιο βάσιμη από αυτές πρέπει να αφορά: 


Tο ενδεχόμενο συνεργασίας, μετεκλογικά, με τη Ν.Δ. 


Ας μην αυταπατώμεθα, αυτό είναι το ερώτημα των εκλογών. Αναδιάταξη του πολιτικού τοπίου με εκλογές, λόγω της αποχώρησης Παναγιώτη και παλιοπαρέας, σημαίνει μικρότερος ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η παραμονή της χώρας στην Ευρώπη προϋποθέτει υλοποίηση του προγράμματος. Συνεπώς, εφόσον το αποτέλεσμα είναι εκεί που το φαντάζονται όλοι, δηλαδή μικρή διαφορά ΣΥΡΙΖΑ από Ν.Δ. χωρίς αυτοδυναμία σε κανένα από τα δύο κόμματα, η συνεργασία τους είναι αναγκαία συνθήκη αν θέλουμε να έχουμε επόμενη μέρα.


Ανεξαρτήτως των προφορικών δεσμεύσεων που μπορεί έχει αναλάβει για το ζήτημα αυτό ο Τσίπρας, αμφιβάλλω αν ο ίδιος μέσα του έχει αποφασίσει τι θα κάνει. Οπως η αβουλία που έδειξε τόσους μήνες απέναντι στις εσωτερικές αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν δικό του πρόβλημα, έτσι και το ενδεχόμενο κυβέρνησης ευρύτερης συνεργασίας για την εφαρμογή της συμφωνίας δικό του είναι ― είναι η προέκταση του προηγούμενου προβλήματος, που το άφησε άλυτο. Οπως το ένα το παρέπεμψε στις εκλογές, έτσι και το άλλο τώρα το προσπερνά (έτσι νομίζει τουλάχιστον) με τον ίδιο τρόπο.  


Θα ήταν παράλογο, όμως, αν περιμέναμε περισσότερη υπευθυνότητα από τον Τσίπρα: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εμπλοκή στα «αριστερόμετρα» μετά τη διάσπαση και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

Σε απόγνωση βρίσκονται όσοι αριστεροί ψηφοφόροι προσπαθούν να προσδιορίσουν το πολιτικό τους στίγμα, μέσω των γνωστών συσκευών μέτρησης της αριστεροσύνης, καθώς τα μηχανήματα δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Η δημιουργία του ΛΑΕ (Λαϊκή Ενότητα), του κόμματος Λαφαζάνη, άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου στον χώρο της αντιμνημονιακής Αριστεράς, καθώς κανείς πλέον δεν μπορεί να προσδιορίσει ποιο κόμμα είναι πιο αριστερά από ποιο.

Ήδη η διάσπαση του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του οποίου οι συνιστώσες ΑΡΑΝ (Αριστερή Ανασύνθεση) και ΑΡΑΣ (Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση), εντάσσονται στο κόμμα Λαφαζάνη, έχει δημιουργήσει ένταση με το νέο κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, καθώς δεν έχει διευκρινιστεί αν βρίσκονται αριστερότερα από αυτό ή όχι.

Καθώς μάλιστα οι ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ μιλάνε για «χούντα του Μνημονίου» ενώ η Ζωή Κωνσταντοπούλου απλώς για δικτατορία, οι δύο πρώην συνιστώσες του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ισχυρίζονται ότι πρέπει να τοποθετηθούν αριστερότερα της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Από την άλλη, αναστάτωση επικρατεί στον υπόλοιπο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καθώς η συνεργαζόμενη ΜΑΡΣ (Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση), επιδιώκει να τοποθετηθεί αριστερότερα από το ΚΚΕ, θέση που διεκδικεί και το ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), που όμως μαζί με το ΣΕΚ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα), επιτίθενται στο ΜΑΡΣ, επειδή έχει συνωνυμία με γνωστή καπιταλιστική σοκολάτα, γεγονός που του αφαιρεί αριστεροσύνη.

Τέλος, σημαντικό ποσοστό αριστερότητας, διεκδικεί και το «Σχέδιο Β’» του Αλέκου Αλαβάνου, που βρίσκεται σε ένταση με το ΚΚΕ, θεωρώντας ότι βρίσκεται αριστερότερα αφού αριθμολεκτικά, βγάζει τον αριθμό 6, που είναι μικρότερος από τον αριθμό 8 (τόσο βγαίνει αριθμολεκτικά το ΚΚΕ), άρα τοποθετείται αριστερότερα όπως διαβάζεις.

Δεδομένης φυσικά και της εμπλοκής των ΚΚΕ Μ-Λ και των (Μ-Λ) ΚΚΕ στη διαμάχη, αναμένεται τελικά η λύση να δοθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας, μόλις φυσικά βρεθεί πρόεδρος κοινής αποδοχής από όλους τους διαδίκους.
 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H λαμπρή αριστερή πορεία του ΑΙΩΝΙΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ της Φυσικομαθηματικής, (που όμως πρώτευσε στο... πανεπιστήμιο Περισσού) από ορντινάτσα του Φλωράκη σε παρατρεχάμενο του Τσίπρα και σε "πρωτο μπουζούκι" της λαϊκής κομπανίας "Ενωμένοι σκίστες μνημονίων"...

Της ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

«Εσύ μανούλα μου σε λίγο θα φέρεις και το κρεβάτι σου να κοιμάσαι εδώ!». Η ατάκα του Χαρίλαου Φλωράκη δεν απείχε πολύ απ’ την πραγματικότητα. 


Απευθυνόταν, βέβαια, στον νεαρό Παναγιώτη Λαφαζάνη. Τον αιώνιο φοιτητή της Φυσικομαθηματικής, που όμως πρώτευσε στο... πανεπιστήμιο Περισσού: μέλος της ΚΝΕ από το 1971, συντονιστής στην κατάληψη της Νομικής το 1973, στυλοβάτης του πρώτου Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ. 


Εκείνη τη μακρινή εποχή, στα τέλη του ’70, ο Μ. Ανδρουλάκης ήταν το δεξί χέρι του Φλωράκη, ο Π. Λαφαζάνης ήταν το δεξί χέρι του Ανδρουλάκη. Μιλούσε ελάχιστα, δούλευε ακατάπαυστα, κάπνιζε ασταμάτητα. Και δεν άφηνε ούτε σημείωμα να φύγει από το γραφείο αν πρώτα δεν το τσέκαρε εκείνος.


«Ο Λαφαζάνης, κάθε μέρα, στην περίοδο των “τριήμερων” (των διερευνητικών εντολών του Ιουνίου 1989 για τον σχηματισμό κυβέρνησης), ετοίμαζε για τον Φλωράκη 800 απαντήσεις για ισάριθμες υποτιθέμενες ερωτήσεις», διηγήθηκε αργότερα ο σημερινός υπουργός Ν. Κοτζιάς. «Ο Φλωράκης», συνέχισε, «τον αποκαλούσε “άγιο”, του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη». Και νεότατο τον έφτασε ώς το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος το 1989.  


Μόνο που κάπου εκεί, ο άνεμος γύρισε. Με τις ραγδαίες εξελίξεις στην πρώην ΕΣΣΔ, ο Μ. Ανδρουλάκης έπεισε τον Π. Λαφαζάνη να τον ακολουθήσει στους «ανανεωτικούς»: να διεκδικήσουν την ένωση όλων των αριστερών κομμάτων, συνασπισμένοι υπό τον γ.γ. του ΚΚΕ Γρηγόρη Φαράκο.  


Η πικρία του Φλωράκη για τα «παιδιά» του, που διάλεξαν άλλο δρόμο, δεν αρκούσε για να αλλάξει τον ρουν των γεγονότων.


Τον Φεβρουάριο του 1991, δύο μέρες πριν από το δραματικό 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ, ο Π. Λαφαζάνης με τον Μ. Ανδρουλάκη πήγαν μαζί στο σπίτι του Χαρ. Φλωράκη στο Χαλάνδρι, στην οδό Πυθίας 6, για να του ζητήσουν να ξαναγίνει εκείνος γ.γ. του ΚΚΕ, για να ισορροπήσει η Αριστερά. Ο Χαρ. Φλωράκης, όμως, απάντησε: «Ρε μαγκούφηδες, εμείς οι παλιοί φεύγουμε, το κόμμα είναι στα δικά σας χέρια. Τι το τραβάτε το σχοινί;». 


Το σχοινί, όμως, είχε ήδη κοπεί. Στις 27 Φεβρουαρίου του 1991, η Αλέκα Παπαρήγα θα γινόταν γενική γραμματέας με 57 ψήφους, αφού ο αντίπαλός της, ο νεαρός τότε Γ. Δραγασάκης της «ανανεωτικής πτέρυγας», με το παχύ μουστάκι και το μαύρο μπουκλέ μαλλί, θα συγκέντρωνε τρεις ψήφους λιγότερες.  


Οι ηττημένοι θα έβρισκαν καταφύγιο στον Συνασπισμό της Μαρίας Δαμανάκη. Για τους πιο πολλούς, ο Χαρ. Φλωράκης δεν είπε τίποτα. Μόνο για τον Π. Λαφαζάνη τον άκουσαν να μονολογεί «αφού έφυγε και ο Παναγιώτης...».


Αλλά η αλήθεια είναι πως ο Παναγιώτης ποτέ δεν έφυγε πραγματικά από το ΚΚΕ. Ποτέ δεν στράφηκε εναντίον του κόμματος, ποτέ δεν απαρνήθηκε τον Μαρξ, ενώ ακόμα και την ιστοσελίδα του τη βάφτισε «iskra», από το όνομα της πρώτης εφημερίδας που έβγαλε ο Λένιν. Σε προσωπικό επίπεδο, όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν για τον Φλωράκη, ο Λαφαζάνης ήταν από τους λίγους που τον επισκέπτονταν ανελλιπώς στο νοσοκομείο, μέχρι το τέλος. Ηταν όμως πια στέλεχος του ΣΥΝ.  


Το 2000, θα έβγαινε βουλευτής στον Πειραιά και αργότερα, με τον Αλ. Αλαβάνο αρχηγό, θα γινόταν νούμερο δύο στο κόμμα, ως ιδρυτής του «Αριστερού Ρεύματος» από το 1992, στο οποίο θήτευσε και ο Αλ. Τσίπρας.  


Οταν ο φέρελπις νεαρός μπήκε σφήνα στην αρχηγία, ο Π. Λαφαζάνης δεν δίστασε: