"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι οδυνηρές συνέπειες στις εθνικές υποχωρήσεις


Ο Τουρκοκύπριος ψευδοπρόεδρος Ερογλου προσφάτως αποσαφήνισε ότι η λύση, την οποία συζητεί με τον Κύπριο Πρόεδρο Αναστασιάδη, αναφέρεται σε δύο κράτη που θα δημιουργήσουν χαλαρή συνομοσπονδία και δεν προβλέπει αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο. 

Οι Τούρκοι μάς προσγειώνουν απότομα και μας αναγκάζουν να πάψουμε να τρέφουμε αυταπάτες. Και εκείνοι, βεβαίως, κάνουν τη δουλειά τους και έχουν σταθερούς στόχους 50 και 60 ετών για όλα τα εθνικά τους θέματα.

Εμείς, όμως, γιατί αισθανόμαστε μονίμως αδικημένοι από τους άλλους, όταν έχουμε ευθύνη για τις υποχωρήσεις που κάνουμε σε όλα τα εθνικά μέτωπα;  

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η τακτική του καλού παιδιού που υποχωρεί, παραχωρεί, και μάλιστα άνευ ανταλλαγμάτων, δεν επιβραβεύεται στην εξωτερική πολιτική. Οι μεν γείτονες αποθρασύνονται από τις υποχωρήσεις μας, οι δε ισχυροί της Γης μάς πιέζουν ακόμη περισσότερο, διότι λειτουργούν ως ψυχροί διαχειριστές.

Θυμίζω ορισμένες από τις πρόσφατες αλλαγές στάσεως της ελληνικής πολιτικής, οι οποίες έγιναν με δική μας πρωτοβουλία και χωρίς χειροπιαστό κέρδος. 

Στο Κυπριακό ξεκινήσαμε το 1954 τον αγώνα μέσω ΟΗΕ για την αυτοδιάθεση - ένωση, κάτι που ήταν συμβατό και με την Ιστορία μας (π.χ. Ενωση της Κρήτης) και με το τότε διεθνώς διαμορφωμένο κλίμα κατά της αποικιοκρατίας. Η ελληνοκυπριακή νεολαία έδωσε έναν επικό αγώνα για την ένωση με τη μητέρα Ελλάδα και τελικά ο αγώνας εγκαταλείφθηκε.  

Αρχίσαμε να μιλούμε για ανεξάρτητη Κύπρο, οδηγηθήκαμε στη σταδιακή διχοτόμηση, αποδεχθήκαμε τον ρόλο της Τουρκίας, η οποία από το 1878 είχε πουλήσει την Κύπρο στους Βρετανούς, και τώρα κινδυνεύουμε να αποδεχθούμε τα τετελεσμένα της εισβολής - κατοχής. Ενα ελληνικό νησί με μικρό ποσοστό Τουρκοκυπρίων θα μεταβληθεί -ο μη γένοιτο- σε ένα δυσλειτουργικό πείραμα δύο κρατών σε συσκευασία ενός, όπου η Τουρκία θα έχει τον πλήρη έλεγχο του βόρειου κρατιδίου και τον μερικό έλεγχο του νότιου.

Στο θέμα του Αιγαίου, ενώ το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης μάς δίνει το δικαίωμα για Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), αργούμε να την ανακηρύξουμε. Συμφωνώ ότι η οριοθέτηση με κάθε γείτονα ξεχωριστά είναι δύσκολη. Αλλά αυτό είναι το επόμενο βήμα. Η δήλωση βουλήσεως γίνεται μονομερώς και δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε. Η μικρή Κύπρος του Τάσσου Παπαδόπουλου ανακήρυξε, οριοθέτησε και ήδη αρχίζει να αξιοποιεί την ΑΟΖ σε συνεργασία με το Ισραήλ. Εμείς δεν πρέπει να αργοπορήσουμε ούτε να επηρεασθούμε από ενδοτικές φωνές που ζητούν μόνο χάραξη υφαλοκρηπίδος και όχι ΑΟΖ.

Στο Μακεδονικό ξεκινήσαμε με την πανελλήνια και παλλαϊκή δήλωση ότι δεν δεχόμαστε το όνομα «Μακεδονία» ούτε ως σύνθετο ούτε ως παράγωγο στην ονομασία του υβριδίου των Σκοπίων. Κερδίζαμε πόντους διεθνώς όσο επιμέναμε. Αποσπάσαμε θετική δήλωση των εταίρων μας τον Δεκέμβριο του 1991 και τον Ιούνιο του 1992. Ακόμη και ο υπονομευτής της Κύπρου Χένρι Κίσινγκερ αποδέχθηκε τα ιστορικά δίκαιά μας. Και ξαφνικά μόνοι μας αλλάξαμε γραμμή, δεχθήκαμε τη σύνθετη ονομασία και έτσι αποθρασύναμε την εθνικιστική ηγεσία των Σκοπίων. Απέναντι σε ένα θνησιγενές κρατίδιο που αργά ή γρήγορα θα διαλυθεί από τους ανέμους του αλβανικού και του βουλγαρικού εθνικισμού εμφανισθήκαμε φοβισμένοι, με αποκορύφωμα την προσφυγή των Σκοπίων εις βάρος μας στο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου. Εκεί που μας χρωστούσανε, μάς πήραν και το βόδι (παρ' ολίγον)!

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οχι δευτέρα πλάνη χείρων της πρώτης


Το τραγικότερο στο Κυπριακό -εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα- είναι ότι: Οσα εφεξής επισυμβούν, θα έχουν την υφή προεπιβεβαιούμενης προφητείας. Καθώς διά των ανηκέστων διαχρονικώς υποχωρήσεων, θέλουμε ν' αποτρέψουμε αυτά που μη αναστρεψίμως θ' αναπαραχθούν από τον φόβο των χειροτέρων!

Τα οποία και:  

Είτε πρέπει να επικυρώσουμε διά της υπογραφής μας, ως έσχατον εν πολλοίς ελιγμό σωτηρίας. 

Είτε θα τα υποστούμε διά των αντιστάσεών μας, λόγω καταθλιπτικής ανισοσθένειας! 

Οντας αδυσωπήτως εγκλωβισμένοι εκ των πραγμάτων σε μονόδρομο διολισθήσεων, τις οποίες το δηλητηριώδες μείγμα χρόνου και τετελεσμένων βαναύσως μας επιβάλλει. Επιλιπαίνοντας υποσυνείδητα (και αρκούντως εύλογα) φοβικά σύνδρομα.

Διότι -εάν δεν θέλουμε ν' αυταπατόμαστε αυτοεμπαιζόμενοι- η Αγκυρα επιζητεί ευθέως: Ή την διά της ελληνικής υπογραφής αναγνώριση και αποδοχή του κηδεμονευτικού της ρόλου σ' αυτή την ήδη κρεουργημένη γεωγραφία. Ή την διά νέου τετελεσμένου οριστικοποίηση της γεωπολιτικής διαιρέσεως, όπως την διεμόρφωσεν επί του εδάφους η επιδρομή του 1974 και την εμπέδωσε η κατοχή. 

Με το μόρφωμα του ψευδοκράτους, που: Αφ' ενός αποτελεί το μοναδικό στρατηγικό προγεφύρωμα των ευρύτερων τουρκικών σχεδιασμών. Και αφ' ετέρου θ' αποβεί το έτερο (και πολιτικώς ισότιμο) των δύο συνιστώντων πολιτειακών μερών της προαγόμενης ομοσπονδιακής Κύπρου! Η οποία όμως θα έχει δυνάμει, σαφή χαρακτηριστικά και δομές συνομοσπονδιακής διαρθρώσεως.

Αυτά είναι τα έωλα παράγωγα της (επιεικώς) ατυχούς διαχειρίσεως του Κυπριακού, η οποία οριοθετείται διαχρονικώς από βαθμιαίες εκχωρήσεις. Και της οποίας μόνος ουσιώδης άξονας έπρεπε να είναι (κι εξακολουθεί να παραμένει), για όσους δεν μυωπάζουν ή εθελοτυφλούν, η επιβίωση και ιστορική συνέχεια του Κυπριακού Ελληνισμού στη φυσική του γεωγραφία.

Να το καταλάβουμε: Δεν απέμεινε τίποτε άλλο ουσιώδες για να (ή που ν' αξίζει να) σωθεί. Κι αυτό περνά μονοδρομικώς από την έννοια και την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ως τον μοναδικό (υπό τις περιστάσεις) θώρακα και ταυτόχρονα ουσιαστικό αντιστήριγμα έναντι των επιβουλών. Ανατάσσοντας μάλιστα τις ουσιώδεις δυναμικές του, από τη στιγμή που έχει ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Και ιδιαιτέρως αφότου εντάχθηκε στον σκληρό πυρήνα. Την Ευρωζώνη. 

Κι άλλωστε αν υπάρχει κάτι που μπορεί σήμερα να προτάσσεται ως αξιόπιστη αξίωση της ελληνικής πλευράς (σε ό,τι, με δοκισήσοφες ερμηνείες των διαπραγματευτικών διαδικασιών, αποπειράται η Αγκυρα διά των κατοχικών εγκαθέτων της να επιβάλει) αυτό είναι ότι: 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ - ΣτΕ: Συνταγματικό το κλείσιμο της ΕΡΤ (Παντογνώστη Αλέξη θα τους συγχωρέσεις που δεν σε ρώτησαν?)

Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας σε διάσκεψη κεκλεισμένων των θυρών έκρινε συνταγματικό και νόμιμο το κλείσιμο της ΕΡΤ και των θυγατρικών εταιρειών της.
Ειδικότερα, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με πληροφορίες, με οριακή πλειοψηφία, απέρριψε την προσφυγή της «Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Προσωπικού Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας - Τηλεόρασης» (ΠΟΣΠΕΡΤ) και του πρόεδρου της Παναγιώτη Καλφαγιάννη.

Η ΠΟΣΠΕΡΤ ζητούσε να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή και Ελληνική νομοθεσία η απόφαση με την οποία την 12η Ιουνίου 2013 σταμάτησε η εκπομπή του σήματος της ΕΡΤ.

Αναλυτικότερα, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου (πρόεδρος Σωτήρης Ρίζος και εισηγητής ο σύμβουλος Επικρατείας Κωνσταντίνος Κουσούλης), αποφάνθηκαν ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν μικρής διάρκειας, αφού σε μικρό σχετικά διάστημα λειτούργησε νέος κρατικός τηλεοπτικός φορέας και κατά συνέπεια δεν τίθεται θέμα νομιμότητας.

Παράλληλα, η Ολομέλεια αποφάνθηκε ότι το άρθρο 15 του Συντάγματος το οποίο αναφέρεται στην λειτουργία της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης δεν επιβάλλει την υποχρέωση στην Πολιτεία να δημιουργήσει κρατική τηλεόραση.

Η ΠΟΣΠΕΡΤ υποστήριζε ότι η απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ προσκρούει στον Ευρωπαϊκό Χάρτη Κοινωνικών Δικαιωμάτων που προστατεύει την ελευθερία της έκφρασης και της πληροφόρησης, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και στα άρθρα 15 και 25 του Συντάγματος.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Κράτος ψεκασμένων σε θύελλα φόβου!


Αν και η λέξη «αναταράξεις» δεν υπάρχει στα τουρκικά, είναι μάλλον η καλύτερη περιγραφή για την κατάσταση της πολιτικής ζωής στην Τουρκία αυτές τις μέρες. Εχουμε άλλες λέξεις όμως, πολλές, από αυτές που εκφράζουν «ένταση», «πόλωση», «ανδρισμό», και είναι όλες αυτές που ταλαιπωρούν το τουρκικό κράτος. 

Η Τουρκία είναι μια ρευστή χώρα γεμάτη συγκρούσεις και αντιφάσεις. Η διάθεση αλλάζει κάθε εβδομάδα, καμιά φορά και κάθε μέρα. Μέχρι πρότινος η χώρα εθεωρείτο ένας επιτυχημένος συνδυασμός Ισλάμ και δυτικής Δημοκρατίας, ένας ισχυρός πόλος εξουσίας στη Μέση Ανατολή. Αυτή η άποψη φθίνει ταχύτατα και το ποτάμι που είναι η Τουρκία κυλάει γρηγορότερα από ποτέ. Με τις τοπικές, προεδρικές και γενικές εκλογές να επίκεινται, η χρονιά είναι γεμάτη ηχηρή πολεμική και σιωπηλές ανησυχίες.

Οι πολίτες παρακολουθούν τις ιστοσελίδες δεκάδες φορές την ημέρα για να διαπιστώσουν τι άλλο έχει συμβεί. Κατά την ψηφοφορία που έδινε στην κυβέρνηση μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στο δικαστικό σύστημα, μια ματωμένη μύτη έγινε πειστήριο της τραυματισμένης μας Δημοκρατίας. Τίποτα δεν απηχεί καλύτερα αυτήν την καταιγίδα από την πρόσφατη διάδοση θεωριών συνωμοσίας. Ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα κατηγορήσει τους ξένους ότι βρίσκονται πίσω από τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί πέρυσι το καλοκαίρι. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι κατηγορούν τις σκοτεινές δυνάμεις που εργάζονται παρασκηνιακά: την εβραϊκή διασπορά, τη CIA, το BBC και το CNN και το λόμπι των επιτοκίων, δηλαδή το σύμπλεγμα εγχώριων και ξένων τραπεζών, που κατά τη γνώμη τους θέλουν να βλάψουν την Τουρκία και να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Τούρκος ρεπόρτερ του BBC κατηγορήθηκε ανοιχτά ως ξένος πράκτορας.  

Οι διαδηλωτές στην πλατεία Ταξίμ βαφτίστηκαν τρομοκράτες. Η γερμανική εταιρεία Lufthansa προσπάθησε να υπονομεύσει ένα σημαντικό νέο αεροδρόμιο στην Κωνσταντινούπολη. Στα social media υπάρχουν αμέτρητες φήμες για το «βαθύ κράτος μέσα στο βαθύ κράτος». Σταδιακά η Τουρκία μετατρέπεται σε ένα έθνος στα πρόθυρα της παράνοιας.

Γιατί έχουμε ανάγκη αυτές τις θεωρίες συνωμοσίας; 

Μέρος της απάντησης βρίσκεται στο γεγονός ότι η Τουρκία δεν είναι ακόμη μια ώριμη Δημοκρατία και η πολιτική ζωή είναι ανδροκρατούμενη, επιθετική και πολωμένη.  

Eνα δεύτερο μέρος βρίσκεται στους παλιούς φόβους, που πάνε πίσω στην ανατροφή μας.  

Γαλουχηθήκαμε πιστεύοντας ότι η Τουρκία είναι περιτριγυρισμένη από νερό στις τρεις πλευρές της και από εχθρούς στις τέσσερις.  

Οι Ελληνες φιλοδοξούσαν να ανακτήσουν την Κωνσταντινούπολη. Οι Αραβες είναι αναξιόπιστοι. Οι Ρώσοι συνωμοτούν για να καταλάβουν τον Βόσπορο. Ολοι θέλουν ένα κομμάτι της Ανατολής και ο μόνος φίλος του Τούρκου είναι ένας άλλος Τούρκος.

TOYΡΚΙΑ: «Μπαρμπαρός» στην ΑΟΖ Κύπρου - ΛεβεντοΚαραμπουζουκλή Αναστασιάδη "συνομιλείς" ακόμα?

Πρωτοφανής τουρκική πρόκληση, παραμονές της άφιξης του τουρκοκύπριου διαπραγματευτή για το κυπριακό στην Αθήνα και τη συνάντησή του με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών,  εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός» συνοδευόμενο από άλλα δύο πλοία και μία τουρκική φρεγάτα συνεχίζει ανενόχλητο της έρευνές του εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Ένα δεύτερο πλοίο του τουρκικού πολεμικού  ναυτικού βρίσκεται νοτιότερα και παρακολουθεί την όλη επιχείρηση.

Και αυτό γίνεται τη στιγμή που ο πρόεδρος της Κύπρου κ. Ν. Αναστασιάδης ανακοίνωσε ότι εάν συνεχιστούν οι τουρκικές προκλήσεις και οι παραβιάσεις των κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων θα αποχωρήσει από τις συνομιλίες οι οποίες μόλις άρχισαν.

Επιπλέον οι Τούρκοι αδιαφορούν για τις αμερικανικές διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις που εδόθησαν στον πρόεδρο της Κύπρου ότι θα σταματήσουν τις  τουρκικές παραβιάσεις στη διάρκεια του ενδοκυπριακού διαλόγου ώστε να υπάρξει ένα κλίμα εμπέδωσης εμπιστοσύνης. Επιμένουν να προκαλούν, δεν επηρεάζονται οι σχεδιασμοί τους και δεν σταματούν τις προκλήσεις τους ούτε από το γεγονός ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία (Αναστασιάδη- Έρογλου στις 11 Φεβρουαρίου) και έχουν επαναρχίσει οι συνομιλίες.


ΚΟΣΜΟΣ - ΙΑΤΡΙΚΗ: Πειραματικό-επαναστατικό φάρμακο εξαφάνισε από ασθενή... 70 όγκους (!!!) σε δύο εβδομάδες

Ένας Βρετανός με καρκίνο εξέπληξε τους γιατρούς του όταν 70 δυνητικά θανατηφόροι καρκινικοί όγκοι εξαφανίστηκαν από το σώμα του μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες.
Ο 47χρονος Ιαν Μπρουκς είχε εκδηλώσει το 2001 μία σπάνια μορφή μη Χότζκιν λεμφώματος - ενός καρκίνου που προσβάλλει το ανοσοποιητικό σύστημα.

Οι θεραπείες που έκανε τότε καταπολέμησαν αποτελεσματικά τη νόσο, αλλά το 2008 ο καρκίνος του επανεμφανίστηκε πιο επιθετικός παρά ποτέ.

Σύμφωνα με την Daily Mirror, oι εξετάσεις του αποκάλυψαν 60-70 διάσπαρτους όγκους από το κεφάλι έως την κοιλιά του και οι γιατροί του έδωσαν λίγες εβδομάδες ζωής.
Η τελευταία λύση ήταν να δοκιμάσει ένα πειραματικό εκείνη την εποχή φάρμακο - μία λύση την οποία πρόθυμα δέχτηκε, αφού «αν δεν έκανα τίποτα, ήταν θέμα εβδομάδων ο θάνατός μου».

Δύο εβδομάδες αργότερα, όμως, οι γιατροί του στο Νοσοκομείο Christie του Μάντσεστερ ανακάλυψαν με έκπληξη ότι το πειραματικό φάρμακο είχε καθαρίσει το σώμα του απ’ όλους τους καρκινικούς όγκους.

Το φάρμακο που πήρε ο κ. Μπρουκς λέγεται μπρεντουξιμάβη βεδοτίνη (brentuximab vedotin) και είναι ένα είδος μονοκλωνικού αντισώματος, το οποίο εγκρίθηκε σε ΗΠΑ και Ευρώπη το 2011 και το 2012 αντιστοίχως.

Το φάρμακο έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση του Χότζκιν λεμφώματος, καθώς και μιας σπάνιας μορφής λεμφώματος που λέγεται αναπλαστικό λέμφωμα από μεγάλα κύτταρα (από αυτό έπασχε ο κ. Μπρουκς).

Τα λεμφώματα συχνά εκδηλώνονται με πολυάριθμους όγκους, διότι δεν είναι συμπαγείς καρκίνοι (όπως λ.χ. οι καρκίνοι του πνεύμονα, του μαστού, του προστάτη κ.τ.λ.) αλλά αιματολογικοί καρκίνοι, και συνεπώς αφορούν όλο το σώμα και όχι ένα μεμονωμένο σημείο.

Όπως γράφει η εφημερίδα «Daily Mail», η ανταπόκριση του κ. Μπρουκς στο φάρμακο ήταν τέτοια, ώστε ο γιατρός του, δρ Άνταμ Γκίμπ, δήλωσε πως οι εξετάσεις του πριν και μετά τη λήψη του φαρμάκου «είναι πιθανώς το πιο εντυπωσιακό σετ εξετάσεων που έχω δει ποτέ».

ΚΟΣΜΟΣ - ΗΠΑ: Πόλος έλξης για τους υποψηφίους αυτόχειρες η γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο!

ΗΠΑ: Ρεκόρ αυτοκτονιών από τη γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο το 2013 Ορόσημο για το 2013, υπήρξε η κρεμαστή γέφυρα Golden Gate του Σαν Φρανσίσκο καθώς 46 άνθρωποι επέλεξαν να τερματίσουν τη ζωή τους πέφτοντας από εκεί, σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση μη κυβερνητικής οργάνωσης.

Η οργάνωση Bridge Rail Foundation, η οποία καταγράφει τις αυτοκτονίες από την μήκους 1.280 μέτρων γέφυρα, ανακοίνωσε ότι ο μεγάλος αριθμός τους υπογραμμίζει ότι είναι αναγκαίο να τοποθετηθεί ένα δίχτυ ασφαλείας ώστε να είναι δυσκολότερη η πτώση για τους επίδοξους αυτόχειρες.

«Ξέρω ότι δεν θα τοποθετηθεί σύντομα κι αυτό είναι το πιο απογοητευτικό απ΄όλη την κατάσταση. Δεν θέλουμε να δούμε άλλους 17χρονους ή 86χρονους να ρίχνονται στο κενό, είναι κρίμα", σχολίασε η Ντέινα Γουίτμερ, μέλος του ΔΣ της οργάνωσης.

Η Γέφυρα τέθηκε επισήμως σε λειτουργία το 1937. Εκτείνεται στο άνοιγμα του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο στον Ειρηνικό Ωκεανό και έχει χαρακτηριστεί ένα από τα σύγχρονα θαύματα του κόσμου από την Αμερικανική Εταιρεία Πολιτικών Μηχανικών.

Το οδόστρωμά της απέχει 67 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας κι αυτό την καθιστά μία από τις συχνότερες επιλογές στον κόσμο για τους επίδοξους αυτόχειρες. Είναι επίσης από τα σημεία εκείνα απ΄όπου η πτώση είναι σχεδόν βέβαια μοιραία.

Η εκπρόσωπος του Αυτοκινητοδρόμου της Γέφυρας Γκόλντεν Γκέιτ και των Μεταφορών της Περιφέρειας, η Μέρι Κάρι, επιβεβαίωσε ότι 46 άνθρωποι αυτοκτόνησαν από τη γέφυρα τον περασμένο χρόνο, ο μεγαλύτερος ετήσιος απολογισμός από τουλάχιστον το 2000 όταν ξεκίνησε η καταγραφή τους.

Η Κάρι είπε ότι η αστυνομία και πολίτες επενέβησαν για να αποτρέψουν άλλους 118 ανθρώπους από την αυτοκτονία μέσα στο 2013.

Η Γουίτμερ δήλωσε ότι ο περυσινός απολογισμός των αυτοκτονιών, από 33 που ήταν το 2012, ήταν ο «υψηλότερος που μπορούμε να επιβεβαιώσουμε» από το 1937 που κατασκευάστηκε η γέφυρα και πρόσθεσε ότι το προηγούμενο ετήσιο ρεκόρ ήταν 40 ή 41.

Μία στατιστική που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα San Francisco Chronicle αναφέρει ότι το 1977 καταγράφηκαν 40 αυτοκτονίες από τη συγκεκριμένη γέφυρα.

Οι αρχές έχουν εκπονήσει σχέδιο για την τοποθέτηση ενός διχτυού ασφαλείας κάτω από τη γέφυρα για να πέφτουν εκεί όσοι πηδούν στο κενό αλλά ακόμη βρίσκονται σε αναζήτηση των περίπου 66 εκατομμυρίων δολαρίων που απαιτούνται για την κατασκευή του. 

ΚΟΣΜΟΣ - ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ: : Προχώρησε στον δέκατο αποκεφαλισμό κρατουμένου το 2014

Σαουδάραβας υπήκοος ο οποίος είχε καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών αποκεφαλίστηκε την Κυριακή στο βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών, αυξάνοντας στις 10 τις εκτελέσεις στο κράτος αυτό από την αρχή του έτους.
Ο Σάλεμ αλ Τζαντάλι είχε ξυλοκοπήσει τον συμπατριώτη του Αμπντάλα αλ Τζαντάλι λόγω μιας διαφωνίας που είχαν με αποτέλεσμα ο δεύτερος να αποβιώσει, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου την οποία αναμετέδωσε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων SPA. Εκτελέστηκε στην Μέκκα, στη δυτική Σαουδική Αραβία.

Το 2013 συνολικά 78 καταδικασθέντες στην εσχάτη των ποινών, διαφόρων εθνικοτήτων, εκτελέστηκαν στη Σαουδική Αραβία, σύμφωνα με έναν απολογισμό του Γαλλικού Πρακτορείου.  

Ο βιασμός, ο φόνος, η αποστασία από το Ισλάμ, η ένοπλη ληστεία και το λαθρεμπόριο ναρκωτικών είναι κακουργήματα τα οποία επισύρουν τη θανατική ποινή στο βασίλειο.

ΚΟΣΜΟΣ - ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ: Φονικό ελάττωμα στο κλειδί και την μίζα οχημάτων της GM - 13 οι νεκροί !

Φονικό ελάττωμα στο κλειδί και την μίζα οχημάτων της GM Η κατασκευάστρια εταιρεία αυτοκινήτων, General Motors, ανακοίνωσε ότι θα επεκτείνει το χρόνο ανάκλησης ορισμένων μοντέλων της σε ΗΠΑ και Καναδά, εξαιτίας προβλήματος που έχει παρουσιαστεί στο διακόπτη της μίζας, κάτι που μπορεί να προκαλέσει τη διακοπή λειτουργίας του κινητήρα και του μεγαλύτερου μέρους του ηλεκτρικού συστήματος.

Μέχρι στιγμής έχουν αναφερθεί 31 μετωπικές συγκρούσεις κατά τις οποίες το πιθανό πρόβλημα συνδέεται με την αποτυχία ενεργοποίησης του συστήματος των αερόσακων, ανακοίνωσε η GM. 

Δεκατρείς άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αυτά τα δυστυχήματα.

Η εταιρεία εξέδωσε την ανάκληση προκειμένου να διορθώσει το πρόβλημα με τον διακόπτη της μίζας «που μπορεί να επιτρέψει στο κλειδί να μετακινηθεί ή να γυρίσει στη θέση όπου απενεργοποιείται ο κινητήρας και το μεγαλύτερο μέρος των ηλεκτρικών συστημάτων του οχήματος».

"Επίγεια σοφία"

Μερικές φορές τα γεγονότα έχουν μια παράξενη και μυστήρια δύναμη που κάνει την αλήθεια τους να φαίνεται απίστευτη.
Werner Herzog Γερμανός σκηνοθέτης

Τα δεδομένα δεν παύουν να ισχύουν μόνο και μόνο επειδή δεν λαμβάνονται υπόψη.
Aldοus Huxley, 1894-1963, Άγγλος συγγραφέας

Οι άνθρωποι γενικά αναγνωρίζουν ένα γεγονός σαν αλήθεια μόνο όταν το γεγονός συμφωνεί με αυτά που ήδη πιστεύουν. 
Andy Rooney , 1919-2011, Αμερικανός δημοσιογράφος 

Σαν σήμερα (27/2/ΧΧΧΧ)

1869: Εγκαινιάζεται ο ατμοκίνητος αστικός σιδηρόδρομος Αθήνας - Πειραιά, υπό την επωνυμία ΣΑΠ Α.Ε., μετέπειτα ΗΣΑΠ.Στο πρώτο δρομολόγιο επιβάτες είναι η βασίλισσα Όλγα, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης, και άλλοι επίσημοι.

1900: Ιδρύεται στο εστιατόριο «Γκιζέλα» του Μονάχου η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπάγερν Τα ιδρυτικά στελέχη είναι 18 νεαροί Γερμανοί

1900: Ιδρύεται το Εργατικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας από τα εργατικά συνδικάτα και αριστερούς πολιτικούς φορείς

1933: Εμπρησμός στο Ράιχσταγκ. Η φωτιά στη γερμανική Βουλή αποδόθηκε στους κομμουνιστές και ο Χίτλερ βρήκε την ευκαιρία να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αναστείλει τα πολιτικά δικαιώματα.

1959: Θεμελιώνεται στην Αθήνα το ξενοδοχείο «Χίλτον» από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή


274: Γεννιέται ο Μέγας Κωνσταντίνος, πρώτος αυτοκράτορας του Βυζαντίου.

1892: Πεθαίνει ο Λουί Βιτόν, ιδρυτής της ομώνυμης γαλλικής εταιρείας ειδών πολυτελείας.

1943: Πεθαίνει ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ και... ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Διδάγματα από την Ουκρανία


Δεν είναι δυνατόν η προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε., η Ελλάδα δηλαδή, να μην καταδικάζει το «Δεξιό Τομέα», την ένοπλη ακροδεξιά οργάνωση που πρωταγωνίστησε στα γεγονότα του Κιέβου επειδή αξιοποιείται ως φορέας των γερμανικών συμφερόντων και ταυτόχρονα να στρέφεται κατά της Χρυσής Αυγής στην οποία αποδίδει τα ίδια χαρακτηριστικά.

Δεν μπορείς να καταδικάζεις επιλεκτικά κατά το δοκούν διότι έτσι δημιουργείς τις προϋποθέσεις να υποστείς τα ίδια, όταν τα ξένα συμφέροντα θα το μεθοδεύσουν.

Η Γερμανία απέδειξε στη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης ότι η πολιτική της δεν έχει ηθικούς φραγμούς και όρια όταν πρόκειται να προωθήσει τα στενά της συμφέροντα και την επεκτατική της πολιτική. Καταπάτησε την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας, δεν σεβάστηκε την εκλεγμένη πολιτειακή αρχή της χώρας και δεν δίστασε να ευλογήσει στο όνομα της δήθεν δημοκρατίας κάθε εγκληματικό και ναζιστικό στοιχείο με μοναδικό κριτήριο την εξυπηρέτηση των σχεδίων της.

Οι θεμελιώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου καταπατήθηκαν βάναυσα όταν ο Γερμανός ΥΠΕΞ και η καγκελάριος συναντούσαν τους επικεφαλής της ουκρανικής αντιπολίτευσης στο Βερολίνο και κάθε φορά ακολουθούσε τη συνάντηση η κλιμάκωση των επιθετικών ενεργειών των διαδηλωτών σε βάρος της νόμιμης κυβέρνησης, ενώ λογικά αναμέναμε το αντίθετο. Ούτε βέβαια νοείται υπουργοί ευρωπαϊκών κρατών, των ΗΠΑ και αξιωματούχοι της Ε.Ε. να επισκέπτονται τους διαδηλωτές στο Κίεβο και να τους υποκινούν και να τους ενθαρρύνουν. 

Δικαιολογημένα ο Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τον Ελληνα πρωθυπουργό στις Βρυξέλλες είπε το αυτονόητο: «Μπορώ να φανταστώ πώς θα αντιδρούσαν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας αν, εν μέσω μιας κρίσης στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα, ο Ρώσος ΥΠΕΞ προσερχόταν σε διαδήλωση εναντίον της Ε.Ε. και ωθούσε το λαό προς μια ορισμένη κατεύθυνση». 

Και όλα αυτά συνέβαιναν ενώ η Μόσχα προέβη στη δραστική μείωση της τιμής του φυσικού αερίου και σε δάνειο 15 δισ. δολαρίων που είχε αρχίσει να εκταμιεύει προκειμένου να αποτρέψει τη χρεοκοπία της Ουκρανίας και η Ευρώπη, εθισμένη από την αποικιοκρατία και επικαλούμενη γενικές αρχές, προσπαθούσε ανέξοδα να επιβάλει τα συμφέροντά της.

Ολα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία αφορούν άμεσα εμάς και τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, διότι η στάση του Βερολίνου στην ουκρανική κρίση αποκαλύπτει τα όρια της γερμανικής πολιτικής, καθ' όσον η πολιτική μιας χώρας έχει ή δεν έχει φραγμούς. 

Ομως η ανοχή της Γερμανίας απέναντι στον ένοπλο «Δεξιό Τομέα» και το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα «Ελευθερία», που είχε μέχρι πρότινος ως σήμα παραλλαγή της σβάστικας, αποδεικνύει ότι παρά τους αφορισμούς δεν έχει κατορθώσει να απαλλαγεί από το ναζιστικό παρελθόν της.

Διότι δεν μπορείς να το ποινικοποιείς στο εσωτερικό και να το αξιοποιείς στο εξωτερικό, επειδή εξυπηρετούνται τα συμφέροντά σου. 

Ούτε βέβαια η Γερμανία θα απαλλαγεί ποτέ από αυτό, ας μην έχουμε αυταπάτες. Διότι όπως είπε και ο Ουίλιαμ Φόκνερ: «Το παρελθόν δεν πεθαίνει ποτέ. Στην πραγματικότητα δεν είναι καν παρελθόν». 

Ποιο λοιπόν μπορεί να είναι το μέλλον της δημοκρατίας στα όρια μιας γερμανικής Ευρώπης;

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το ελληνικό πρόβλημα στη σκιά της γεωπολιτικής


Η ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς στον δρόμο αφήνει ένα κενό εξουσίας στην Ουκρανία, το οποίο προφανώς δεν μπορεί να καλυφθεί εύκολα, με εισπήδηση των ποικίλων αντιπολιτευτικών φατριών. 

Ηδη Βερολίνο, Βρυξέλλες και Μόσχα φαίνεται ότι ανησυχούν από κοινού, αν και από διαφορετική σκοπιά, για το σοβαρότατο ενδεχόμενο η χώρα να βυθιστεί στο χάος του εμφυλίου και να οδηγηθεί σε διαμελισμό.  

Οι μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού και ευρασιατικού χώρου, παρά τα αντιτιθέμενα συμφέροντά τους, αναγνωρίζουν κατά βάθος ότι αν η χώρα-μαξιλάρι μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης ακολουθήσει τη μοίρα της Γιουγκοσλαβίας, κανείς δεν θα βγει ωφελημένος· ούτε γεωπολιτικά ούτε οικονομικά.

 Στη διάρκεια της κρίσης Ευρωπαίοι και Ρώσοι αντελήφθησαν επίσης το αδιαλείπτως ζωηρό ενδιαφέρον των ΗΠΑ, το οποίο εκδηλώθηκε όχι μόνο με το «f*ck the Europeans» της Αμερικανίδας νεοσυντηρητικής υφυπουργού Εξωτερικών, Βικτόρια Νούλαντ, αλλά και με τα αναθερμανθέντα δόγματα Μπρεζίνσκι για τον έλεγχο της ευρασιατικής μάζας και τη φινλανδοποίηση της Ουκρανίας. 

Είναι προφανές ότι η σπαρασσόμενη Ουκρανία των 45 εκατομμυρίων φτωχών κατοίκων και των μερικών δεκάδων πάμπλουτων ολιγαρχών, μια τεράστια χώρα για τα ευρωπαϊκά μεγέθη, με δεκάδες αγωγούς πετρελαίου και αερίου, με βιομηχανία και φυσικούς πόρους, με τον ρωσικό στόλο στην Κριμαία, συνιστά αυτή τη στιγμή ένα στρατηγικό παίγνιο μεταξύ Ε.Ε., Ρωσίας, ΗΠΑ.

Με αυτή την έννοια, ζούμε μια συνέχιση του ιστορικού ρήγματος του 1989 και, υπό όρους, μια μετασχηματισμένη μικροεπανάληψη του Ψυχρού Πολέμου. 

Με κρίσιμες διαφορές: Η ευρωατλαντική συμμαχία έχει ατονήσει, οι ΗΠΑ βλέπουν προς τον Ειρηνικό, η Γερμανία βλέπει προς τη Ρωσία, η Κίνα προβάλλει ως παγκόσμια υπερδύναμη και μαζί της προβάλλουν ισχυρές άλλες χώρες του πρώην Τρίτου Κόσμου.

Ας δούμε σε αυτό το ταραγμένο πολυπολικό περιβάλλον την κλονισμένη, πτωχευμένη Ελλάδα:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Σκέπη ταυτότητας



Η Ουκρανία, που αιματοκυλίεται αυτή την εποχή, μέσα στις αιχμηρές συμπληγάδες του εμφυλίου, είναι άλλη μία τραγική χώρα. 

Τα ουκρανικά είναι μια γλώσσα που υποχρεώθηκε από τη ρωσική λαιμαργία να καταπιεί τον εαυτό της.  

Δεν χρειάζεται να τονίσω και εγώ άλλη μια φορά αυτό που γνωρίζουμε από την αρχαιότητα: η γλώσσα είναι το τελευταίο οχυρό ενός λαού, το έσχατο τεκμήριο που αναδεικνύει την ταυτότητά του.

 
Θυμίζω κάτι ωμά αποτρόπαιο αλλά χαρακτηριστικό από την Ιστορία του Ηροδότου: 

Οταν μετά τη Σαλαμίνα και την ήττα κατά θάλασσα του Ξέρξη τα πεζά στρατεύματα είχαν στρατοπεδεύσει στη Βοιωτία, τότε, λέει ο ιστορικός, εμφανίστηκαν στη Βουλή των Αθηναίων απεσταλμένοι των Περσών στρατηγών και πρότειναν στον Θεμιστοκλή συμμαχία, ώστε Πέρσες και Αθηναίοι να εκστρατεύσουν εναντίον της Σπάρτης.


Επειδή οι αγγελιαφόροι-πρέσβεις μιλούσαν Ελληνικά και για να δείξει έντονα ο Αθηναίος ηγέτης την κάθετη άρνησή του αλλά και την απέχθεια για τέτοια επονείδιστη πράξη, διέταξε και έκοψαν τις γλώσσες των απεσταλμένων, επειδή με τις ελληνικά εκφρασμένες απόψεις τους μόλυναν την ελληνική γλώσσα.


Οπως στην Τουρκία έχει απαγορευτεί η κουρδική γλώσσα, όπως οι Κροάτες απαγορεύουν τα σερβικά, έτσι και οι Ρώσοι έχουν απαγορεύσει τη χρήση της ουκρανικής γλώσσας. 

Τώρα, διαβάζω, η αντίθεση των αντιπολιτευόμενων στο φιλορωσικό καθεστώς της χώρας μιλούν και διαδηλώνουν ουκρανιστί.


Ο,τι και οι Ιρλανδοί, όπως το κατέγραψε ιδιοφυώς ο Φρέιν σε έργο που είδαμε και στην Αθήνα. Σε κρυφό σχολειό διαδίδουν τη γλώσσα. 

Ο Χάιντεγγερ έγραφε: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι ...καλές εξεγέρσεις


Η ανατροπή του Μόρσι στην Αίγυπτο και του Γιανουκόβιτς στην Ουκρανία παρουσιάζουν ένα κοινό στοιχείο: την αμέριστη υποστήριξη της Δύσης στους ανατροπείς. 

Ενα το κρατούμενο, λοιπόν: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Εστω και αν πρόκειται για τανκς ή για εξεγερμένους, αρκεί αυτοί οι τελευταίοι να είναι δυτικής κοπής, όπως στην Ουκρανία, ακόμη και αν υπονομεύουν τις σταθερές τού κοινοβουλευτισμού. (Υπενθυμίζεται ότι οι ανατρεπτικές αποφάσεις του Κοινοβουλίου προήλθαν από την εξέγερση μιας μειοψηφίας.)

Οι λαϊκές εξεγέρσεις, ως και εκείνες που κρίνονται συντηρητικές, νομιμοποιούνται ηθικά και κατισχύουν πολιτικά όταν διαθέτουν δύο βασικά στοιχεία: την καθολική λαϊκή στήριξη και την αντίδραση σε βάναυσες, ολοκληρωτικές επιλογές ενός καθεστώτος.  

Στην Ουκρανία, τη σπίθα άναψε η απαγόρευση των διαδηλώσεων. Αλλά το έναυσμα γι' αυτές ήταν η επιλογή του Γιανουκόβιτς να απορρίψει τη Συμφωνία Σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ενωση και να επικυρώσει εμπράκτως και οριστικά την πρόσδεση στο άρμα της Ρωσίας.

Ιδού το πρώτο παράδοξο: την φιλοευρωπαϊκή δυναμική υποστηρίζει το 43% των Ουκρανών. Σοβαρό ποσοστό, αλλά μειοψηφούν. 

Αυτό φάνηκε καθαρά και στο ξεκίνημα των διαδηλώσεων: οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας όχι μόνο δεν είχαν εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ουκρανία, αλλά ούτε καν στο μεγαλύτερο μέρος του Κιέβου ή του «δυτικού» μέρους.

Το δεύτερο παράδοξο αφορά στην αντιμετώπιση των εξεγερμένων από την Δύση. Είχαν καταλάβει κρατικά κτίρια, είχαν μετατρέψει το κέντρο του Κιέβου σε απόρθητο κάστρο και απαιτούσαν παραίτηση του Γιανουκόβιτς, εκλογές κ.τ.λ. Σ' εκείνο το πρώτο διάστημα, πλείστοι όσοι ιθύνοντες της Ενωσης είχαν βρεθεί στην πλατεία Μεϊντάν, δίπλα στους διαδηλωτές, στηρίζοντας ανοιχτά τον αγώνα τους. Αυτό συνεχίστηκε -ανοιχτά και απροκάλυπτα- μέχρι τέλους, ακόμη και όταν μέρος των εξεγερθέντων εφοδιάστηκε με όπλα. Και, κυρίως, όταν ήταν γνωστό τοις πάσι ότι ανάμεσα στους ειρηνικούς διαδηλωτές σημαίνοντα ρόλο έπαιζαν ακροδεξιά στοιχεία.

Το τρίτο παράδοξο αφορά στα δύο μέτρα και δύο σταθμά που αποδεδειγμένα λειτουργούν -γενικώς- στη συμπεριφορά των δυτικών. Είχε φανεί στην Αίγυπτο, όπου σύμπασα η Δύση δεν είχε κανένα πρόβλημα με τις ερπύστριες που ανέτρεψαν τον εκλεγμένο Μόρσι. Φάνηκε και στην Ουκρανία, όπου το αυταρχικό καθεστώς Γιανουκόβιτς δεν συμπεριφέρθηκε καν -τουλάχιστον στην αρχή της εξέγερσης- όπως ο Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη. Πόσω μάλλον, που ο συγκεκριμένος ηγέτης -υπόδειγμα εξαρτημένου πολιτικού που ευνοεί την ολιγαρχία και τη διαφθορά αρκεί να τον εξυπηρετούν- απέφυγε να κατεβάσει στρατό εναντίον των διαδηλωτών. 

Και διερωτάται κανείς: αν π.χ. στην Αθήνα των εξεγερμένων, τότε στο Σύνταγμα, είχαμε σκηνικό Κιέβου, απειλητικό για την κυβέρνηση της χώρας, πώς θα αντιδρούσαν οι δυτικοί;  

Τι θα έλεγαν αν έβλεπαν πρέσβεις κάποιων χωρών να βρίσκονται στο πλευρό των διαδηλωτών, που εν τω μεταξύ είχαν καταλάβει το δημαρχείο, την Περιφέρεια, την Παλιά Βουλή, τα γραφεία της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, με την ένοπλη σύμπραξη ακροδεξιών ομάδων;

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Mια αναπόφευκτη διχοτόμηση


Tόσο η E.E. -κυρίως η Γερμανία- όσο και η Pωσία θέλουν να αποφύγουν μια απευθείας ψυχροπολεμική αντιπαράθεση για το μέλλον της Oυκρανίας. H διαπίστωση αυτή δεν αναιρεί τη σκληρή πραγματικότητα, που δεν είναι άλλη από την αδυναμία παράτασης του σημερινού status quo της ενότητας της χώρας.

Mια εξελικτική πορεία προς τη διχοτόμηση μέσω της ενίσχυσης των εξουσιών των περιφερειών είναι η πιο πιθανή λύση, με την Aνατολική και Nότια Oυκρανία να κάνουν ένα ακόμη βήμα προς την de facto απόσχιση κάθε φορά που η κυβέρνηση στο Kίεβο θα προχωρεί σε ένα ακόμη βήμα προσέγγισης με την E.E.

Mε τα σημερινά δεδομένα τίποτε δεν μπορεί να αποτρέψει την πορεία προς τη διχοτόμηση της χώρας: Oύτε η Pωσία, ούτε και η E.E. μπορούν να παρέμβουν αποφασιστικά για να ελέγξουν τη χώρα στο σύνολό της, ούτε οι κάτοικοι του Λβοφ -που μέχρι το 1918 ήταν η γερμανόφωνη αυστριακή πόλη Λέμπεργκ- μπορούν να πάψουν να έχουν στραμμένο το βλέμμα προς τη Δύση και να συμβιώσουν στο ίδιο κράτος με τον ρωσικό πληθυσμό της Kριμαίας, που το 1954 παραχωρήθηκε ως δώρο από τη Mόσχα στην αδελφή σλαβική Oυκρανία.

Oταν η Γερμανία επέβαλε στη νεαρή Σοβιετική Pωσία όρους ήττας στη Συνθήκη του Mπρεστ Λτόφσκ τον Φεβρουάριο του 1918, η Oυκρανία στο σύνολό της ετέθη υπό την επιρροή του Bερολίνου.

Oταν με τη σειρά της η EΣΣΔ το 1945 κυριάρχησε στην Aνατολική Eυρώπη για πρώτη φορά στην Iστορία συνενώθηκαν υπό ρωσική επικυριαρχία όλοι οι Oυκρανοί στη Σοβιετική Δημοκρατία της Oυκρανίας. Πιο συγκεκριμένα, η περιοχή της Bολινίας, που έζησε αιώνες ενσωματωμένη πρώτα στην Πολωνία και στη συνέχεια στην Aυστρία, και υπήρξε στη διάρκεια της Eπανάστασης του 1848 το επίκεντρο της πρώτης εμφάνισης του κινήματος για ανεξάρτητη Oυκρανία, για πρώτη φορά ετίθετο υπό τον έλεγχο της Mόσχας.

Σήμερα καμιά από τις δύο χώρες δεν είναι ηττημένη ώστε να μπορεί να επιβληθεί πλήρως η ηγεμονία της άλλης πλευράς.

H πρόκληση πλέον για τις Bρυξέλλες και το Bερολίνο από την μια μεριά και τη Mόσχα από την άλλη είναι πώς θα διαχειρισθούν τη νομοτελειακή διολίσθηση της Oυκρανίας προς τη διχοτόμηση.

Tο καλό σενάριο είναι το μοντέλο του Bελγίου, όπου σταδιακά η χώρα διχοτομήθηκε de facto, κρατώντας τις ελάχιστες αναγκαίες κοινές κυβερνητικές λειτουργίες.

Tο εφιαλτικό σενάριο είναι αυτό της Bοσνίας - Eρζεγοβίνης, όπου οι αντίπαλες πλευρές προσπαθούσαν να επιβάλουν εθνοκάθαρση στις περιοχές που έλεγχαν αλλά και να αποσπάσουν το μεγαλύτερο δυνατό εδαφικό ποσοστό.

Eπί του παρόντος το σενάριο της διχοτόμησης φοβίζει όλους τους εμπλεκομένους και επιδρά έτσι αποτρεπτικά:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Το νέο "Ανατολικό ζήτημα"


Τον 19ο αιώνα η διεθνής διπλωματία ονόμαζε Ανατολικό Ζήτημα το ερώτημα περί της διανομής των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία ήταν πλέον υπό κατάρρευση και υπό διάλυση. 

Σήμερα, το νέο Ανατολικό Ζήτημα αφορά την κατανομή σε ζώνες επιρροής των χωρών, των περιοχών και των εθνοτήτων που ζούσαν μέχρι το 1990 στην ενιαία Σοβιετική Ενωση. 

Η περίπτωση της Ουκρανίας είναι χαρακτηριστική. Διεκδικείται και από τους δυτικούς (κυρίως ΗΠΑ και Γερμανία) ως οικονομικός και ενεργειακός εταίρος, διεκδικείται βεβαίως και από τη Ρωσία λόγω ιστορικών δεσμών και λόγω των λιμανιών στον Εύξεινο, τα οποία είναι απαραίτητα για τον ρωσικό στόλο.


Η Πολωνία και η Σουηδία, χώρες οι οποίες από τον 17ο αιώνα προσπαθούν να ασκήσουν πολιτική, οικονομική και θρησκευτική επιρροή στην περιοχή «πασών των Ρωσιών»,  εμφανίσθηκαν στην εποχή μας με το σχέδιο του ανατολικού συνεταιρισμού. Πρότειναν δηλαδή μια οικονομική συνεργασία με την Ουκρανία, τη Γεωργία και τη Μολδαβία, χώρες του πρώην σοβιετικού συνασπισμού, οι οποίες έχουν ιδιαίτερο γεωπολιτικό ενδιαφέρον για τη Ρωσία.  

Η Μόσχα από την πλευρά της, αφού προσπάθησε να μεταμορφώσει την ΕΣΣΔ σε Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών, αλλά απέτυχε, τελικά κατόρθωσε να κρατήσει υπό τη στενή επιρροή της μόνο τη Λευκορωσία και το Καζακστάν υπό τη μορφή μιας ευρασιατικής κοινής αγοράς.


Η διελκυστίνδα μεταξύ δυτικών χωρών και Ρωσίας για την Ουκρανία δεν έχει μόνο οικονομικό και γεωστρατηγικό υπόβαθρο. Υπάρχουν και σοβαρές πολιτιστικές διαφορές μεταξύ δυτικής και ανατολικής Ουκρανίας.  

Οι δυτικές περιοχές πέρασαν πολλά χρόνια υπό τον έλεγχο ρωμαιοκαθολικών χωρών και παρουσιάζουν σημαντικά ποσοστά Ουνιτών χριστιανών (φιλοπαπικών με ορθόδοξη εξωτερική εμφάνιση). Στις περιοχές αυτές ευδοκιμεί ο φιλοευρωπαϊσμός. 

Αντιθέτως, οι ανατολικές περιοχές λόγω εμμονής στην Ορθοδοξία θέλουν να παραμείνουν υπό τη ρωσική επιρροή.  

Πάντως οι διαδηλωτές κατά της ουκρανικής κυβερνήσεως δεν είναι όλοι φιλελεύθεροι δημοκράτες. Πολλοί από αυτούς πρόσκεινται στο ακροδεξιό εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα, κάτι που συνήθως αποσιωπούν τα δυτικά ΜΜΕ.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Tο τέλειο πραξικόπημα της Υπερεθνικής Ελίτ


Στην Ουκρανία, η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) που διαχειρίζεται τη Νέα Διεθνή Τάξη, η οποία θεμελιώνεται, στο οικονομικό επίπεδο, στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και, στο πολιτικό, στις κατά τόπους Κοινοβουλευτικές Χούντες, οι οποίες αποτελούν μια παρωδία αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» (ενώ και η ίδια είναι παρωδία της πραγματικής άμεσης δημοκρατίας) επέτυχε, μέσα σε λίγους μήνες, το τέλειο πραξικόπημα.


Δηλαδή, όπως φαίνεται τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, την προσεχή αλλαγή καθεστώτος με τη μέθοδο της ψευδο-«επανάστασης» που τελειοποίησε στην Αραβική «Ανοιξη». Ετσι, μέσα στις πρώτες δύο δεκαετίες από τότε που δημιουργήθηκε η άτυπη αυτή Υ/Ε, μια σειρά καθεστώτων που αντιστέκονταν στην ενσωμάτωσή τους στη ΝΔΤ έχουν ήδη ανατραπεί (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη) ή είναι υπό ανατροπή (Ουκρανία, Συρία), ενώ παρόμοιες διαδικασίες έχουν ξεκινήσει στη Βενεζουέλα και άλλα πραγματικά αντιστεκόμενα καθεστώτα όπως η Βολιβία -σε αντίθεση με τα καθεστώτα της εκφυλισμένης Αριστεράς (Βραζιλία, Αργεντινή κ.λπ.) που είναι ήδη ενσωματωμένα στη ΝΔΤ, με κυβερνήσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ.


Σήμερα έγινε φανερό ότι δεν απαιτούνται πια τα παλιά στρατιωτικά πραξικοπήματα που αποκάλυπταν την πραγματική φύση των δυτικών καθεστώτων και εδικαίωναν τις παλιές ριζοσπαστικές θεωρίες ότι η αστική «δημοκρατία» δεν είναι παρά ένα επικάλυμμα που, όταν το αστικό καθεστώς κινδυνεύει, δεν έχει κανένα πρόβλημα να το παραμερίσει για ένα χρονικό διάστημα μέχρι να συντρίψει το λαϊκό κίνημα για πολλές δεκαετίες (τελευταίο παράδειγμα αυτό της Χιλής). Για πρώτη φορά στην Ιστορία, οι ελίτ έχουν σφετεριστεί ακόμη και την ίδια την έννοια και τη μέθοδο της επανάστασης για την επιτυχία των δικών τους σκοπών.  

Με δεδομένο τον καθολικό πια έλεγχο της πληροφόρησης από την Υ/Ε και τις ντόπιες ελίτ που παίζουν ρόλο νομάρχη της, αλλά και τον ρόλο της σημερινής «Αριστεράς», η οποία, ενώ στο παρελθόν έπαιζε ένα απομυθοποιητικό ρόλο των συστημικών ΜΜΕ, σήμερα κατά κανόνα είναι και αυτή ενσωματωμένη στη ΝΔΤ και απλώς παρουσιάζει ταυτόσημες αναλύσεις με αυτές των ελίτ (χρωματισμένες με ροζ, κόκκινο, μαύρο κ.λπ., ανάλογα με την ιδεολογική κατεύθυνσή της), το αποτέλεσμα είναι μια γενικευμένη σύγχυση, όπως ακριβώς επιδιώκει και η Υ/Ε για να κάνει άνετα τη «δουλειά» της.


Ας δούμε όμως συνοπτικά, όσο επιτρέπει ο χώρος, πώς στήθηκε το τέλειο πραξικόπημα της Υ/Ε στην Ουκρανία. 

Τον περασμένο Νοέμβρη, όπως μάθαμε από τα ΜΜΕ της Υ/Ε, ξεκίνησε μια υποτίθεται αυθόρμητη ειρηνική «επανάσταση», όταν ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας Γιανουκόβιτς, ένας διεφθαρμένος επαγγελματίας πολιτικός της μετα-σοβιετικής γενιάς που εξέφραζε όμως περισσότερο το ρωσόφιλο ανατολικό τμήμα της χώρας, σε αντίθεση με τους Τιμοσένκο και Γιούσενκο που εξέφραζαν το παραδοσιακά δυτικόφιλο τμήμα της Ουκρανίας, αρνήθηκε να υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης της χώρας με την Ε.Ε. Και αυτό, όχι τόσο γιατί αγωνιούσε ότι σε παραμονές χρεοκοπίας της Ουκρανίας αυτό θα οδηγούσε τα λαϊκά στρώματα σε ανάλογη οικονομική καταστροφή με την ελληνική, αλλά κυρίως γιατί ήξερε ότι αυτό θα ήταν ο πολιτικός του τάφος.


Ομως η Υ/Ε ήταν απόλυτα προετοιμασμένη γι' αυτό το ενδεχόμενο, ξέροντας την αντίδραση της ρωσικής ελίτ, η οποία δεν είναι μεν αντικαπιταλιστική, αλλά και δεν αντιδρά απλώς σαν εναλλακτικός ιμπεριαλισμός, όπως υποστηρίζουν απηρχαιωμένες «μαρξιστικές» αναλύσεις. Η ρωσική ελίτ υπό τον Πούτιν εκφράζει συγχρόνως ένα πελώριο εθνικιστικό κίνημα που ενώνει από εθνικιστές και ορθόδοξους μέχρι πραγματικούς κομμουνιστές και ελευθεριακούς, σε ένα άτυπο παλλαϊκό μέτωπο κατά της παγκοσμιοποίησης. Φυσικά η ρωσική ελίτ δεν συμμερίζεται τους στόχους του μετώπου αυτού στον βαθμό που απαιτούν πλήρη ρήξη με τη ΝΔΤ, γιατί ο πραγματικός στόχος της είναι να κατακτήσει ισότιμη θέση μέσα στην Υ/Ε με τα άλλα μέλη της, ενώ βέβαια η Υ/Ε, από την εποχή του Γέλτσιν, είχε σχεδιάσει για τη Ρωσία το ρόλο ενός υποτελούς μέλους, σε σχέση εξάρτησης και όχι αλληλεξάρτησης.


Ετσι, μια οργανωμένη, και χρηματοδοτούμενη από την Υ/Ε, «πρωτοπορία» μερικών εκατοντάδων αρχικά ανθρώπων, στους οποίους πρωτοστατούσαν πραγματικοί νεοναζιστές, με πραγματικά τάγματα εφόδου και όπλα, κατέβηκε στους δρόμους, στην αρχή ειρηνικά, όπως ακριβώς συνέβη στην αρχή και στη Συρία, πλαισιώνοντας όμως σταδιακά όλο και περισσότερους, αστούς κυρίως, δυτικόφιλους Ουκρανούς. Οπως είναι άλλωστε γνωστό η Ουκρανία έγινε ενιαίο κράτος, πρώτη φορά στην Ιστορία της, μόλις το 1939, με το δυτικό γεωγραφικά τμήμα της να έχει παραδοσιακές και πολιτιστικές σχέσεις με τη Δύση, ενώ το ανατολικό με τη Ρωσία. Οταν κατόπιν η ρωσική ελίτ πρόσφερε ένα γενναιόδωρο πρόγραμμα βοήθειας που θα απομάκρυνε τον κίνδυνο ελληνικής καταστροφής, χωρίς απώλεια της κυριαρχίας της χώρας, ο Γιανουκόβιτς φυσικά το δέχθηκε αμέσως.


ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Οδικός χάρτης κατακερματισμού


Οι εξελίξεις των τελευταίων τριών μηνών στην Ουκρανία με έχουν αφήσει άναυδο. Τόσοι πολλοί να κάνουν τόσα πολλά για να φέρουν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Ακόμη και αν εξελισσόταν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, την αρτιότητα χειρισμών και την αποτελεσματικότητα των μεθόδων θα τη ζήλευαν και οι ίδιοι οι εμπνευστές του.

Ας ξεκινήσουμε από τον Γιαννουκόβιτς. Ένας επαρχιώτης πολιτικός, περιορισμένων δυνατοτήτων, κλήθηκε (και με ευθύνη του ρωσικού παράγοντα που δεν συνειδητοποίησε από το 2004 την ανικανότητά του) να διαχειριστεί μία σοβούσα οικονομική κρίση, την οποία κληρονόμησε από το πλήρως αποτυχημένο δίδυμο Γιούσενκο-Τιμοσένκο. Ποτέ δεν κατάφερε να εμπνεύσει ούτε καν τους υποστηρικτές του, ενώ στην κρίση που ξέσπασε έκανε τις χειρότερες δυνατές επιλογές, ώσπου σύρθηκε στην απόλυτη απαξίωση από φίλους και αντιπάλους. Πλέον, θεωρείται καμένο χαρτί και η εναπομείνασα δυναμική του περιορίζεται σε κάποιες περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας.

Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης, επίσης, περιορισμένου βεληνεκούς, δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Και το χειρότερο δεν κατάφεραν να ελέγξουν την «πλατεία», με αποτέλεσμα να αναγκαστούν άρον-άρον να αποσυρθούν από τη συμφωνία που υπέγραψαν την Παρασκευή το απόγευμα με τον Γιαννουκόβιτς, στον απόηχο των γουχαϊσμάτων, όταν την ανακοίνωσαν στους συγκεντρωμένους. Αρκέστηκαν στην εξασφάλιση διεθνούς υποστήριξης που κάποιες χώρες, προεξεχούσης της Γερμανίας (συνεπικουρούμενη από την Πολωνία) και με τις ΗΠΑ σε δεύτερο πλάνο –τουλάχιστον δημόσια- την προσέφεραν απλόχερα, και δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να απομονώσουν τα ριζοσπαστικά στοιχεία μίας ακροδεξιάς, εθνικιστικής φράξιας, τα οποία όχι μόνο παρεισέφρησαν αλλά έδιναν και τον τόνο των βιαιοτήτων και των αιτημάτων.

Το οξύμωρο είναι πως αν δεν βρίσκονταν αυτοί στην «πλατεία», να δίνουν μάχες σώμα με σώμα με τις αστυνομικές δυνάμεις (πολλές φορές προκαλώντας την αστυνομική βία για να καταγγέλεται κατόπιν το καθεστώς) και αν δεν τορπίλιζαν την περασμένη Τετάρτη τη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός (αυτοί φέρονται να αγκυροβόλησαν τους ελεύθερους σκοπευτές που σκόρπισαν τον τρόμο), τότε τα αιτήματα της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης δεν θα είχαν εκπληρωθεί. Κοντολογίς, η Ουκρανία (ή μέρος αυτής) ενδεχομένως να έρθει πιο κοντά στην Ευρώπη εξαιτίας κυρίως των παραστρατιωτικών οργανώσεων που ουδεμία σχέση έχουν με αυτή. 

Αλλά στην μακιαβελική αντίληψη, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, εξ’ου και η απροθυμία ευρωπαϊκών χωρών να καταδικάσουν ομάδες και αντιλήψεις που απέχουν παρασάγγας από τα ευρωπαϊκά ιδανικά, αλλά ως εργαλεία ήταν πιο αποτελεσματικά από τους μετριοπαθέστερους και χαμηλής εμβέλειας ηγέτες της αντιπολίτευσης.

Η δε ανάσυρση της Τιμοσένκο από την ναφθαλίνη περισσότερο παραπέμπει στο ρητό πως η ιστορία ενίοτε επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

Ποιά είναι, όμως, η Γιούλια Τιμοσένκο, το σύμβολο της αντίστασης, χάριν της ηρωποίησής της ως απότοκο της άδικης φυλάκισης της; 

Η σύζυγος ενός Ουκρανού ολιγάρχη, με τον οποίο τα δύσκολα και ασύδοτα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας έκαναν τεράστια περιουσία, κεφαλαιοποιώντας εν συνεχεία τις υψηλές διασυνδέσεις τους για να αποκτήσουν πρόσβαση σε εύκολο και κρατικοδίαιτο χρήμα. 

Η ίδια ελέγχεται για μία σειρά έκνομων δραστηριοτήτων, μεταξύ των οποίων το «καπέλο» που η δική της εταιρεία φυσικού αερίου ανάγκαζε τις κρατικές εταιρείες να πληρώνουν για να αγοράζουν ρωσικό αέριο μέσω αυτής και όχι απευθείας από τη Ρωσία. Η τελευταία, αν χρειαστεί, είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιήσει τα στοιχεία που πιθανότατα έχει σε βάρος της Ουκρανής πολιτικού.

Δείγμα δε της συνέπειάς της, είναι πως ενώ υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της φιλοδυτικής/φιλοαμερικανικής «πορτοκαλί επανάστασης» του 2004, η οποία άφησε πίσω της περισσότερη διαφθορά από ό,τι παρέλαβε και έφτασε την ουκρανική οικονομία στο χείλος του γκρεμού, στράφηκε προς τη Ρωσία για να διασωθεί όταν συνειδητοποίησε πως εξέπνεε ο πολιτικός της χρόνος.