"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Ταλαίπωροι Αεροπόροι, μιάς αντιαεροπορικής χώρας…


Ως εκπαιδευτής της Αερολέσχης Μεσογείων, αποφάσισα να πετάξω μέχρι την Ρόδο, ώστε να δώσω την ευκαιρία σε μέλη και μαθητές μου, που ζούν και εργάζονται σ’ αυτό το υπέροχο νησί, να δούν τον τόπο τους από ψηλά ή και να επισκεφτούν προορισμούς που υπό άλλες συνθήκες (μη αεροπορικές), είναι από δύσκολο έως ανέφικτο να φτάσουν (βλέπε Κάσο, Καστελλόριζο, Λέρο, Σητιά, Αστυπάλαια…).

Η Οδύσεια ξεκίνησε από νωρίς. Από τα τρία αεροδρόμια της Ρόδου, το ένα (Κάλαθος), δεν ιφύσταται πρακτικώς. Διότι ένας άλλος λαός, μη τριτοκοσμικός, μη τεχνοφοβικός ξεκίνησε να το κατασκευάζει, αλλά δεν ευτύχησε να το τελειώσει. Εννοείται ότι στην χώρα των νεοραγιάδων δεν ευδοκιμούν τέτοια “πράγματα”. Οι γρεκίλοι δεν αρέσκονται σε προοδευτιλίκια! Μόνο τα τσιφτετέλια και τα σουβλάκια έχουν ενδιαφέρον γι’ αυτούς.

Το δεύτερο αεροδρόμιο, αυτό των Μαριτσών (Ιταλογενές και αυτό…), φάνταζε να είναι η καλύτερη ιδέα, διότι το τρίτο (Διεθνής Αερολιμένας, Διαγόρας) είναι αρκετά απασχολημένο με πτήσεις αερογραμμών και άρα -από νεοελληνικής σκοπιάς- αφιλόξενο.

Χωρίς καθυστέρηση εστάλει μέσω ΕΛΑΟ, στο ΓΕΑ/Α1, fax με αίτημα να μου επιτραπεί η προσγείωση σ’ αυτό το αεροδρόμιο. Η απάντηση του ΓΕΑ ήταν ότι τα Μαριτσά δεν ανήκουν στην Πολεμική Αεροπορία (όντως, το αεροδρόμιο αναφέρεται ως civilian στο AIP) άρα δεν δύναται να εξεταστεί κάτι τέτοιο. Θεωρητικά θα έπρεπε να καταθέσω μόνο ένα σχέδιο πτήσης. Πρακτικά μου απαγορεύτηκε η προσγείωση, διότι δεν υπάρχει κλιμάκιο της Υ.Π.Α στα Μαριτσά ώστε να με εξυπηρετήσει…Κάποιοι άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν ότι για να προσγειωθώ, δεν θέλω ούτε QNH, ούτε άνεμο, ούτε πυροσβεστικό όχημα, ούτε σηματωρό, ούτε να τους βλέπω. Επιπλέον του προαναφερθέντως προβλήματος, η μονάδα φύλαξης του αεροδρομίου είναι της Πολεμικής Αεροπορίας. Έπρεπε λοιπόν να ενημερωθεί να εγκρίνει και να ελέγξει τα άτομα που θα έρχονταν.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι η Ρόδος έχει ένα, κι όχι τρία αεροδρόμια.

Λόγω NOTAM, έπρεπε να ενημερώσω τουλάχιστον 24 ώρες πριν ότι επιθυμώ να προσγειωθώ και να σταθμεύσω στον Διαγόρα. 48 ώρες πριν την άφιξή μου τηλεφώνησα στα τηλέφωνα που αναγράφονταν στο MAIP. Δεν απήντησε ποτέ κανένας. Επειδή είχα το τηλέφωνο του approach (εξαιτίας της ιδιότητάς μου ως συγκυβερνήτης στο Super Puma που επιχειρεί από το νησί), κάλεσα εκεί (αλίμονο αν κι εκεί δεν απαντούσαν) και τους ζήτησα το νούμερο του αερολιμενικού. Έτσι έβγαλα άκρη. Εγώ… επειδή ξέρω… Αλήθεια αν ήμουν ξένος και δεν είχα το νούμερό τους? Μαντεύω ότι δεν θα πήγαινα ποτέ. Στο Ελλαδιστάν όλα μπορεί να λειτουργήσουν μόνο με διαπροσωπικές σχέσεις…

Εν πάση περιπτώση, μίλησα με την αερολιμενικό, η οποία “στράβωσε” λίγο, αλλά -δεν έχω παράπονο- μου είπε ότι υπήρχε θέση στάθμευσης για μία εβδομάδα που ήθελα. Μου τόνισε ωστόσο ότι πρέπει να βρώ και handler. Ζήτησα και βρήκα τα τηλέφωνα από Goldair, olympic και swissport. Η πρώτη εταιρία μου ζητούσε 89 ευρώ για να με εξυπηρετήσει. Μάλιστα αρνήθηκε να δεχτεί την κάτρα μέλους της AOPA! Το έχω μετανοιώσει που δεν συγκράτησα την συνομιλία…Η Ολυμπιακή έχει προέλευση από το νεο-ελληνικό δημόσιο, άρα δεν το σήκωσε ποτέ. Τέλος, η swissport και πιό συγκεκριμένα ο κύριος Φαρμακίδης (ο οποίος τυγχάνει ο ίδιος ιδιώτης αεροπόρος της τοπικής αερολέσχης) με εξέπληξε ευχάριστα δεχόμενος να μας εξυπηρετήσει με τον πλέον οικονομικό τρόπο…Τον ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό.

Την Τρίτη 27/7/10, μετέβην στο αεροδρόμιο για να πετάξω μία πτήση. Ήδη απ’ το βράδυ της Δευτέρας, έπερνα επανειλλημένως τηλέφωνα στην BP του αεροδρομίου. Μάταια όμως. Το καύσιμο με έβγαζε εύκολα μέχρι Κω. Μάλιστα αρκούσε και για να επιστρέψω. Προκειμένου να μην χάνω χρόνο συμπλήρωσα τα απαραίτητα έγγραφα. Απαιτείται ένα ελάχιστο 15 λεπτών για General declaration και ένα ελάχιστο άλλων 15 λεπτών για σχέδιο πτήσης, αφού παντού ήμουν στο “περίμενε”. Στο ενδιάμεσο πήρα τηλέφωνο στον πύργο της Κω. Το σήκωσε ένας φίλος ελεγκτής. Του εξήγησα ότι μετά την προσγείωσή μου θα πήγαινα στην πόλη, με το κάνιστρό μου χωρητικότητας 20 λίτρων, για να προμηθευτώ καύσιμο για το αεροπλάνο (είχα βρεί και βενζινάδικο που διέθεται 100αρα βενζίνη και μου είχαν κρατήσει μία ποσότητα). Υπολόγιζα όμως χωρίς τον νεοέλληνα, διότι μετά από επικοινωνία με τον αερολιμενικό της Κω, μου απαγόρεψαν να κάνω κάτι τέτοιο, αφού -λέει – δεν προβλέπεται από τον κανονισμό!!!

Σας παραπέμπω στον Κανονισμό ανεφοδιασμού καυσίμου Ελαφρών και Υπερελαφρών αεροσκαφών δημοσιευμένο στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, Αρ. Φύλλου 1263 – 26 Ιουνίου 2009, για να πιστοποιήσετε ότι μου έλεγαν αρλούμπες. Δεν το έκανα θέμα (μην χαλάσω και τις σχέσεις μου μαζί τους…).

Σε “έρευνα” που έκανα στα γειτνιάζοντα αεροδρόμια, συνειδητοποίησα, ότι όλοι οι αρμόδιοι φορείς αγνοούσαν το ΦΕΚ που από πέρυσι επιτρέπει τον ανεφοδιασμό ελαφρών α/φων με μπετόνι (κάνιστρο) από τον κυβερνήτη τους. Κι εγώ τώρα, τι πρέπει να κάνω; Να περιμένω να βάλουν μυαλό? Να περιμένω να φτάσει το ΦΕΚ στους υπεύθυνους; Να το σηκώσει η BP; Να λυθεί η απεργία; Να σταματήσω να πετάω για να μην τους ενοχλώ και να είμαι και πιό “ασφαλής” στο έδαφος;

Πρέπει κάποιοι να θυμηθούν για ποιο λόγο βρίσκονται στις θέσεις που βρίσκονται και τις υποχρεώσεις που έχουν απέναντι στους χειριστές και δεν πρέπει να ξεχνούν ότι άγνοια τού νόμου δεν δικαιολογείτε σε δημόσιο υπάλληλο όταν μάλιστα κατέχει διευθυντική θέση.
Δεν είναι δυνατόν να κουβαλάει ο χειριστής μαζί του μια τσάντα με αποδεικτικά χαρτιά σε μια προσπάθεια να αποδείξει αποφάσεις του Ελληνικού Κράτους σε ανθρώπους που θα έπρεπε να τα γνωρίζουν πρώτοι, αφού η δουλειά τους είναι να εκτελέσουν τις αποφάσεις αυτές και όχι να τις σχολιάσουν. Αντί να σκεφτούν, μας ειρωνεύονται με ύφος 100 καρδιναλίων.

Για συνέλθετε λίγο. Έχει δίκιο μάλλον ο ιδρυτής του GreekHelicopters.gr που λέει ότι “για να εκτελέσεις με ηρεμία μια πτήση στην Ελλάδα πρέπει να έχεις μαζί σου δικηγόρο”.

Απεργία και «απεργία»

Του Ιωάννη Ληξουριώτη
Καθηγητή εργατικού δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Τον τελευταίο καιρό, συχνά-πυκνά, οι φορείς κάποιων κατηγοριών επαγγελματιών που, όπως οι ίδιοι διατείνονται, επιτελούν «δημόσιο λειτούργημα» (δικηγόροι, γιατροί, συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί κ.ο.κ.), προκειμένου να διατηρήσουν κάποια συντεχνιακά τους «κεκτημένα» ή να διεκδικήσουν νέα, προβαίνουν σε μορφές διαμαρτυρίας που δύσκολα μπορούν να συμβιβαστούν με τη διεκδικούμενη από τους ίδιους ιδιότητα του δημόσιου λειτουργού.

Οι φορείς αυτοί, οι οποίοι, ας σημειωθεί, έχουν χαρακτήρα Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, αποδύονται σε έναν μεταξύ τους «ευγενή» ανταγωνισμό κινητοποιήσεων, οι οποίες έχουν ενταθεί με ευκαιρία την κυβερνητική πρόθεση να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα.

Πρόσφατο παράδειγμα, η ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών για συμμετοχή στην απεργία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ως αντίδραση για την προτεινόμενη από το υπουργείο Οικονομικών κατάργηση των κατώτατων ορίων αμοιβών των δικηγόρων. Εξάλλου, προ μηνών, με επιδεικτική αναλγησία, «απεργούσαν» για ημέρες οι φαρμακοποιοί, διαμαρτυρόμενοι ομοίως για το συζητούμενο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Είναι προφανές όμως ότι διαστρεβλώνονται έννοιες και θεσμοί. Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, που έχουν τον ρόλο επαγγελματικών φορέων δημοσίων λειτουργών, παραγνωρίζοντας ότι τα μέλη τους επιτελούν ένα λειτούργημα αυξημένης έναντι του κοινωνικού συνόλου ευθύνης, κηρύσσουν «αποχές» ή «απεργίες», όπως παραπλανητικά ονομάζουν την αθέτηση του όρκου τους και την άρνηση παροχής υπηρεσιών ύψιστης βιοτικής ανάγκης προς τους πολίτες και την κοινωνία.

Οποία λογική και νομική παραδοξότητα, ένα ΝΠΔΔ, δηλαδή ένα μόρφωμα που έχει συσταθεί για την επιδίωξη κάποιου δημόσιου σκοπού, να διατείνεται ότι κηρύσσει «αποχές» ή «απεργίες» και να συμμετέχει σε απεργιακές κινητοποιήσεις μισθωτών, επιβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στα μέλη του να αρνούνται την παροχή προς τους πολίτες υπηρεσιών άκρως αναγκαίων για τη λειτουργία των πολιτειακών θεσμών, της οικονομικής ζωής, της υγείας κ.ο.κ.

Οποία, τέλος, παραπλάνηση του κοινωνικού συνόλου, όταν, προκειμένου να εξυπηρετηθούν συντεχνιακά συμφέροντα, ενδύεται η παρακίνηση άρνησης παροχής βιοτικών υπηρεσιών προς τους πολίτες (δικαιοσύνη, υγεία κ.λπ.) με την «αγωνιστική» τήβεννο της απεργιακής κινητοποίησης. Ωστόσο, η απεργία, κατά το ελληνικό Σύνταγμα (και παντού στον κόσμο), αποτελεί δικαίωμα αποκλειστικά προορισμένο για τους εργαζομένους με μισθωτή εργασία, το οποίο μάλιστα πρέπει να ασκείται με συγκεκριμένες διαδικασίες που ορίζει η κοινή νομοθεσία. Εάν δεν υπήρχε συνταγματική και νομοθετική κατοχύρωση της απεργίας, η ομαδική αποχή των μισθωτών ή των δημοσίων υπαλλήλων από την εργασία θα εθεωρείτο στη μεν περίπτωση των μισθωτών αντισυμβατική συμπεριφορά που θα δικαιολογούσε απόλυση, στη δε περίπτωση των δημοσίων υπαλλήλων θα συνιστούσε παράνομη πράξη (αδικαιολόγητη αποχή από την εκτέλεση καθηκόντων), που ενδεχομένως θα θεμελίωνε αγωγή για αποκατάσταση της ζημίας του κράτους.

Από πουθενά, λοιπόν, δεν προκύπτει ότι το «απεργιακό δικαίωμα» παρέχεται, έστω και κατ’ αναλογία, στους κάθε είδους επαγγελματίες και επιτηδευματίες. Πολύ περισσότερο, δεν διαθέτουν το δικαίωμα απεργίας όσοι από αυτούς επιτελούν «δημόσιο λειτούργημα», δηλαδή συνδράμουν το κράτος στην τέλεση της αποστολής του. Για τον λόγο αυτό, με πολύ ενδιαφέρον θα περιμέναμε από τα ΝΠΔΔ, που αποτελούν τους επαγγελματικούς φορείς των κάθε είδους «δημόσιων λειτουργών», να εξηγήσουν στο κοινό που πλήττεται από τις πρακτικές τους σε ποιες διατάξεις νόμου βασίζουν τις αποφάσεις τους για κήρυξη «απεργιών» ή «αποχών».

Ας εξηγήσουν οι δικηγορικοί σύλλογοι σε έναν απολυμένο άνεργο, του οποίου η εκδίκαση της αγωγής για λήψη δεδουλευμένων αποδοχών συνέπιπτε με μία από τις ημέρες κήρυξης «αποχών», γιατί θα πρέπει να αναμείνει ένα επιπλέον έτος για να δικαστεί η αναβληθείσα υπόθεσή του. Το ίδιο θα πρέπει να εξηγήσουν και οι φαρμακευτικοί σύλλογοι στους συνταξιούχους που αγωνιωδώς αναζητούσαν τα αναγκαία τους φάρμακα κατά το παρατεταμένο πρόσφατο «κλείσιμο» των φαρμακείων.

Μέχρι πότε, λοιπόν, οι πολίτες-πελάτες των «απεργούντων» ή «απεχόντων» δικηγόρων, φαρμακοποιών κ.ά. είναι υποχρεωμένοι να υφίστανται τις συνέπειες των παράνομων και σε κάθε περίπτωση αντιδεοντολογικών επιλογών των ΝΠΔΔ που εκπροσωπούν, ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός, τους «λειτουργηματίες» αυτούς; Μήπως θα πρέπει να εξετασθούν κάποια στιγμή σοβαρά οι ευθύνες αυτών των ΝΠΔΔ;

Ο.Η.Ε.:Δικαίωμα και όχι εμπόρευμα το πόσιμο νερό

Η πρόσβαση σε καθαρό νερό και συνθήκες υγιεινής είναι «θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα», απεφάνθη ο ΟΗΕ με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης. Δεκαπέντε χρόνια αφότου ξεκίνησε η συζήτηση για το θέμα, 122 χώρες ψήφισαν υπέρ της πρότασης που προώθησε η Βολιβία και 41 απείχαν.(μεταξύ των οποίων οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Βέλγιο, η Γερμανία, η Νορβηγία και η Ιταλία.) Κάθε χρόνο περίπου 1,5 εκατ. παιδιά χάνουν τη ζωή τους από ασθένειες που προκαλούνται εξαιτίας της έλλειψης καθαρού νερού και υγιεινής.

Στο κείμενο της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης αναφέρεται ότι 844 εκατ. άνθρωποι σε όλον τον κόσμο δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο καθαρό νερό, ενώ πάνω από 2,6 δισεκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε εγκαταστάσεις στοιχειώδους υγιεινής. Υπενθυμίζει επίσης την υπόσχεση που έδωσαν τα κράτη το 2000, στο πλαίσιο των Στόχων της Χιλιετίας για την ανάπτυξη, να έχουν μειώσει ώς το 2015 στο μισό το ποσοστό των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και υγιεινή. Τα κράτη αλλά και οι διεθνείς οργανισμοί καλούνται να «ενισχύσουν τις προσπάθειές τους» προς αυτή την κατεύθυνση, παράσχοντας οικονομική και τεχνολογική βοήθεια στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Η τελευταία έκθεση για την πρόοδο που έχει συντελεστεί ως προς την πλήρωση των Στόχων της Χιλιετίας ανέφερε ότι «με το μισό του πληθυσμού στις αναπτυσσόμενες περιοχές να ζουν χωρίς συνθήκες υγιεινής, οι στόχοι του 2015 φαίνεται ότι δεν μπορούν να επιτευχθούν». Ομως, «ο κόσμος είναι σε τροχιά για τους στόχους της πρόσβασης σε καθαρό νερό, μολονότι υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν», κυρίως στην υποσαχάρια Αφρική και την Ωκεανία.

Το μη δεσμευτικό ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης χαιρέτισε ως «βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση» τη μακρινή προοπτική μιας συνθήκης για το νερό, η Καναδέζα πρώην σύμβουλος της Γ.Σ. για θέμα νερού -τώρα ακτιβίστρια- Μοντ Μπάρλοου. Επιτέθηκε όμως κατά των χωρών που απείχαν, μεταξύ αυτών οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. «Ξέρουν ότι αν πουν πως πρόκειται για ανθρώπινο δικαίωμα, αυτό θα έρχεται σε αντίθεση με τη βούλησή τους να αντιμετωπίζουν (το καθαρό νερό) ως εμπόρευμα», κατήγγειλε. Ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζον Σάμις είπε στη Γ.Σ. ότι οι ΗΠΑ δεσμεύονται στην εξεύρεση λύσεων αναφορικά με τις προκλήσεις γύρω από το νερό, αλλά το ψήφισμα «περιγράφει ένα δικαίωμα στο νερό και την υγιεινή με τρόπο τέτοιο που δεν αντικατοπτρίζει το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο».



(Πηγές: Γαλλικό, BBC, Πρες Ασοσιέσιον)

ΦΑΣΟΥΛΑΣ: Ανακοίνωσε στάση πληρωμών τον επόμενο μήνα

ΣΕ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ στάση πληρωμών από τον ερχόμενο μήνα ανακοίνωσε χθες πως θα προχωρήσει ο δήμαρχος Πειραιά, Π. Φασούλας, μετά την απόφαση παρακράτησης περίπου 2,2 εκατ. ευρώ τα οποία αποτελούν την τακτική κρατική επιχορήγηση.

Η απόφαση αυτή είναι επιβεβλημένη κατά τον κ. Φασούλα από τη στιγμή που όπως είπε χαρακτηριστικά, «παίρνουμε έγγραφο από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το οποίο μας πληροφορεί ότι η χρηματοδότηση του δήμου μας αυτόν τον μήνα είναι μηδέν ευρώ». Αιτία για την παρακράτηση οι οφειλές του Δήμου Πειραιά για δάνεια, που όμως έχουν ληφθεί σύμφωνα με τον δήμαρχο τα τελευταία 16 χρόνια και όχι από τη σημερινή δημοτική αρχή.

«Φοβάμαι ότι θα πρέπει να προχωρήσουμε σε αναγκαστική στάση πληρωμών, αν και εφόσον βεβαίως η κυβέρνηση δεν δώσει άμεσα μια λύση σε αυτό το πολύ μεγάλο πρόβλημα», τόνισε ο κ. Φασούλας, επισημαίνοντας πως για το πρόβλημα έχει ενημερωθεί το υπουργείο Οικονομικών. «Ζητάμε μια καλύτερη ρύθμιση. Να μας κρατάνε κάποιο ποσοστό τον μήνα και βεβαίως θέλουμε να αποπληρώσουμε αυτό το χρέος με ένα καλύτερο επιτόκιο», υπογράμμισε ο δήμαρχος Πειραιά.

Σχολιάζοντας την παρακράτηση που έγινε και τις μέχρι τώρα απαντήσεις από το αρμόδιο υπουργείο, ο κ. Φασούλας ανέφερε πως δηλώνουν κατανόηση αλλά είναι σε δύσκολη κατάσταση. «Εγώ δεν το κατανοώ, όμως, γιατί αυτά τα χρήματα που είναι υποχρεωμένο το κράτος να δίνει στους δήμους έχουν εισπραχθεί από τους έλληνες πολίτες», υποστήριξε και πρόσθεσε: «Απλώς δεν τα αποδίδουν στον Δήμο Πειραιά και τα αποδίδουν στο Παρακαταθηκών και Δανείων που χρωστάει ο δήμος από το 1990 μέχρι σήμερα».

Αναφέροντας πως είναι αδύνατον να λειτουργήσει ο δήμος χωρίς χρήματα, ο κ. Φασούλας σημείωσε: «Καταλαβαίνει κανείς πόσο μεγάλο αντίκτυπο μπορεί να έχει σε μια πόλη που η μεγαλύτερη «επιχείρηση» της πόλης του Πειραιά είναι ο Δήμος Πειραιά με 2.000 εργαζoμένους».

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Οι υψηλότερα αμοιβόμενοι διευθύνοντες σύμβουλοι στον κόσμο

πηγη ΒΗΜΑ

Λοβέρδος, Κακλαμάνης «έσβησαν» τα βιογραφικά

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΙΚΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΗΝ “ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΗ” ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΡΕΝ GΟV»

«ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΑΝ» ΧΘΕΣ στη Βουλή την επιλογή στελεχών για κυβερνητικά πόστα μέσω της διαδικασίας open gov, ο υπουργός Απασχόλησης Ανδρέας Λοβέρδος και ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης.

Οι επικρίσεις και των δύο για το πολυσυζητημένο σύστημα διατυπώθηκαν με αφορμή την τοποθέτηση του νέου διοικητή του ΙΚΑ Ροβέρτου Σπυρόπουλου, που είναι μέχρι σήμερα γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ και γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, ενώ έχει διατελέσει υφυπουργός και βουλευτής.

Ο κ. Σπυρόπουλος ορίστηκε εννέα μήνες μετά τις εκλογές- και μάλιστα παραδέχτηκε δημοσίως ότι δεν κατέθεσε βιογραφικό στο open gov... Ο κ. Λοβέρδος αφού υποχρεώθηκε σε μίνι απολογία για τις καθυστερήσεις στη στελέχωση των ασφαλιστικών ταμείων και είπε ευθέως «θα ήθελα να αναφέρω ότι πλέον δεν υπάρχουν διαθέσιμοι άνθρωποι» και υπογράμμισε πολλοί που θα ήταν ικανοί για τις θέσεις, δεν θέλησαν να μπουν στην «εξευτελιστική» διαδικασία του open gov.
«Οι υποψηφιότητες ήταν ελάχιστες και μάλιστα για ορισμένα Ταμεία που είχαν και έχουν δυσκολίες πήραμε τηλέφωνα και παρακαλούσαμε να πάνε», αποκάλυψε ο κ. Λοβέρδος.
«Υπήρξε περίπτωση μιας κυρίας πολύ καλής υπαλλήλου του Δημοσίου την οποία επέλεξα, η οποία αρνήθηκε κατηγορηματικά λέγοντας ότι έχει οικογένεια, έχει την περιουσία της, θα την εξευτελίσουμε και θα κινδυνεύουν τα περιουσιακά της στοιχεία. Σε άλλους συναδέλφους δικηγόρους που τηλεφωνήσαμε και αυτοί αρνούνταν, λέγοντας ότι έχουν τις δουλειές τους, ότι δεν δίνουμε χρήματα και καμία διευκόλυνση αλλά δίνουμε απλόχερα εξευτελισμό. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που προβλέπω ότι σε λίγο θα συναντήσουμε στις θέσεις των Γενικών Γραμματέων των υπουργείων και στην ίδια την πολιτική εκεί που έχουμε φτάσει».

Είχαν προηγηθεί οι βολές του πρώην προέδρου της Βουλής κ. Απόστολου Κακλαμάνη ο οποίος αφού είπε ότι «ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση είχαν μια πολύ καλή ιδέα και κάλεσαν τους πάντες να υποβάλουν τις φιλοδοξίες και τα προσόντα τους για να γίνουν οι ανάλογες επιλογές», διαπίστωσε πως «φαίνεται πως το σύστημα αυτό κάπου ή δεν προχώρησε ή έχει κάποιες αδυναμίες ίσως μη ορατές σε όλους μας». Ο κ. Κακλαμάνης μάλιστα άφησε και γενικότερα αιχμές για το ποιος τελικά επιλέγει στελέχη ρωτώντας ρητορικά τον κ. Λοβέρδο «αν η στελέχωση των υπουργείων σας δεν γίνεται με δική σας ευθύνη, τότε πώς μπορεί κανείς να σας ελέγξει και να σας ζητήσει πολιτικές ευθύνες; Πρέπει να μιλήσουμε καθαρά και ξάστερα. Υπάρχει έλλειμμα λειτουργικότητας το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί».

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Η δωροδοκία καλά κρατεί στην Ελλάδα

Της Ιωαννας Φωτιαδη

Απογοητευτικά τα συμπεράσματα από την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας (ΔΔ) για τη χώρα μας στο ζήτημα της καταπολέμησης της δωροδοκίας ξένων δημόσιων λειτουργών, την ίδια στιγμή που οι εμπειρογνώμονες παρατηρούν σημαντική πρόοδο για πολλές άλλες χώρες. Συγκεκριμένα, φέτος 7 χώρες (Δανία, Γερμανία, Ιταλία, Νορβηγία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ) που αντιπροσωπεύουν το 30% των παγκόσμιων εξαγωγών, εφαρμόζουν ενεργά τη συνθήκη για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Αλλες 9 χώρες (Αργεντινή, Βέλγιο, Φινλανδία, Γαλλία, Ιαπωνία, Ν. Κορέα, Ολλανδία, Ισπανία και Σουηδία), που αντιστοιχούν στο 21% των εξαγωγών, παρουσιάζουν «μέτριες» επιδόσεις.

Η Ελλάδα, δυστυχώς, κατατάσσεται μεταξύ των είκοσι χωρών, οι οποίες έχουν ελάχιστα ή καθόλου συμμορφωθεί με τους όρους της συνθήκης του ΟΟΣΑ κατά της δωροδοκίας. Στην ίδια ομάδα και η Αυστραλία, η Αυστρία, η Βραζιλία, η Βουλγαρία, ο Καναδάς, η Χιλή, η Τσεχία, η Εσθονία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, το Ισραήλ, το Μεξικό, η Ν. Αφρική, η Τουρκία κ.ά. Το δυσχερές οικονομικό περιβάλλον δεν αποτελεί δικαιολογία, επισημαίνεται στην έκθεση, για τις κυβερνήσεις να αγνοούν τη συλλογική τους δέσμευση για την πάταξη της δωροδοκίας.

Σχετικά με την Ελλάδα, γίνεται αναφορά σε όλα τα «ξενόφερτα» σκάνδαλα που ταλανίζουν τον τόπο, όπως η υπόθεση Siemens, οι μίζες γιατρών για την αγορά ιατρικού εξοπλισμού από τη βρετανική εταιρεία DePuy, η δωροδοκία Ελλήνων αξιωματούχων για την αγορά υποβρυχίων από τη γερμανική εταιρεία Ferrostaal, αλλά και η δωροδοκία υψηλά ιστάμενων από την αυτοκινητοβιομηχανία Daimler.

Οι συντάκτες της έκθεσης εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την αργοπορία της απόδοσης δικαιοσύνης στην Ελλάδα, όπως και τις επιφυλάξεις τους σχετικά με την ανεξαρτησία της. Παράλληλα, εκτιμάται πως υπάρχει περιορισμένη πρόσβαση των εμπειρογνωμόνων στις απαιτούμενες πληροφορίες. Τα συμπεράσματά τους βασίζονται στα ΜΜΕ, στη φημολογία, όπως και στα στοιχεία από υποθέσεις που διερευνώνται σε άλλες χώρες, αλλά εμπλέκεται και η Ελλάδα.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ενας «Σέρπικο» από τη Ρωσία

Φοράει τη στολή του, στήνεται µπροστά σε µια κάµερα και απευθύνεται στον πρωθυπουργό της χώρας του. Είναι ένας ασήµαντος αστυνοµικός, από µια ασήµαντη πόλη. Τα λόγια του όµως θα προκαλέσουν σάλο.
«Πώς είναι δυνατόν να δωροδοκείται ένας αστυνοµικός διευθυντής; Εχετε αντιληφθεί πού οδηγείται η κοινωνία µας; Ανέφερα στον προϊστάµενό µου ότι το Σώµα είναι διεφθαρµένο. Κι εκείνος µου απάντησε ότι δεν µπορεί να βάλει τέλος. Δεν φοβάµαι να παραιτηθώ. Ονοµάζοµαι Ντιµόφσκι Αλεξέι Αλεξάντροβιτς».

Τον περασµένο Νοέµβριο, ο αστυνοµικός διευθυντής από το Νοβοροσίσκ εξέθετε τη νοσηρή κατάσταση που επικρατεί στους κόλπους της ρωσικής αστυνοµίας στον πρωθυπουργό Βλαντίµιρ Πούτιν, ζητώντας τη συνδροµή του.

Στη συνέχεια ανήρτησε το βίντεο στο ΥouΤube και ένα ολόκληρο έθνος, εξαγριωµένο από τις ανοµίες της αστυνοµίας, το παρακολούθησε µε κοµµένη την ανάσα. Τα βίντεο έκαναν πάνω από δύο εκατοµµύρια χτυπήµατα προσδίδοντας στον Ντιµόφσκι µια φήµη ανάλογη του έντιµου αστυνοµικού Φρανκ Σέρπικο, που το 1970 κατήγγειλε τη διαφθορά του αστυνοµικού σώµατος στη Νέα Υόρκη.

Ο ρώσος αστυνοµικός διευθυντής ήταν ένας άνθρωπος που γνώριζε τα πράγµατα εκ των έσω: τις πληρωµές, µικρές και µεγάλες, τις παράνοµες συλλήψεις µε σκοπό την απόσπαση χρηµά των, τους αρχηγούς της αστυνοµίας µε τα πολυτελή αυτοκίνητα και τις βίλες, χτισµένες πάνω στους ταπεινούς κρατικούς µισθούς.

Παρά τη µεγάλη απήχηση που είχαν τα δύο βίντεο, ο Πούτιν αγνόησε τις καταγγελίες του Ντιµόφσκι. Η αντίδραση των τοπικών αρχών ήταν άµεση. Ο 32χρονος αστυνοµικός απολύθηκε αµέσως. Η αστυνοµία δεν ανέκρινε µό νο τον ίδιο, αλλά και τους συγγενείς και τους φίλους του. Η γυναίκα του, που ήταν τότε εννέα µηνών έγκυος, υποστήριξε πως κατά τη διάρκεια έρευνας στο σπίτι τους, οι αστυνοµικοί επιχείρησαν να κρύψουν ναρκωτικά για να τον ενοχοποιήσουν. Τον Ιανουάριο συνελήφθη για προσβολή του Σώµατος και κατάχρηση  ασήµαντου  χρηµατικού ποσού πριν από χρόνια.

Στη φυλακή ήταν αποµονωµένος και οι κατήγοροί του επέµεναν να υποβληθεί σε ψυχιατρική εξέταση. Καθώς όµως η υπόθεση εξελισσό ταν σε φιάσκο, έξι εβδοµάδες αργότερα αφέθη κε ελεύθερος και οι κατηγορίες εναντίον του αποσύρθηκαν.

Αν και είχε µια πολλά υποσχόµενη καριέρα, ως αστυνοµικός διευθυντής ο Ντιµόφσκι έπαιρνε περίπου 350 ευρώ. Οπως υποστηρίζει, οι αρχές γνωρίζουν ότι µε τόσο χαµηλούς µισθούς οι υπάλληλοι αναγκάζονται να αναζητήσουν άλλους πόρους.Ο ίδιος παραδέχεται ότι έπαιρνε µικρά ποσά  15 ευρώ κάθε φορά. Αυτή όµως είναι και η ου σία κατά τον Ντιµόφσκι: η διαφθορά έχει πάρει διαστάσεις πανδηµίας.

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Εκτελέστηκαν δύο Ιάπωνες

ΤΟΚΙΟ. Επανεξέταση του νόμου που αφορά τη θανατική ποινή ζήτησε η ιαπωνική κυβέρνηση, μετά τη προχθεσινή εκτέλεση δύο ανδρών που κατηγορούνταν για ανθρωποκτονίες.

Πρόκειται για τις πρώτες εκτελέσεις από την αλλαγή κυβέρνησης τον Σεπτέμβριο του 2009, καθώς Ιαπωνία και ΗΠΑ είναι οι μόνες βιομηχανικές χώρες στις οποίες η θανατική ποινή εξακολουθεί να εφαρμόζεται.

Η υπουργός Δικαιοσύνης, Κέικο Σίμπα, ήταν η πρώτη υπουργός που παρακολούθησε ζωντανά εκτελέσεις, κάτι που την παρότρυνε να ζητήσει τον επαναπροσδιορισμό των ποινών, κάτι που πιθανότατα να μη δεχθεί η κοινή γνώμη, καθώς 85% του πληθυσμού φαίνεται να τάσσεται υπέρ της θανατικής ποινής.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Νοητική προπόνηση για αγέραστο εγκέφαλο

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ Η νοητική «προπόνηση» μπορεί να κρατήσει τον εγκέφαλο για πάντα νέο, σύμφωνα με μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο. Οπως είδαν οι ερευνητές ύστερα από πειράματα σε ηλικιωμένα ποντίκια, απλές νοητικές ασκήσεις όχι μόνο προλαμβάνουν, αλλά ακόμη και... σβήνουν τα «αποτυπώματα» που αφήνει ο χρόνος στον εγκέφαλο.

Συγκεκριμένα, όπως έδειξαν τα πειράματα, όταν τα ζώα εξασκήθηκαν επί έναν μήνα στο να διακρίνουν διαφορετικούς ήχους, εμφάνισαν αλλαγές τόσο στη δομή όσο και στη λειτουργία των περιοχών του εγκεφάλου που συνδέονται με την επεξεργασία των ήχων. Μάλιστα αυτού του είδους η... προπόνηση οδήγησε σε αύξηση κατά 20% στο κέντρο ακοής του εγκεφάλου των ανασταλτικών νευρώνων οι οποίοι καταστέλλουν τους εξωτερικούς ήχους (οι νευρώνες αυτοί εμφανίζουν μείωση στα ηλικιωμένα άτομα, με αποτέλεσμα να μην καθίσταται δυνατόν να διαχωρίζουν τις φωνές όταν υπάρχουν άλλοι ήχοι υποβάθρου).

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ηλικιωμένα ζώα απέκτησαν μέσω της εξάσκησης ίδιο αριθμό ανασταλτικών νευρώνων με τα νεαρά. Παράλληλα η εξάσκηση βελτίωσε την ποιότητα της μυελίνης, της ουσίας που περιβάλλει τους νευρώνες, διευκολύνοντας την επικοινωνία μεταξύ τους.

Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι τα ευρήματα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη βελτίωση των νοητικών ικανοτήτων και του ανθρώπου.

πηγη ΒΗΜΑ

"Επίγεια σοφία"

“Για να εκτελέσεις με ηρεμία μια πτήση στην Ελλάδα πρέπει να έχεις μαζί σου δικηγόρο”.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ιδρυτής του http://www.greekhelicopters.gr/ )

"Όταν όλα σου πηγαίνουν κόντρα, να θυμάσαι οτι το αεροπλάνο απογειώνεται κόντρα στον άνεμο..."
ΗΕΝRY FORD (Ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας Ford)

"Και οι αισιόδοξοι και οι απαισιόδοξοι είναι χρήσιμοι στην κοινωνία. Ο αισιόδοξος φτιάχει αεροπλάνα , ενώ ο απαισιόδοξος αλεξίπτωτα"
Gladys Bronwyn Stern (Βρετανός νομπελίστας λογοτέχνης)

Σαν σήμερα (30/7/ΧΧΧΧ)

1920: Δολοφονική απόπειρα κατά του Ελευθέριου Βενιζέλου στο Παρίσι.

1928: Ο Τζορτζ Ίστμαν παρουσιάζει την πρώτη έγχρωμη κινηματογραφική ταινία.

1942: Ο Ναπολέων Ζέρβας συγκροτεί την πρώτη αντάρτικη ομάδα του ΕΔΕΣ στην Ήπειρο.

1962: Καθιερώνεται στην Ελλάδα το λίτρο ως μονάδα μέτρησης των υγρών.

1982: Η υπουργός Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη, θέτει το θέμα της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα στη χώρα μας, στη Διάσκεψη των υπουργών Πολιτισμού της UNESCO στο Μεξικό.

1784: Πεθαίνει ο Ντενί Ντιντερό, γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας.

Εξυγίανση δημόσιων νοσοκομείων

Από τον δρα Αντώνη Κύρκο
και τη δρα Αγγελική Σπαθάρου,
Partner και Associate Partner αντίστοιχα της McKinsey & Company

Το Ελληνικό Σύστημα Υγείας απορροφά άνω των 20 δισ. ευρώ ετησίως από δημόσιους και ιδιωτικούς πόρους, αλλά αντιμετωπίζει μια μεγάλη οικονομική και λειτουργική κρίση. Κάποιες από τις δράσεις που έχουν ήδη ανακοινωθεί, π.χ. η ολοήμερη λειτουργία των νοσοκομείων και η αναπροσαρμογή του συστήματος των εφημεριών, είναι σίγουρα χρήσιμες και αναγκαίες.

Σημαντικά βήματα όμως μένουν ακόμη να γίνουν για την αναβάθμιση της λειτουργίας και της αποτελεσματικότητας των δημόσιων νοσοκομείων. Η διεθνής εμπειρία της McKinsey & Company αναδεικνύει τρεις βασικούς άξονες δράσης ως τους κρισιμότερους για την αναμόρφωση των δημόσιων νοσοκομείων:

- Οικονομική και λειτουργική διαχείριση με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Τα ελληνικά νοσοκομεία αποτελούν μεγάλους οργανισμούς με προϋπολογισμούς εκατομμυρίων ευρώ. Λειτουργούν όμως εν πολλοίς χωρίς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, χωρίς επενδυτικό πλάνο (με ανάλυση ανταποδοτικότητας των επενδύσεων), χωρίς επιχειρησιακά σχέδια, με ελλιπή οργανογράμματα και δυναμολόγια, ασαφείς λειτουργικούς στόχους για κάθε τμήμα και απουσία τυποποιημένων διαδικασιών για τις πιο συνήθεις δραστηριότητες. Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι σωστές διαδικασίες στα νοσοκομεία έχουν ορατό και άμεσο αντίκτυπο, π.χ. σε ένα αγγλικό νοσοκομείο η διαθεσιμότητα κλινών στην παθολογική κλινική αυξήθηκε κατά 20% μέσω της βελτίωσης και σωστής παρακολούθησης της διαδικασίας έκδοσης εξιτηρίων.

- Βελτίωση παρεχόμενης φροντίδας μέσω τυποποίησης και παρακολούθησης συγκριτικών στοιχείων. Σε ό,τι αφορά την ποιότητα των υπηρεσιών των νοσοκομείων, υπάρχουν πολλά στοιχεία διεθνώς, αλλά δυστυχώς ελάχιστα στην Ελλάδα. Η διεθνής εμπειρία υποδεικνύει ότι είναι άμεσα αναγκαίο να εδραιωθεί ένα πανελλαδικό πρόγραμμα ανάλυσης δεδομένων ποιότητας υπηρεσιών, όπως οι δείκτες θνησιμότητας και ενδονοσοκομειακών μολύνσεων ανά νοσοκομείο και κλινική. Μια άλλη πηγή αναποτελεσματικότητας είναι η ποικιλομορφία στην αντιμετώπιση περιστατικών, π.χ. η εξέταση ασθενών από πολλούς γιατρούς για τον ίδιο λόγο, οι επαναλαμβανόμενες διαγνωστικές εξετάσεις ή η έλλειψη συντονισμού μεταξύ μονάδων για την έγκαιρη πραγματοποίηση επεμβάσεων.
Σε διεθνές επίπεδο, η υιοθέτηση κλινικών πρωτοκόλλων αποδίδει σημαντικά υψηλότερη ποιότητα φροντίδας με χαμηλότερο κόστος. Τα κλινικά πρωτόκολλα προκαθορίζουν για συγκεκριμένες ασθένειες το σύνολο των δράσεων που θα πρέπει να εκτελεστούν από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη (π.χ. γιατρούς, νοσηλευτές, φυσικοθεραπευτές), την κάθε ημέρα θεραπείας, με βάση συγκεκριμένα ορόσημα (π.χ. έλλειψη πυρετού για έναν ασθενή με πνευμονία). Ενδεικτικά, στη Γερμανία, με την εισαγωγή κλινικών πρωτοκόλλων σε ένα μεσαίου μεγέθους νοσοκομείο, μειώθηκαν οι επιπλοκές κατά 30%, ο αριθμός εργαστηριακών εξετάσεων κατά 10% και η μέση διάρκεια παραμονής των ασθενών κατά 25%.

- Ορθή αξιοποίηση των στελεχών. Πέραν της επίλυσης προβλημάτων όπως τα κίνητρα απόδοσης και οι υπερωρίες, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η ενίσχυση των ικανοτήτων και των γνώσεων του ιατρικού και διοικητικού προσωπικού, καθώς και η βελτίωση των συνθηκών εργασίας, είναι απαραίτητος παράγοντας για τη βελτίωση της νοσηλείας. Σε ένα αγγλικό νοσοκομείο διαπιστώθηκε ότι μόνο το 31% του χρόνου του νοσηλευτικού προσωπικού ήταν διαθέσιμο για τη φροντίδα των ασθενών, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου αναλισκόταν σε γραφειοκρατικές εργασίες και σε μετακινήσεις. Ο κάθε νοσηλευτής περπατούσε περίπου πέντε χιλιόμετρα σε κάθε βάρδια μεταξύ των διαφόρων γραφείων και θαλάμων!

Ενα πρόγραμμα βασισμένο στους άξονες αυτούς μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική μείωση του κόστους των δημόσιων νοσοκομείων και σε αύξηση της ποιότητας περίθαλψης.

Το κόστος της περίθαλψης
Η ποιότητα της περίθαλψης στην Ελλάδα είναι εν πολλοίς αντίστοιχη άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Η βρεφική θνησιμότητα, για παράδειγμα, είναι στα ίδια επίπεδα με τη Γερμανία ή τη Βρετανία, περίπου 4-5‰. Η ικανοποίηση όμως των ασθενών είναι ιδιαίτερα χαμηλή (περίπου 20%, έναντι 45% στην Ευρωζώνη) και η συνολική δαπάνη για την υγεία υπερβαίνει το 9% του ΑΕΠ, αυξανόμενη κατά 7% ετησίως την περασμένη δεκαετία. Τα δημόσια νοσοκομεία είναι υπεύθυνα για το 55% (άνω των 11 δισ. ευρώ ετησίως) αυτής της συνολικής δαπάνης, έναντι 44% στις χώρες του ΟΟΣΑ. Αυτό οφείλεται στη χαμηλή δαπάνη για την πρωτοβάθμια υγεία (μόλις 22% της συνολικής), που δημιουργεί αυξημένο φόρτο εργασίας και κόστος στα νοσοκομεία.

Δοκιμασμένες λύσεις που εφαρμόζονται διεθνώς
Απαιτούνται καίριες τομές και στην πρωτοβάθμια υγεία, καθώς η γήρανση του πληθυσμού στην Ελλάδα σε συνδυασμό με «κακές συνήθειες» (κάπνισμα, ανθυγιεινή διατροφή) δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα από χρόνια νοσήματα, καρκίνο, παχυσαρκία και αναπνευστικά προβλήματα. Το σύστημα υγείας πρέπει να φροντίζει ασθενείς όχι μόνο στο νοσοκομείο, αλλά και μέσα στην κοινότητα, προκειμένου μεταξύ άλλων να διασφαλιστεί και η βιώσιμη λειτουργία του συστήματος δευτεροβάθμιας περίθαλψης.

Στη Γαλλία, έχει συσταθεί από το 2009 η κυβερνητική υπηρεσία ANAP με αρμοδιότητα στην αναδιάρθρωση και βελτίωση 150 δημόσιων νοσοκομείων από το σύνολο των 1.600 της χώρας. Μέσω ενός διαγνωστικού προγράμματος επικεντρωμένου στους τρεις βασικούς άξονες (οικονομική και λειτουργική διαχείριση, ποιότητα, ανθρώπινο δυναμικό), καταρτίζεται πλάνο 5-10 κρίσιμων δράσεων ανά νοσοκομείο, το οποίο προσυπογράφεται ως «συμβόλαιο απόδοσης» από τη διοίκηση του νοσοκομείου και την ANAP. Ανάμεσα στις τυπικές δράσεις είναι ο εξορθολογισμός της λειτουργίας των χειρουργείων, η αναμόρφωση του συστήματος προμηθειών και η βελτίωση της οργάνωσης των εξωτερικών ιατρείων. Οι προσδοκίες περιλαμβάνουν στόχους όπως μείωση των μετεγχειρητικών μολύνσεων κατά 50%, μείωση του λειτουργικού κόστους κατά 25% και αύξηση της διαθεσιμότητας του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

Στο αγγλικό ΕΣΥ, διάφορες προσπάθειες τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν μειώσει το λειτουργικό κόστος κατά 15%-20% σε συγκεκριμένα νοσοκομεία. Το κρατικό πρόγραμμα QIPP (Quality, Innovation, Prevention and Productivity) προσβλέπει στην εξοικονόμηση 20 δισ. λιρών μέχρι το 2014, μέσα από ένα ευρύ φάσμα δράσεων που προσαρμόζονται στις τοπικές συνθήκες των 10 υγειονομικών περιφερειών της χώρας. Σε μία περιφέρεια, για παράδειγμα, οι δράσεις περιλαμβάνουν τη μείωση παραμονής στο νοσοκομείο μέσω πρωτοκόλλων και βελτίωσης στον συντονισμό μεταξύ των μονάδων (π.χ. για την έγκαιρη προεγχειρητική προετοιμασία των ασθενών ώστε να μη ματαιώνονται τα χειρουργεία την τελευταία στιγμή), τη βελτίωση της φροντίδας των εξωτερικών ιατρείων και την επέκταση εκτός νοσοκομείου της συστηματικής αντιμετώπισης χρόνιων νοσημάτων ηλικιωμένων ασθενών (π.χ. κατ' οίκον ή στα γηροκομεία).

Στην Κύπρο, πρόσφατα προγράμματα αύξησης της παραγωγικότητας και της ποιότητας υπηρεσιών οδήγησαν στην πιλοτική εισαγωγή κλινικών πρωτοκόλλων στα νοσοκομεία, με πολλαπλά οφέλη στην ποιότητα και τη μείωση του κόστους για μερικά από τα συνηθέστερα περιστατικά, όπως η στεφανιογραφία, το κάταγμα ισχίου και το εγκεφαλικό επεισόδιο. Τα πρώτα στοιχεία είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, π.χ. στα περιστατικά πνευμονίας υπήρξε μείωση της χρήσης αντιβιοτικών κατά 30%, μείωση του χρόνου παραμονής στο νοσοκομείο κατά 20%, εξάλειψη των επανεισαγωγών για την ίδια αιτία και αυξημένη ικανοποίηση των ασθενών.

Φτώχεια και κοινωνικές ανισότητες στην Υγεία

Μια ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ συνέντευξη του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΥΝΤΑ στην Ελευθεροτυπία

Η φτώχεια είναι η πρώτη αιτία όχι μόνο αρρώστιας αλλά και θανάτου στον κόσμο. Οσο για τις κοινωνικές ανισότητες στην υγεία; Είναι ένα παλιό φαινόμενο, μας λέει ο αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννης Τούντας. «Βέβαια δεν αρκεί ο πλούτος για να βεβαιωθούμε για την καλή κατάσταση της υγείας, αλλά σημασία έχει το πώς κατανέμεται». Και μας μιλά για τις ανισότητες στην κατανομή των συντελεστών υγείας που περιλαμβάνουν πολλά ζητήματα: εργασία, κατοικία, εισόδημα, μόρφωση. Παράγοντες οι οποίοι εξαρτώνται από την κοινωνική οργάνωση επηρεάζοντας καθοριστικά την υγεία.

Ποιοι είναι; Μας τους αναλύει υπό μορφή κεφαλαίων:

* Ενα κεφάλαιο αφορά την ανισότητα που παρουσιάζει η υγεία ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα πληθυσμού ακόμη και στην ίδια χώρα.

* Ενα δεύτερο κεφάλαιο ανισοτήτων έχει να κάνει με τους παράγοντες κινδύνου, δηλαδή πώς τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα είναι περισσότερο εκτεθειμένα στο κάπνισμα, την ανθυγιεινή διατροφή, την έλλειψη άσκησης, βιώνουν περισσότερες στρεσογόνες καταστάσεις, άρα υπάρχει άνιση κατανομή των επιδράσεων από τους παράγοντες κινδύνου.

* Ενα τρίτο κεφάλαιο ανισοτήτων αφορά την κατανομή των ευκαιριών που έχει κάθε τμήμα του πληθυσμού να βελτιώσει την υγεία του: σε αυτό ανταποκρίνονται πολύ περισσότερο τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, καθώς κάνουν συχνότερα προληπτικές εξετάσεις ενώ έχουν διαφορετική αξιοποίηση των δυνατοτήτων για να βελτιώσουν την υγεία τους.

* Τέταρτο είναι η άνιση χρησιμοποίηση των υπηρεσιών υγείας. Στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο είναι σχετικά αμβλυμένο σε ό,τι αφορά τη νοσοκομειακή περίθαλψη λόγω της 27χρονης ύπαρξης του ΕΣΥ που έχει δώσει πρόσβαση στους Ελληνες σε ισότιμη βάση. Εκεί που παρουσιάζονται μεγάλες ανισότητες είναι στην πρωτοβάθμια περίθαλψη κι εδώ αναδεινύονται οι ανεπάρκειες του ΕΣΥ, με αποτέλεσμα αυτή η φροντίδα σε μεγάλο βαθμό να παρέχεται από τον ιδιωτικό τομέα -επισκέψεις σε γιατρούς, διαγνωστικά κέντρα, εξετάσεις κ.λπ. Για παράδειγμα, στα ευγενή λεγόμενα ταμεία έχουμε 10 ετήσιες κατά κεφαλή επισκέψεις σε γιατρούς, ενώ στον ΟΓΑ τρεις. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι επειδή υπάρχει ισότιμη πρόσβαση δεν έχουμε προβλήματα κοινωνικής ανισότητας: έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα ιδιωτικής δαπάνης που φτάνει το 42% των συνολικών δαπανών, δηλαδή σχεδόν το ήμισυ των ιατρικών δαπανών. Αυτό σημαίνει ότι ο Ελληνας βάζει γερά το χέρι στην τσέπη για την υγεία ακόμη και στις δημόσιες υπηρεσίες. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται: παραοικονομία, φακελάκι ή φιλοδώρημα για την εξασφάλιση καλύτερης πρόσβασης.

«Αυτό όμως μπορεί να εμποδίσει την ισότιμη πρόσβαση των άλλων και χαμηλότερων εισοδηματικά στρωμάτων καθώς επιβαρύνεται σημαντικά ο οικογενειακός τους προϋπολογισμός για να συμβάλουν σε αυτή τη δαπάνη. Ετσι σ' αυτά τα κοινωνικά στρώματα η ιδιωτική δαπάνη υγείας ξεπερνάει το 10% του οικογενειακού εισοδήματος. Βέβαια στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα μπορεί να πληρώνουν περισσότερα σε ιδιωτικές δαπάνες υγείας, αλλά αντιστοιχεί σε μικρότερο ποσοστό του οικογενειακού τους εισοδήματος. Το αποτέλεσμα είναι τα φτωχά στρώματα να επιβαρύνονται με άνισο τρόπο και περισσότερο για να εξασφαλίσουν τις υπηρεσίες που χρειάζονται» παρατηρεί ο καθηγητής.

Ακόμη έναν σημαντικό παράγοντα διαιώνισης των ανισοτήτων διαδραματίζει και η κακοδιαχείριση:

«Σαφώς το θέμα της κακοδιοίκησης εντείνει τα προβλήματα αυτά. Αν είχαμε σωστή διοίκηση και δεν γίνονταν οι σπατάλες που γίνονται σήμερα και αν υπήρχε δυνατότητα από τη σωστή διοίκηση να εξασφαλίζονται καλύτερες συνθήκες εργασίας και αμοιβής των εργαζομένων στα νοσοκομεία, θα περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό το φαινόμενο της παραοικονομίας και θα δινόταν η δυνατότητα να επενδύουν, αντί να σπαταλάνε πόρους, σε πιο σύγχρονο εξοπλισμό και καλύτερες υπηρεσίες και έτσι ο κόσμος δεν θα κατέφευγε στον ιδιωτικό τομέα, για να μην περιμένει 2-3 μήνες για μιαν εξέταση για την οποία θα πληρώσει και περισσότερα. Επίσης αν είχαμε οργανωμένη διοίκηση και καλύτερα οργανωμένη την πρωτοβάθμια υπηρεσία υγείας θα καταφέρναμε να καλύψουμε τις ανάγκες από δημόσιες παρά από αμειβόμενες ιδιωτικές υπηρεσίες» λέει στην ο κ. Τούντας.

Η απάτη με την “κοινωνική πολιτική” των ΔΕΚΟ

Του Γιώργου Κράλογλου

Μας τους “σύστησαν” πριν από πολλά χρόνια ως Οργανισμούς Κοινής Ωφελείας. Και μας είπαν ότι ο ΟΣΕ, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, η ΑΤΕ (ως κρατική Τράπεζα), η Ολυμπιακή (ως εθνικός αερομεταφορέας) και οι διάφοροι Οργανισμοί των μαζικών μέσων μεταφοράς είναι οι δημόσιοι φορείς μέσα από τους οποίους η πολιτεία θα ασκεί και κοινωνική πολιτική.

Ο τίτλος Οργανισμοί Κοινής Ωφελείας φαρδύς και εντυπωσιακός. Τα λόγια για την Κοινή Ωφέλεια πολλά και παχιά... Η ουσία όμως ανύπαρκτη.

Γιατί αν ουσία λέγεται το ότι το κράτος μας εξασφάλισε, με τούς συγκεκριμένους Οργανισμούς, φως, νερό, τηλέφωνο, αποχέτευση και μεταφορές, δεν μπορούμε να μιλάμε σοβαρά. Οι παροχές αυτές είναι βασικό στοιχείο ποιότητας ζωής για τις πολιτισμένες χώρες στις οποίες υποτίθεται ότι ανήκουμε. Και ασφαλώς θα τις εξασφαλίζαμε με τον ένα η τον άλλο τρόπο.

Το ζητούμενο συνεπώς είναι αν ο τρόπος που εξασφαλίσαμε τις παροχές αυτές επέτρεψε όλα αυτά τα χρόνια να ασκηθεί και η κοινωνική πολιτική που μας υποσχέθηκαν για να δικαιολογηθούν τα παραπάνω κρατικά μονοπώλια που μετατράπηκαν σε χώρους σπατάλης, ρουσφετιών και κυκλώματα πολιτικών και πελατειακών συμφερόντων και σχέσεων.

Η στήλη αυτή έχει υπενθυμίσει αρκετές φορές πόσο μεγάλο ήταν ένα ρουσφέτι για τηλέφωνο, πόσο τυχερός ήσουνα για να ανταποκριθεί η παλαιά ΕΥΔΑΠ στις κλήσεις για τεχνική βοήθεια, τι πέρναγες για να βάλεις τον μετρητή της ΔΕΗ και πως πήγαινες στη στάση του λεωφορείου ξυρισμένος και έμπαινες στο λεωφορείο αξύριστος...

Η ιστορία των Οργανισμών της δήθεν Κοινής Ωφελείας περίτρανα απέδειξε ότι άλλοι ήταν οι στόχοι της “κοινωνικής πολιτικής”. Ήταν οι κομματικοί διορισμοί και η διευκόλυνση πολιτικών και άλλων φίλων μέσα από αναθέσεις έργων και προμήθειες. Θυμηθείτε οι παλαιότεροι ότι ακόμη και νομοθετική απαλλαγή από κάθε ευθύνη είχαν εξασφαλίσει οι πάντοτε κομματικές Διοικήσεις τους.

Οι ακαμψίες, οι ατέλειες και ο κρατισμός υποτίθεται ότι αναγνωρίσθηκαν τα προηγούμενα χρόνια και έτσι οι ΔΕΚΟ που τους διαδέχθηκαν θα ήταν αυτές που με την ευελιξία τους θα ασκούσαν και κοινωνική πολιτική.

Ήταν όμως τότε που άρχισε το χοντρό δούλεμα του λαού με τις υπουργικές διαβεβαιώσεις: “Η Ελλάδα έχει τις χαμηλότερες τιμές ρεύματος σε όλη την Ευρώπη” ή “Έχουμε εξασφαλίσει τα φθηνότερα εισιτήρια της Ευρώπης σε όλες τις μεταφορές” ή “Πληρώνουμε τα λιγότερα λεφτά σε νερό, σε αποχέτευση και σε τηλεφωνικές συνδέσεις”.

Βάζανε κάτω και τα νούμερα σε σύγκριση με αυτά των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών και στήσανε το παραμύθι.

Με τις πλάτες δε και όλων των συντεχνιών οι οποίες μας βεβαίωναν και μας βεβαιώνουν ότι “Θα προστατεύουμε τα συμφέροντα του λαού για φθηνό ρεύμα, φθηνό νερό, μεταφορές και χαμηλότοκα δάνεια για τους αγρότες” στήθηκε το πολιτικό σκηνικό της δήθεν κοινωνικής πολιτικής των ΔΕΚΟ. Και το χαρακτηρίζω σκηνικό γιατί όλη αυτή η κοινωνική πολιτική ήταν μια απάτη.

Οι συνδρομητές πλήρωναν χαμηλές τιμές στα κρατικά τιμολόγια ρεύματος, νερού, μεταφορών και άλλων ωφελειών... αλλά κανείς δεν τους εξηγούσε ότι οι φόροι τους στο τέλος του χρόνου θα καλύπτουν, σε πολύ μεγάλο μέρος, τις ζημιές των ΔΕΚΟ που είχαν ως αιτία τις σπατάλες, τις απίθανες πολυτέλειες και τους ρουσφετολογικούς διορισμούς που διόγκωναν ανεπίτρεπτα τον αριθμό των απασχολουμένων.

Και σήμερα, στην καρδιά της κρίσης, πάλι με μισόλογα, μας αποκαλύπτουν ότι θα πληρώσουμε από την τσέπη μας τις ΔΕΚΟ για να τις σώσουμε και από την κρίση και να τις παραδώσουμε «εξυγιασμένες» στο κράτος.

Που την είδαμε λοιπόν την κοινωνική πολιτική π.χ του πρώην εθνικού αερομεταφορέα όταν τον πληρώναμε κάθε χρόνο από τον κρατικό κορβανά με τα λεφτά των φορολογουμένων. Ποια ήταν η κοινωνική πολιτική στις μεταφορές όταν καλούμαστε να πληρώσουμε μόνο για την εξυγίανση του ΟΣΕ 10 δισ. ευρώ και να ανεβάσουμε το δημόσιο χρέος πάνω από 3 μονάδες.

Ποια κοινωνική πολιτική έγινε με τα λεωφορεία όταν οι Οργανισμοί μετράνε τεράστιες ζημιές που θα τις πληρώσουμε εμείς πάλι. Ποια κοινωνική πολιτική έχουμε με το ρεύμα όταν μας χρεώνουν ακόμη και τις επιδοτήσεις που θα πληρώνουν για τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας (ΑΠΕ).

Όταν κρατάς τις τιμές χαμηλά δεν ζητάς από το άλλο χέρι να σου καλύψουν τις ζημιές σου οι καταναλωτές. Εκτός αν είσαι κρατικό μονοπώλιο . Εμείς λοιπόν θα πληρώσουμε τις ζημιές αυτές.

Ζημιές που θα συνεχίσουν να τις πληρώνουν και τα παιδιά μας γιατί το κράτος θέλει να εξακολουθήσει να έχει τον έλεγχο των ΔΕΚΟ. Δείτε,για παράδειγμα, τι θα γίνει με τον ΟΣΕ . Θα πληρώσουμε όλοι τα χρέη του και το κράτος θα συνεχίσει να ελέγχει το 51% του Οργανισμού για να συνεχίσει να έχει λόγο στους διορισμούς, στις προμήθειες και στις εξυπηρετήσεις. Το ίδιο θα γίνει και με τις υπόλοιπες συγκοινωνίες και με την ΕΥΔΑΠ και με την ΔΕΗ και οποιονδήποτε άλλο κρατικό Οργανισμό.

Αν λοιπόν αυτό δεν είναι απάτη σε βάρος των φορολογουμένων τότε κάνω λάθος. Είναι πράγματι κοινωνική πολιτική.

ΠΗΓΗ CAPITALGR

Eχω και κότερο…

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΚΤΕΝΑΣ

Το ομολογώ, η ατάκα του τίτλου είναι κλεμμένη από τον Κώστα Βουτσά. Το «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;» όμως δεν είναι μια απλή έγχρωμη ανάμνηση από την αθωότητα του ’60 (υποτίθεται ότι τότε ο τόπος ήταν άσπιλος κι αμόλυντος, απλώς είχε μια χούντα…).

Η ΑΤΑΚΑ αυτή είναι μια φιλοσοφία ολόκληρη, μιας χώρας αιώνια σε διακοπές με «ξένα τάλαρα» και προσφάτως με ξένα κόλλυβα. Εχω κότερο, έχω δάνεια, έχω Ολυμπιακούς Αγώνες, έχω την ΟΝΕ, τα μεγάλα έργα, την Ευρώπη δίπλα μου, τη σεμνοταπεινότητα, το «αδιαπραγμάτευτο των συνόρων μας», το φιλότιμο, το μεράκι, τη μαγκιά και τα λοιπά και τα λοιπά. Ολα μικρά αφελή ψέματα, όλα μια φούσκα που εντυπωσίαζε τις ξένες τουρίστριες και τις εγχώριες καλλονές. Πάμε μια βόλτα, όχι δηλαδή ένα βήμα ξεκάθαρο στο μέλλον, όχι την όποια πρόοδο, άνοδο ή εξέλιξη, απλώς μια βόλτα και μετά ξαναγυρνάμε. Πάνω σε κότερο που δεν ήταν δικό μας, με λεφτά δανεικά, με λόγια κούφια, με κοπελιές παρέα που τελικά κάποια στιγμή είδαν τον μπατίρη μέσα μας. Τώρα απλώς πληρώνουμε και το ψέμα και το κότερο, που αν και ποτέ δεν ήταν δικό μας, κατά κάποιο μυστήριο τρόπο βρέθηκε στο όνομά μας.

ΤΩΡΑ, απλώς συνεχίζουμε τη βόλτα, χωρίς κότερο, απλώς με ένα μπιτόνι βενζίνη, να κινήσουμε το όχημα στην απεργία των βυτιοφόρων, να περάσουμε περήφανοι δίπλα από τους σταματημένους, να κλείσουμε το μάτι στη νέα μας νύφη, τη μικρή «Ερόικα-Τρόικα», και να της πούμε με την ελπίδα στο βλέμμα: «Εχω βενζίνη, πάμε μια βόλτα;».

Ο Έλλην...

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΦΙΟΡΑΝΤΕ



Ο Έλλην έχει ένα χαβά
Πού τόν ασκεί αιώνες:
ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΜΑΡΙ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΟΤΡΩΝΕΣ.

Καμία κρίση δέν τολμά
τόν Έλληνα νʼ αγγίξει.
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΟ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΛΗΞΗ.

Ο Έλλην πάντα χρεωστά
καί τελειωμό δέν έχει.
ΟΜΩΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΣΠΑΝΙΑ
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ.

Συνήθως τούς ηγέτες του
παίρνει απʼ τά σκουπίδια.
ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ
ΚΑΙ ΝΑ!!! ΜΙΑ ΑΠʼ ΤΑ ΙΔΙΑ.

Όμοιος τόν όμοιο δηλαδή
προσθέστε... αεί πελάζει.
ΑΥΤΗ Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ
ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΛΛΑΖΕΙ.

Κλάμα πολύ κι ολολυγμός
πάντοτε τόν συνέχει –
ΜΗΝ ΨΑΞΕΤΕ ΓΙΑ ΑΙΤΙΟ
ΑΙΤΙΟ ΔΕΝ ΣΥΝΤΡΕΧΕΙ.

Είναι μία παράσταση
θυγάτηρ αηδίας.
ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ
ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ.

Είναι ένας κλαυσίγελος
πορνείο της Αστάρτης.
ΤΗΝ ΜΙΑ ΩΣ ΘΥΜΑ ΦΕΡΕΤΑΙ
ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΩΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ.

Είναι Λαός ευγενικός
καί λόγος δέν μας πέφτει.
ΜΑ ΟΤΑΝ ΦΤΥΝΕΙ ΦΤΥΝΕΙ ΑΛΛΟΥ
ΚΙ ΟΧΙ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ.

Έτσι λοιπόν καί φτάσαμε
σέ κρίση οικονομίας.
Ο GAP ΑΛΛΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕ
ΛΕΣ ΚΙ ΗΤΑΝ ΚΑΖΑΜΙΑΣ.

«Πάνε τά εργοστάσια
χάσμα στίς παραλίες».
ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΤΣΑΜΠΟΥΝΑΓΑΝΕ
ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΑΛΟΙΕΣ.

Κλείνουνε πιά τά μαγαζιά
νέτα οι υπαλληλίσκοι
ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΑΡʼ ΟΛΑ ΑΥΤΑ
ΓΕΜΙΖΑΝΕ ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ.

Αυτά, νά μήν πολυλογώ
καί λές ο Χάρος φτάνει.
ΜΕ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ ΑΛΛΑΞΑΜΕ
ΤΟ ΦΤΩΧΙΚΟ ΧΑΦΤΑΝΙ.

Πάει η σαρδέλα υψηλά
καί πιό ψηλά η γίδα.
Ο ΓΑΥΡΟΣ ΠΛΗΡΩΝΟΤΑΝΕ
ΛΕΣ ΚΙ ΗΤΑΝ ΣΥΝΑΓΡΙΔΑ.

Όμως ο Έλλην ήρεμος
πλήρωνε καί χαιρόταν.
Η ΚΡΙΣΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΑΘΕ
ΚΙ ΟΛΟ ΛΙΒΑΝΙΖΟΤΑΝ.

Φίσκα τά αυτοκίνητα
μπαρουτο-καπνισμένους.
ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
ΣΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΧΕΣΜΕΝΟΥΣ.

.................................................
Φοβούμαι πάντως μή καί ζούμε τό σύνδρομο τής καταδίκης  εις θάνατον.
Δηλαδή: Ποιά είναι η τελευταία σας επιθυμία;
Ποιά επιθυμία Κύριοι!!!
Φέρε τρείς μπίρες.