"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καψούρες

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

 Να πω την αλήθεια, θα τραβούσα μεγάλο ζόρι. 

Σκέψου να σε σταματούν κάθε τρεις και λίγο οι περαστικοί στον δρόμο να σε ρωτούν «Νίκο, θα γυρίσει;».

Βέβαια δεν με λένε Νίκο. Ούτε έχω καμία «καψούρα» με την «επιστροφή Τσίπρα». Και μάλλον δεν συναντώ περαστικούς που κόπτονται για «χαρισματικούς ηγέτες» που είναι «παλιές καψούρες» (Ν. Μαραντζίδης, ΤVXS, 25/3).

Για την ακρίβεια δεν έχω συναντήσει κανέναν να αγωνιά. Ισως φταίνε οι δρόμοι. Ισως οι περαστικοί. Ισως οι καψούρες.

Να σκεφτείτε πως όταν ο Βενιζέλος είχε ξαποστείλει τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, τον Στρατηλάτη και Κουμπάρο, οι κυρίες της καλής κοινωνίας δεν ρωτούσαν κανέναν Νίκο πότε θα γυρίσει αλλά φορούσαν το άρωμα «Je Reviens». 

Το πιάσατε το υπονοούμενο, υποθέτω.

Τώρα δεν μυρίζω πολλές παρφουμαρισμένες συριζαίες. Να υποθέσω λοιπόν ότι η καψούρα με τον «χαρισματικό» είναι μάλλον θεωρητικού χαρακτήρα.

Κανείς δεν καίγεται ιδιαίτερα, ούτε ξέρω σε ποιους λείπει, αλλά κουβέντα να γίνεται. Εδώ ο Φάμελλος θέλει να φτιάξει «κοινό ψηφοδέλτιο» με το ΠαΣοΚ και τους Χαρίτσηδες που έχουν τσακωθεί με τον Φάμελλο κι έφτιαξαν δικό τους κόμμα.

Ερώτηση. Και γιατί το ΠαΣοΚ να φτιάξει μαζί τους κοινό ψηφοδέλτιο, αν είναι να γυρίσει ο Τσίπρας που είναι «χαρισματικός» και θα σαρώσει από τα αποδυτήρια;

Ούτως ή άλλως Φάμελλος, Χαρίτσης, άντε και με τον Κασσελάκη, δεν πιάνουν ούτε 10% όλοι μαζί στις δημοσκοπήσεις.

Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του.

Εκτός αν το ΠαΣοΚ καψουρευτεί τον Φάμελλο ή ακόμη καλύτερα τον Τσίπρα που είναι και «χαρισματικός» αλλά και «ηγέτης με παγκόσμια εμβέλεια» (Π. Ρήγας, 26/3)

Τότε, μάλιστα. Ακόμη κι αν δεν φτιάξουν κοινό ψηφοδέλτιο, μπορεί να φτιάξουν οικογένεια, τρυφερή σχέση, παρέα ή τέλος πάντων κάτι να περνούν τα βράδια τους.

Μεταξύ μας, δεν το βλέπω. Δεν ξέρω πόσοι ρωτούν τον Νίκο για τον Τσίπρα, αλλά δεν βλέπω πολλούς να αγωνιούν πότε θα κυβερνήσουν ξανά οι (πρώην και νυν) συριζαίοι.

Λογικό. Στην πολιτική εύκολα φεύγεις, δύσκολα γυρίζεις. Στην Ελλάδα μόνο ο Βενιζέλος κι ο Καραμανλής το κατάφεραν.

Για τον Ανδρέα, το δρομολόγιο δεν ισχύει (όπως λέει λανθασμένα ο Νίκος…) διότι δεν έφυγε ποτέ. Εχασε τις εκλογές, έμεινε πρόεδρος του ΠαΣοΚ και αρχηγός της αντιπολίτευσης, κέρδισε τις επόμενες εκλογές κι έγινε ξανά πρωθυπουργός.

Δεν παρακαλούσε να φτιάξει κοινό ψηφοδέλτιο με τον Φάμελλο και τον Χαρίτση.

Αλλά...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Γιατί ψοφούν τα έρμα;

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Aκούω πως με ενθουσιασμό προαναγγέλθηκαν διάφορες «κινήσεις» στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Στις οποίες, λέει, κάποιο ρόλο θα παίξει και ο Τσίπρας.

Υποθέτω εκτός του Μαργαρίτη που είναι αναπόφευκτος παράγων κινητικότητας.

Ο ενθουσιασμός είναι κατανοητός διότι έως τώρα με τον ήλιο τα βγάζουν, με τον ήλιο τα βάζουν, και δυστυχώς τα έρμα κάτι έχουν και ψοφούν.

Καλοδεχούμενες λοιπόν οι κινήσεις. Αρκεί να μην κινηθούμε πολύ και βγάλουμε κανένα γοφό στο κούνημα.

Ωραίες δηλαδή οι διεργασίες, ωραίος και ο Τσίπρας, παρ’ όλο που δεν έχει καμία σχέση ο άνθρωπος με την Κεντροαριστερά, αλλά πολύ φοβούμαι μήπως πάει άλλη μια φορά στράφι το κούνημα αν οι ενδιαφερόμενοι δεν βρουν απάντηση στο βασικό ερώτημα. Γιατί άραγε ψοφούν τα έρμα;

Ψοφούν; 

Δεν υπάρχει αμφιβολία.

Τον Μάρτιο 2025, το ΠαΣοΚ έπεσε στο 10,1% στην πρόθεση ψήφου και στο 13,3% στην εκτίμηση, κάτω κι από τα ποσοστά των ευρωεκλογών (Metron Analysis, 20/3).

Τον Οκτώβριο 2024, μετά την επανεκλογή Ανδρουλάκη, είχε 15,5% στην πρόθεση ψήφου και 19,8% στην εκτίμηση.  

Σε έξι μήνες έχει χάσει το 1/3 της δημοσκοπικής δύναμής του.

Στην ίδια δημοσκόπηση (αλλά όλες τα ίδια λένε…) το άθροισμα ενός υποτιθέμενου «κεντροαριστερού χώρου» (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Κασσελάκης) υπολείπεται στην πρόθεση ψήφου ακόμη και μιας ΝΔ στα χειρότερά της (19,6% έναντι 20%).

Και η εξήγηση είναι απλή. Διότι τέτοια «Κεντροαριστερά» δεν υπάρχει.

Υπάρχουν κάποιοι σουλατσαδόροι από κόμμα σε κόμμα που ψάχνουν ρόλο και προσπαθούν να φάνε τον Ανδρουλάκη στο ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχουν κάποιοι ρεσταρισμένοι και διασκορπισμένοι στην Αριστερά που ψάχνουν να ξαναμπούν στο παιχνίδι μήπως πιάσουν την καλή.

Υπάρχουν και κάποιοι αργόσχολοι που περιοδεύουν ρητορεύοντας επί θεμάτων «προοδευτικής κατεύθυνσης, βεβαίως, βεβαίως».


Αλλά κόμμα ή μέτωπο ή παράταξη ή κυβέρνηση ή έστω παρέα με Τσίπρα, Ανδρουλάκη, Διαμαντοπούλου, Φάμελλο, Κασσελάκη, Τζανακόπουλο, Πολάκη, Χαρίτση, Παπανδρέου και τα άλλα παιδιά δεν βλέπω στον ορίζοντα. Ούτε για βεγγέρα.

Αν μάλιστα πάρουν και τη Ζωή, το Δελφινάριο δεν θα προλαβαίνει να κόβει εισιτήρια.

Ξέρετε γιατί; 

Είναι πολύ απλό. Επειδή όλοι οι προαναφερθέντες δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Θεωρητικά τους ενώνει μόνο μια πεισματική κι ελαφρώς αλλοπρόσαλλη αντίθεση στον Μητσοτάκη.

Στο ΠΑΣΟΚ του απέδιδαν προ ημερών τα ανοδικά ποσοστά της Κωνσταντοπούλου και το γεγονός ότι κάποιες δημοσκοπήσεις κατέγραφαν την Πλεύση ως δεύτερο κόμμα. Αλλη δουλειά δεν είχε ο Μητσοτάκης…

Αν εξαιρέσεις πάντως τη διαγαλαξιακή συνωμοσία υπό το Μέγαρο Μαξίμου που κόβει από το ΠΑΣΟΚ τη θέα της εξουσίας, δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι τα έρμα ψοφάνε επειδή τα δολοφονούν κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες.

Ο Φάμελλος που είναι μαρτυριάρης δήλωσε
«στη Βουλή ζήτησα ξεκάθαρα από τον κύριο Μητσοτάκη να έλθει μάρτυρας στην Προανακριτική» («Εφ.Συν.», 20/3).

Ενώ στη συνέχεια και ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε επιτακτικά από τον Πρωθυπουργό
«να προετοιμάζεται για την κατάθεσή του στην Προανακριτική Επιτροπή» («Εφ.Συν.», 23/3).

Εχουν καμία αρμοδιότητα ο Φάμελλος ή ο ΣΥΡΙΖΑ να καλούν μάρτυρες στην Προανακριτική; 

Τον Πρωθυπουργό ή τον Μανόλη Τραμπαρίφα; 

Καμία. Από την τηλεόραση θα μάθουν κι αυτοί τη συνέχεια. 

Γιατί λοιπόν χρειάζεται να κάνουν τους καμπόσους;

Αγνωστο. Ισως φτηνή καυχησιά. Ισως απλή ανοησία αφού «έξις δευτέρα φύσις». 

Αλλά αυτό εξηγεί απολύτως τι έχουν τα έρμα και ψοφούν. Μάλλον δεν αντέχουν τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλωστε η υπόθεση με την κατάθεση Μητσοτάκη στην Προανακριτική θυμίζει λίγο τη «δίκη του Κλίντον» στην Πλατεία Συντάγματος με δικαστή τον Καζάκο. Δεν θυμάμαι αν ο Κλίντον αφέθηκε ελεύθερος ή αν εκτίει ακόμη ισόβια στις φυλακές του ΚΚΕ.

Το ερώτημα λοιπόν για τις τύχες των έρμων είναι περισσότερο από απλό.

Φαντάζεται κανείς λογικός άνθρωπος ότι όλοι οι παραπάνω μπορούν μέσα από διάφορες «κινήσεις της Κεντροαριστεράς» να συγκροτήσουν κάτι σοβαρότερο από άλμπουμ γελοιογραφιών;

Και είναι καλό αυτό;  

Οχι, δεν είναι.

Αν εκείνο που ονομάζεται «Κεντροαριστερά» έχει κάποια στοιχειώδη συνάφεια με τα ευρωπαϊκά πράγματα, θα είχε φροντίσει τουλάχιστον να μην ψοφούν τα έρμα.

Σε όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες, η Κεντροδεξιά και η Κεντροαριστερά έχουν αρχίσει και οικοδομούν στοιχειώδεις άμυνες απέναντι στον δεξιό κι αριστερό λαϊκισμό. Αλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι, αλλά πάντοτε με ένα αίσθημα σαφήνειας και μια έγνοια διαχωρισμού. Οταν χρειάζεται συμπράττουν ή συγκρούονται, συμφωνούν ή διαφωνούν, συναγωνίζονται ή ανταγωνίζονται, αλλά (με την εξαίρεση ιδιαίτερων περιπτώσεων όπως η Ισπανία ή η Ιταλία) δεν λησμονούν ότι η πραγματική διαχωριστική γραμμή είναι μεταξύ αυτών και των «άλλων».

Το καταλαβαίνουν άλλωστε και οι «άλλοι». Η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία έχει αναπροσαρμόσει τη ρητορική της χαρακτηρίζοντας πλέον ως «σύστημα» ό,τι στέκεται μεταξύ της ίδιας και της Ακρας Αριστεράς του Μελανσόν. Ενα σύστημα του οποίου η ίδια δηλώνει ασυμβίβαστη αντίπαλος.

Στη χώρα μας όμως η «συστημική συνείδηση» δεν ευδοκιμεί. Ακόμη κι όταν (όπως στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ) καταφανώς δεν αποδίδει.

Ισως σε ανάμνηση μιας συγκρουσιακής και πολωτικής αντίληψης της πολιτικής.

Η οποία μπορεί να ευδοκίμησε σχεδόν ανώδυνα την εποχή του «δικομματισμού της Μεταπολίτευσης» αλλά, καλώς ή κακώς, αποτελεί πλέον μια λάθος μάχη με λάθος αντίπαλο σε έναν αχρείαστο πόλεμο.


Διότι όταν η δημοκρατική αντιπολίτευση προσχωρεί στο χάος δεν πλήττεται μόνο η δημοκρατική συμπολίτευση. Πλήττεται η ίδια η βάση του δημοκρατικού συστήματος.

Κι αυτό είναι το μεγάλο εμπόδιο στη δημιουργία μιας ισχυρής Κεντροαριστεράς, αν δεχτούμε πως η ανασυγκρότηση της Κεντροδεξιάς έχει λίγο ή πολύ επιτευχθεί μετά τα τραύματα του 2012-2015.

Τα έρμα ψοφούν όταν...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μάνιουαλ αποτυχίας

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Το νέο trend είναι ο αφορισμός προς τα συστημικά κόμματα, ήτοι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, γιατί –λέει– δεν πιάνουν τον σφυγμό της κοινωνίας και αφήνουν τις μάζες των ψηφοφόρων να τις αρπάζουν, προς πολιτική βρώσιν, οι δαγκάνες των αντισυστημικών κομμάτων, όπως της Ζωής και του Βελόπουλου.

Και τα λένε εκείνοι που δημιούργησαν το υπόβαθρο με δημοσιεύματα και κανονικοποίησαν τις θεωρίες συνωμοσίας περί ξυλολίου, βενζολίου και άλλων... εις ίου.

Τώρα, αφού τα βίντεο που κατέγραψαν την κίνηση του τρένου άνευ δεξαμενών και εξαερωμένων βαγονιών ταυτοποιήθηκαν ως αυθεντικά, αφού ο θάλαμος μηχανοδηγού χωρούσε μόνο κανα-δυο βαλίτσες και δεν προσφερόταν για αποθήκευση τόνων εύφλεκτου υγρού προς νόθευση καυσίμων ή… ποτών, και αφού ο ίδιος ο μηχανοδηγός δεν είχε ίχνη εγκαυμάτων, όλα αυτά καταρρέουν και η συζήτηση σταδιακά θα επιστρέψει στην αρχική, λογική της κοίτη.

Στα σφάλματα και την ανεπάρκεια του σταθμάρχη, την απουσία συναδέλφων του, την ευθύνη αυτών που τον όρισαν εκεί, τους ελλειμματικούς, και φυσικά τους αυτουργούς που, μέσα από λογής σκοπιμότητες (ύποπτες ή όχι), μετέτρεψαν την περίφημη σύμβαση 717 σε σύγχρονο γεφύρι της Άρτας.

Όλα αυτά δεν απαλλάσσουν την κυβέρνηση ευθυνών – και μόνο από το γεγονός ότι είναι κυβέρνηση. Και θα μπορούσαν να είναι αντικείμενο σκληρής αντιπολιτευτικής κριτικής. Αλλά τέτοια κριτική δεν έχει τη γοητεία του παραμυθιού και δεν εξιτάρει όπως η καχυποψία της μονταζιέρας, όπου το κάθε καφενείο εμπλουτίζει τα σενάρια προσθέτοντας τη δική του εκδοχή.

Αλλά αυτά απαιτούσαν ψυχραιμία και λογική ανάλυση, χωρίς δαιμονοποίηση. Και η δαιμονοποίηση είναι αυτή που κεντρίζει το συναίσθημα, χτυπάει κόκκινο, εξαγριώνει τον κόσμο και τον φέρνει στις πλατείες.

Τη δαιμονοποίηση αυτή, που ξεκίνησε από τον κομιστή των επιστολών του Ιησού και του «Μακελειού», ασπάστηκαν τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, και τη μετέτρεψαν σε οπλοστάσιό τους.

Και καλά, από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν περίμενε κανείς τίποτα καλύτερο. Ο δομικός λαϊκισμός που εμφύτευσε ο Αλέξης εξακολουθεί να τον καθοδηγεί, παρότι ο ιδρυτής αναζητεί επικύρωση πτυχίων σοβαρότητας στα Χάρβαρντ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυσε στην προσπάθεια να αναδυθεί κίνημα νεοαγανακτισμένων – όπως τότε που τα λεφούσια των πλατειών κραύγαζαν «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή».

Η Βουλή δεν κάηκε χάρη στο ΠΑΜΕ (να τα θυμόμαστε και αυτά), αλλά το οργισμένο κύμα έφερε τους Τριπροκαμμένους στην κυβέρνηση. Φευ για τον Φάμελλο, το πρόβλημα δεν είναι που δεν έχει τη λαοπλάνα γοητεία του Αλέξη.

Είναι που ο Αλέξης έκαψε προ δεκαετίας το ενδεχόμενο να αποτελέσει ο ΣΥΡΙΖΑ εναλλακτική. Γι’ αυτό, αν και τα πλήθη διαμαρτύρονται στους δρόμους, δεν προσβλέπουν στην ίαση των παθογενειών από την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΠΑΣΟΚ όμως τι δουλειά είχε να ενστερνιστεί τις συκοφαντίες του Βελόπουλου;

Βοήθησαν βέβαια και κάποιες ναυαρχίδες των ΜΜΕ, που πέρυσι τέτοια εποχή –ένα χρόνο μετά το τραγικό δυστύχημα– αναβίωσαν το θέμα προσθέτοντας τις θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες μέχρι τότε διακινούνταν από περιθωριακά κόμματα, έντυπα και ιστοσελίδες.

Όταν όλη η αντιπολίτευση προσχώρησε στην κατασκευασμένη μυθολογία του εγκλήματος και του μπαζώματος, φυσικό ήταν τα δημοσκοπικά κέρδη να τα εκταμιεύσουν οι αυθεντικές πηγές των σεναρίων (βλέπε Βελόπουλος) και οι αυθεντικοί εκφραστές της υποδαυλισθείσας οργής (όπως η Ζωή).

Αλλά επειδή τα κόμματα και τα μέλη μιας κοινωνίας δεν είναι ίδια, η γενίκευση πως τα κόμματα έχασαν την επαφή τους με την κοινωνία δεν ισχύει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επαφή με την κοινωνία – με εκείνη την κοινωνία στην οποία επένδυσε την άλογη συμπεριφορά του αντιμνημονίου. Απλώς ατύχησε γιατί βρήκε μπροστά του έναν πιο αυθεντικό και αδίστακτο εκφραστή: τη μονοπρόσωπη Πλεύση Ελευθερίας.

Το κόμμα που έχασε την επαφή του με την κοινωνία (του) ήταν το ΠΑΣΟΚ.

Κατά υποκειμενική (άρα τρωτή) άποψη, πιστεύουμε ότι διαθέτει πλειοψηφία –μεγαλύτερη των υπολοίπων– λελογισμένων, μετριοπαθών και αντικειμενικών οπαδών. Ή τουλάχιστον διέθετε, πριν ένα τμήμα αυτών μεταναστεύσει στη ΝΔ του Μητσοτάκη – και λόγω Μητσοτάκη.

Αυτούς τους οπαδούς δεν επιχείρησε να τους επαναπατρίσει με μια θεώρηση των Τεμπών, όπου στον αντιπολιτευτικό του λόγο θα πρυτάνευε η διερεύνηση του δυστυχήματος και η απόδοση ευθυνών. Αφέθηκε να μηρυκάσει τον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και της Ζωής περί «μπαζώματος», το οποίο θα έκρυβε τα ίχνη του εγκλήματος.

Μόνο που...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα ψίχουλα και οι ένοχοι

 

Του Κώστα Στούπα

Η αλήθεια είναι πως το ΠΑΣΟΚ και η υπόλοιπη αριστερά συνολικότερα έχουν δίκιο για την αύξηση του κατώτατου μισθού: Πρόκειται για ψίχουλα…

«Ψίχουλα στους πολλούς και πολλά στους λίγους και ισχυρούς, αυτή είναι η πολιτική του κ. Μητσοτάκη», είναι το σχόλιο του τομεάρχη Εργασίας του ΠΑΣΟΚ, Παύλου Χρηστίδη για τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού για την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Ο κ. Αρβανίτης από το ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε την αύξηση σαν ύψιστη κοροϊδία.

«Έτσι, ενώ από τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ο Πρωθυπουργός, εν μέσω επικοινωνιακών θριαμβολογιών, μας ανακοίνωσε πως ο κατώτατος μισθός για τον ιδιωτικό τομέα θα λάβει αύξηση ύψους περίπου 6% (880€ μεικτά), αυτό μεταφράζεται σε πολύ λιγότερα από 50 ευρώ τον μήνα και αφορά περίπου 575.000 εργαζόμενους, μόνο! Για, δε, τους δημοσίους υπαλλήλους, η καθαρή αύξηση θα είναι 20 ευρώ μηνιαίως!».

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως πρόκειται για ψίχουλα. Η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών με τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη. Ξεπερνάμε μόνο τη Βουλγαρία και αυτήν ονομαστικά γιατί στη γείτονα η αγοραστική δύναμη είναι υψηλότερη.

Ποιος φταίει που η Ελλάδα έχει από τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη.

Μέχρι πριν 20 χρόνια η Ελλάδα είχε τους χαμηλότερους μισθούς στη Δυτική Ευρώπη. Τώρα έχει χαμηλότερους και από αρκετές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αν συνεχίσουμε έτσι είναι θέμα χρόνου να μας περάσει και το Βιετνάμ όπου το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ονομαστικά είναι μεν περί τις 4.000 δολάρια αλλά με όρους αγοραστικής δύναμης υπολογίζεται σε 16.000 δολάρια.

Είναι προφανές πως φταίει η πολιτική ηγεσία.

Αλλά αγαπητοί αντισυστημικοί κήνσορες πολιτική ηγεσία τα τελευταία 50 χρόνια είναι αυτοί που εμείς εκλέγουμε.

Δηλαδή, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, Η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τουτέστιν μας κλέψανε το γάιδαρο μας ζητάνε και τα ρέστα.

Φωνάζουν οι Συριζαίοι πως τα 880 είναι λίγα ενώ όταν κυβερνούσαν οι ίδιοι κατά την τετραετία 2015-2019 ο κατώτατος ήταν στα 650 Ευρώ.

Θα μου πείτε, είναι απατεώνες.... Γι’ αυτό τιμωρήθηκαν και από το 30% χαροπαλεύουν περί το 6% πριν την επόμενη βουτιά ακόμη χαμηλότερα στην ανυπαρξία.

Είναι προφανές πως όλοι αυτοί που το 2015 «αγκιστρώθηκαν» από τις υποσχέσεις για σκίσιμο των μνημονίων επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, διαγραφή χρέους, κατάργηση διοδίων και διακοπών του ηλεκτρικού για τους απλήρωτους λογαριασμούς τώρα έχουν ξεχάσει το στραπάτσο των απατηλών υποσχέσεων και τρέχουν πίσω από την Κωνσταντοπούλου ή τον Βελόπουλο.

Αν δεν ήταν τόσο «εύπιστοι» θα είχαμε βγει καμιά 5ετία νωρίτερα από τα μνημόνια και το ΑΕΠ τώρα θα πλησίαζε τα 300 δισ. Ευρώ δημιουργώντας περιθώρια ο κατώτατος να ήταν κοντά στο 1.000 Ευρώ.

Εύπιστοι σαν ροφοί όμως δεν ήταν μόνο όσοι ψήφισαν Τσίπρα, Καμμένο για να σκίσουν τα μνημόνια αλλά και όσοι ψήφισαν λίγα χρόνια νωρίτερα «λεφτά υπάρχουν» και ακόμη νωρίτερα την «ήπια προσαρμογή» του Κ. Καραμανλή που κατέληξε σε έξαλλη απόκλιση και χρεοκοπία. Να μην αναφερθούμε πως κάποιος σαν τον Άκη Τσοχατζόπουλο κατάφερε να διεκδικήσει την πρωθυπουργία…

Ποιος φταίει λοιπόν που είμαστε φτωχοί;

Η Ελλάδα έχει χαμηλούς μισθούς γιατί έχει μια οικονομία με χαμηλή ανταγωνιστικότητα και ένα μεγάλο και αναποτελεσματικό κράτος που απορροφά μεγάλες δόσεις από τους πόρους της κοινωνίας και της οικονομίας.

Το τραγικό της υπόθεσης του κατώτατου μισθού είναι πως αυτός είναι χαμηλότερος από τη μέση σύνταξη και στον ιδιωτικό τομέα είναι ίδιος με το δημόσιο.

Ποια είναι τα κίνητρα που δίνει αυτή η ανισορροπία;

Συμφέρει κάποιον να είναι συνταξιούχος και δημόσιος υπάλληλος όπου ο ρυθμός εργασίας είναι χαμηλότερος και οι εξασφαλίσεις υψηλότερες.

Πώς θα ανέβουν οι μισθοί με τέτοια κίνητρα;

Η Ελλάδα έχει τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη γιατί στη δεκαετία του ’80 όταν όλη η Δύση έκανε αποκρατικοποιήσεις και αύξανε τους ρυθμούς ανάπτυξης, η Ελλάδα του Καραμανλή και του Παπανδρέου έκανε κρατικοποιήσεις και τριπλασίαζε τους δημόσιους υπαλλήλους.

Το ίδιο συνέβη και τη δεκαετία του ’90 όταν κατέρρεε ο υπαρκτός σοσιαλισμός στην Ανατολική Ευρώπη και οι κοινωνίες έβγαιναν πάμφτωχες από τον κομμουνιστικό μεσαίωνα.

Στις περισσότερες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης τα ΚΚ αποτελούν περιθώριο πλέον και τα κόμματα της κεντροαριστεράς μειοψηφίες. Αυτός είναι ο λόγος που η μία μετά την άλλη μας αφήνουν πίσω…

Αν θέλουμε να δούμε άσπρη μέρα…

 

ΝουΔο-γαλαζαίκο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στρατός και γαλαζαίικα ανθρωπάκια: Πράγματα που δεν προβλέπονται, αλλά γίνονται (Μία αληθινή ιστορία για τη θρυλική μορφή των Ειδικών Δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού που ανέβασε το ηθικό των στελεχών του ΠΝ και τη θυμούνται εσαεί!)

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Ο Υποναύαρχος Ιωάννης Θεοφανίδης, εγγονός του Ναυάρχου συνονόματου παππού του, που πολέμησε στο 1897 και στους Βαλκανικούς, αλλά και απόγονος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, αφού η γιαγιά του Αικατερίνη Ιωαννίδου ήταν δισέγγονη του Γενναίου Κολοκοτρώνη, δεν ήταν ο «δυστυχής αχθοφόρος ενός μεγάλου ονόματος», όπως άλλοι.

Ηταν μια θρυλική μορφή των ΟΥΚ, από αυτή τη σπάνια ράτσα ανθρώπων που είναι γεννημένοι στρατιωτικοί ηγήτορες.

Ο Ντάνυ, για εμάς τους φίλους του, είναι ο ιστορικότερος και πιο επιδραστικός Διοικητής των Βατραχανθρώπων και εκπαιδεύτηκε ως Υποβρύχιος Καταστροφέας στους Navy Seals των ΗΠΑ. Ηταν ένας άνθρωπος έξω από όλα τα μέτρα που γνωρίζετε, μορφωμένος, πολυγραφότατος και με σπάνια στρατιωτικά προσόντα. Μεταξύ άλλων, τον διέκρινε πλήρως το ανορθόδοξο πνεύμα των Ειδικών Δυνάμεων στα πάντα, και στον τρόπο διοίκησης των πιστών όχι μόνο στην ιδέα αλλά και στο πρόσωπό του.

Τον γνώρισα το 1991 και μείναμε φίλοι, όταν υπηρετούσα στη 2α Μ.ΑΛ., ήταν και τότε, το 1991, διοικητής της Μονάδας Υποβρυχίων Καταστροφών και ερχόταν στις αποφοιτήσεις της ΣΧΑΛ, γιατί παίρνανε τις πτέρυγές τους, τις «πουλάδες» τους, και τα βατράχια του. Μετά την εκπαίδευση στη ΜΥΚ στα χέρια του Ντάνυ, η Σχολή Αλεξιπτωτιστών, που ακολουθούσε, τους φαινόταν διακοπές στο «Four Seasons». Είχε ένα στέρνο, που νόμιζες πως, αν πάρει ανάσα, θα βουτήξει και θα ξαναβγεί στην Αίγινα. Υπερβάλλω, προφανώς, αλλά όχι όσο νομίζετε. Είχε ένα αγαπημένο ζόρικο λυκόσκυλο, το οποίο τον ακολουθούσε στο τρέξιμο που συνήθιζε από χαμηλά στον Ναύσταθμο μέχρι τέρμα πάνω στο βουνό. Ο Ντάνυ στην επιστροφή γυρνούσε ακμαίος, αλλά το λυκόσκυλο τα είχε παίξει, δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια του και το κουβαλούσε σαν αρνί στους ώμους! Εάν η διοίκηση διά του παραδείγματος είχε δικό της λήμμα στις έντυπες και ηλεκτρονικές εγκυκλοπαίδειες, θα είχε τη φωτογραφία του.

Τις δύο ιστορίες που θα σας πω τις είχα ακούσει ως θρύλους, από τα στόματα φίλων Αξιωματικών και στρατευσίμων, αλλά μία εβδομάδα πριν από τον πρόωρο και άδικο θάνατό του, μόλις στα 68, μαζί με δύο επίσης φίλους Αξιωματικούς του ΠΝ και έναν πιστό του κληρωτό παλαιό βάτραχο, φάγαμε μαζί του στην Πειραϊκή. Αυτός ο θηριώδης άντρας, βάτραχος, αλεξιπτωτιστής, Αξιωματικός, ήταν ταυτόχρονα πιστός στους φίλους του, ένας ωραίος μπον βιβέρ και πνευματώδης αφηγητής με μια αίσθηση λεκτικού αλλά και έμπρακτου χιούμορ, που αυτοί που έχουν διαβάσει για τον ήρωα των SAS, τον Ιρλανδό Paddy Mayne, ξέρουν το είδος του. Θα καταλάβετε κι εσείς παρακάτω. Τον ρώτησα λοιπόν αν ήταν αλήθεια αυτό που είχα ακούσει για την «κλοπή» των κλιματιστικών.

Μας το αφηγήθηκε με τον μοναδικό του τρόπο.

Σε μια από τις τελετές του ΠΝ, ντάλα καλοκαίρι, στη δεξίωση που ακολούθησε, απευθυνόμενος στον Ντάνυ, του λέει αστειευόμενος ο τότε Αρχηγός Στόλου: «Μα είναι δυνατόν, κ. Διοικητά, ο Αρχιεπιστολέας να δροσίζεται και ο Αρχηγός Στόλου να ιδρώνει στο γραφείο του;»

Ο Ντάνυ το άκουσε, δεν είπε τίποτα, αλλά την επόμενη νύχτα ομάδα ΟΥΚάδων, έχοντας μαζί της και ναύτη ψυκτικό, «έκλεψε» την κωπήλατη ξύλινη λέμβο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, προσέγγισαν αθόρυβα τον στόχο, αναρριχήθηκαν στο κτίριο, φίμωσαν και έδεσαν χεροπόδαρα έναν ταλαίπωρο ναύτη που ήταν υπηρεσία, ο ψυκτικός ξήλωσε το κλιματιστικό από το γραφείο του Αρχιεπιστολέα και στη συνέχεια με την ίδια καταδρομική – ΟΥΚάδικη μέθοδο μπήκαν στο γραφείο του Αρχηγού Στόλου και τοποθετήθηκε το καινούργιο λειτουργικό κλιματιστικό στο γραφείο του Αρχηγού.

Καταλαβαίνετε τι έγινε το πρωί.

Πάντως ήταν μια κανονική επιχείρηση, πολύ δύσκολη και λεπτή, με επιτυχία 100% και μια έμπρακτη δήλωση χιούμορ αλά Ντάνυ, που παραβίασε μεν τους κανονισμούς, έγινε χαμός, όπως αντιλαμβάνεστε, αλλά στο τέλος της ημέρας έμεινε μια ωραία ιστορία, που ανέβασε το ηθικό των βατράχων και τα στελέχη του ΠΝ θα τη θυμούνται εσαεί με θυμηδία για την ωραία τρέλα του Ντάνυ και των Υποβρύχιων Καταστροφέων του, που θα είναι πάντα εθνωφελής σε πολύ πιο σοβαρά πράγματα, αν χρειαστεί.

Ενώ οι συνδαιτυμόνες του κλαίγαμε από τα γέλια με το μοναδικό ύφος της αφήγησής του, που γινόταν με φλεγματική σοβαρότητα και τυπική επιχειρησιακή ορολογία, μας έκανε δώρο και τη δεύτερη ιστορία, επιβεβαιώνοντάς την.

Σε ένα κτίριο του Ναυστάθμου ήταν οι κοιτώνες εκπαιδευόμενων γυναικών, όλα νέα κορίτσια. Δύο από αυτές, εκπάγλου καλλονής, είχαν συνάψει ειδύλλιο με δύο από τους ΟΥΚάδες του Ντάνυ, που κατά τεκμήριο δεν θα μπορούσαν παρά να είναι γερά παλικάρια, αφού επιβίωσαν επιτυχώς της εκπαίδευσης στα χέρια του. Κάθε βράδυ, αναρριχώμενοι από τις υδρορροές σκαρφάλωναν στον πάνω όροφο, όπου εν μέσω της νυκτός σε κάποια μικρή αποθήκη ολοκληρωνόταν «ο ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα» καθ’ εκάστην.

Πλην όμως, κάποια ρουφιάνα ή ζηλιάρα κατέδωσε τις καθημερινές ερωτικές επιχειρήσεις, χωρίς όμως να ξέρει ποιοι και από πού ήταν οι μουστερήδες κεραμιδόγατοι που επισκέπτονταν κάθε βράδυ τις όμορφες υποψήφιες Διόπους.

Στήθηκε λοιπόν ενέδρα εκ της Διοικήσεως και, αφού οι ερωτιδείς σκαρφάλωσαν και διείσδυσαν στα ενδότερα, πριν ολοκληρωθεί η περαιτέρω… διείσδυση, τους την έπεσαν οι ενεδρεύοντες. Δεν θυμάμαι αν ήταν Ναυτονόμοι ή κάτι άλλο, πάντως οι δύο ΟΥΚάδες που όλο το έκαναν οργανωμένο σαν επιχείρηση, είχαν σχέδιο διαφυγής. Κατέβασαν τον γενικό, μέσα στο σκοτάδι έπεσαν και κάτι ψιλές και διέφυγαν γλιστρώντας σαν αίλουροι από τις υδρορροές.

Αι δύο Δίοποι, βράχοι, δεν μαρτύρησαν, αλλά από το modus operandi αμέσως τα βλέμματα και η οργή έπεσαν προς τη ΜΥΚ.

Ο Ντάνυ στην αναφορά απλώς είπε, χωρίς να χρειαστεί να το επαναλάβει, αυτοί που χθες έκαναν το και το να κάνουν ένα βήμα μπροστά.

Χωρίς δισταγμό, οι δύο βάτραχοι βγήκαν μπροστά από όλη τη Μονάδα με εμπιστοσύνη στον Διοικητή τους.

Ο Ντάνυ ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Περί Παρέλασης και Ναυτικού - Στρατός και (γαλαζαίικα) ανθρωπάκια

 

Tου Παντελή Σαββίδη

Είμαι με τους Ναυταίους και όχι με τον Μητσοτάκη, τον Δένδια και τους διοικητές τους που τους τιμώρησαν.

Αν υπήρχε θέμα θα μπορούσε να διευθετηθεί με πιο αξιοπρεπή τρόπο για τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Η ηγεσία τους, προφανώς, συγκατένευσε. Κρίμα.

Υπάρχει τεράστιο χάσμα μεταξύ στρατού και πολιτικής ηγεσίας.

Το σύνθημα ήταν εκδήλωση της δυσαρέσκειας που δημιουργεί το χάσμα αυτό. Και της αγανάκτησης απο τις καθημερινές τουρκικές προκλήσεις χωρίς απάντηση.

Έχουν ευνουχίσει το στρατό και η αντίδρασή του είναι αντίδραση κατά αυτής του της αλλοτρίωσης.

Ο κυβερνήτης της φρεγάτας Λήμνος τιμωρήθηκε για την επακούμβισή της με την τουρκική.

Παλαιότερα, ο πολύς Μεϊμαράκης (και αυτός έκανε υπουργός άμυνας!) πήγε στην Κρήτη την επομένη της δολοφονίας του Ηλιάκη για να απειλήσει τους συναδέλφους του που εκδήλωναν την δυσαρέσκειά τους για την απουσία στοιχειώδους αντίδρασης απο την Αθήνα.

Θα ψάχνουν την κρίσιμη ώρα μαχητές και μπορεί να μην βρίσκουν.

Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δεν είναι μισθοφορικές.

Είναι μέλη αυτής της κοινωνίας που δέχονται με στερήσεις να την υπηρετήσουν.

Αυτή η διάθεσή τους, όμως, απαιτεί φρόνημα. Και το φρόνημα δεν διαμορφώνεται με τις φοβίες του αθηναϊκού κατεστημένου.

Παραθέτω με φωτογραφίες δύο απο τους άπειρους λόγους να είναι κάποιος -πολύ περισσότερο ένστολος- κατά αυτής της Τουρκίας.

Της Τουρκίας που διαπράττει και σήμερα γενοκτονίες.

Το σύνολο του αθηναϊκού πολιτικού συστήματος βρίσκεται …

ΝουΔο-γαλαζαίων λαθρομαχμουτολάγνων εθνικών σουργελο-κηφηνο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

Ελληνόφωνου ξεφραγου Κουλο-χανείου κωμωδία

Δεξιάς σουργελαρίας κωμωδία

 

Αριστερών εθνικών ξεφτιλαράδων κωμωδία

ΕΘΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: O προδότης με το γαρύφαλλο...

 


Toυ ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Η προχθεσινή μέρα ήταν η κλασική ημέρα μνήμης για τον Μπελογιάννη...Έτσι, σύμπασα η αριστερά θυμήθηκε το γαρύφαλλο για να ξεχάσουμε τις θηριωδίες του καπετάν Νίκου στην Πελοπόννησο...  
 
Προερχόμενος από οικογένεια με αριστερές αρχικά καταβολές, είχα ομολογώ μία συμπάθεια για τον εν λόγω κομμουνιστή, κυρίως γιατί είχε βρεθεί στο απέναντι κελί του πατέρα μου για λίγες μέρες στη Γενική Ασφάλεια στην Μπουμπουλίνας... Προφανώς η συμπάθεια αυτή, με τίποτα δεν συμψήφιζε τις ανιστόρητες απόψεις και τις ανιστόρητες επιδιώξεις του Μπελογιάννη και των συν αυτώ, που θα με οδηγούσαν εκεί στα 1990 να τρέχω στις πλατείες με τη γενιά μου, για να διώξω τα απολυταρχικά κ@θ@ρματα από την εξουσία.  
 
Πέραν της βραχύβιας συνύπαρξης με τον πατέρα μου, υπό δύσκολες συνθήκες, συμπάθεια μου προξενούσε το γεγονός ότι υπήρξε ένα θύμα μιας εσωκομματικής προβοκάτσιας που στόχο είχε την εξόντωσή του. 
 
 Γιατί;;;  
 
Δεν γνωρίζω τους λόγους, αλλά γενικά οι κομμμουνιστές δεν χρειάζονται και λόγους για να αλληλοεξοντωθούν. Μάλλον το αντιλαμβάνονται ως χόμπι... 
 
Θυμάμαι τις αφηγήσεις της συντρόφου του Έλλης Παππά, που μετά τη θανατική καταδίκη, είδαν σαν αχτίδα φωτός την ανοιχτή επιστολή Πλουμπίδη, που αναλάμβανε πλήρως την ευθύνη για τη λειτουργία των ασυρμάτων στη Γλυφάδα, αθώωνε τον Μπελογιάννη και καλούσε την πολιτεία να της υποδείξει το μέρος που θα τον συλλάμβανε, υπό την προϋπόθεση της ακύρωσης της θανατικής ποινής. Η αχτίδα φωτός αυτή έσβησε τάχιστα, όταν ο σταθμός του κόμματος "Ελεύθερη Ελλάδα" από το παραπέτασμα, αμφισβήτησε τα γραφόμενα του Πλουμπίδη, κατηγορώντας τον για πράκτορα της Intelligent service!!!! Έτσι δεν τη γλίτωσε ο Μπελογιάννης (που ήταν ο βασικός στόχος του κόμματος), στη συνέχεια ούτε ο Πλουμπίδης, που επίσης εκτελέσθηκε στο Δαφνί, με το κόμμα να αμφισβητεί την εκτέλεσή του και να υποστηρίζει ότι τον φυγάδευσαν στις ΗΠΑ να τρώει τα δολάρια της προδοσίας του!!!!  
 
Δύο γλίτωσαν από την ομάδα Μπελογιάννη το απόσπασμα. Η Έλλη Παππά, ούσα έγκυος, και ο Λαζαρίδης - ως πολύ νέος - ο οποίος σε προχωρημένη ηλικία δικαίως συνέγραψε το "Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι"... 
 
Όμως τόσο και η Έλλη Παππά, όσο και η αδελφή της Διδώ Σωτηρίου, ήρθαν σε σύγκρουση με το κόμμα, ο δε γιος του Μπελογιάννη, Νίκος, μέχρι τον θάνατό του, υπήρξε σκληρός επικριτής των κομμουνιστικών πρακτικών και των επαίσχυντων πράξεων του κόμματος. 
 
Διότι...
 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: : Ο θρίαμβος της ΕΟΚΑ, η προδοσία των αριστερών, η Λαϊκή Νέμεσις και ο αγωνιστής Δευκαλίων.

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ (και δίνει πόνο στα ελληνόφωνα κομμουνιστοφασισταριά) 


🔴Σήμερα, συμπληρώνονται 70 χρόνια από εκείνο το πρωταπριλιάτικο πρωινό, που αλλεπάλληλες εκρήξεις βομβών ξύπνησαν τους Έλληνες της Κύπρου. Ήταν η αρχή του λαμπρού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων αδελφών μας, υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του «Άξιου της Πατρίδος», στρατηγού Γεωργίου Γρίβα (Διγενή).
 

🔴Η Ελλάδα γεννάει Λεωνίδες και Διγενήδες, αλλά γεννάει και Εφιάλτες! Στην Κύπρο, τον ρόλο του σύγχρονου Εφιάλτη, τον έπαιξαν οι αριστεροί του ΑΚΕΛ. Για το θλιβερό αυτό φαινόμενο, παρατήρησε ο αρχηγός Διγενής: «Είχα να αντιμετωπίσω τρεις εχθρούς, τους Τούρκους, τους Άγγλους και τους κομμουνιστές. Ο μεγαλύτερός μου πονοκέφαλος ήτο οι κομμουνιστές».
 

🔴Στην αρχή, η αντίθεση των αριστερών στον εθνικό αγώνα, ήταν μόνο θεωρητική και ελάχιστα επηρέασε την κατάσταση. Γρήγορα όμως, η αριστερά πέρασε από την θεωρία στην πράξη και οι αριστεροί τέθηκαν ολόψυχα στην υπηρεσία του δυνάστη, καρφώνοντας τους αγωνιστές. Το πρόβλημα αυτό έπρεπε να λυθεί άμεσα, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο!
 

🔴Έτσι, η ΕΟΚΑ εξέδωσε και κυκλοφόρησε ένα βιβλιαράκι 68 σελίδων με τίτλο: «Η κομμουνιστική ηγεσία έναντι του κυπριακού αγώνος», στο οποίο κατήγγειλε την προδοσία.  

Παράλληλα, δημιουργήθηκε η Παγκύπρια Επιτροπή Κυπριακού Αγώνος (ΠΕΚΑ), το πολιτικό σκέλος της ΕΟΚΑ. Επικεφαλής της ορίστηκε ο αγωνιστής Δευκαλίων, κατά κόσμον Τάσσος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα (άξιος!) πρόεδρος της Κύπρου.
 

🔴Μεταξύ των καθηκόντων της ΠΕΚΑ, ήταν η συλλογή πληροφοριών για τις δραστηριότητες των προδοτών του αγώνα, αλλά και η τιμωρία τους. Κι όταν το Έθνος βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, οι προδότες τιμωρούνται με την εσχάτη των ποινών! Μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου 1958, ειδική ομάδα αγωνιστών πραγματοποίησε εκτελέσεις προδοτών - στελεχών του ΑΚΕΛ.
 

🔴Μετά τις δύο πρώτες εκτελέσεις, το ΑΚΕΛ, με την παρότρυνση των αποικιοκρατών, οργάνωσε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, χαρακτηρίζοντας τους αγωνιστές «τρομοκράτες». Η απάντηση της ΕΟΚΑ ήταν άμεση, από το (παράνομο) περιοδικό «Εγερτήριον Σάλπισμα». Ο Δευκαλίων, τόνισε ότι οι δύο προδότες «εισέπραξαν τα επίχειρα της προδοσίας των» και συνέχισε ως εξής:
 

🔴«Φυσικά θλιβόμεθα όταν βρισκόμαστε εις την αναπότρεπτον ανάγκην να τιμωρήσωμεν ομοεθνείς μας, είτε αυτοί είναι αριστεροί, είτε άλλοι. Διεξάγωμεν, όμως, αγώνα εθνικόν και δεν δυνάμεθα να επιτρέψωμεν σε ανθρωπάρια, τα οποία ουδέν μέχρι σήμερον προσέφεραν εις τον αγώνα μας ως κόμμα, να μας αντιστρατεύονται και επί τη βάσει σχεδίου και οδηγιών να προδίδουν και να επιτίθενται εναντίον πραγματικών πατριωτών».
 

🔴Εν συνεχεία, κατήγγειλε ότι η ηγεσία του ΑΚΕΛ αποτελείται από έμμισθους πράκτορες των αποικιοκρατών:
«Αντί η διαβόητος ηγεσία να εκφράση αμέσως την λύπην της διότι εις την “τιμίαν” παράταξιν ενεφώλευον δύο τέτοια καθάρματα και να αποχωρήση ευθύς αμέσως τις ευθύνες της από την προδοσίαν τους, αγκάλιασε αμέσως τους προδότες και έγινεν έτσι αμέσως και η ίδια, αλλά και το κίνημα ολόκληρον, συνένοχον εις την μυσαράν των στάσιν...  

Γιατί η ερυθρά ηγεσία αντιστρατεύεται τον αγώνα μας; 

Διότι εισέπραξε και εισπράττει τα βρετανικά αργύρια. Διότι ο Ζιαρτίδης και Σία έγιναν πράκτορες της Ιντέλιτζενς Σέρβις, έχοντας την αποκλειστική αποστολή να ενταφιάσουν το Κυπριακό».
 

🔴Τέλος, η ΕΟΚΑ κυκλοφόρησε προκήρυξη κατά του ΑΚΕΛ με τίτλο «Απομονώστε και εξευτελίστε τους». Ιδού τα κυριότερα σημεία της:
 

"Επίγεια σοφία" - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΔΕΛΦΙΑ

 

1η Απριλίου: Εθνική μέρα ΨΕΥΤΑΡΑΔΩΝ - Χρόνια πολλά ΑκέΚΣη...

 

Σαν σήμερα (1/4/ΧΧΧΧ)

 

1792: Η ολλανδή φεμινίστρια Έτα Παλμ, εκφράζει απαιτήσεις για το δικαίωμα της γυναίκας στο διαζύγιο.

1912: Κατά τη διάρκεια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος που διεξάγεται στο Παναθηναϊκό στάδιο ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος άνευ φοράς, με 3 μέτρα και 47 εκατοστά,

1924: Ο Αδόλφος Χίτλερ καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκισης για τη συμμετοχή του στο «Πραξικόπημα της Μπυραρίας». Θα παραμείνει στη φυλακή μόνο για 9 μήνες.

1955: Η ΕΟΚΑ ξεκινάει στην Κύπρο τον ένοπλο αγώνα ενάντια στην αγγλική κυριαρχία.

1957: Ιστορική και αξεπέραστη πρωταπριλιάτικη φάρσα στην Αγγλία . Ο παρουσιαστής ειδήσεων του BBC Ρίτσαρντ Ντίμπλεμπι παρουσιάζει οπτικοποιημένο ρεπορτάζ για την ανοιξιάτική συγκομιδή σπαγγέτι στην Ιταλία και γίνεται πιστευτός.



2018: Πεθαίνει από επιπλοκές που προκάλεσε στον οργανισμό του η γρίπη σε ηλικία μόλις 52 ετών, ο Στέλιος Σκλαβενίτης, ένα από τα τρία αδέρφια που ηγούνται της επιτυχημένης επιχείρησης supermarkets