"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


"Επίγεια σοφία"

"O διάκοσμος ενός σπιτιού είναι οι φίλοι που συχνάζουν σ' αυτό"
RALF WALDO EMERSON (Αμερικανός ποιητής και συγγραφέας)



"Εσύ να κοσμείς το σπίτι σου, μην αφήνεις να κοσμεί εκείνο εσένα"
BENJAMIN FRANKLIN (Αμερικανλος πολιτικός)



"Σπίτι σου δεν είναι εκεί που μένεις, αλλά εκεί που σε καταλαβαίνουν"
CHRISTIAN MORGENSTERN (Γερμανός ποιητής)



"Για να νοιώθεις σαν στο σπίτι σου, μείνε σπίτι σου"
CLIFTON FADIMAN (Αμερικανός συγγραφέας και παραγωγός ραφιοφώνου)

Σαν σήμερα (3/3/ΧΧΧΧ)

1827: Ο Καραϊσκάκης επιτυγχάνει στο Κερατσίνι μεγάλη νίκη κατά του Κιουταχή, και 6.000 Τούρκων.

1924: Ο ηγέτης της Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ ανακηρύσσει τη χώρα του κοσμική Δημοκρατία.

2003: Ξεκινά η δίκη της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη».

1957: Πεφτει υπερ πατρίδος ο Γρηγόριος Αυξεντίου, αγωνιστής της Κυπριακής Ανεξαρτησίας.

Φάρσα με τα «πρόσθετα μέτρα»

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Κακόγουστη φάρσα που προσβάλλει τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού αποτελεί αυτή η ιστορία με τα «πρόσθετα μέτρα» λιτότητας εναντίον των εργαζομένων και των συνταξιούχων που απαιτεί η ΕΕ. Είναι πρόδηλο πως έχουμε να κάνουμε με μια συμπαιγνία κυβέρνησης και Κομισιόν, η οποία συν τοις άλλοις προσβάλλει και τη νοημοσύνη των πολιτών της χώρας μας.
Πώς είναι δυνατόν να επιβάλλονται «πρόσθετα μέτρα», όταν δεν έχει καν... μορφοποιηθεί, συγκεκριμενοποιηθεί και ψηφιστεί στη Βουλή το Πρόγραμμα Σταθερότητας που υπέβαλε η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες και υποτίθεται ότι ενέκρινε η Κομισιόν; Πώς μπορούν να γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι ότι δεν αρκούν τα κυβερνητικά μέτρα, αφού αυτά δεν ψηφίστηκαν καν, άρα ούτε φυσικά εφαρμόστηκαν για να κρίνουμε από τα αποτελέσματά τους αν είναι επαρκή ή ανεπαρκή;

Είναι εξόφθαλμο ότι οι Ευρωπαίοι μάς εμπαίζουν. Είναι προφανές ότι καθόλου δεν ενδιαφέρονται για το αν το ελληνικό κράτος περιορίζει τις σπατάλες του ή αν αποκτούν αποτελεσματικότητα οι ελληνικοί μηχανισμοί εντοπισμού των φοροφυγάδων και περιορισμού της φοροδιαφυγής, όπως και της φοροκλοπής ή της εισφοροδιαφυγής. Διαφορετικά, θα περίμεναν μερικούς μήνες να δουν κατά πόσο υλοποιούνται οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου σε αυτόν τον κεφαλαιώδη τομέα. Αυτοί δεν περίμεναν καν ούτε μέχρι τη συμβολική ημερομηνία της 15ης Μαρτίου που είχαν οι ίδιοι θέσει για να ελέγξουν την κυβέρνηση!

Είναι ασυγκράτητοι. Οι δεξιοί ηγέτες της ΕΕ βρήκαν την ελληνική κεντροαριστερή κυβέρνηση σε κατάσταση αδυναμίας και ανικανότητας προβολής οποιασδήποτε αντίστασης και έχουν χιμήξει σαν ύαινες να κατασπαράξουν τους Ελληνες εργαζόμενους και συνταξιούχους. Μοναδικός τους στόχος είναι να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις! Ολα τα υπόλοιπα -ελλείμματα, φοροδιαφυγή, κρατική ρεμούλα, δημόσιο χάος κ.λπ.- τα γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια. Αίμα εργαζομένων και συνταξιούχων θέλουν ο Ολι Ρεν και οι όμοιοί του, τίποτα περισσότερο...

Διαπράττει κολοσσιαίο σφάλμα ο πρωθυπουργός εγκαταλείποντας τη δική του πολιτική γραμμή διεξόδου από την κρίση, η οποία είχε στο επίκεντρό της την πάταξη της φοροδιαφυγής, και ενστερνιζόμενος τη συντηρητική γραμμή που του επιβάλλει η ΕΕ, η οποία έχει στόχο την εξουθένωση των εργαζομένων.

Εμείς δεν ξεχάσαμε τις θέσεις που εξέφρασε ο Γ. Παπανδρέου τον Δεκέμβριο, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της ΕΕ: «Την κρίση δεν μπορεί να την πληρώσει ούτε η φτωχολογιά ούτε το μέσο εισόδημα, τα μεσαία εισοδήματα, που στο κάτω κάτω έχουν από ελάχιστη μέχρι καμία ευθύνη... Ναι, σκληρά μέτρα απέναντι στη διαφθορά, όχι σκληρά μέτρα απέναντι στον κοσμάκη και στον συνταξιούχο και στον μισθωτό... Ο μισθωτός είναι το πρόβλημα στη χώρα μας; Δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια, τα τελευταία 5-6 χρόνια, ο μισθωτός έφταιγε που φτάσαμε σε έλλειμμα 13%;», είχε πει μεταξύ άλλων στις Βρυξέλλες τότε.

Οπρωθυπουργός είχε δώσει τότε μια πολύ σημαντική ρητή υπόσχεση στον ελληνικό λαό: «Εμείς και εγώ προσωπικά έχουμε βάλει στοίχημα να προστατεύσουμε, να περάσουμε αυτήν τη δύσκολη στενωπό χτυπώντας τις ρίζες των προβλημάτων και όχι να πληρώσει ξανά ένα κομμάτι του ελληνικού λαού, που πάντα καλείται να πληρώσει αυτές τις κρίσεις και αυτές τις δυσκολίες. Να προστατεύσουμε δηλαδή το εισόδημα του μέσου και του φτωχότερου Ελληνα», είχε διακηρύξει ο Γ. Παπανδρέου. Θέσεις αντάξιες της εμπιστοσύνης που του είχε δείξει ο ελληνικός λαός, πλήρως εναρμονισμένες με τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

Θέσεις που φυσικά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις φημολογούμενες περικοπές μισθών και συντάξεων, την αρπαγή των δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων ή του επιδόματος αδείας κ.λπ. Εμείς θέλουμε να ελπίζουμε, μέχρι να επισημοποιηθούν τα όποια μέτρα, ότι ο πρωθυπουργός θα εμφανιστεί συνεπής με τον εαυτό του και με τα όσα έλεγε προ διμήνου, απορρίπτοντας τις νεοφιλελεύθερες επιλογές. Παρά τα όσα λέγονται και γράφονται, μόνο με την επίσημη ανακοίνωση των μέτρων ο πρωθυπουργός μπορεί να κριθεί αντικειμενικά ως προς την ειλικρίνειά του ή όχι. Σε λίγες μέρες θα διαμορφώσουμε οριστική και τελεσίδικη άποψη.

πηγη ΕΘΝΟΣ

To ιστολόγιο "ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ" ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ κρυφή αναφορά της Goldman Sachs

Τι λέει η Goldman Sachs για την πολυδιαφημιζόμενη προληπτική βοήθεια από την Γερμανία.

Τι αποκαλύπτει για την επερχόμενη συνάντηση Obama – Παπανδρέου

Πως η ΕΕ θα “στραγγαλίσει” την Ελλάδα για να την οδηγήσει σε επαχθείς όρους βραχυπρόθεσμου δανεισμού με το σταγονόμετρο, αλλά και μία μεγάλη αποκάλυψη:

Πως η Γερμανία χρησιμοποιεί την Ελλάδα για να “εκδικηθεί” τη Βρετανία που άλλωστε είναι ο κύριος ευνοημένος από την Γερμανική πολιτική στην Ευρωζώνη.

Περισσότερα στην πηγή δηλαδή ΕΔΩ

Tο πόκερ θέλει γερά νεύρα

Αρθρο εξαιρετικό
Tης Ευρυδικης Μπερση

Την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2008, η γερμανική τράπεζα Hypo Real Estate απείχε δύο ημέρες από την χρεοκοπία, δραματική εξέλιξη ικανή να κλονίσει συθέμελα το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, λίγο μετά την παταγώδη χρεοκοπία της Lehman Brothers. Η τράπεζα τελικά επιβίωσε - και ποιος έπαιξε ρόλο-κλειδί στις πυρετώδεις διαπραγματεύσεις για τη διάσωσή της; Ο Γιόζεφ Ακερμαν, ο διευθύνων σύμβουλος της Ντόιτσε Μπανκ, που επισκέφθηκε την Αθήνα στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, στην αποκορύφωση των σεναρίων περί ελληνικής χρεοκοπίας.

Εκείνο το φοβερό Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου 2008, το ζητούμενο ήταν να ανακοινωθεί πακέτο εγγυήσεων και δανείων ώστε η HRE να καλύψει τις υποχρεώσεις της και να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών. Αν ξημέρωνε η Δευτέρα χωρίς να έχει επιτευχθεί συμφωνία, η Defra, η ιρλανδική θυγατρική της HRE, θα κατέρρεε παρασύροντας μαζί της το γερμανικό και ενδεχομένως το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.

Οπως αφηγήθηκε αργότερα το γερμανικό περιοδικό Spiegel, οι εκπρόσωποι της HRE δεν έλαβαν καν μέρος στις διαπραγματεύσεις, καθώς κανένας δεν πίστευε πλέον τα νούμερα που παρουσίαζαν. Το πόκερ παιζόταν ανάμεσα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και στους εκπροσώπους των ιδιωτικών τραπεζών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Ακερμαν. Το διακύβευμα ήταν ποιο μερίδιο της ζημιάς θα σήκωναν οι τράπεζες και ποιο η κυβέρνηση.

Παρά τη φοβερή κρισιμότητα της κατάστασης, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν πάτησε στις διαπραγματεύσεις μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής, απειλώντας με τη στάση του τους τραπεζίτες ότι θα αφήσει την HRE να χρεοκοπήσει. Ο στόχος ήταν φυσικά να τους τρομάξει προκειμένου να αποσπάσει τους καλύτερους δυνατούς όρους.

Κατά την ίδια έννοια, η άρνηση της Γερμανίας και των Βρυξελλών να δηλώσουν με λεπτομέρειες τι είδους στήριξη θα προσφέρουν στην Ελλάδα, είναι υπολογισμένη ώστε να προξενήσει φόβους χρεοκοπίας και να αποσπάσει τις μέγιστες δυνατές παραχωρήσεις.

Τον Σεπτέμβριο του 2008, η συμφωνία κλείστηκε κυριολεκτικά το τελευταίο λεπτό, αφού όλα έμοιαζαν να καταρρέουν, και μόνο μετά την απευθείας τηλεφωνική συνομιλία της καγκελαρίου Μέρκελ και του Γιόζεφ Ακερμαν. Ενώ οι τράπεζες είχαν αρχικά προσπαθήσει να περιορίσουν την έκθεσή τους στις ζημιές της HRE στα 2 δισ. ευρώ, τελικά δέχθηκαν να ζημιωθούν 8 δισ. ευρώ, και πάλι ψίχουλα σε σχέση με τον λογαριασμό που εκλήθη να πληρώσει η γερμανική κυβέρνηση, ο οποίος ανέβηκε από τα 15 στα 35 και τελικά στα 100 δισ. ευρώ.

Η HRE διασώθηκε γιατί ήταν υπερβολικά σημαντική για να αφεθεί να καταρρεύσει. Το ίδιο ισχύει και για την οικονομία ενός κράτους-μέλους της Ευρωζώνης όπως η Ελλάδα. Τα υπόλοιπα είναι απλά πόκερ με έμπειρους αντιπάλους.

Για τις γερμανικές αποζημιώσεις (πάλι)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Για τις οφειλές-γερμανικές αποζημιώσεις έχουμε αναφερθεί πολλές φορές από αυτήν τη στήλη, έχουμε εξηγήσει για την ανάγκη της μη παραγραφής τους. Σήμερα θα γράψουμε λίγα λόγια για το πώς προέκυψε αυτό το ΧΡΕΟΣ, «αντιγράφοντας» και κείμενα που ήδη κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Οι Γερμανοί εισήλθαν στην Αθήνα ως κατακτητές στις 27 Απριλίου του 1941. Λίγες μέρες πριν, είχε συνθηκολογήσει ο στρατηγός Τσολάκογλου, ο οποίος σχημάτισε μια κυβέρνηση «δωσίλογων». Παράλληλα η ελληνική κυβέρνηση, φεύγοντας στην εξορία, απέσυρε τον χρυσό από την Τράπεζα της Ελλάδος για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού.

Το φθινόπωρο του 1942 είχαμε την εμφάνιση της ΠΕΙΝΑΣ στην Αθήνα και στα άλλα αστικά κέντρα (και τους θανάτους από αυτήν).

Το φθινόπωρο του 1943 οι Γερμανοί ενέτειναν την τύπωση χαρτονομίσματος καταρρακώνοντας πλήρως την αξία του.

Τον Αύγουστο του 1943 οι «δαπάνες κατοχής» άγγιξαν τα 850 εκατομμύρια δραχμές που αντιστοιχούσε στο 80% του συνολικού εθνικού εισοδήματος. Το μικρότερο χαρτονόμισμα ήταν ονομαστικής αξίας 100 δισεκατομμυρίων, που είχε την αξία μιας προπολεμικής δραχμής και αγοραστική δύναμη για ένα αβγό. Ο παραγωγικός ιστός της χώρας αποσυντέθηκε, ο εμπορικός στόλος της Ελλάδος μειώθηκε σε τόνους χωρητικότητας κατά 72%. Οι συγκοινωνίες και το οδικό δίκτυο διαλύθηκαν.
Οι Γερμανοί είχαν επιτάξει ή κατάσχει όχι μόνο τις σοδειές και τα ζώα των Ελλήνων, αλλά και τα πιο ασήμαντα εργαλεία. Η δραχμή είχε χάσει κάθε αξία καθώς λίγο πριν από την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, τον Ιούνιο του 1944, οι «δαπάνες κατοχής» είχαν σκαρφαλώσει στο ιλιγγιώδες ποσό των 450.000 δισ. δραχμών, με το ελληνικό Δημόσιο να τυπώνει 500 δισ. δραχ. τη μέρα!

Οι Γερμανοί επέβαλαν στην κυβέρνηση δωσίλογων να πληρώνει χρήματα με τη μορφή δανείων για τη συντήρηση των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα («δαπάνες κατοχής»), ήτοι τυπωμένα πληθωριστικά χαρτονομίσματα (δραχμές) που οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν για να αγοράσουν τρόφιμα, εμπορεύματα και πρώτες ύλες από την ελληνική αγορά. Παράλληλα με αυτά, οι δυνάμεις κατοχής επίταξαν εργοστάσια, πρώτες ύλες και καύσιμα.

Αλλά η σημαντικότερη επίπτωση της γερμανικής οικονομικής πολιτικής ήταν τα θύματά της. Πάνω από 200.000 Έλληνες βρήκαν τραγικό θάνατο από την πείνα και τον υποσιτισμό…
Τα συμπεράσματα (για το ΧΡΕΟΣ) δικά σας…

Κατοχικά δάνεια

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Τώρα, λοιπόν, που το σκάφος της ελληνικής οικονομίας έπεσε στα βράχια και οι Γερμανοί αρνούνται να το παίξουν ναυαγοσώστες, εμείς θυμηθήκαμε τις κατοχικές αποζημιώσεις και τα δανεικά και αγύριστα που μας πήραν, χωρίς να μας ρωτήσουν, τον Μάρτιο του 1942.

ΣΥΜΦΩΝΑ με την πιο έγκυρη εκδοχή (του καθηγητή Α. Αγγελόπουλου, όπως έγραψε ο Ν. Φελέκης στον «Κόσμο του Επενδυτή»), το χρέος αυτό, το 1991, υπολογιζόταν σε 15 δισ. δολάρια, που σήμερα πρέπει να πλησιάζουν τα 30!

ΕΝ πάση περιπτώσει, για να μη θεωρηθεί ότι ενδεχομένως πάμε να βγάλουμε από τη μύγα ξύγκι και επειδή οι Γερμανοί, τώρα πια, είναι ισχυροί εταίροι μας στην Ευρώπη, από τους οποίους περιμένουμε κάποια καλή κουβέντα προς τις αγορές, αν όχι μια πιο συγκεκριμένη χείρα βοηθείας, καλό θα ήταν να δείξουμε μετριοπάθεια στους υπολογισμούς μας. Αλλωστε, γιατί να φαινόμαστε πλεονέκτες, αφού μετά τον Α. Παπανδρέου κανένας Ελληνας πολιτικός δεν είχε και δεν έχει τα κότσια να ζητήσει την επιστροφή των κλοπιμαίων;

ΑΣ πούμε, λοιπόν, ότι η Αγγέλα μάς χρωστάει περίπου όσα κόστισαν (λένε για 20 δισ. ευρώ) οι Ολυμπιακοί του 2004, για τους οποίους, παρεμπιπτόντως, παρ' ότι είναι μια πρόσφατη και πολύ αμαρτωλή ιστορία, κανένας δεν λέει ούτε κουβέντα! Θυμηθήκαμε όμως το κατοχικό δάνειο, ίσως γιατί τότε τα λεφτά τα έφαγαν οι Γερμανοί, ενώ τώρα τα κολάτσισαν Ελληνες διαπλεκόμενοι. Δηλαδή αυτοί που κατά σύστημα και κατ' εξακολούθηση ληστεύουν χρόνια τώρα το κράτος, πετώντας και κανένα ψίχουλο στα κοράκια των μίντια για να μην τους κράζουν...

ΟΜΩΣ, το θέμα, παρά τη γενική αφασία, είναι πολύ σοβαρό -σοβαρότερο ίσως και από το δάνειο προς τον Χίτλερ, γιατί εκείνο απλά έγινε επί Κατοχής, χωρίς τη θέλησή μας, ενώ η κομπίνα των Ολυμπιακών συνέβαλε στη σημερινή (και πάλι από τους Γερμανούς!) νέα κατοχή της χώρας.

ΠΡΟΣ το παρόν, θα αρκεστώ σε μια επισήμανση. Οτι, δηλαδή, ο Σημίτης, ο πρωθυπουργός που όπως αποδεικνύεται θεμελίωσε την πλήρη αναξιοπιστία της Ελλάδας προς τους Ευρωπαίους εταίρους της, είχε εκμυστηρευθεί σε διάφορους συνομιλητές του ότι θεωρούσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες κάτι σαν αναγκαίο κακό, από το οποίο θα ήθελε να πάρει αποστάσεις.

ΠΑΡ' ΟΤΙ, όμως, υπεύθυνος κυβερνήτης, όπως υποτίθεται ότι ήταν ο μπροστάρης του εκσυγχρονισμού, δεν έκανε απολύτως τίποτα για να αποτρέψει αυτό που προφανώς φοβόταν. Να υποθέσουμε, για να μην πάει κόντρα στο δημόσιο αίσθημα, που έντεχνα είχαν καλλιεργήσει οι προπαγανδιστές της μεγάλης ιδέας ή γιατί δεν τολμούσε να χαλάσει το πάρτι που ετοίμαζαν τα σαΐνια της διαπλοκής;

ΟΠΟΙΑ κι αν είναι η αλήθεια, από τη στιγμή που στο όνομα των Ολυμπιακών ομονόησαν σχεδόν όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, δεν θα τη μάθουμε ποτέ. Κι ας έχουμε μπροστά μας μια κατοχή, που, ως φαίνεται, θα μας αναγκάσει να φάμε όχι σκουπίδια, όπως οι γονείς και οι παππούδες μας το 1942, αλλά ο ένας τις σάρκες του άλλου, σαν να βρισκόμαστε στην κόλαση...

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Το Focus και οι γερμανικές αποζημιώσεις

Tου Σταυρου Λυγερου

Aναμφίβολα, το εξώφυλλο του περιοδικού Focus ήταν και προσβλητικό και κιτς. Αναμφίβολα, το κείμενο ήταν θλιβερό δείγμα δημοσιογραφίας, περισσότερο συρραφή στερεότυπων προκαταλήψεων με σκοπό την εντυπωσιοθηρία παρά έρευνα ή ανάλυση της ελληνικής κρίσης.

Ακόμα και το πιο κακοπροαίρετο δημοσίευμα, όμως, δεν είναι ικανό από μόνο του να προκαλέσει τόσο εκτεταμένες αντιδράσεις. Στην πραγματικότητα, το δημοσίευμα του Focus ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τους τελευταίους μήνες, η Ελλάδα δεν πληρώνει μόνο τοκογλυφικά επιτόκια. Δέχθηκε μπαράζ επιθέσεων. Ορισμένες εξ αυτών υπηρέτησαν κερδοσκοπικά παιχνίδια. Οι άλλες ήταν αποτέλεσμα του συνδρόμου της αγέλης, που χαρακτηρίζει όχι μόνο τις Αγορές, αλλά και τα ΜΜΕ και εν μέρει τις πολιτικές ελίτ.

Μακριά από εμάς η βολική θεωρία ότι η καλή Ελλάδα δέχεται επίθεση από κακούς ξένους. Εχουμε επανειλημμένως ασκήσει καταλυτική κριτική στο πολιτικό σύστημα για το μοντέλο που εξέθρεψε. Ενα μοντέλο αντιπαραγωγικό, κλεπτοκρατικό, ανορθολογικό, σπάταλο και αυθαίρετο. Αυτή η κριτική ασκείται εδώ και χρόνια, από την εποχή που κυριαρχούσε ο μύθος της «ισχυρής οικονομίας».

Η Ελλάδα, λοιπόν, ευθύνεται για την κατάντια της και αξίζει επικρίσεις. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν δικαιολογεί τις εύκολες επιθέσεις. Πολύ περισσότερο δεν αθωώνει την προσπάθεια ευρωπαϊκών ελίτ να αποδώσουν στο ελληνικό πρόβλημα τις δυσκολίες της Ευρωζώνης και να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποδιοπομπαίο τράγο. Στην πραγματικότητα, η κρίση της Ευρωζώνης συνδέεται αφενός με τη δογματική δομή της κι αφετέρου με την απώλεια ανταγωνιστικότητας σε διεθνές επίπεδο.

Συναισθανόμενη τις ντόπιες ευθύνες, η ελληνική κοινή γνώμη υπέμεινε το μπαράζ κατηγοριών. Το δημοσίευμα του Focus ξεχείλισε το ποτήρι και ενεργοποίησε ένα μηχανισμό αντίδρασης για τις αλλεπάλληλες και εν μέρει άδικες «κατραπακιές». Σε αυτό το κλίμα, έπεσε στο τραπέζι το ζήτημα της επιστροφής του κατοχικού δανείου κι άλλων γερμανικών αποζημιώσεων από εκείνη την περίοδο.

Εάν, όπως φαίνεται, οι εν λόγω διεκδικήσεις έχουν ισχυρό νομικό έρεισμα, είναι εγκληματικό λάθος οι ελληνικές κυβερνήσεις να τις βάζουν στο ράφι και να τις κατεβάζουν όποτε προκύπτουν τριβές στις ελληνογερμανικές σχέσεις. Για να απορρίψει τις ελληνικές διεκδικήσεις, το Βερολίνο ασκεί παρασκηνιακές πιέσεις και επικαλείται τα κοινοτικά κονδύλια που εισέπραξε η Ελλάδα!

Πρόκειται για γελοιότητες. Τα κοινοτικά κονδύλια εξυπηρετούν την ανάγκη σύγκλισης των ευρωπαϊκών οικονομιών και βεβαίως είναι άσχετα από τις αποζημιώσεις. Γι’ αυτό τα παίρνει π. χ. και η Πορτογαλία, που δεν υπέστη γερμανική κατοχή. Εάν το Βερολίνο έχει στα χέρια του συμφωνία με την οποία η Αθήνα παραιτείται από τις διεκδικήσεις της, ας την προσκομίσει. Επειδή, όμως, τέτοια συμφωνία δεν υπάρχει, μόλις εξομαλυνθεί η κατάσταση, η Αθήνα πρέπει με τον πιο επίσημο και σταθερό τρόπο να προωθήσει νομικά τις διεκδικήσεις της. Διαφορετικά, το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα θα έχει διαπράξει ένα ακόμα διά παραλείψεως έγκλημα.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το κατοχικό δάνειο και η αμνησία Σημίτη - Καραμανλή

Του ΝΙΚΟΥ ΦΕΛΕΚΗ
(Από τον «ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ»)

Για την Ιστορία σημειώνουμε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι ο μοναδικός πρωθυπουργός που έθεσε και επισήμως, με νότα, το θέμα της επιστροφής του κατοχικού δανείου.  Με εντολή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών και σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρ. Παπούλιας ετοίμασε ρηματική διακοίνωση, την οποίαν ανέλαβε να παραδώσει στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών ο τότε πρέσβης μας στη Γερμανία κ. Μπουρλογιάννης. Η νότα απερρίφθη από τον τότε καγκελάριο Χέλμουτ Κολ και οι επόμενοι πρωθυπουργοί, Κ. Σημίτης και Κ. Καραμανλής, δεν ανακίνησαν εκ νέου το θέμα [...]

Πριν από τον Α. Παπανδρέου το θέμα είχε θέσει ο Αντ. Σαμαράς (υπουργός Εξωτερικών της Ν.Δ.) στις 18 Απριλίου 1991, υπό τύπον όμως προφορικού ερωτήματος στον τότε υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας, κ. Γκένσερ, στη διάρκεια συνομιλιών στην Αθήνα, και εισέπραξε αρνητική απάντηση.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ιστορία του κατοχικού δανείου, καθώς και το ύψος στο οποίο υπολογίζεται σήμερα. Το 1942, και προκειμένου να ενισχυθεί ο Ρόμελ στις επιχειρήσεις του στην Αφρική, οι δυνάμεις κατοχής της ναζιστικής Γερμανίας πήραν από την Τράπεζα της Ελλάδος με αναγκαστικό δάνειο -που υπεγράφη στη Ρώμη στις 14 Μαρτίου 1942- 38 εκατ. χρυσές λίρες (άλλοι υπολογισμοί με βάση το δολάριο αναφέρουν απαίτηση 135,8 εκατ. δολαρίων ΗΠΑ έτους 1947). Για πρώτη φορά ετέθη θέμα επιστροφής του δανείου στη διάσκεψη του Παρισιού (Δεκέμβριος 1945 - Ιανουάριος 1946) από το μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας καθηγητή Ιωάννη Σμπαρούνη.

Το δάνειο δεν επεστράφη ποτέ, αφού το 1953 με την υπογραφή της Συνθήκης του Λονδίνου η καταβολή των γερμανικών επανορθώσεων ανεβλήθη μέχρι να ρυθμιστεί οριστικά το λεγόμενο "γερμανικό ζήτημα" (η ενοποίηση, δηλαδή, των δύο Γερμανιών). Η Ελλάδα, το 1964 και επί κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου, στέλνει στη Βόννη τον καθηγητή Αγγελο Αντωνόπουλο και το 1965 τον τότε υπουργό Συντονισμού Α. Παπανδρέου, προκειμένου να συζητήσουν τη διευθέτηση του προβλήματος. Ο τότε καγκελάριος Λούντβιχ Ερχαρτ απάντησε (όπως αποκάλυψε ο Α. Παπανδρέου στη Βουλή στις 28/5/1991) ότι "το δάνειο θα επιστραφεί μόλις κλείσει το θέμα της Γερμανίας".
Το Τείχος του Βερολίνου πέφτει, οι δύο Γερμανίες ενοποιούνται, αλλά η κυβέρνηση Κολ αρνείται τη νόμιμη ελληνική απαίτηση με το αιτιολογικό ότι "η συνθήκη των 4+2" (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία + Δ. Γερμανία - Α. Γερμανία) που ενοποιεί τις δύο Γερμανίες δεν ισοδυναμεί με συνθήκη ειρήνης.

Οι δολιχοδρομίες των Γερμανών θεωρούνται όμως αστήρικτες από νομικής πλευράς, όπως έχουν αποφανθεί έγκυροι ειδικοί επιστήμονες. Το ύψος του δανείου που πρέπει σήμερα να επιστρέψει η Γερμανία θα χρειαστεί αρκετούς προϋπολογισμούς για να προσδιοριστεί. Η εγκυρότερη εκδοχή πάντως θεωρείται αυτή του καθηγητή Α. Αγγελόπουλου, ο οποίος στις 5/3/1991 το εκτιμούσε στα 15 δισ. δολάρια. Με επιτόκιο 3% το 1995 ανερχόταν στα 16,8 δισ. δολάρια, δηλαδή περίπου 3,7 τρισ. δραχμές.

Δεν γνωρίζω πόσο μπορεί να αποτιμάται σήμερα, αφού έχουμε αλλαγή ισοτιμιών, ύπαρξη κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος (ευρώ), συχνές αλλαγές επιτοκίων, δεν είναι όμως και δύσκολο να βρεθεί εάν συσταθεί από κοινού μία ομάδα ειδικών προς τούτο

Τα δικά μας Νομπέλ μετράνε περισσότερο

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

«Εμείς τα τελευταία σαράντα χρόνια πήραμε δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας», καυχήθηκε ο πρόεδρος της Βουλής, ο πάντα αγέρωχος Φίλιππος Πετσάλνικος. Ευτυχώς, όταν το έλεγε ήταν στην τηλεόραση, οπότε η περίσταση δεν του επέτρεπε να έχει περασμένη από τον ώμο την κόκκινη ταινία με τον Grosses Verdienstkreuz mit Stern (Μεγαλόσταυρο της Αξίας μετά Αστέρος), που του απενεμήθη τον Απρίλιο του 2009 από τον εδώ Γερμανό πρεσβευτή.

Στην αρχή μπερδεύτηκα με τα δύο Νομπέλ του κυρίου προέδρου. Ο Ελύτης είναι το ένα, του 1979. Oμως το άλλο ποιο είναι και δεν το ξέρω; Γιατί ο Σεφέρης το πήρε το 1963 και, έκτοτε, έχουν περάσει σαράντα επτά χρόνια, όχι σαράντα.
Τέλος πάντων, τι σαράντα και τι σαράντα επτά. Eπιασα το μέτρημα από το 1963 και διεπίστωσα ότι, στο ίδιο διάστημα, οι Γερμανοί έχουν πάρει τέσσερα Νομπέλ Λογοτεχνίας: Χέρτα Μίλερ (2009), Γκίντερ Γκρας (1999), Χάινριχ Μπελ (1972) και Νέλι Ζαξ (1966). Τα διπλά από τα δικά μας.

Θέλετε να πάμε και στις άλλες κατηγορίες του βραβείου; Να σας προετοιμάσω ότι θα είναι σκληρό, διότι στο συγκεκριμένο διάστημα οι Γερμανοί έχουν πάρει ακόμη σαράντα! Τα περισσότερα στην Ιατρική, τη Φυσική και τη Χημεία. Δύο στην Ειρήνη (βλέπετε, ο Κίσινγκερ γεννήθηκε στη Γερμανία...) και ένα στην Οικονομία.

Δυστυχώς, για τον γερμανοτραφή και παρασημοφορημένο από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κύριο πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, το σκορ είναι (φευ!) 44-2 εις βάρος της γλυκιάς πατρίδας μας, που όλοι τη φθονούν.

Επομένως, την παραίνεση «σταματήστε να ομφαλοσκοπείτε», την οποία η Γερμανίδα σύζυγος του κυρίου προέδρου θα ήθελε να απευθύνει στην καγκελάριο της πατρίδας της, όπως δηλώνει η ίδια σε κυριακάτικη εφημερίδα, θα ήταν καλύτερα να την απευθύνει στον σύζυγό της, τον ευσταλή και γερμανοσπουδαγμένο...

Απέλαση με έξοδα αστυνομικών!

Διαβάστε να Φρίξετε
Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗ

Μία απίστευτη ιστορία με την απέλαση των Πακιστανών με αεροπλάνο, που είχε οργανωθεί από το υπουργείο Εσωτερικών στις αρχές Ιουνίου του 2009 επί κυβέρνησης ΝΔ, έρχεται για πρώτη φορά στο φως της δημοσιότητας.
Οπως καταγγέλλεται, επειδή η ΕΛ.ΑΣ δεν διέθετε το απαραίτητο κονδύλι για την επαναπροώθηση των Πακιστανών στην πατρίδα τους, το χρέωσε σε 40 αστυνομικούς που τους συνόδευαν και το κρατάει σήμερα από τον μισθό τους! Το κονδύλι ανέρχεται σε 1.200 ευρώ κατά άτομο και κρατείται τμηματικά.

Η διαπίστωση ότι οι ίδιοι αστυνομικοί, που διατάχθηκαν από την υπηρεσία τους να συνοδεύσουν τους λαθρομετανάστες, χρηματοδότησαν το ταξίδι αυτό, έγινε όταν παρέλαβαν προ ημερών το εκκαθαριστικό της μισθοδοσίας τους. Με έκπληξη, οι 40 αστυνομικοί που πήγαν στο Πακιστάν παρατήρησαν ότι τους είχαν κρατήσει 200 ευρώ ως προκαταβολή για την απέλαση των παράνομων αλλοδαπών, με αεροπλάνο το οποίο είχαν ενοικιαστεί από τον ευρωπαϊκό οργανισμό Frontex και είχε ξεκινήσει από την Τσεχία.

Η απέλαση είχε οργανωθεί από το τότε υπουργείο Εσωτερικών και όπως είχε ανακοινωθεί, οι μετανάστες, συνοδευόμενοι από 40 Ελληνες αστυνομικούς και εφοδιασμένοι με ταξιδιωτικά έγγραφα από την πρεσβεία τους, είχαν αναχωρήσει για τη χώρα τους με ειδική πτήση charter.

Η χρηματοδότηση
Στην ανακοίνωση του υπουργείου επισημαινόταν ότι οι απελάσεις αυτές χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Επιστροφών και ανάλογες δράσεις πρόκειται να συνεχιστούν, όπως προβλέπεται και από την ισχύουσα νομοθεσία. Κάποιοι από τους αστυνομικούς έκαναν και δεύτερο ταξίδι συνοδεύοντας λαθρομετανάστες στο Πακιστάν και τώρα, όπως λένε, τους ζητούν συνολικά 3.500 ευρώ!

Το όλο θέμα δημιουργήθηκε διότι, όπως λένε οι αστυνομικοί, δεν χρεώθηκε από τη διεύθυνση διαχείρισης του υπουργείου το ποσό των 105.000 ευρώ που κόστισε το ταξίδι με το αεροπλάνο στον Frontex. Οταν οι υπεύθυνοι αντελήφθησαν το πρόβλημα, το ποσό χρεώθηκε στο ελληνικό δημόσιο, με συνέπεια ο ισολογισμός του υπουργείου για το 2009 να κλείσει με έλλειμμα 105.000 ευρώ. Τότε, προκειμένου να καλύψουν το έλλειμμα, σκέφτηκαν να πάρουν τα χρήματα από τους μισθούς των αστυνομικών που πήραν μέρος στην αποστολή συνοδείας των λαθρομεταναστών στο Πακιστάν!

Οταν αστυνομικοί, που είδαν τον μισθό τους μειωμένο κατά 200 ευρώ, πήγαν στη διεύθυνση προκειμένου να ενημερωθούν, όπως κατήγγειλαν, τους έδιωξαν με πολύ άσχημο τρόπο. Τους είπαν, μάλιστα, πως για κάθε εξέλιξη στο θέμα τους, θα ενημερωθούν υπηρεσιακώς!

Ηδη ο διευθυντής της Διευθύνσεως Αλλοδαπών, ταξίαρχος κ. Βασίλης Κορδαλής έχει κάνει τις απαραίτητες ενέργειες προς το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ, προκειμένου να επιστραφούν τα χρήματα στους αστυνομικούς και να σταματήσει η χρηματοδότηση της απέλασης από τον μισθό τους...

ΠΗΓΗ ΕΘΝΟΣ

Η ώρα της δίκης

Του Γιώργου Αγγελόπουλου

Στις 10 Μαρτίου, στη Χάιφα, ένα ισραηλινό δικαστήριο θα εξετάσει τον φόνο της Αμερικανίδας φοιτήτριας Ρέιτσελ Κόρι- μια υπόθεση που αποδεικνύεται αγκάθι στο πλευρό των ισραηλινών αρχών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Την προσφυγή εναντίον του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας έχουν καταθέσει οι γονείς της αδικοχαμένης φοιτήτριας. Μέλος του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης (ΙSΜ), η 23χρονη Ρέιτσελ Κόρι είχε διακόψει για έναν χρόνο τις σπουδές της στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα για να πάει στη Λωρίδα της Γάζας και σκοτώθηκε στις 16 Μαρτίου του 2003 από μια μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού ενώ προσπαθούσε να εμποδίσει την κατεδάφιση του σπιτιού ενός Παλαιστίνιου φαρμακοποιού.
Στη δίκη θα καταθέσουν τέσσερις Αμερικανοί και Βρετανοί αυτόπτες μάρτυρες του φόνου, στους οποίους επετράπη η είσοδος στο Ισραήλ- κατόπιν πιέσεων της αμερικανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν»- ενώ ώς τώρα τους απαγορευόταν. Όμως δεν θα καταθέσει ο Παλαιστίνιος γιατρός που φρόντισε την Κόρι μετά τον τραυματισμό της, αφού οι ισραηλινές αρχές δεν του έδωσαν άδεια να βγει από τη Γάζα για να παραστεί στη δίκη.

Ο φόνος της Ρέιτσελ Κόρι συγκίνησε ολόκληρο τον κόσμο. Από τα ημερολόγια, τις επιστολές και τα e-mail που έστελνε στους δικούς της φτιάχτηκε η θεατρική παράσταση «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι», που έκανε πρεμιέρα το 2005 στο Λονδίνο και από τότε παρουσιάστηκε σε δεκάδες θέατρα σ΄ όλο τον κόσμο και στο Ισραήλ (στην Ελλάδα, παίζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τη Δήμητρα Σύρου, σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου).

Η δίκη θα είναι ένα τεστ για το Ισραήλ. Τι συμβαίνει όταν το κράτος δικαίου έρχεται σε σύγκρουση με τις πολιτικές της στρατιωτικής κατοχής; Συχνά χάνει, όμως όχι πάντα, όπως φάνηκε από το γεγονός ότι οι παλαιστινιακές, ισραηλινές και διεθνείς διαμαρτυρίες υποχρέωσαν το Ισραήλ να χαράξει εκ νέου τμήμα του τείχους κοντά στο χωριό Μπιλίν, επειδή απέκοπτε τους Παλαιστινίους από τα εδάφη τους. Η δίκη είναι επίσης ένα τεστ για το μέλλον της ειρηνικής αντίστασης. Όπως επισημαίνει ο Ρόμπερτ Νάιμαν της αμερικανικής οργάνωσης Just Foreign Ρolicy, πολλοί λένε πως οι Παλαιστίνιοι πρέπει να βρούνε τον δικό τους Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, όμως αν η ισραηλινή κυβέρνηση μπορεί να σκοτώνει ατιμώρητα μια Αμερικανίδα ειρηνίστρια, τότε τι ελπίδες μπορεί να έχει ο Παλαιστίνιος Κινγκ ή Γκάντι;

Ο Νάιμαν συγκρίνει την επίδραση της υπόθεσης του φόνου της Κόρι με εκείνη που είχε στην Ελλάδα η υπόθεση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη: Σε μια σκηνή της ταινίας «Ζ» του Κώστα Γαβρά, που αναφέρεται στην υπόθεση αυτή, ένας συνεργάτης του δολοφονημένου βουλευτή περνάει μπροστά από φοιτητές που γράφουν «Ζει» στο πεζοδρόμιο. «Είναι σχεδόν σαν να ζει», λέει. Έτσι και η Ρέιτσελ Κόρι. Τη δολοφόνησαν, όμως εξακολουθεί να τους καταδιώκει. Σαν να ήταν ζωντανή.

Τέρμα οι αναχαιτίσεις...

Απο το κύριο άρθρο της εφημερίδας ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Μετά το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας - Κύπρου, που έβαλε στο συρτάρι η κυβέρνηση Σημίτη, την ίδια οδό πήραν και οι αναχαιτίσεις των τουρκικών πολεμικών αεροπλάνων που παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο.

Τέρμα οι εμπλοκές. Αυτό είναι το... νέο δόγμα της νέας πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Άμυνας, το οποίο όχι απλώς ασπάζεται η ηγεσία της Πολεμικής μας Αεροπορίας, αλλά και υπερθεματίζει!

Θα παρακολουθούν, λέει, από το... γραφείο του ραντάρ τους τούρκους εισβολείς, που θα κόβουν ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ βόλτες πάνω από τα νησιά μας, θα τρομοκρατούν πιο βίαια τους κατοίκους στο Αγαθονήσι, θα τρίζει η γη στο Φαρμακονήσι. Και θα μπαίνουν όπου αλλού τους γουστάρει... από τη στιγμή που θα ξέρουν ότι πλέον δεν θα τους εμποδίζει ο έλληνας πιλότος.

Και κάποιοι που έχουν φάει τη ζωή τους προστατεύοντας κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας διερωτώνται, και πώς θα βλέπεις και θα καταγράφεις τους αριθμούς των εισβολέων; Ώστε να έχεις τα στοιχεία τους; Και να μη σου πουν, όταν διαμαρτυρηθείς, τι είναι αυτά που μας λες;
Θα αντιμετωπίζει στο εξής η Πολεμική Αεροπορία τον τούρκο εισβολέα με συστήματα υψηλής τεχνολογίας (!), όπως έγραψε ο Δήμος Βερύκιος στο «Έθνος». Το ερώτημα, η απορία, στον κύριο Αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας, αλλά και στον πτέραρχο Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, είναι πώς θα αποτρέπεται ο εισβολέας;

Αυτό το νέο δόγμα, της μη αναχαίτισης, θα είχε κάποια λογική, κάποια δικαιολογία, αν και η άλλη πλευρά έκανε το ίδιο, αν σταματούσε τις παραβιάσεις και τις υπερπτήσεις, οπότε αυτόματα θα αποδεχόταν ότι παίρνει πίσω τις αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις και αναγνωρίζει τα όρια του εναέριου χώρου μας. Από τη στιγμή όμως που η Τουρκία θα συνεχίσει να παραβιάζει τον εναέριο χώρο και να πετάει πάνω από τα νησιά μας, ενώ δεν θα υπάρχει ελληνική αντίδραση, αυτό δεν θα σημαίνει υποχώρηση, ότι κάνουμε πίσω και έχουν το ελευθέρας να πετάνε; Αυτό χρόνια δεν μας ζητάνε το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί; Θα παραβιάζουν οι Τούρκοι κι εμείς θα στέλνουμε νότες, κύριε υπουργέ Άμυνας; Και το επόμενο βήμα ποιο θα είναι;

Πάντως κανένας μας δεν μπορεί να κατηγορήσει τον κ. Βενιζέλο ότι μας αιφνιδιάζει, ότι άλλη μια φορά η Τουρκία επιβάλλει το δικό της στάτους κβο. Είχε προαναγγείλει το νέο δόγμα κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά σχεδόν κανείς μας δεν το πρόσεξε.Είχε πει τότε ο κ. Βενιζέλος από του βήματος της Βουλής: «Η διατήρηση και η επαύξηση της διπλωματικής ισχύος είναι το ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο του αμυντικού-αποτρεπτικού δόγματος της χώρας».

Μακάρι να ήταν έτσι, κύριε υπουργέ. Μόνο που ποτέ μέχρι σήμερα δεν είδε κανείς μας αυτή τη διπλωματική ισχύ. Απόδειξη ότι όλα τα διαβήματα στην Άγκυρα για παραβιάσεις και αμφισβητήσεις τίποτε ποτέ δεν απέδωσαν, ούτε περιόρισαν τις προκλήσεις και τις απειλές. Αντίθετα, έγιναν πιο στοχευμένες και αναβαθμισμένες... Την ίδια μεταχείριση είχαν και έχουν τα διαβήματα της ελληνικής κυβέρνησης και στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση... Η ιστορία, κύριε υπουργέ, έχει αποδείξει ότι σε υπολογίζουν μόνο όταν σε φοβούνται...

ΥΓ.: Ήδη το νέο δόγμα λειτουργεί. Τα στοιχεία που δημοσίευσε το «Έθνος» το αποδεικνύουν. Το 2010 οι εμπλοκές είναι μόνο ΜΙΑ, όταν το 2009 ήταν 215, οι δε υπερπτήσεις το 2010 πάλι μόνο ΜΙΑ, ενώ το 2009 ήταν 48! Μη μας πείτε, κύριε υπουργέ Άμυνας, ότι ξαφνικά οι Τούρκοι έγιναν καλά παιδιά, σταμάτησαν να πετάνε πάνω από τα νησιά μας και μόνο... μία φορά έχασαν τον δρόμο... Τι δείχνουν τα νούμερα του 2010; Ότι σταματήσαμε να... ΕΝΟΧΛΟΥΜΕ τους τούρκους πιλότους να μπαίνουν όπου τους γουστάρει, από τη στιγμή που ξέρουν ότι δεν θα συναντήσουν κανένα εμπόδιο...

Η "ιστορία" του 13ου και 14ου μισθού

Του ΣΠΥΡΟΥ ΦΡΕΜΕΝΤΙΤΗ

Το δώρο Πάσχα εμφανίστηκε πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1822, όταν το ζήτησαν οι υπάλληλοι «της εν Κορίνθω Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος», όπως αναφέρει ο ιστορικός Γ. Κορδάτος στην «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος» (Αθήνα 1956, σελ. 29).

Στον ιδιωτικό τομέα πριν από το 1940 ορισμένες συλλογικές συμβάσεις εργασίας και εσωτερικοί κανονισμοί μεμονωμένων επιχειρήσεων προέβλεπαν τη χορήγηση του δώρου Πάσχα. Πρώτη φορά όμως με το νομοθετικό διάταγμα 310/1941 στην Κατοχή ορίστηκε ότι «όπου από συνήθεια ή από έθιμο ή από διάταξη ΣΣΕ καταβάλλεται θα συνεχίσει να καταβάλλεται».

Ακολούθησε ο Ν. 1.901/51, που κύρωσε τον αναγκαστικό Ν. 1.777/51 (ο οποίος διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 15 του Ν. 2.053/52). Ορισε ότι οι υπουργοί Οικονομικών και Εργασίας «δύνανται διά κοινών αποφάσεων να προσδιορίζουν εκτάκτως οικονομικάς ενισχύσεις κατά τις εορτές Χριστουγέννων και Πάσχα εις χρήμα ή εις είδος». Εκτοτε γενικεύθηκε στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Με κοινές νομοθετικές ρυθμίσεις καθιερώθηκε και το δώρο Χριστουγέννων, που αποτελούσε «χορήγηση στους μισθωτούς έκτακτης οικονομικής ενισχύσεως κατά τις εορτές των Χριστουγέννων - Νέου Ετους».

Με το άρθρο 1 του Ν. 1.082/80 το δώρο αυτό μετονομάστηκε σε επίδομα εορτών Χριστουγέννων και καθορίστηκε το πλαίσιο χορηγήσεώς του.

Ακολούθησε η έκδοση της υπ' αριθ. 19.040/81 αποφάσεως των υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, που ρυθμίζει παγίως πλέον όλα τα σχετικά με τον τρόπο υπολογισμού και χορηγήσεως των επιδομάτων εορτών κατ' έτος.

Το επίδομα αδείας μετ' αποδοχών καθιερώθηκε με τον αναγκαστικό νόμο 539 του 1945, όπου, στο άρθρο 2 παράγραφος 1, προσδιορίζονται οι προϋποθέσεις λήψης της πρώτης άδειας με αποδοχές, καθώς και η άδεια για όλα τα επόμενα χρόνια στον ίδιο ή σε διαφορετικούς εργοδότες.

«Από το 1951 για το δώρο Πάσχα κι από το 1945 για το επίδομα αδείας κανένας μέχρι σήμερα, ούτε κυβέρνηση, ούτε ιδιώτες, αμφισβήτησαν την αναγκαιότητα χορήγησης» δήλωσε ο Α. Μητρόπουλος, καθηγητής εργατικού δικαίου και πρόεδρος της Ενωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους.
 «Ο 14ος, δώρο Πάσχα και επίδομα αδείας, όπως και ο 13ος μισθός, το δώρο Χριστουγέννων, αποτέλεσαν την αναγκαιότητα για την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών. Συντέλεσε στην αύξηση της εμπορικής κίνησης και στην εναλλακτική καταναλωτική συημπεριφορά μισθωτών, συνταξιούχων και ανέργων. Γι' αυτό η πιθανή κατάργησή τους θα οδηγήσει στη δραματική προλεταριοποίηση ευρύτερων στρωμάτων μισθωτών και συνταξιούχων και σε πραγματικό ολοκαύτωμα».

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Το μήνυμα ελήφθη... Όβερ

Της Σίλας Αλεξίου

ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ τα οφειλόμενα. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Και αν όντως εξετέθη για χάρη κάποιων ή γιατί δεν μπορούσε παρά να συμμορφωθεί προς... τας υποδείξεις, φαίνεται πως ήρθε η ώρα να πάρει πίσω ό,τι του αναλογεί.
Η αρχή έγινε την περασμένη Τετάρτη. Σε αντίθεση με το συνήθως συμβαίνον, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, με συντριπτική μάλιστα πλειοψηφία (9-2), αποφάσισε να μη θέσει σε προσωρινή αργία τον ανακριτή Ν. Ζαγοριανό, παρά τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει με αφορμή τον χειρισμό της υπόθεσης Siemens. «Επιστρέφοντας» στον υπουργό Δικαιοσύνης το ερώτημα που ενδεχομένως θα έθετε και ο κοινός νους αν είχε αυτό το δικαίωμα, οι ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί έκριναν σκόπιμο να αφήσουν απροστάτευτο και τον ίδιο τον πρωτοδίκη από τυχόν αμφισβήτηση της δικαστικής του κρίσηςεφόσον είναι και εκείνος ελεγχόμενος- και να ενισχύσουν την ήδη κλονισμένη εμπιστοσύνη του πολίτη προς τη Δικαιοσύνη.

Η διάταξη που σχεδόν επιβάλλει την προσωρινή απομάκρυνση κατηγορούμενου δικαστικού λειτουργού από τα καθήκοντά του έως ότου ξεκαθαρίσει το τοπίο, δεν διαπνέεται από εκδικητικά ένστικτα. Στηρίζεται στη λογική και λειτουργεί προς την κατεύθυνση της προστασίας του κύρους της Δικαιοσύνης για το καλό όλων. Γι΄ αυτό άλλωστε το σύνολο των δικαστών που αντιμετωπίζουν ποινικά αδικήματα τίθενται σε προσωρινή αργία για να επανέλθουν στα καθήκοντά τους όταν απαλλαγούν.

Γιατί αυτή η εξαίρεση: Το γεγονός ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει καμιά σκιά παράνομης οικονομικής συναλλαγής, ούτε καν ως υποψία, παρά το τεράστιο οικονομικό αντικείμενο του σκανδάλου, δεν αποτελεί πειστική εξήγηση. Δεδομένου ότι τα αδικήματα τα οποία βαρύνουν τον κ. Ζαγοριανό αφορούν σε πράξεις και παραλείψεις που σημειώθηκαν στο πλαίσιο των δικαστικών του καθηκόντων και αυτό δεν μέτρησε στην κρίση των εννέα μελών του ΑΔΣ, μία εξήγηση ευσταθεί. Και δυστυχώς απαντά στο αγωνιώδες ερώτημα πολλών συναδέλφων του. «Γιατί να την πληρώσει το παιδί, αφού όλοι ξέρουμε τίνος εντολές εκτελούσε;».

Την αντίληψη αυτή απηχεί τελικά και η απόφαση. Το μήνυμα ελήφθη... Από κάθε ενδιαφερόμενο.

Διαφημίζουμε την ανεξαρτησία, επιβραβεύουμε την υποταγή. Μην πάρουν αέρα και οι υπόλοιποι...

"Επίγεια σοφία"

"Ο πολιτισμός κινείται με καφέ και πετρέλαιο, με τον πρώτο να έχει έντονη την γεύση του δεύτερου"
ΕΝΤΟΥΑΡΤ ΑΜΠΙ (Αμερικανός συγγραφέας)


"Η χρήση της ηλιακής ενέργειας δεν διευρύνεται γιατί ο ήλιος δεν ανήκει στην πετρελαϊκή βιομηχανία"
ΡΑΛΦ ΝΑΙΝΤΕΡ (Αμερικανός ακτιβιστής)


"Το αμερικανικό όνειρο έμεινε από βενζίνη. Το αμάξι των ονείρων σταμάτησε..."
ΤΖΕΙΜΣ ΓΚΡΕΙΑΜ ΜΠΑΛΑΡΝΤ (Βρετανός συγγραφέας)

Χρόνια Πολλά κύριε Καββαθά

Ειναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε στον άνθρωπο που σήμερα κλείνει 71 χρόνια μιας ζωής αφιερωμένης στην οδική ασφάλεια και σε άναν αγώνα να μας κάνει "πραγματικούς οδηγούς" για να μην σκοτωνόμαστε στον πόλεμο της ασφάλτου

Σαν σήμερα (2/3/ΧΧΧΧ)

1836: Το Τέξας αποσπάται από το Μεξικό και ενσωματώνεται στις ΗΠΑ.

1913: Ο ελληνικός στρατός απελευθερώνει τη Σάμο.


1935: Kινηματογραφικό  ντεμπούτο για τον Πόρκι Πινγκ

1939: Γεννιέται ο δημοσιογράφος Κώστας Καββαθάς

Περηφάνια και προκατάληψη

Της Καρολίνας Παπακώστα

Oι έγκριτοι «Financial Τimes» μας αφιερώνουν τρισέλιδα. Οι κερδοσκόποι φρονούν πως το μέλλον του ευρώ είναι στα χέρια μας. Η «συνετή Σουηβή νοικοκυρά» που διοικεί τη Γερμανία ανησυχεί για εμάς περισσότερο από ό,τι για την αστάθεια του κυβερνητικού συνασπισμού που ηγείται. Με δυο λόγια είμαστε φίρμες.
Όπως όμως ξέρουν καλύτερα όσοι φιλοξενούνται συχνά πυκνά στα ταμπλόιντ, το πρόβλημα δεν είναι τι ακούγεται για τις «φίρμες». Το θέμα είναι πόσο έχει πειστεί για την αλήθεια των λεγομένων και γραφομένων το φιλοθέαμον κοινό. Το σκεφτόμουν από τότε που βρεθήκαμε βιαίως στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής, αλλά δεν ήξερα πού να καταλήξω.

Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν διαφωτιστικές. Αρχικά ήταν τα σχόλια των αναγνωστών βρετανικής εφημερίδας σε ζωντανή συνέντευξη του Σάιμον Τίλφορντ, επικεφαλής οικονομολόγου του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μεταρρυθμίσεων. Ενώ ο εν λόγω κύριος έλεγε ότι δεν είμαστε μοναδική περίπτωση στην Ευρώπη, πως δεν θα τους κοστίσουμε και πολλά κ.τ.λ. κ.τ.λ. ουκ ολίγοι αναγνώστες μάς τα έχωναν κανονικά. Παράδειγμα: Ο κ. Ντέιβιντ Τέιλορ που έγραφε με μένος: «Πρέπει να αφήσουμε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, είναι ένα διεφθαρμένο και ανεύθυνο κράτος εδώ και χρόνια». Για να καταλάβετε, όπως έλεγε, ούτε τσάι δεν θα ήθελε να μας κεράσει... Είχα αρχίσει λοιπόν να πιστεύω ότι το κοινό μάλλον μας γιουχάρει. Χαριστική βολή η πρώτη ομοβροντία ερωτήσεων του Στέφανου όταν βρέθηκα επί ιταλικού εδάφους.
«Άσχημα τα πράγματα στην Ελλάδα; Ε; Σου έκαναν περικοπές; Τώρα θα πληρώνω λιγότερα στις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Αστυπάλαια;».
Δεν χρειάζεται να σας επισημάνω το σοκ μιας και όλα αυτά τα ξεστόμιζε ένας από εμάς, ένας από τα «γουρούνια» του ευρωπαϊκού Νότου. Εντάξει οι Άγγλοι, αλλά και ο Ιταλός;

Κατάλαβα πως η περίφημη χαμένη αξιοπιστία της χώρας δεν είναι μια αφηρημένη ατάκα των πολιτικών. Είναι δυστυχώς η οργή με την οποία μιλούν για εμάς οι απλοί άνθρωποι εκτός του μικρόκοσμου των συνόρων μας ή ακόμη χειρότερα ο οίκτος με τον οποίο μας κοιτούν. Το κοινό είναι πλέον πεπεισμένο πως είμαστε είτε αποδιοπομπαίοι μικροαπατεώνες είτε «έθνος σερβιτόρων».

Ποιοι «συνηγορούν» στη μονιμότητα Δ.Υ.


Toυ Σταμου Zουλα

Ηθελα να ’ξερα το εξής: Αν κάποιος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα προσέφευγε στον Συνήγορο του Πολίτη, επικαλούμενος την ισότητα των Ελλήνων πολιτών και ζητούσε την κατάργηση της μονιμότητος των δημοσίων υπαλλήλων, ποία θα ήταν η γνωμάτευση του κ. Γ. Καμίνη;
Το θέμα ήδη ετέθη από τον κ. Θ. Πάγκαλο, ο οποίος σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ επεσήμανε απλώς αυτό που προβλέπει το Σύνταγμα. Οτι μόνιμος είσαι στη δημόσια διοίκηση όσο υπάρχει η νομοθετημένη θέση που κατέχεις. Αν αυτή καταργηθεί, απολύεσαι. Είναι δεδομένο πως αυτή η συνταγματική διάταξη ουδέποτε έχει εφαρμοσθεί. Οι εκάστοτε κυβερνώντες όχι μόνον δεν είχαν τη βούληση να καταργήσουν μια άχρηστη θέση ή κάποια παρωχημένη υπηρεσία στο Δημόσιο, αλλά έπρατταν το αντίθετο, που διόγκωνε και την πελατεία των ψηφοφόρων τους. Φθάσαμε έτσι στο σημείο, η χώρα μας να διαθέτει περί το ένα εκατ. δημοσίους υπαλλήλους, αριθμό υπετριπλάσιο από ό, τι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που έχουν τον ίδιο με μας πληθυσμό.

Στη συζήτηση που άνοιξε ο κ. Πάγκαλος όλοι οι επιστημονικοί ειδήμονες συμφώνησαν πως η μονιμότητα ισχύει κατά το άρθρο 103, παρ. δ΄ του Συντάγματος, που προβλέπει πως «οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν».
Ο μόνος που διαφώνησε ήταν ο Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος απαντώντας σε σχετική ερώτηση είπε πως «ο υπηρετών δημόσιος υπάλληλος έχει μονιμότητα ακόμα και αν καταργηθεί η θέση του». Δηλαδή το Δημόσιο υποχρεούται να τον μεταθέσει σε άλλη θέση.

Προφανώς ο κ. Καμίνης έχει υπόψη του ένα πλέγμα νομοθετικών διατάξεων, με τις οποίες η πολιτική φαυλότητα των κατά καιρούς κυβερνώντων «εδραίωσε» τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, ακυρώνοντας ουσιαστικά τη σχετική συνταγματική διάταξη. Δεν γνωρίζουμε αν ο Συνήγορος του Πολίτη έχει τη δικαιοδοσία να επικυρώνει νομοθετικές λαθροχειρίες που αχρηστεύουν το Σύνταγμα. Ούτε αν ο ρόλος του επιτάσσει την εν παντί προάσπιση ακόμη και των καταχρηστικών «κεκτημένων» ορισμένων κατηγοριών εργαζομένων, έστω και αν με αυτά ανατρέπεται η θεμελιώδης συνταγματική επιταγή περί ισότητος των Ελλήνων πολιτών. Γι’ αυτό υποβάλλαμε προλογικώς το αφελές ερώτημα περί των δικαιωμάτων των εργαζομένων και στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι υποχρεούνται να «επιδοτούν» τη διατήρηση της χαώδους σπατάλης του Δημοσίου.

Μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός πως η σχετική συζήτηση αποκάλυψε σε όλο το μεγαλείο της την παθογένεια των ποικιλώνυμων ηγεσιών μας. Διότι εκτός του Συνηγόρου του Πολίτη και ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως «θα ήταν μεγάλο λάθος η κατάργηση της μονιμότητος των Δ. Υ., η οποία τους προστατεύει από απολύσεις για πολιτικούς λόγους». Με τη σειρά τους η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ, αντί να προτάξουν την αξιοκρατία, την εξυγίανση και την αξιοπρέπεια στον κλάδο των δημοσίων υπαλλήλων, προτιμούν το κάτω τα χέρια από τα «αναφαίρετα δικαιώματα» του 1.050.000 εργαζομένων.
Στο ίδιο μήκος κύματος, τέλος, τηρούν αιδήμονα σιωπή και τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, αναλογιζόμενα το «τεράστιο» πολιτικό κόστος που συνεπάγεται η αμφισβήτηση της μονιμότητος στο Δημόσιο.

Προφανώς, λοιπόν, διάφορες νομοθετικές ρυθμίσεις καλύπτουν και τα «δικαιώματα» των αναπήρων «μαϊμούδων», όλων των προώρως συνταξιοδοτηθέντων, της πληθώρας των βαρέως και ανθυγιεινώς εργαζομένων, της σωρείας των κλειστών επαγγελμάτων κ. ο. κ. Ποιος θα έχει την αποκοτιά να τα θίξει;