Το όλο θέμα ξεκίνησε με τα κλαψουρίσματα του σκηνοθέτη.
Δεν του έδιναν λέει την επιχορήγηση να κάνει μία ταινία για το Καποδίστρια που είχε έτοιμο το σενάριο.
Και επειδή κατά δήλωση του το θέμα ήταν Εθνικής σημασίας ανάμεσα στα κλάματα και τα μοιρολόγια προχώρησε κα σε καταγγελίες για συμφέροντα που ήταν από πίσω από αυτήν άρνηση.
Συμφέροντα ξένα και ντόπια που δεν ήθελαν με τίποτα να αναδειχτεί η προσωπικότητα του Καποδίστρια.
Αλλά πάντα σε αυτήν την ζωή στο τέλος το καλό νικάει……
Κάποια στιγμή λοιπόν σε πείσμα όλων ο Σμαραγδής έκανε την ταινία.
Αυτοί που δεν είχαν δει τις προηγούμενες ταινίες του την περίμεναν με προσδοκίες και οι άλλοι που τις είχαν δει την περίμεναν με το φόβο ότι και αυτήν την φορά θα είχαμε μια από τα ίδια.
Ίσως και χειρότερα.
Τελικά όλοι δικαιωθήκαν.
Και οι μεν και οι δε…..
Ο καθένας από την πλευρά του.
Γράφτηκαν και πολλά από τους κριτικούς.
----Συρραφή από σκηνές σκέτης αφήγησης καθόλου κινηματογραφικές.
----Ανύπαρκτη δραματουργική πλοκή.
----Ανιστόρητη και όπου είχε κάποια ιστορικά στοιχεία αυτά ήταν απολύτως ανακριβή.
----Επιφανειακή όπου προσπάθησε να μπει σε μια κάποια «πολιτική» ανάλυση. Τα ξένα συμφέροντα που τον έφεραν και τα ξένα συμφέροντα που τον σκότωσαν.
----Μεταφυσική σε επίπεδο κατηχητικού από την στιγμή που η Μεγαλόχαρη είχε υπό την σκέπη της τον Κυβερνήτη αλλά μυστηριωδώς παρέλειψε να παρευρεθεί στο Ναύπλιο την μοιραία μέρα που πήγαν οι Μαυρομιχαλαίοι.
Αυτά μας είπαν οι κριτικοί και βέβαια κανείς δε είναι υποχρεωμένος να ασπαστεί την άποψη τους.
Αλλά ευτυχώς ανέλαβε ο σκηνοθέτης ως πλέον ειδικός να μας διαφωτίσει περί τίνος πρόκειται.
Είναι προς τιμή του το ότι έκανε αυτήν την ενημέρωση για να μην πάει κάποιος απροετοίμαστος να δει την ταινία του.
Μας είπε λοιπόν ότι ο πρωταγωνιστής μέσω ύπνωσης επικοινώνησε προσωπικά με τον Καποδίστρια που του έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες για το πώς θα έπρεπε να ερμηνεύσει τον ρόλο …
Και όσον αφορά την σκηνοθεσία πέρα από ένα σημείο ανέλαβε μια ανώτερη δύναμη και η ταινία προχωρούσε χωρίς να το καταλαβαίνει ούτε καν ο ίδιος.
Δεν διευκρινίστηκε όμως αν αυτή η ανώτερη δύναμη θα πάρει κάποια ποσοστά γιατί στο κάτω κάτω τα δικαιούται.
Πάντως επειδή κατά πως λένε κάποιοι τα εισιτήρια δεν τα κόβουν οι κριτικοί η ταινία εισπρακτικά σχίζει.
Δεν παν να λένε ότι λένε ο κόσμος πάντα αποφασίζει για μια ταινία…..
Και εδώ αποφάσισε……
Γέμισε από τις πρώτες μέρες τις αίθουσες και χειροκρότησε όρθιος στο τέλος…
Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο σίγουρα και εδώ υπάρχουν κάποιες εξηγήσεις
Ο Σμαραγδής με το παραμυθάκι του που έβαλε από την μια μεριά τον καλό Καποδίστρια και από την άλλη τους κακούς ξένους λύκους χτύπησε φλέβα.
Είμαστε λαός και κατά κανόνα αγνοούμε την ιστορία μας.
Στα σχολικά βιβλία κάποια γεγονότα απουσιάζουν παντελώς και κάποια άλλα αναλύονται καθαρά από την «Εθνική» και μυθολογική πλευρά τους.
Τι ξέρουμε για τον Καποδίστρια??
Μάλλον για να κυριολεκτούμε τι μας έμαθαν στα σχολεία για τον Καποδίστρια???
Ήταν λέει διπλωμάτης καριέρας σε υψηλή θέση και έφτασε να είναι Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας.
Αυτήν την θέση θυσίασε για να έλθει εδώ να κυβερνήσει την Ελλάδα αμέσως μετα την απελευθέρωση ..
Έτσι απλά.
Και επειδή στην προσπάθεια του να βάλει σειρά στο νεοσύστατο Κράτος έθιξε τα συμφέροντα κάποιων οπλαρχηγών αυτοί τον σκότωσαν.
Αυτά τα ολίγα.
Α μη το ξεχάσουμε …
Έχουμε μάθει και την γνωστή «ιστορία» με τις πατάτες…..
Εκεί θαυμάζουμε την εξυπνάδα του ή μάλλον την βαθιά γνώση του όσον αφορά την ψυχολογία μας σαν λαός.
Και τώρα έρχεται να μας διδάξει ιστορία ο Σμαραγδής με την ταινία του.
Εδώ λοιπόν μαθαίνουμε ότι ο Καποδίστριας ήταν ένας αγνός πατριώτης και πίσω του εκτός από την Μεγαλόχαρη υπήρχαν κάποιες καλές και κάποιες κακές ξένες δυνάμεις.
Κάποια στιγμή λοιπόν που θίχτηκαν τα συμφέροντα των κακών ξένων δυνάμεων έβαλαν κάποιους κακούς δικούς μας να τον σκοτώσουν.
Τόσο απλά…..
Και δεδομένου ότι είμαστε σε μια εποχή απαξίωσης της πολιτικής από τον τρόπο που αυτή ασκείται είναι μια πολύ καλή ευκαιρία όλη αυτήν την ιστορία, όσο αφελής και να είναι, να την δούμε μεταφυσικά και να επαναεπιβεβαιώσουμε για μια ακόμη φορά τις διαχρονικές αξίες του Έθνους μας….
Κάποιοι αναζητούν ΚΑΙ τώρα έναν Μεσσία - Κυβερνήτη
Όπως ακριβώς τον περιέγραψε αφελώς ο Σμαραγδής
Αγνό πατριώτη, σπουδαγμένο, ασκητικό, δοτικό και πάω από όλα θρησκευόμενο.
Μακριά στο πολιτικούς συσχετισμούς και ταξικές αντιπαραθέσεις
Πέρα από πολύπλοκες αναλύσεις…..
Έναν ηγέτη εμπλεκόμενο με μία φιλελληνική ξένη δύναμη και με την Μεγαλόχαρη στο πλευρό του και αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να το ξεχνάμε
Σε αυτούς απευθύνεται η ταινία.
Και αυτοί είναι που πανηγυρίζουν γιατί επιτέλους βγήκε μια ταινία χωρίς θολοκουλτούρα και υπονοούμενα.
Μια ταινία που ασχολείται με ένα Εθνικό θέμα και η οποία αναδεικνύει έναν αγνό Έλληνα Εθνικό ηγέτη.
Και η αλήθεια είναι ότι πατριωτική ταινία αυτού του επιπέδου μάλλον έχουμε να δούμε από την εποχή του Τζέιμς Πάρις.
Με βάση όλα τα παραπάνω δεν έχει καμία μα καμία σημασία πόσοι θα δουν αυτήν την ταινία.
Το θέμα είναι πόσοι θα δουν αυτήν ταινία σαν μια πολιτική βιογραφία μιας τόσο πολύπλοκης και πολυσχιδούς προσωπικότητας όπως ήταν ο Καποδίστριας.
Ίσως είναι καλύτερα να μην ξέρεις τίποτα για τον Καποδίστρια από το να πάρεις στα σοβαρά τις αρλούμπες του Σμαραγδή ότι υπάρχει πρόταση από το Άγιο Όρος για την Αγιοκατάταξη του.
Ο Κυβερνήτης των 200 ετών
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) January 3, 2026
Με τον "ηγετη" τον 100 ετών
όπως τον είχε χαρακτηρίσει η κυρατσο που μας έλεγε
να τρώτε 3 φορές την εβδομάδα γεμιστά.. pic.twitter.com/VhzMdWnFw1
«Λεφτά Υπάρχουν...»
— oldschoolfileles (@oldfileles) December 30, 2025
Γεώργιος Βλακοδίστριας. pic.twitter.com/krxgtUPEzx
Το ότι ο Γιάννης Σμαραγδής βρήκε κλειστές τις κυβερνητικές πόρτες για την ταινία του «Καποδίστριας» δεν αποτελεί ακόμα ένα δείγμα γραφειοκρατικής αναλγησίας, αλλά μια στυγνή πράξη πολιτικής αυτοσυντήρησης.
Διότι το πολιτικό σύστημα, ενστικτωδώς, όταν αντικρίζει έναν καθρέφτη, προτιμά να τον σπάσει, παρά να δει σε αυτόν το είδωλό του.
Βλέπετε, ο Καποδίστριας δεν είναι απλώς μια ιστορική φυσιογνωμία. Είναι ένα αμείλικτο «κατηγορώ» ενάντια στο σύστημα. Και ένα κράτος που, με κενές περιεχομένου μεγαλοστομίες, διακηρύσσει πως τιμά την ιστορία του, που γεμίζει τις επετείους με στεφάνια, είναι φυσικό να αρνείται να στηρίξει ένα έργο που φωτίζει τον μοναδικό κυβερνήτη της Ελλάδος, που δεν ήταν προϊόν κομματικών μηχανισμών, συναλλαγών ή πελατειακής αναρρίχησης.
Ποιος, άραγε, πολιτικός οργανισμός θα χρηματοδοτούσε μια ζωντανή απόδειξη της ηθικής του χρεοκοπίας;
Αυτά, όμως, είναι αδιανόητα για ένα πολιτικό σύστημα που οικοδομήθηκε πάνω στη φαυλότητα ως κανόνα και στην ιδιοτέλεια ως αξία.
Ο Καποδίστριας δεν χωρά στην αφήγηση των καιρών μας.
Η περίπτωση Σμαραγδή και «Καποδίστρια» είναι αποκαλυπτική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου