Στην χώρα χωρίς τρένα η Αχτσιόγλου είναι το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν pic.twitter.com/aQ0VoKek08
— Mpaountolino (@mpaountolino) June 4, 2026
αν εξαιρέσουμε ότι είχε εκλεγεί βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι εδώ και 3 χρόνια εισπράτει βουλευτική αποζημίωση με ένα κόμμα που δεν έχει μετρηθεί ποτέ σε εκλογές και δημοσκοπικά κινείται στο 1,5% και ότι το θυμήθηκε τώρα που θέλει να γίνει ΕΛΑΣίτισα,
— τάσος (@kostasos) June 2, 2026
μπράβο Έφη,
Συγχαρητήρια 🤝 https://t.co/kFSuBa4isY
Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Τι θα είχε γίνει αν η Εφη Αχτσιόγλου είχε δεχθεί την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα να ηγηθεί εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ στις δεύτερες εκλογές του 2023;
Ποια θα ήταν η μοίρα της και η μοίρα του κόμματός της, αν είχε πάρει το ρίσκο; Αν δεν την είχε κρατήσει ο εγωισμός της αυτοσυντήρησης, όπως της καταλογίζει στα απομνημονεύματά του ο πρώην πρωθυπουργός;
Σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, η πρόταση είχε μόνο οφέλη για την Αχτσιόγλου: Αν δεν βελτίωνε την επίδοση του κόμματος, η ευθύνη θα ήταν πάλι του Τσίπρα. Θα της είχε όμως μείνει το δαχτυλίδι. Αν τη βελτίωνε, θα πιστωνόταν εκείνη την επιτυχία.
Τελικώς, τα πιστώθηκε όλα ο Κασσελάκης, εκμεταλλευόμενος τη συντηρητική φύση της επίδοξης διαδόχου του Τσίπρα. Η Αχτσιόγλου φάνηκε να είχε πιστέψει ότι το κόμμα, που τότε βρισκόταν ακόμη στην αξιωματική αντιπολίτευση, θα της παραδιδόταν χωρίς πολύ κόπο.
Αδίκησε τον εαυτό της με το να μείνει μέσα στην ασφάλεια του προβλέψιμου – μέσα στην περίμετρο της συριζαϊκής ορθοδοξίας. Ισως πλήρωσε και την επίγνωση κάποιων από τους συντρόφους της ότι με εκείνη στην προεδρία οι ίδιοι δεν θα είχαν ρόλο στο κόμμα.
Κάπως έτσι βρέθηκε τώρα να διασπά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ – πράξη που δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως διασπαστική, αφού αποτελεί συνέχεια της μακράς διάλυσης που άρχισε πριν από περίπου τρία χρόνια.
Η Αχτσιόγλου και τα λίγα (πρώην) στελέχη της ΝΕΑΡ που αναδείχθηκαν επί τσιπρικής διακυβέρνησης δεν είχαν και πολλές επιλογές. Είχαν να επιλέξουν μεταξύ δύο πατερναλισμών.
Είτε το πατρονάρισμα των δογματικών που έζησαν μια ζωή στο εξωκοινοβουλευτικό περιθώριο και μάλλον νοσταλγούν την ελευθερία του.
Είτε την αρχηγική επιβολή του Τσίπρα, που φαίνεται διατεθειμένος να τους δεχθεί στο νέο του κόμμα μόνο ως μεταμεληθέντες ασώτους.
Ο τρόπος που ο Τσίπρας έχει οργανώσει την επιστροφή του δείχνει ότι ένα κανονικό κόμμα θα του ήταν τώρα βάρος. Δεν θέλει στον σβέρκο του συνιστώσες και «ομπρέλες» πάνω από το κεφάλι του. Δεν έχει χρόνο να σπαταλήσει σε ομφαλοσκοπικές συνεδριάσεις. Θέλει πρόσωπα που θα στοιχιστούν πίσω του, σε ένα εκλογικό Blitzkrieg, που θα κατοχυρώσει στην κάλπη μια θέση στο πολιτικό σύστημα και μετά θα δει τι θα κάνει με αυτή.
Με τους σκουρλετοφίληδες στο πεζοδρόμιο ή με τον Τσίπρα στη Βουλή – έστω και σε ρόλο συντροφικού διακόσμου;
Για μια πολιτικό που μόλις έκλεισε τα 40, χωρίς να έχει ακόμη προλάβει να δικαιώσει τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί για το πρόσωπό της, η απάντηση στο δίλημμα δεν είναι δύσκολη.
Ο Ιούνιος του 2026 θα μπορεί να σημάνει...
την πικρή παραγραφή του «όχι» του Ιουνίου του 2023.
Καλύτερα μέσα και υπό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου