Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ
Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, πάντως εμένα η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα δεν μου θυμίζει παρέα φίλων που μαζεύονται τα βράδια μετά τη δουλειά τους για να αλλάξουν τον κόσμο. Ισα ίσα, μοιάζει με καλολαδωμένο και γκλαμουράτο μηχανισμό, που δεν κατατρύχεται από πεζές αγωνίες χρηματοδότησης, μήτε μπλοκάρεται από μίζερους ταμειακούς περιορισμούς.
Δεν είναι απαραιτήτως κακό αυτό, το ξεκαθαρίζω. Διότι έτσι το νέο κόμμα μπορεί να επιδοθεί απερίσπαστο στο θεάρεστο έργο της ανοικοδόμησης της Κεντροαριστεράς (αρχικά) και της χώρας (στη συνέχεια). Πλην, τα κόμματα έχουν ένα κακό. Είναι όπως τα αυτοκίνητα. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνεις αν ένα αμάξι είναι super car ή σαραβαλάκι. Ισως δεν ξέρεις πόσο ακριβώς κόστισε μήτε ποιος πλήρωσε τις δόσεις του, αλλά η κατηγορία του δεν κρύβεται.
Στα κόμματα αντιστοίχως, μπορεί να μην έχεις πρόσβαση στα λογιστικά βιβλία τους, αλλά αντιλαμβάνεσαι πότε υπάρχει η άνεση του χρήματος.
Και στην περίπτωση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, το χρήμα δεν φαίνεται απλώς, καμπανίζει. Πριν ακόμη ολοκληρωθεί η οργανωτική του συγκρότηση, πριν ανοίξουν γραφεία σε όλη τη χώρα, πριν αποκτήσει κρατική επιχορήγηση και βουλευτική εκπροσώπηση, το νέο εγχείρημα εμφανίζεται με επαγγελματική επικοινωνιακή παρουσία, άρτιο ψηφιακό μηχανισμό, εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου και ολοφάνερου κόστους, με στελέχη πλήρους απασχόλησης και με ένα δίκτυο υποστήριξης που δύσκολα θα πετύχαινε τόσο στοχευμένα αποτελέσματα στηριγμένο μόνο στον ερασιτεχνικό εθελοντισμό.
Εδώ που τα λέμε, και το rebranding του Τσίπρα, μαζί με την καμπάνια της «Ιθάκης» του, ήταν εξόφθαλμα πανάκριβα, αλλά αυτά ας πούμε ότι ο Αλέξης τα πλήρωσε από την τσέπη του. Τι διάολο, πρώην πρωθυπουργός είναι, πέντε δραχμές στην άκρη λογικό είναι να τις έχει.
Τα κόμματα προφανώς χρειάζονται χρήματα. Η πολιτική χωρίς οικονομικούς πόρους είναι σαν ποδοσφαιρική ομάδα χωρίς μπάλες.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν χρήματα, αλλά από πού προέρχονται. Διότι εδώ και χρόνια, ο ίδιος ο πολιτικός κόσμος έχει επιβάλει έναν κανόνα στον εαυτό του, θεωρητικό τουλάχιστον. Οταν ζητάς χρήματα από τους φορολογούμενους για να χρηματοδοτήσουν τις ιδέες σου, οφείλεις να εξηγείς πώς χρηματοδοτείς τη λειτουργία σου.
Οταν προτείνεις παροχές, σε ρωτούν «πού θα βρεις τα λεφτά». Οταν ζητάς αυξήσεις μισθών, σε ρωτούν «πόσο κοστίζει». Οπερ, και όταν ιδρύεις κόμμα που εμφανώς διαθέτει σημαντικούς πόρους, εύλογα ακούγεται η ερώτηση, «μα ποιος πληρώνει τους λογαριασμούς του;». Ειδικά όταν τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. δεν παραλείπουν να μεμφθούν δημοσίως τη ΝΔ για τα (ρυθμισμένα) παλαιότερα χρέη της προς τις τράπεζες.
Η απορία για τα οικονομικά της ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι προϊόν καχυποψίας, αλλά πικρής εμπειρίας. Η ελληνική πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από επιχειρηματίες που επένδυσαν σε κόμματα, από οικονομικά κέντρα που αναζητούσαν πολιτική επιρροή, από χορηγούς που αργότερα ζητούσαν ανταλλάγματα. Γι’ αυτό και η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση αξιοπιστίας.
Μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιαστεί κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει αθέμιτη χρηματοδότηση στην ΕΛ.Α.Σ. Ούτε πρέπει να υπονοείται κάτι τέτοιο χωρίς αποδείξεις. Πλην, φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού μια κομματική ευμάρεια, ανεξήγητη για καινούργιο σχήμα στο κουρμπέτι.
Οπότε αυτομάτως αναδεικνύεται ένα πολιτικό ερώτημα. Αν το νέο κόμμα διαθέτει ήδη πόρους που του επιτρέπουν να κινηθεί με άνεση, να στελεχωθεί και να επικοινωνήσει με επαγγελματισμό, ποιοι είναι αυτοί που το στηρίζουν οικονομικά;
Μπορεί η απάντηση να είναι απολύτως αθώα. Ισως υπάρχουν πολλοί μικροί δωρητές. Ισως υπάρχουν φίλοι και υποστηρικτές που βάζουν το χέρι στην τσέπη. Ισως όλα να είναι απολύτως νόμιμα και καταγεγραμμένα. Ακριβώς γι’ αυτό, η καλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει ο ίδιος ο Τσίπρας στο νέο εγχείρημά του είναι η πλήρης διαφάνεια. Αν μη τι άλλο, για να βουλώσει κακόβουλα στόματα που βλέπουν ισχυρούς οικονομικούς κύκλους και εκδοτικο-επικοινωνιακά συμφέροντα να τον «πηγαίνουν» με τα χίλια. Και εφόσον αυτοί τον σπρώχνουν, περιορίζονται στην πολιτική και μιντιακή στήριξη ή πάνε και παρακάτω;
Προφανώς ο Αλέξης ξέρει πως όταν κάτι φαίνεται, αργά ή γρήγορα κάποιος θα ρωτήσει πόσο κόστισε.
Και κυρίως…
ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου