Φανταστείτε έναν συνηθισμένο χαρακτήρα της καθημερινότητας, ο οποίος, λόγω ορισμένων φοβερών συνθηκών, αποφασίζει ότι μπορεί να πετάξει.
Ανεβαίνει λοιπόν στον έκτο όροφο, δρασκελίζει το μπαλκόνι και ισορροπεί στην άκρη του κενού, βέβαιος ότι θα πετάξει σαν πουλί.
Από κάτω μαζεύεται κόσμος, που γουστάρει βαβούρα και χαβαλέ, κι αρχίζουν να του φωνάζουν: «Πέτα, πέτα! Μπορείς!».
Οπότε δίνει κι αυτός έναν πήδο στο κενό φτερουγίζοντας τα χεράκια και τη συνέχεια τη μαντεύετε…
Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του 20% που δίνουν οι δημοσκοπήσεις στη Μαρία Καρυστιανού.
Πάντα έτσι γίνεται με τις δημοσκοπήσεις. Πάντα δηλαδή δίνουν αέρα σε υπό δημιουργία κόμματα, ιδίως όταν συνδέονται με πρόσωπα δημοφιλή ή συμπαθή.
Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό δεν είναι κανένα μυστήριο. Ο απογοητευμένος ψηφοφόρος επιλέγει την κ. Καρυστιανού, επειδή μέχρι στιγμής το μόνο που του έχει δείξει είναι τις προθέσεις. Αυτό επιτρέπει στον ψηφοφόρο να προβάλλει τις δικές του πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές στο πρόσωπό της.
Τι γίνεται όμως όταν …
η κ. Καρυστιανού παρουσιάσει κάτι πραγματικό και συγκεκριμένο;
Εξ ου και η απόκλιση στη δημοτικότητα ανάμεσα στο υπό προετοιμασία κόμμα και στο έτοιμο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου