Μάστιγα αυτή η ελίτ της θολοκουλτούρας της χώρας που έχει άποψη για τα πάντα και δεν βουλώνει το στόμα της ποτέ.
— Αστέριος Σαμιωτάκης (@arkas1971) January 20, 2026
Όταν δε έρχεται η ώρα της "πληρωμής" και πέφτει φάπα σύννεφο απλά κάνουν τους ανηξερους.😅 pic.twitter.com/yRro2RXjqk
Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Ήμουν εντός του ναού στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου και σας θυμάμαι, ανάμεσα σε μια μικρή ομάδα καλλιτεχνών, να πλησιάζετε το φέρετρο με απαλά βήματα, όπως ήταν καθορισμένο από μια συγκινητική «σκηνοθεσία», και να στέκεστε, όση ώρα σας αναλογούσε, κάπως ως φρουρά μιας εθνικής προίκας.
Έτσι το εξέλαβα εγώ και συγκινήθηκα. Αλλά ήταν και η στιγμή που συνειδητοποίησα, ένοιωσα δυνατά, ως μπουνιά στο στομάχι την ακραία έλλειψη του Μεγάλου. Την απόλυτη, αιματηρή έλλειψη, την θηριώδη απώλεια του Διονύση Σαββόπουλου.
Και ξέρετε γιατί;
Γιατί κοιτώντας σας, συνειδητοποίησα ότι εκείνος άντεχε να στέκει απέναντι στο πλήθος. Υπερασπιζόταν τη μη αρεστή άποψη, αν την είχε, γιατί είχε το μυαλό να την εντοπίζει, δεν κολάκευε ούτε κολακευόταν.
Πόσους Νιόνιους αξιωθήκαμε;
Μας απόμεινε έστω ένας;
Λες και ενείχε δυο εγκεφάλους που διαχώριζαν όσο και ένωναν. Έναν να ψαχουλεύει τα γήινα και να τα κάνει τέχνη, πετώντας στα ουράνια της έμπνευσης, στις ιδέες, στο υπέρτατο στο unlimited. Και έναν να αντιλαμβάνεται το εφικτό από το ανέφικτο, το πρακτικό, την εφαρμογή ως υποχρέωση της πολιτικής, ως διαφορετικό της καλλιτεχνίας. Η τέχνη του εφικτού. Άρα να αναγνωρίζει το βήμα βήμα, ως τεράστιο βήμα.
Αλλεργικός του λαϊκισμού. Δεν συντασσόταν με φωνές αλλά έστηνε αφτί στον ψίθυρο του ενός. Μέχρι ακόμα και το μακρύ ζεϊμπέκικο του ενός. Αν με καταλάβατε.
Εκεί σε θέλω…. Μελετήστε, αγαπητοί μου αναγνώστες, τον παρακάτω διάλογο μεταξύ Φοίβου Δεληβοριά και Νίκου Πλακιά, χαροκαμένου πατέρα δυο κοριτσιών και μιας ανιψιάς.
Φ.Δ.: «Μετά και από τις σημερινές δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, μας γίνεται ακόμα πιο σαφές γιατί το Σύλλογος των Συγγενών των Θυμάτων κρατάει τόσο εμφατικά τις αποστάσεις από κείνην και το υπό δημιουργία κόμμα της. Μαζί τους 100%. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε διαβούλευση» τόνισε ο καλλιτέχνης.
Τι δραματική τύφλωση! Μόνο ό,τι είναι τόσο κοντά στα μάτια σας βλέπετε κύριε Δεληβοριά;
Τόσο απλή την έχετε την αλλαγή πορείας, λες και οδηγείτε σκαφάκι αναψυχής;
Ν.Π.: «Εσύ δεν ήσουν Φοίβο Δεληβοριά τότε που σας είπα να μην κάνετε την συναυλία γιατί δεν θα έχει καλά αποτελέσματα αυτή η κίνηση; Έχεις πολύ μεγάλο μερίδιο, όπως και οι υπόλοιποι καλλιτέχνες που συμμετείχαν τότε, για όλο αυτό που δημιουργήσατε με τα έσοδα αυτής της συναυλίας. Και δεν εννοώ ότι δημιουργήσατε την πολιτικό Μαρία, αλλά τα νομικά εμπόδια που βρέθηκαν στον δρόμο μας και τα οποία γίνανε με χρήματα που μαζέψατε εσείς. (600.000 ευρώ). Τριάντα υπογραφές συγγενών σάς προσκομίσαμε τότε και θυμάμαι μας είπες “εγώ θα τραγουδήσω έστω και μόνος μου για την Μαρία”. Δεν ξεχνάμε. Και τώρα λες ότι είσαι δίπλα μας. Η ζημιά έγινε Φοίβο και είναι ανυπολόγιστη». Δηλώσεις του κυρίου Νίκου Πλακιά.
Φ.Δ: «Nikos Plakias χαίρομαι ειλικρινά που μιλάμε, δεν είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε ως τώρα. Αυτό που είπα τότε είναι πως θα έπαιζα και για έναν μόνο γονέα αν μου το ζητούσε, γιατί θεωρώ το ζήτημα σοβαρό και την αδικία -όπως την έβλεπα να ξεδιπλώνεται στις εξεταστικές και στην όλη διαδικασία-μεγάλη. Εξακολουθώ και στηρίζω όλους τους συγγενείς (και την κυρία Καρυστιανού) στο ζήτημα αυτό και θεωρώ πως στο ποσοστό που η συναυλία και οι κινητοποιήσεις ευαισθητοποίησαν για το θέμα σας, δεν ήταν λάθος η αποδοχή μας να συμμετάσχουμε. Δεν μπορώ να συνδεθώ με μετέπειτα προσωπικές επιλογές του κάθε συγγενούς, όμως -και ειδικά η συγκεκριμένη δήλωση που την θεωρώ ατυχή, για να το πω καλοπροαίρετα, προσωπικά μου προκαλεί πολύ δυσάρεστα συναισθήματα. Είμαι κοντά σας σε ό,τι χρειαστείτε -αν χρειάζομαι κάπου ως καλλιτέχνης. Δεν θέλω όμως να γίνομαι μπροστάντζα σε πράγματα με τα οποία διαφωνώ και αντιμάχομαι από μικρό παιδάκι. Με σεβασμό και εκτίμηση».
Επιτρέψτε μου, αγαπημένοι μου αναγνώστες. Από την πρώτη σειρά της δήλωσης: «Δεν είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε ως τώρα…». Με ποιον; Με ποιους;
Τους τεθλιμμένους συγγενείς 53 νεκρών που επέμεναν ότι δεν ήθελαν εισιτήριο στο όνομα των νεκρών τους, αυτός, που συμπορεύτηκε απροβλημάτιστα και σβέλτα με έναν σύλλογο των «πέντε»;
Τον τρόμαξε τον Φ.Δ. η πρόσφατη δήλωση για αμβλώσεις ενώ δεν τον τρόμαζαν τόσο καιρό τα ξυλόλια και τα βαγόνια φαντάσματα και τα κρυφά φορτία. Και μια ατελείωτη σειρά ύπουλων φαντασιώσεων που ωστόσο εμπότιζαν διχασμό, πύον, τοξικότητα. Και έστρεφαν τα μάτια σε ψέματα, που έχουν μεν κοντά ποδάρια αλλά συμπαρασύρουν την αλήθεια.
Χρονοτριβούν. Αραιώνουν την ένταση. Κάτι που φοβόντουσαν οι συγγενείς και έτσι έγινε. Λες και το έγκλημα 57 νεκρών δεν ήταν αρκούντως αρκετό! Και αναιδώς σκορπούσαν υποψίες για πολίτες σαν τον κ. Πλακιά που δεν συντάσσονταν. «Δεν είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε ως τώρα….».
Άραγε η καλλιτεχνική φύση που υποτίθεται οσμίζεται, μελετάει, βουτάει στις αποχρώσεις των χαρακτήρων κατάπιε το όλον αμάσητα;
Κατευθύνθηκε στο έντονο φως, στην έντονη, δυνατή φωνή, στην Ηγέτη. Κλείνοντας τα αφτιά στους χαμηλότονους;
«Δεν είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε ως τώρα»… Αντιλαμβάνεται τι προκαλούσε; Πώς γινόταν ταγός πολιτών; Αντιλαμβάνεται την ευθύνη;
«Αν μπορώ να φανώ χρήσιμος κάπου ως καλλιτέχνης»… «Δεν θέλω όμως να γίνομαι μπροστάντζα»… Δεν έχω διαβάσει τίποτα πιο αθώα θρασύ. Σχεδόν τον φαντάζομαι να...
πεταρίζει τις αθώες του βλεφαρίδες.
Τόσο διαχρονικά σίγουροι ότι είναι πάντα στην σωστή πλευρά… Των ευαίσθητων.
Τόσο εντέλει, πάντα δήθεν σοβαροί, και γελασμένοι…. Ακόμα μια φορά υποκλίνομαι στον ψύχραιμο και συγχρόνως βαθιά πονεμένο λόγο του κυρίου Πλακιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου