ΜΟΝΤΑΖΙΕΡΑ. ΔΕ ΕΝΝΟΟΥΣΕ ΤΙΣ ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ. ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ ΜΙΛΟΥΣΕ. pic.twitter.com/6vC15QURnx
— Stamatis Zacharos (@SZacharos) January 20, 2026
Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ
Η Μαρία Καρυστιανού, μέσα σε λίγες εβδομάδες, είχε καταφέρει κάτι σπάνιο. Να γίνει το πιο «ηλεκτρισμένο» πολιτικό πρόσωπο εκτός κομματικού συστήματος.
Ολες οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν μια εντυπωσιακή δυναμική γύρω από το όνομά της και από το επικείμενο κόμμα της, σε σημείο να θεωρείται σίγουρη η εγκαθίδρυση της στη δεύτερη θέση. Το πολύ ενδιαφέρον -που επιβεβαιώθηκε και με την δημοσκόπηση της Pulse- είναι ότι ο προνομιακός της χώρος βρίσκεται όχι στην πλευρά της Δεξιάς, αλλά στον χώρο της Αριστεράς, της Κεντροαριστεράς και των αντισυστημικών ψηφοφόρων. Εκείνων δηλαδή που βλέπουν στο πρόσωπό της μια φιγούρα διαμαρτυρίας και σύγκρουσης με την εξουσία, μια παρουσία ηθικής δικαίωσης απέναντι στο κράτος.
Και ύστερα ήρθε η δήλωση για τις αμβλώσεις. Μια πρόταση που, ανεξαρτήτως προθέσεων, ανήκει καθαρά στο πολιτισμικό οπλοστάσιο της συντηρητικής Δεξιάς. Περιορισμοί, ηθικά φίλτρα, κρατική επιτήρηση πάνω στο σώμα της γυναίκας. Δηλαδή ακριβώς το είδος λόγου που για έναν προοδευτικό ή έστω φιλελεύθερο ψηφοφόρο, λειτουργεί ως κόκκινο πανί. Οχι ως «διαφωνία πολιτικής», αλλά ως αξιακή ρήξη.
Εδώ βρίσκεται και το πολιτικό παράδοξο.
Η Καρυστιανού χτύπησε πρώτα και κύρια το κοινό που της έδινε πολιτικό οξυγόνο. Διότι οι πολίτες με αριστερόστροφη ή κεντροαριστερή στάση -εκείνοι ακριβώς που, σύμφωνα με τη Pulse, έβλεπαν πιο θετικά ένα ενδεχόμενο κόμμα της- έχουν σχεδόν μονολιθική στάση υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση.
Δεν πρόκειται για τεχνικό ζήτημα, ούτε για λεπτομέρεια προγράμματος. Είναι θέμα ταυτότητας, πολιτισμικής ένταξης, βασικής ιδεολογικής αυτοτοποθέτησης.
Αντίθετα, το κοινό που θα μπορούσε να χειροκροτήσει τέτοιες θέσεις βρίσκεται κυρίως στη συντηρητική Δεξιά. Ψηφοφόροι ήδη «δεμένοι» με τη ΝΔ ή με μικρά δεξιά κόμματα, είτε θεσμικά καχύποπτοι απέναντι σε αντισυστημικές φιγούρες, είτε προσκολλημένοι σε προσωπικά αντισστμικά άρματα (Βελόπουλος, Λατινοπούλου), πάντως δύσκολα μετακινούμενοι. Με άλλα λόγια, ένα ακροατήριο που ούτε την περίμενε ούτε την πολυείχε ανάγκη.
Ετσι, με μία δήλωση, η Καρυστιανού κατάφερε το σπάνιο. Να ρίξει νερό στον μύλο εκείνων που δεν ήταν η δεξαμενή της και να σοκάρει εκείνους που ήταν.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι «είπε κάτι λάθος». Το πρόβλημα είναι ότι αποκάλυψε, άθελά της ίσως, ότι το αξιακό της σύμπαν δεν ταιριάζει με το κοινωνικό ακροατήριο που της έδινε δυναμική.
Και αυτά τα ρήγματα δεν μπαλώνονται εύκολα. Δεν είναι φόροι, δεν είναι επιδόματα, δεν είναι ΕΝΦΙΑ. Είναι culture war.
Πριν καν ξεκινήσει το εγχείρημα της, η Καρυστιανού κινδυνεύει να…
χάσει το μοναδικό στρατηγικό της πλεονέκτημα. Τους ανθρώπους που την έβλεπαν ως κάτι διαφορετικό, όχι σαν μια ακόμη συντηρητική φωνή με αντισυστημικό περιτύλιγμα.
Λογικά, οι δημοσκοπήσεις της επόμενης βδομάδας θα δείξουν σοβαρή καθίζηση των ποσοστών της
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου