Αλήτες. 😂😂😂 pic.twitter.com/TQXJbSXIxk
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) January 24, 2026
Τεραστίων διαστάσεων τσόλι!
— Ο Σκρουτζ της Κηφισιάς 💰 (@ScroogeKifissia) January 23, 2026
Πρέπει να χάσει εντελώς την επιμέλεια των παιδιών. pic.twitter.com/eYECr7K3KY
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Τι είναι τελικά αυτή η ρύθμιση που «προσκολλήθηκε» χωρίς διαβούλευση σε νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ αφορούσε το οικογενειακό δίκαιο;
Γιατί εισάγει αυτόν τον υβριδικό, ενδιάμεσο βαθμό, μεταξύ πρωτόδικης απόφασης και εφετείου, όπου η οριστική απόφαση θα μπορεί να ξαναδικαστεί – να «μεταρρυθμιστεί», όπως λέει το ίδιο το γράμμα του νόμου;
Κι αν μεταρρυθμιστεί μία φορά, θα μπορεί μετά, μέχρι την έφεση, να αναμεταρρυθμιστεί και η μεταρρυθμισθείσα απόφαση;
Πόσες μεταρρυθμίσεις επιτρέπονται;
Και το εφετείο στο τέλος τι θα κρίνει;
Την απόφαση που έχει εφεσιβληθεί ή τις άλλες που πιθανώς εν τω μεταξύ προέκυψαν από τις μεταρρυθμίσεις;
Εντάξει, ποιος ασχολείται με αυτούς τους δικονομικούς δαιδάλους;
Αυτά είναι για να παίζουν μεταξύ τους οι δικηγόροι. Η κυβέρνηση, διά του υπουργού Δικαιοσύνης, είχε κάθε λόγο να παροχετεύσει τον θόρυβο για τη διάταξη, της οποίας έσπευσε να κάνει χρήση πρώτη η Ολγα Κεφαλογιάννη, στα νομικά.
Πολιτικά, άλλωστε, το θέμα δεν βάρυνε μόνο την υπουργό. Ολος ο κυβερνητικός μηχανισμός που ασχολείται με τον έλεγχο και την κατάθεση νομοσχεδίων, όλη η κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ., είχαν δει, εισηγηθεί και, εντέλει, ψηφίσει τη ρύθμιση. Δεν θα μπορούσε να ομολογηθεί λάθος, όταν έχουν επιστρατευτεί γι’ αυτό όλες οι κλίμακες της διακυβέρνησης.
Είναι βολικά τα νομικά σε τέτοιες υποθέσεις, γιατί ποτέ δεν υπάρχει μόνο μία άποψη. Γιατί το πολιτικό πρόβλημα μπορεί να διαλυθεί στην εκζήτηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών για τη σκοπιμότητα της ρύθμισης.
Οπως έχει επανειλημμένως διαπιστωθεί, σε άλλες υποθέσεις που τραυμάτισαν την κυβέρνηση, «ο κόσμος δεν ασχολείται με αυτά· άλλα είναι τα πραγματικά του προβλήματα». Που, σε κυνική μετάφραση, σημαίνει ότι «ο κόσμος δεν καταλαβαίνει από δικονομία».
Στην περίπτωση όμως της νομοθετικής παρέμβασης σε εκκρεμή οικογενειακή αντιδικία, ο αδαής «κόσμος», που δεν νογάει από θεσμούς, νιώθει με μεγάλη οξύτητα ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτό που οι Αγγλοσάξονες λένε «sense of entitlement».
Κάποιος αισθάνεται τόσο ανώτερος, σαν να έχει εκ γενετής προνόμια και τίτλους για να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με την εξουσία που κληρονόμησε.
Μπορεί να παραγγέλνει, ας πούμε, χαλιά αξίας 18.000 ευρώ για το υπουργικό γραφείο, και μετά να ισχυρίζεται ανερυθρίαστα ότι η μπουχάρα ήταν μέσο για την «ανάδειξη της θετικής εικόνας της χώρας μας σε διεθνές επίπεδο».
Επειδή κάποιοι...Ξεχνάτε... pic.twitter.com/o68bMWrL9d
— Miyagii (@Miyagii2574471) January 23, 2026
Μπορεί να κάνει και να λέει κάτι τόσο ωμό γιατί έχει τη βεβαιότητα ότι δεν θα υποστεί συνέπειες.
Ετσι και τώρα λέει ότι έχει «δικαιώματα» όπως κάθε Ελλην πολίτης – και εννοεί το «δικαίωμα» να ζητήσει εδώ και τώρα τη «διόρθωση» μιας απόφασης δικαστηρίου που δεν της άρεσε.
Εχει δίκιο. Το κράτος τής ανήκει.
Κι αυτό...
όσα νομικά πυροτεχνήματα κι αν εξαπολύσεις, δεν κρύβεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου