Ηταν απαραίτητη εδώ και χρόνια, λέει ο Φλωρίδης, η τροπολογία που μπήκε στα μουλωχτά αλλά, κοιτά σύμπτωση, ήρθε όταν εξυπηρετούσε την Κεφαλογιάννη.
— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) January 23, 2026
Είναι λάθος
— LouellaDeVil (@MsLouellaDeVil) January 23, 2026
Μεγαλύτερο λάθος που η Κεφαλογιάννη μένει στη θέση της ενώ έστειλε στον κουβά τον αγώνα των πατεράδων & το νόμο για την συνεπιμελεια
Στο κάτω-κατω η κυβέρνηση είναι για όλους τους πολίτες και όχι για τις κακομαθημένες θειτσες που πατούν στα λεφτά της οικογένειας τους https://t.co/VBwVSdi8qr
Επειδή κάποιοι...Ξεχνάτε... pic.twitter.com/o68bMWrL9d
— Miyagii (@Miyagii2574471) January 23, 2026
Η αντίληψη της εξουσίας ως συναδελφική αλληλεγγύη
Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
Παρακολουθούσα τον υπουργό Φλωρίδη να πασχίζει να εξηγήσει γιατί η τροπολογία που στα μουλωχτά (και την οποία μπορούμε νομίζω από εδώ και πέρα να τη λέμε «τροπολογία Κεφαλογιάννη») πέρασε στο νομοσχέδιο για την υπαγωγή του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ είναι σωστή και θα ωφελήσει πολλούς συμπολίτες και οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν από τις πιο επιτυχημένες προσπάθειες να κάνει κάποιος την πάπια.
Ο υπουργός μόνο «κουά-κουά» δεν έκανε στην προσπάθεια του να αποπροσανατολίσει από το βασικό: ότι ανεξαρτήτως αν είναι σωστή ή όχι η τροπολογία, δεν πέρασε για να ωφελήσει γενικώς αλλά για να εξυπηρετήσει ειδικώς. Και πιο συγκεκριμένα να εξυπηρετήσει την υπουργό Όλγα Κεφαλογιάννη, η οποία πρώτη-πρώτη (αφού ήξερε) έσπευσε να εκμεταλλευτεί το ωραίο δωράκι που της έκαναν οι συνάδελφοί της.
«Μα δεν είναι το πιο σημαντικό αν η τροπολογία είναι σωστή;», θα αναρωτηθεί κάποιος και ευθύς αμέσως θα του εξηγήσω γιατί δεν είναι.
Όταν μια κυβέρνηση περνάει τροπολογίες στα μουλωχτά προκειμένου να εξυπηρετήσει τα στελέχη η προτεραιότητά της είναι αυτή: η εξυπηρέτηση των στελεχών της. Και η ωφέλεια από τις τροπολογίες θα έχει τη συχνότητα με την οποία το σταματημένο ρολόι δείχνει σωστά την ώρα. Όταν ο καημός σου είναι να κάνεις εξυπηρετήσεις κυρίως στους δικούς σου, θα αδικείς τους υπόλοιπους.
Κι αυτό είναι το ένα κομμάτι της υπόθεσης αυτής.
Το άλλο κομμάτι είναι ότι με τον αστείο τρόπο που πέρασε αυτή η τροπολογία και με τη σπουδή με την οποία η υπουργός Όλγα Κεφαλογιάννη έσπευσε να την εκμεταλλευτεί, περνάει ένα μήνυμα το οποίο η κυβέρνηση μάλλον (αν και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος) θα ήθελε να αποφύγει. Το μήνυμα ότι η αλαζονεία των στελεχών της έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που δεν διστάζουν να νομοθετήσουν για να τακτοποιήσουν τις οικογενειακές τους διαφορές.
Φυσικά, υπεύθυνη για αυτή την κατάσταση δεν είναι μόνο η υπουργός Κεφαλογιάννη.
Πρώτος και καλύτερος είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός που (όπως και στην περίπτωση του Κώστα Αχ Καραμανλή) υπουργοποιεί κάποιον με μοναδικό κριτήριο το επώνυμό του, προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπίες που ωφελούν μόνο τον παλαιοκομματισμό και την οικογενειοκρατία (δεν φαντάζομαι κανείς να πιστεύει ότι αν η Κεφαλογιάννη δεν ήταν μέλος της γνωστής οικογένειας θα έβλεπε ποτέ υπουργείο ή και βουλή). Του δόθηκε η ευκαιρία να τη διώξει με εκείνη την ιστορία με τα πανάκριβα χαλιά (της Μοιραράκη αν θυμάστε, τα μόνα άξια να δεχθούν το πάτημα των ποδαριών της Όλγας), αλλά την αγνόησε. Και τώρα, όπως συνήθως συμβαίνει όταν δεν επεμβαίνεις εγκαίρως, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Μετά είναι ο υπουργός που έχωσε την τροπολογία στο νομοσχέδιο αποδεικνύοντας πως αντιλαμβάνεται την εξουσία ως τσιφλίκι στο οποίο κάνει ό,τι γουστάρει και ό,τι εξυπηρετεί τη συναδελφική αλληλεγγύη. Και οι δικαιολογίες του τύπου «ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει εδώ και καιρό» εκθέτουν ακόμα περισσότερο μια κυβέρνηση που ασχολήθηκε με αυτό που «έπρεπε να γίνει εδώ και καιρό», μόνο όταν απασχόλησε ένα μέλος της. Κι όλα αυτά από μια κυβέρνηση που εξελέγη και υποσχόμενη να σταματήσει το καραγκιοζιλίκι της νομοθέτησης στα μουλωχτά.
Αν ο πρωθυπουργός θέλει να σώσει ό,τι σώζεται και να δείξει ότι η κυβέρνηση δεν είναι κλαμπ εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων, πρέπει…
να διώξει από την κυβέρνηση όσους την εξέθεσαν με αυτό τον τρόπο.
Διαφορετικά θα είναι σαν να παραδέχεται ότι ηγείται μιας κυβέρνησης παραδομένης σε ισχυρές οικογένειες και στα προσωπικά συμφέροντα των στελεχών της. Αλλά μπορεί και να μη θέλει. Και μπράβο του.
ΥΓ – Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα (φυσικά δεν υπάρχει, έτσι το λέω) η νομοθέτηση να έγινε εν αγνοία των υποθέσεων της υπουργού Κεφαλογιάννη, κανείς να μην της είπε να μην βιαστεί κι εκείνης να μην πήγε ο νους της στον θόρυβο που θα δημιουργηθεί. Σε αυτή την περίπτωση όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι ακατάλληλοι για την πολιτική και πάλι θα απαλλαγούν των καθηκόντων τους λόγω βλακείας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου