Και συνεχίζετε να νομίζετε μερικοί ότι αν μας γυρίσει το μάτι δεν θα τα κάνουμε πουτάνα όλα...
— Mr President (@Mrpresidentgr) January 22, 2026
OK παιδιά συνεχίστε ..
Συνεχίστε συνεχίστε... pic.twitter.com/c8SXTiDANB
Σε περιμένω να ερθεις και πάλι.
— Assos Koupa (@koupa_assos) January 22, 2026
Μαζί να φτιάξουμε μια Ελλάδα μεγάλη.
Μαζί να γράψουμε λαμπρή ιστορία.
Ζήτω η Ελλάδα.
Ζήτω η θρησκεία.
Ζήτω η Νεα Δημοκρατία.
Ακολουθεί ο εθνικός ύμνος…. #κεφαλογιαννη pic.twitter.com/J2Jl1Z4wgJ
Tης ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ
Τα τελευταία δύο χρόνια, στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι εξαιρετικά παράδοξο: Αντί να ασχολούμαστε με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, την πολιτική παράσταση κλέβει η αντιπολίτευση. Για την ακρίβεια, η απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης και η μετατροπή των κομμάτων της -υπαρκτών και υπό δημιουργία, αριστερών και δεξιών, εξίσου- σε μια ατελείωτη σαπουνόπερα.
Το εκλογικό σώμα, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό, παρακολουθεί άναυδο τα αριστερά κόμματα να διασπώνται και να σκοτώνονται μεταξύ τους, τα πολύ δεξιά κόμματα να διαγκωνίζονται για ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της πίτας και τους «εν αναμονή» πολιτικούς αρχηγούς να γράφουν βιβλία, να δίνουν παράξενες συνεντεύξεις και να πρωταγωνιστούν σε δημοσκοπήσεις χωρίς να έχουν καν πολιτικούς σχηματισμούς.
Πολύ ωραία όλα αυτά, και συχνά διασκεδαστικά: Η Καρυστιανού με τη «δραχμίστρια» σύμβουλο, ο Τσίπρας με την «Ιθάκη» του, τα σαράντα παλικάρια της Κεντροαριστεράς και η «απειλή» Σαμαρά πάνω από Βελόπουλο και Λατινοπούλου. Μόνο που δεν μας κυβερνούν όλοι αυτοί και, όπως το πάνε, δεν θα κυβερνήσουν και ποτέ.
Μας κυβερνά η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία παραμένει σχετικά ακλόνητη -και πρώτη- στις δημοσκοπήσεις. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και τα στελέχη του, όμως, δεν φαίνεται να αναρωτιούνται ποτέ αν αυτή η ακλόνητη πρωτιά προέρχεται από το γεγονός ότι όντως ο κόσμος τους προτιμά, ή από το «ΤΙΝΑ» στο οποίο τον έχει βάλει η αντιπολίτευση. «ΤΙΝΑ» σημαίνει «There Is No Alternative – Δεν Υπάρχει Εναλλακτική».
Η περίπτωση της τροπολογίας με την οποία εξυπηρετήθηκε (για να το πούμε ευγενικά) η Ολγα Κεφαλογιάννη και ο -πολύ πρόχειρος, έως αδιάφορος- τρόπος με τον οποίον επιχειρήθηκε να μπαλωθεί, δείχνουν ότι η κυβέρνηση θεωρεί το γάιδαρο πολύ καλά δεμένο, ταϊσμένο και ήσυχο· όταν παίζεις μπάλα μόνος σου, εξάλλου, ποιος θα σου βάλει γκολ;
Ο εαυτός σου είναι η απάντηση.
Δεν υπάρχει χειρότερο σύμπτωμα στην Δημοκρατία από τον έμμεσο καθεστωτισμό, είτε αυτός προέρχεται από «τεμπελιά», είτε από ξεκάθαρη αδιαφορία. Ο καθεστωτισμός υπονοεί ότι δεν είσαι υπόλογος σε κανέναν.
Στη Δημοκρατία, όμως, οι κυβερνήσεις είναι υπόλογες πρωτίστως στους λαούς τους και δευτερευόντως στην όποια αντιπολίτευση.
Οσο ο δημοσκοπικός δείκτης της ΝΔ παραμένει κολλημένος πέριξ του 30%, τα φαινόμενα αυξάνονται και γίνονται όλο και πιο ξεδιάντροπα.
Ο μοναδικός βουλευτής της ΝΔ ο οποίος απομακρύνθηκε συνοπτικά ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, επειδή αμφισβήτησε εσωκομματικά τον Πρωθυπουργό. Αλλοι, που κάνουν απρέπειες και υποπίπτουν σε ολισθήματα κάθε είδους, παραμένουν αλώβητοι, ή τιμωρούνται για λίγο, βλέπε υπόθεση Αυγενάκη.
Κι έτσι, η απροσεξία συνεχίζεται, η αλαζονεία μεγαλώνει, τα αυτογκόλ διαδέχονται το ένα το άλλο και η εικόνα γίνεται όλο και χειρότερη. Τόσο για την ίδια την κυβέρνηση όσο και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που δεν φαίνεται σε θέση να ελέγξει την κατάσταση.
Το δικό μας θέμα, όμως, δεν είναι ούτε η σωτηρία, ούτε η εικόνα της κυβέρνησης, αυτά είναι δικό της πρόβλημα. Το δικό μας θέμα είναι το πώς κυβερνιέται η χώρα.
Θα πει κανείς, εδώ γίνονται σημεία και τέρατα, η συνεπιμέλεια της Κεφαλογιάννη μάς πείραξε;
Οχι. Μας πείραξε το γεγονός ότι διάφοροι σε αυτήν την κυβέρνηση συνέπραξαν ώστε να μετατραπεί το νομοθετικό σώμα της χώρας και η κοινοβουλευτική διαδικασία σε προσωπικό service μιας υπουργού.
Κι αυτό θα έπρεπε να μας πειράζει όποιος κι αν κυβερνούσε. Είναι θεσμικό το θέμα, δεν είναι προσωπικό.
Μας πείραξε, επίσης, το γεγονός ότι διάφοροι μέσα στην κυβέρνηση συμπεριφέρονται σαν να κυβερνούν ελέω θεού και όχι ελέω ημών των ιδίων. Γι αυτό δεν ενδιαφέρονται ούτε για την ουσία, αλλά ούτε και για τις εντυπώσεις των πράξεών τους και των λεχθέντων τους.
Θα έπρεπε, όμως, να θυμούνται -που και που, έστω- τη ρήση του...
ιδρυτή του κόμματός τους, ο οποίος είχε πει ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Κι αν κοιτάξουν γύρω τους, να δουν τις πιθανές διεξόδους στις οποίες οδηγείται το εκλογικό σώμα, όσο του συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει και το θυμώνουν, και να τρομάξουν. Αν όχι για όλους εμάς, για τα παιδιά τους και τους εαυτούς τους.
Αντιπολίτευσης απούσης, πάσα συναίσθηση παυσάτω. Δεν ξέρεις ποιος ευθύνεται πιο πολύ εν προκειμένω: Εκείνοι που αδυνατούν -συνειδητά ή ασυνείδητα- να προσφέρουν στη χώρα μια αντιπολίτευση που θα ελέγχει και θα συγκρατεί την κυβέρνηση, ή εκείνοι που εκμεταλλεύονται αυτήν την απουσία για να κάνουν ό,τι τους καπνίσει.
Δεν έχει και μεγάλη σημασία.
Σημασία έχει ότι ξέρουμε ποιος τα πληρώνει όλα αυτά. Και δεν είναι κανείς από τους παραπάνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου