ΕΛΛΑΔΑ 2.0 #κακοκαιρια #Πλημμυρες #Αττική #βροχή #βροχη #Ελλάδα #Γλυφαδα #Γλυφάδα pic.twitter.com/Cw9dwy7F32
— nikos pols (@PolsNikos) January 22, 2026
ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ (2017): Εάν δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις πλημμύρες θα είμαστε ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟΙ pic.twitter.com/ip97ivZdmY
— Tas0s (@tas0s_) January 22, 2026
Ακριβώς ότι λέει ο @PrimeministerGR #Γλυφαδα #πλημμυρες pic.twitter.com/v4LfYnOyT8
— satyros (@satyros16) January 22, 2026
Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Η σελίδα μου στον Ταχυδρόμο (περιοδικό ενός «κάποτε») ονομαζόταν «Αυτόπτης Μάρτυς». Χαμογελάω στον χρόνο… Πόσα άφοβα ρεπορτάζ είχα κάνει. Κοίτα όμως που μου έλαχε να ξαναγίνω αυτόπτης χωρίς να το επιδιώξω.
Ο προγραμματισμός, όταν μάλιστα συμπεριλαμβάνει τη συνεννόηση δώδεκα ανθρώπων, δεν αλλάζει με ευκολία. Αφού τακτοποιήσαμε πολλές δικλίδες ασφαλείας, με πολλά plans… Plan ένα, plan δυο κ.λπ., ίδιον και του χαρακτήρα μου, ξεκινήσαμε για το γύρισμα ενός ακόμα επεισοδίου, παρά τις ανακοινώσεις, στις 7 το πρωί. Ο καιρός έδειχνε μια συνήθη βροχερή μέρα, δρόμοι άδειοι.
Πρώτο γύρισμα στα νότια, άβρεχτοι.
Δεύτερο γύρισμα στην Κηφισιά, ψιλοάβρεχτοι.
Τρίτο γύρισμα στο Μοναστηράκι, απόγευμα. Βροχούλα. Αποστάσεις που οποιαδήποτε άλλη μέρα σου έκλεβαν ώρες και ώρες, αυτή τη φορά τις κάναμε ανακουφιστικά ξεκούραστα. Iχνος κίνησης. Και για ακόμα μια φορά ψιλοκουτσομπολεύαμε σοφίες. Oπως για παράδειγμα, ότι για όσα προετοιμαστήκαμε στη ζωή δεν έγιναν, ενώ ό,τι δεν φανταζόμασταν το ζήσαμε.
Είχε πια νυχτώσει όταν άρχισε μια δυνατότερη βροχή που με βρήκε να παίρνω το αυτοκίνητό μου από ένα γκαράζ στο Μοναστηράκι, κατάκοπη πλην ανακουφισμένη ότι θα γυρνούσα πια σπίτι μου μετά από ολοήμερη δουλειά. Το κινητό μου έδειξε διαδρομή από λεωφόρο Πειραιώς. Εκεί κατευθύνθηκα. Ωσπου απολύτως ξαφνικά, διακρίνω στο βάθος βάθος φώτα δυο περιπολικών και στο ακόμα πιο βάθος βάθος κόκκινα φώτα μιας πυροσβεστικής. Φαντάστηκα κάποιοι πλημμύρισαν. Την ώρα όμως που τους φτάνω, το ένα περιπολικό ανοίγει δρόμο και κατευθύνεται ευθεία, το ακολουθώ. Και βρίσκομαι απότομα σε ποτάμι! Κανονικό.
Πλησιάζω τζάμι με τζάμι, υποβρύχιο, όπου βλέπω αστυνόμο να μου κάνει νοήματα απεγνωσμένα, θυμού, ατάκτως, μέσα από το αυτοκίνητο. Κάποια στιγμή ανοίγει το παράθυρο και μου φωνάζει «κάνε πίσω» ενώ μου δείχνει ότι είμαι τρελή και κάτι τέτοια. Πάω όλον τον δρόμο όπισθεν. Με ρίχνει πια Χαμοστέρνας, επίσης ποτάμια, αλλά χαμηλά ποτάμια, βατά σχετικά. Κάποτε φτάνω Συγγρού. Ποτάμια κατά διαστήματα, πλην εξίσου βατά.
Δυο-τρία αυτοκίνητα σταματάνε στο Ωνάσειο. Αλλοι συνεχίζουμε, χωρίς καν να μπορούμε να φανταστούμε τι ακολουθεί. Προβολείς αναμμένοι, τσοκ στάσης επίσης να παίζουν συνέχεια, χαμηλή ταχύτητα, ο ένας πίσω από τον άλλον. Ανηφορίτσα στο ύψος του Παλιού Ιππόδρομου (πώς φαίνονται οι παλιοί) ή Νιάρχος (οι νέοι) και από εκεί αρχίζει το «έλα να δεις». Πλην δεν έχεις και τρόπο διαφυγής, ούτε τρόπο για οποιασδήποτε ενέργεια αλλαγής πλεύσης. Μόνο προσευχές στον άγιο των αυτοκινήτων. Το πόσες φορές είπα μέσα μου «Βάστα, αυτοκινητάκι μου!» δεν μπορώ να σας το μετρήσω. Ποτάμια ορμητικά! Ασταμάτητα. Χωρίς ανάσα.
Και αυτό που θέλω να τονίσω είναι το χωρίς διαφυγή. Το νερό έφτανε στην πόρτα. Σερί.
Εκανα το λάθος να κοιτάξω πλάι μου.
Τι να έκανες; Να έβγαινες; Να καθίσεις στην οροφή του αυτοκινήτου; Να το κόψεις με τα πόδια;
Θα πνιγόσουν. Απαξ και έμπαινες στο ποτάμι, δεν υπήρχε έξοδος. Καθώς όλα τα ποτάμια των στενών έφταναν και στο μεγάλο ποτάμι. Αλλά να αντιληφθούμε ότι ήταν έτσι, Πειραιώς, Συγγρού, όλο το Φάληρο.
Φτάσαμε υποβρύχια στο Ελληνικό.
Το Ελληνικό μας μάρανε! Μια μικρή ανάσα δευτερολέπτου, ένα ξεγέλασμα ότι το μαρτύριο μπορεί να έληξε. Αλλά στο καπάκι Γλυφάδα συνάντηση με το χάος!
Εξακολουθούμε χωρίς τρόπο και τόπο διαφυγής. Ο ήχος του νερού επάνω στο αυτοκίνητο ήταν εκκωφαντικός, έσπαζε τύμπανα και αντίστοιχα κάτω από τα νερά υπήρχαν πέτρες, που βέβαια δεν τις έβλεπες, καθότι υποβρύχιο, αλλά τις άκουγες.
«Βάστα, αυτοκινητάκι μου!». Προσηλωμένη στο τιμόνι, λες και ήσουν πρωτάρα οδηγός που κολλάει τα μάτια στο τζάμι και το σώμα στο τιμόνι, με υαλοκαθαριστήρες που δεν έφταναν και, ενστικτωδώς, συνέχεια πίεζαν τα δάκτυλα σου θεωρώντας ότι έχουν κι άλλη «σκάλα»… Αμ, δε! Υποβρύχια. Αλλά για πόσα χιλιόμετρα υποβρύχια;
Πόση αντοχή έχει το αυτοκίνητο να είναι υποβρύχιο;
Κάποια στιγμή, ανάσα μια σταλιά, σταλιά, σταλιά, μα και πάλι! Πάμε να το τερματίσουμε! Παραλιακή Βούλα!.. Ολα τα λεφτά, μωρό μου, όλα τα λεφτά!
Αντιλαμβάνεστε για πόσες περιοχές σας μιλάω;
Ολη η πρωτεύουσα μπάζει!
Εν ολίγοις, όλη ακατοίκητη;
Ολη άσωστη;
Το 112 να είναι καλά! Σώζει ζωές! Σώζει!
Αλλά, εν ολίγοις, τι μας λέει;
Οτι …
είμαστε άσωστοι. Σε όλη την πρωτεύουσα. Ευρωπαϊκής χώρας.
Εφτασα σπίτι.
Εκλαψε η ψυχή μου τη γυναίκα που πνίγηκε. Κατάλαβα στο πετσί μου πόσο εύκολο είναι.
Συνέχεια στο μυαλό μου το Ελληνικό φωτισμένο. Μια πόλη μέσα στην πόλη ετοιμάζεται. Θεέ μου! Θεέ μου!
ΥΓ. Κι αν έχω χλευάσει ανθρώπους που πάνε τα αυτοκίνητά τους στην εκκλησία των Σπάτων για αγιασμό! Με βλέπω… Αυτοκινητάκι μου! Υποβρυχιάκι μου!
ΥΓ. 2 Πολλά δεν θα ξεχάσουμε από το χθεσινό βράδυ. Κυρίως όμως τον Μ (με κεφαλαίο) που περνούσε με μια θρασεία τζιπούρα με ταχύτητα ηλιθίου, έτσι, που να μας βυθίζει ακόμα χειρότερα στο νερό ακυρώνοντάς μας κάθε ορατότητα στην ήδη λειψή ορατότητα. Πάντα και παντού ο Μ!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου