• Θυμάσαι, Σίμο, τι λέγαμε πριν από είκοσι τόσα χρόνια όταν παρατηρούσαμε πώς πορεύονταν οι πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ευρώπης στα λίγα μόλις χρόνια της ελεύθερης ζωής τους;
• Θυμάσαι. Με δυσκολίες τεράστιες πορεύονταν, αλλά και με δρασκελιές μεγάλες.
• «Αυτές», συμφωνούσαμε, «σε λίγα χρόνια θα είναι μέλη της Ενωμένης Ευρώπης και θα μας έχουν αφήσει και πίσω τους», μελαγχολούσαμε. Διότι μπορεί τότε η κοινωνία μας ετεροταϊσμένη και λαμογιολουσάτη να ίπτατο στον Αστερισμό της Αστακομακαρονάδας, αλλά εμείς ανήκαμε σε μια κατηγορία αλλόκοτων πολιτών που μαράζωναν βλέποντας ότι, έτσι όπως πάει αυτή η κοινωνία, θα το φάει το κεφάλι της.
• Και ιδού τώρα, φίλε μου, να κατατάσσεται η Χρεοκοπημένη στον πάτο οποιασδήποτε διεθνούς μέτρησης επιδόσεων των κρατών – όχι μόνο σε μετρήσεις οικονομικής φύσεως • άσ’ το αυτό • αλλά και για οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό ή πολιτισμικό θέμα.
• Βαλτικές χώρες, Τσεχία, Σλοβενία, Πολωνία και άλλες πολλές μάς έχουν προ πολλού αφήσει πίσω κι ενώ ήδη μας υποσκελίζουν και οι πιο αδύναμες, Ρουμανία και Βουλγαρία, αρχίζουν σε παγκόσμιας κλίμακας κατατάξεις να μας περιβάλλουν χώρες της υποσαχάριας Αφρικής.
• Δηλαδή...
εμείς πάμε προς τα εκεί. «Κοιτώντας τα ερείπια βουλιάζουμε γλυκά», που λέει και το τραγούδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου