Η επιθετικότητα της Άγκυρας μπορεί να μην είναι νέα. Δεν αποτελεί δηλαδή νεόκοπο φαινόμενο, αλλά αντιθέτως είναι διαχρονική.
Που εάν δεν επιμετρηθεί σωστά και κυρίως εάν δεν αντιμετωπισθεί αποφασιστικά, θα υποτροπιάσει με αποθράσυνση, και των χαρακτηριστικών και των επιδιώξεών της. Κι αυτό θέτει ακριβώς ενώπιον βαρύτατων ευθυνών και τους θεσμικούς διαχειριστές στην Αθήνα (αλλά και στη Λευκωσία) και τις πολιτικές ηγεσίες γενικότερα. Με την έννοια ότι επιβάλλεται να διαβιβάσουν με στρατηγική πειστικότητα –κι αυτό το υπογραμμίζουμε– το ανάλογο μήνυμα προς την Άγκυρα για τις διαθέσεις μας ως Ελληνισμού. Για τις αντιστάσεις του, δηλαδή, που θα είναι αντιστρόφως ανάλογες προς την οικονομική κατάσταση που μπορεί να μας ταλανίζει. Γιατί: Την οικονομική κακοδαιμονία αργά ή γρήγορα θα την υπερβούμε. Αλλά τυχόν απώλεια κυριαρχικών ορίων και δικαιωμάτων δεν θα είναι καθόλου αναστρέψιμη.
Δεν υπάρχει βεβαίως αμφιβολία ότι σ’ αυτήν ακριβώς την οικονομική παθογένεια είναι που ποντάρει σήμερα ο Ερντογάν και οι συν αυτώ. Θεωρούν δηλαδή ότι:
Είχαμε τονίσει και το επαναφέρουμε ως ευκρινές σήμα κινδύνου:
Θεωρητικώς μεν, πλην όμως ως εκδηλωμένη πολιτική πρόθεση της τουρκικής βουλιμίας. Η οποία δυστυχώς αντιμετωπίσθηκε μάλλον με διπλωματική χλιαρότητα, ενώ επεβάλλετο επί του ανωτέρου δυνατού πολιτικού (και πολιτειακού) επιπέδου αντίδραση της Ελλάδος.
Κι αυτό ενώ: Την ίδια στιγμή προάγεται νέο παιχνίδι σε βάρος της Κύπρου, όπου σκοπείται οριστικός τεμαχισμός της κρατικής της κυριαρχίας, ως βάση επιλύσεως του προβλήματος. Με την ελληνική πλευρά να πιέζεται αφόρητα και να εκβιάζεται παρασκηνιακά, προκειμένου να συναινέσει σε νέο σχέδιο Ανάν με άλλο φυσικά πατρώνυμο, αλλά με τις ίδιες διχοτομικές προδιαγραφές. Οι οποίες και δεν διαιρούν απλώς, αλλά παρέχουν στην Άγκυρα την ευκαιρία να αποβεί θεσμικός στρατηγικός κηδεμόνας σ’ αυτή τη γεωγραφία! Ό,τι χειρότερο δηλαδή. Με τη βοήθεια συγκεκριμένων δυτικών κέντρων αποφάσεων. Και με την Ευρώπη να σιωπά αιδημόνως, θωπεύοντας ενθαρρυντικά τις τουρκικές απαιτήσεις που καθιστούν οποιαδήποτε λύση ασύμβατη με το Κοινοτικό κεκτημένο. Κάτι που εάν συμβεί, θα αποβεί δευτέρα πλάνη χείρον της πρώτης. Και με τον κυπριακό Ελληνισμό, να αποκτά ημερομηνία ιστορικής λήξεως.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου