Οταν ευδοκιμούσε στα μέρη μας η αισιοδοξία για το μέλλον, η Βουλή των
Εφήβων προκαλούσε ένα είδος έκστασης στον λυρισμό της δημόσιας ζωής. Τα
νιάτα μας, ο εστί μεθερμηνευόμενον, το δικό μας μέλλον, επεδείκνυαν τη
σοβαρότητά τους, και με ικανούς δεκάρικους υπόσχονταν έναν κόσμο
εντιμότερο και πιο σοβαρό. Αν μη τι άλλο, λέγαμε, τα παιδιά ξέρουν να
συζητούν με επιχειρήματα και ως άφθαρτα που είναι, όταν στηλιτεύουν τη
διαφθορά, ακούγονται πειστικά. Με τη συνήθη αφέλεια με την οποία
αντιμετωπίζουμε τους γόνους μας, ως το πιο αξιοθαύμαστο κομμάτι του
εαυτού μας, παραβλέπαμε τον παράγοντα μίμηση. Διότι ως γνωστόν η εφηβεία
διακρίνεται για τις μιμητικές της ικανότητες, αυτές που της
προετοιμάζουν τον δρόμο για την ωριμότητα. Τα παιδιά μιμούνταν την
εικόνα της πολιτικής σοβαρότητας που είχαν διαμορφώσει και την
ανταπέδιδαν στους δωρητές τους, λέγοντας, εννοείται, αυτά που όλοι
περιμέναμε να ακούσουν για να τα πάρουμε στα σοβαρά. Το εφέ ήταν
μικρομέγαλο, όμως κανείς δεν νοιαζόταν για τέτοιες στυλιστικές
λεπτομέρειες στην Ελλάδα που τραβούσε τη λεωφόρο της Ιστορίας.
Τι καλό παιδί που είναι ο Αλέξης. Εχει μάθει να μιλάει καλά, έχει
προοδεύσει στα αγγλικά, και στην ονομαστική γιορτή του μπαμπά ήταν καθ’
όλα άψογος. Εκεί που όλοι περιμέναμε να δαγκώσει τη μύτη του θείου
Γιάννη, όπως συνήθιζε παλιά, κάθησε φρόνιμος στην καρέκλα του και
μάλιστα μετά συμμετείχε στη συζήτηση για τις επόμενες εκλογές με πολύ
σοβαρά επιχειρήματα. Κανείς βέβαια δεν πήρε είδηση ότι ο Αλέξης, μόλις
έφυγαν οι καλεσμένοι, κλείστηκε στο δωμάτιό του και από ρήτορας
σοβαροφανής έγινε πυροτεχνουργός. Την επομένη το πρωί, στη διαδήλωση,
τάραξε τους μπάτσους στις μολότοφ, έφαγε δακρυγόνα με όρεξη και απόλαυσε
τη δική του σοβαρότητα, η οποία, εννοείται, δεν είχε τίποτε να κάνει με
τη σοβαροφάνεια που πλάσαρε στους καλεσμένους όπου μιλούσε ως «Βουλή
των Εφήβων».
Πολύ θα ήθελα να μπορώ να πάρω στα σοβαρά τα όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας
στο Τέξας, στην ωραία γιορτή που οργάνωσε ο μέντοράς του Γιάννης
Βαρουφάκης. Κι ας μην μπορώ να καταλάβω την εξίσωση κατάργηση του
Μνημονίου με ταυτόχρονη παραμονή στο ευρώ. Οικονομολόγοι τού τα είπαν,
το ακαδημαϊκό κοινό στο οποίο απευθυνόταν δεν έδειχνε να σοκάρεται,
οπότε κάτι θα ξέρει. Ομως η σοβαροφάνεια που έχει υιοθετήσει από τότε
που πήρε τον ρόλο του στα σοβαρά, το ύφος «Βουλή των Εφήβων που ήρθε η
ώρα της να κυβερνήσει», δεν μου επιτρέπει να απαλλαγώ από την καχυποψία
μου. Ειδικά όταν τον ακούω να μιλάει αυτά τα αγγλικά, σαν έτοιμος πλέον
να δώσει για Proficiency, ξεχνώντας πως και οι διερμηνείς από κάτι
πρέπει να ζήσουν κι αυτοί.
Θα μου πείτε, είναι ο μόνος που αν
διαπιστώσει πως ο άνεμος γυρνάει προς τους Λαφαζάνηδες του κόσμου
τούτου, θα ξεχάσει το Τέξας για να θυμηθεί την μπαρουτοκαπνισμένη
Κουμουνδούρου;
Εννοείται πως όχι.
Και δεν είναι ο μόνος, δυστυχώς όχι, που διαχειρίζεται τη σοβαροφάνεια
της Βουλής των Εφήβων. Απλώς ο Αλέξης Τσίπρας, με όλο αυτό το περιβάλλον
από Μηλιούς και Λαφαζάνηδες, μοιάζει με τον εκδικητή της Βουλής των
Εφήβων που θέλει να πάρει πίσω το αίμα για την κατάργησή της. Οπου η
adult σοβαροφάνεια μιμείται την εφηβική τοιαύτη για να επιδείξει την
πρωτοτυπία της. Και το μόνο που καταφέρνει είναι το εφέ του
μικρομέγαλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου