Ο Ρούσσος ήταν από τους λίγους που παρέλαβαν μιαν υψηπετή στήλη (απ’ τη γραφίδα του επίσης εκλεκτού Νίκου Γαλανόπουλου) και την ανέβασε στον Ολυμπο.
Συχνά ο Βρανάς μάς φώτιζε το μυαλό. Γενναίος απ’ τα νιάτα του και σοφός από νωρίς, άντρας δωρικός και ιδιαιτέρως τρυφερός, ο Ρούσσος, σύντροφος, φίλος, συνάδελφος και συνταξιδιώτης, υπήρξε ό,τι το τιμιώτερον, κομμουνιστής και ελληνικός. Βαθύτατα διεθνιστής, έβλεπε τον κόσμο φιλοσοφημένος. Και αυτήν του την κατανόηση των ανθρώπινων την κοινωνούσε προς όλους τους αναγνώστες. Αλλά και προς τους φίλους και τους συντρόφους. Ευρύχωρος κι ευγενής, ευπροσήγορος και γλεντζές, ερωτικός. Εζησε σε μία τίμια πενία, πάμπλουτος.
Τώρα ο Ρούσσος έφυγε για τα αστέρια, τα κόκκινα αστέρια της καρδιάς του, ελπίζω εύχαρης, με εκείνα τα αθώα μάτια και το μισό χαμόγελο του πολεμιστή - ολόκληρο μόνον για τα παιδιά και τις ελπίδες των απλών.
Ρούσσο, θα μας λείψεις δεν θα μας λείψεις. Θα μείνεις φυλαχτό στην καρδιά μας και αιτία για τις θέσεις και τις πράξεις μας, αλλά θα μας λείπουν οι σκέψεις σου, οι ανακαλύψεις σου, η διαρκής ιχνηλασία του καλού.
Ξέρω ότι άλλοι θα σηκώσουν την ασπίδα σου, μεγαλύτερο τρόπαιο δεν χρειάζεται. Οσο έζησες, έσπειρες καλά καλόν σπόρο, θα σε διαδεχθούν οι ωραίοι, ποιος έπαινος ακριβότερος;


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου