ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Αντώνης Κομανέτσης και τα «υπολείμματα του παρελθόντος»

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΚΡΟΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ 

Πολιτικού μηχανικού

Ποιους υπονοούσε ο κ. Σαμαράς όταν, σχολιάζοντας την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίστηκε ότι «η δημοκρατία δεν φοβάται τις μομφές από τα υπολείμματα του παρελθόντος»;

Τους πολιτικούς της γενιάς που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας και την οδήγησε στην εξαθλίωση ή τους νοσταλγούς του σοσιαλιστικού παρελθόντος; 

Διότι στην πρώτη περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνά ότι ηγείται μιας κυβέρνησης η οποία ήλθε στην κυριολεξία από τα παλιά, φορτωμένη με όλα τα χαρακτηριστικά που μας οδήγησαν στην καταστροφή, αφού απαρτίζεται από πολιτικούς οι οποίοι, με προεξάρχοντα τον ίδιο, διαμορφώθηκαν την περίοδο των πελατειακών σχέσεων, του κομματισμού και του λαϊκισμού.

Μάλιστα ο ίδιος διαδραμάτισε κατά το παρελθόν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας. Συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ως υπουργός Οικονομικών και αργότερα Εξωτερικών, πρωταγωνίστησε στην πτώση της κυβέρνησης της Ν.Δ. με αφορμή το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, οδηγώντας τη χώρα σε εκλογές. Δημιούργησε το κόμμα της Πολιτικής Ανοιξης το οποίο ύστερα από σύντομη πορεία απαξιώθηκε οδηγώντας τον ίδιο στην πολιτική εφεδρεία.

Ως ένα από τα αξιοπερίεργα της νεότερης πολιτικής ιστορίας του τόπου θα μείνει η ανάδειξή του στην προεδρία της Ν.Δ. από τη βάση του κόμματος, η οποία λησμόνησε ότι ήταν αυτός που ανέτρεψε την κυβέρνηση Μητσοτάκη ανοίγοντας το δρόμο στο ΠΑΣΟΚ για άλλη μία δεκαετία στην εξουσία. Μάλιστα η συμβολή του ως ΥΠΕΞ στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της κρίσιμης περιόδου 1991-93 ήταν εξίσου σημαντική, σε σημείο ώστε να καθορίζει και σήμερα αρνητικά τις σχέσεις της χώρας με τους γείτονες.

Είναι ο ίδιος πολιτικός που τα Χριστούγεννα του 1989 χρησιμοποίησε τη θρησκεία ως πολιτικό μέσον για να ενεργοποιήσει την «ελληνική χριστιανική μειονότητα» της Αλβανίας στην προσπάθεια αποσταθεροποίησης του καθεστώτος Αλία, το οποίο ήδη κατέρρεε, προκειμένου να φανεί αρεστός στις ΗΠΑ. Προέβη ακολούθως και σε άλλες ενέργειες αξιοποιώντας τη θρησκευτική διαφορετικότητα των ομογενών της Βορείου Ηπείρου για την επίτευξη του στόχου. 

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; 

 Μειώθηκε πληθυσμιακά η μειονότητα της Β. Ηπείρου, αποδυναμώθηκαν σε μεγάλο βαθμό τα εθνικά μας ερείσματα εκεί και η φυγή των ομογενών μας προς την Ελλάδα συμπαρέσυρε πλήθος Αλβανών καθιστώντας το βίο αβίωτο σε μεγάλες περιοχές της χώρας. 

Διότι όταν αντί του ορθολογισμού αναμειγνύεται η πολιτική με τη μεταφυσική, τα αποτελέσματα είναι οδυνηρά. 

Ποιοι λοιπόν αποτελούν «τα υπολείμματα του παρελθόντος»; 

Προσυπέγραψε ως ΥΠΕΞ τον Δεκέμβρη του '91 τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με πρόσχημα την υπόσχεση του Γερμανού Γκένσερ για τη μη ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων, τα οποία ύστερα από λίγο καιρό αναγνωρίστηκαν, παραβλέποντας ότι η Γιουγκοσλαβία, το ισχυρότερο κράτος των Βαλκανίων, αποτελούσε ως σύμμαχος χώρα τη μεγαλύτερη εγγύηση έναντι της επεκτατικής πολιτικής της Αγκυρας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι δέκα χρόνια μετά ο Θ. Κουλουμπής, ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, σχολίαζε: 

«Αν ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ήταν υπουργός Εξωτερικών το 1991-92, αντί του Αντώνη Σαμαρά, η ενοχλητική αυτή υπόθεση που ταλαιπώρησε και ταλαιπωρεί την Ελλάδα, θα είχε κλείσει με ένα σύνθετο όνομα όπως Σλαβομακεδονία ή Νέα Μακεδονία».  

Πώς μπορούμε λοιπόν να εναποθέσουμε τις προσδοκίες για «το άλμα προς τα εμπρός» της χώρας στον κ. Σαμαρά;

Αν βέβαια ο κ. Σαμαράς με τη δήλωσή του υπονοεί ως «υπολείμματα του παρελθόντος» τους νοσταλγούς του σοσιαλιστικού παρελθόντος, τότε η αναφορά του αυτή, ιδιαίτερα στις συνθήκες της κρίσης, είναι εντελώς άστοχη.

Διότι τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού, παρά τα όσα τους καταλογίζονται, είχαν όλα αυτά που λείπουν σήμερα από τον Ελληνα: εξασφαλισμένη εργασία και στέγη διά βίου, δωρεάν παιδεία και υγεία, βέβαιη αποκατάσταση των παιδιών, ελεύθερο χρόνο για ενασχόληση με τέχνες, γράμματα και αθλητισμό και προ πάντων απουσία άγχους για το μέλλον. 

Δίκαια τους προσάπτεται το έλλειμμα της δημοκρατίας λόγω της μονοκομματικής διακυβέρνησής τους, πιστεύει όμως κανείς ότι η δημοκρατία βασιλεύει στη χώρα μας; Και πριν από την κρίση ήταν απαξιωμένη, παγιδευμένη στη μέγκενη του δικομματισμού με τις πελατειακές σχέσεις, την αναξιοκρατία και τον κομματισμό, αλλά σήμερα είναι ανύπαρκτη.

Πώς μπορεί να χαρακτηρισθεί το πολίτευμα μιας χώρας όταν τα πάντα, ακόμη και τα αυτονόητα, υπαγορεύονται έξωθεν προσδίδοντας στην κυβέρνηση ρόλο διακοσμητικού στοιχείου; 

Ποιοι λοιπόν αποτελούν τα «υπολείμματα του παρελθόντος»;