ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ
Η Άγκυρα προβάλει διαρκώς τα προβλήματα της Μουσουλμανικής Μειονότητας
της Θράκης και ζητά την επίλυση τους. Ταυτόχρονα επικαλείται και την
αρχή της αμοιβαιότητας που διέπει τις σχέσεις των δυο χωρών.
Την
καλύτερη ίσως απάντηση για την αμοιβαιότητα στα ζητήματα της παιδείας
μας την δίνει ο Ahmet Saymadi σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην
Ιστοσελίδα Bianet στις 24 Σεπτεμβρίου 2013 με τίτλο «Τούρκος
υποδιευθυντής».
Ο κ. Saymadi γράφει:
«Μπήκαμε στα στενά δρομάκια δίπλα από το Πατριαρχείο και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε. Ανεβήκαμε μια αρκετά μεγάλη σκάλα ανάμεσα σε πρασινάδες. Όταν φθάσαμε στην κορυφή της σκάλας το είδαμε μπροστά μας. Μπήκαμε μέσα από τη σιδερένια πόρτα. Μοιάζαμε να ζούμε μια σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου.
Στη μέση του καταπράσινου κήπου με το πέτρινο δάπεδο δέσποζε ένα κτήριο. Εξωτερικά διατηρημένο κι εσωτερικά ερείπιο. Αυτό το τριώροφο κτήριο που έχει θέα τον Κεράτιο είναι σχολείο. Ένα σχολείο που έκλεισε το 1988 γιατί δεν είχε καμία μαθήτρια. Είναι το ελληνικό Λύκειο Ιωακείμιο Παρθεναγωγείο.
Το σχολείο φιλοξενούσε μια έκθεση στα πλαίσια των εκδηλώσεων της Biennale. Με αφορμή την έκθεση ενημερώθηκα για το σχολείο. Λόγω της έκθεσης είχαν τοποθετηθεί αγάλματα μέσα στις τάξεις. Αλλά τα αγάλματα δεν προσέλκυαν το ενδιαφέρον.
Μπήκα στο κτήριο. Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν η επιγραφή «Η πιο αληθινή γνώση στη ζωή είναι η επιστημονική» (Γνωστή ρήση που αποδίδεται στον Κεμάλ) Στο ισόγειο βρίσκεται η αίθουσα των καθηγητών, η Γραμματεία, η αίθουσα φυσικών επιστημών, μια τάξη και ένα δωμάτιο για τον επιστάτη. Σε ένα ερμάριο στην αίθουσα των καθηγητών έγραφε Συνταγματάρχης πυροβολικού ε.α. Nejdet Pakyuz. Ο Στρατός μας ξέρει και να διδάσκει….
Στην αίθουσα φυσικών επιστημών ακουγόταν η φωνή ενός κοριτσιού. Πάνω σε ένα θρανίο στεκόταν ανοιχτό ένα βιβλίο με ένα κορίτσι με κόκκινο σκούφο. Από το μεγάφωνο που βρισκόταν στη γωνιά της αίθουσας ακουγόταν η φωνή ενός κοριτσιού που διάβαζε το βιβλίο. Μπορεί να σχολίαζε κανείς την εικόνα αυτή σαν σκηνή από ταινία τρόμου.
Η πραγματική όμως σκηνή τρόμου βρισκόταν στην πόρτα της αίθουσας που ήταν ακριβώς απέναντι από τη σκάλα του πάνω ορόφου. Προκαλούσε ρίγη ανατριχίλας: «Τούρκος υποδιευθυντής».
Μπορεί το σχολείο να ήταν ελληνικό αλλά η πινακίδα έδειχνε ποιος ήταν ο πραγματικός ιδιοκτήτης του σχολείου. Στο γραφείο του Τούρκου υποδιευθυντή υπήρχε ένα πανό με τα ονόματα των καθηγητών. Πάνω πάνω το όνομα του Τούρκου υποδιευθυντή, από κάτω τα ονόματα των καθηγητών τουρκικής γλώσσας, Συνολικά έξι. Ο ένας Συνταγματάρχης. Το αρχαιότερο σχέδιο της Δημοκρατίας: «Ένα τουρκικό σχολείο παντού, ένας συνταγματάρχης σε κάθε σχολείο». Άλλωστε οι στρατώνες μας δεν είναι σχολεία; Στα σχολεία μπορεί να υπάρχει στρατώνας. Και έτσι είναι!
Στο κάτω μέρος του πίνακα των καθηγητών υπήρχαν τα ονόματα των μετακλητών δασκάλων: Χρήστος Αγγέλης και φυσικομαθηματικός Φωτούλα Αργυροπούλου.
Σε ένα ελληνικό σχολείο αυτοί που έπρεπε να βρίσκονται στις κατώτερες θέσεις ήταν οι Έλληνες καθηγητές! Ο καθηγητής Εθνικής Ασφάλειας είναι ιεραρχικά ανώτερος. Στο κάτω κάτω είναι συνταγματάρχης! Πρώτα η εθνική ασφάλεια και μετά τα μαθηματικά….
Στο σημείο αυτό πρέπει να διορθώσουμε την επιγραφή της εισόδου «Η αληθινή γνώση στη ζωή είναι η διαιώνιση του τουρκικού κράτους».
Τα θρανία βρίσκονται στις θέσεις τους στις αίθουσες του επάνω ορόφου. Από τα μεγάφωνα που είχαν τοποθετηθεί στις γωνιές τους ακούγονταν φωνές παιδιών και διδασκαλίες καθηγητών.
Στην πραγματικότητα κανείς δεν εγκατέλειψε αυτά τα εγκαταλελειμμένα σχολεία. Από αυτά που αναγράφονται πάνω και κάτω στα θρανία αποκαλύπτεται ότι όσοι κάθισαν σε αυτά τα αγαπούσαν πολύ. Ακροστιχίδες, ονόματα γραμμένα μέσα σε καρδιές, ονόματα ομάδων, λόγια αγάπης και αποχωρισμού…
Αυτά τα θρανία δεν άδειασαν ξαφνικά. Οι Έλληνες που γέμιζαν τα θρανία εξαναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν. Με τους νόμους της Ανταλλαγής έγιναν πρόσφυγες. Οι Έλληνες μαζί με τους Έλληνες και οι Τούρκοι μαζί με τους Τούρκους. Γιατί να ζουν μαζί! Σύμφωνα με την αντίληψη του κράτους η κοινή συμβίωση θα επιτραπεί μόνο υπό τον όρο της αφομοίωσης του ενός από τον άλλον.
Όσοι δεν διώχθηκαν με την Ανταλλαγή, εξορίστηκαν με το Βαρλίκι (Φόρο περιουσίας), το πογκρόμ της 6ης-7ηςΣεπτεμβρίου και τις Απελάσεις του 1964. Όλα αυτά έγιναν μπροστά στα μάτια μας. Οι άνθρωποι αυτοί εξαναγκάστηκαν να φύγουν από την χιλιόχρονη πατρίδα τους. Η ύπαρξή τους απλουστεύτηκε στην πρόταση «οι Ρωμιοί φίλοι μου».
Υπάρχουν κάποιοι που έμειναν σε πείσμα όλων;
Ο κ. Saymadi γράφει:
«Μπήκαμε στα στενά δρομάκια δίπλα από το Πατριαρχείο και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε. Ανεβήκαμε μια αρκετά μεγάλη σκάλα ανάμεσα σε πρασινάδες. Όταν φθάσαμε στην κορυφή της σκάλας το είδαμε μπροστά μας. Μπήκαμε μέσα από τη σιδερένια πόρτα. Μοιάζαμε να ζούμε μια σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου.
Στη μέση του καταπράσινου κήπου με το πέτρινο δάπεδο δέσποζε ένα κτήριο. Εξωτερικά διατηρημένο κι εσωτερικά ερείπιο. Αυτό το τριώροφο κτήριο που έχει θέα τον Κεράτιο είναι σχολείο. Ένα σχολείο που έκλεισε το 1988 γιατί δεν είχε καμία μαθήτρια. Είναι το ελληνικό Λύκειο Ιωακείμιο Παρθεναγωγείο.
Το σχολείο φιλοξενούσε μια έκθεση στα πλαίσια των εκδηλώσεων της Biennale. Με αφορμή την έκθεση ενημερώθηκα για το σχολείο. Λόγω της έκθεσης είχαν τοποθετηθεί αγάλματα μέσα στις τάξεις. Αλλά τα αγάλματα δεν προσέλκυαν το ενδιαφέρον.
Μπήκα στο κτήριο. Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν η επιγραφή «Η πιο αληθινή γνώση στη ζωή είναι η επιστημονική» (Γνωστή ρήση που αποδίδεται στον Κεμάλ) Στο ισόγειο βρίσκεται η αίθουσα των καθηγητών, η Γραμματεία, η αίθουσα φυσικών επιστημών, μια τάξη και ένα δωμάτιο για τον επιστάτη. Σε ένα ερμάριο στην αίθουσα των καθηγητών έγραφε Συνταγματάρχης πυροβολικού ε.α. Nejdet Pakyuz. Ο Στρατός μας ξέρει και να διδάσκει….
Στην αίθουσα φυσικών επιστημών ακουγόταν η φωνή ενός κοριτσιού. Πάνω σε ένα θρανίο στεκόταν ανοιχτό ένα βιβλίο με ένα κορίτσι με κόκκινο σκούφο. Από το μεγάφωνο που βρισκόταν στη γωνιά της αίθουσας ακουγόταν η φωνή ενός κοριτσιού που διάβαζε το βιβλίο. Μπορεί να σχολίαζε κανείς την εικόνα αυτή σαν σκηνή από ταινία τρόμου.
Η πραγματική όμως σκηνή τρόμου βρισκόταν στην πόρτα της αίθουσας που ήταν ακριβώς απέναντι από τη σκάλα του πάνω ορόφου. Προκαλούσε ρίγη ανατριχίλας: «Τούρκος υποδιευθυντής».
Μπορεί το σχολείο να ήταν ελληνικό αλλά η πινακίδα έδειχνε ποιος ήταν ο πραγματικός ιδιοκτήτης του σχολείου. Στο γραφείο του Τούρκου υποδιευθυντή υπήρχε ένα πανό με τα ονόματα των καθηγητών. Πάνω πάνω το όνομα του Τούρκου υποδιευθυντή, από κάτω τα ονόματα των καθηγητών τουρκικής γλώσσας, Συνολικά έξι. Ο ένας Συνταγματάρχης. Το αρχαιότερο σχέδιο της Δημοκρατίας: «Ένα τουρκικό σχολείο παντού, ένας συνταγματάρχης σε κάθε σχολείο». Άλλωστε οι στρατώνες μας δεν είναι σχολεία; Στα σχολεία μπορεί να υπάρχει στρατώνας. Και έτσι είναι!
Στο κάτω μέρος του πίνακα των καθηγητών υπήρχαν τα ονόματα των μετακλητών δασκάλων: Χρήστος Αγγέλης και φυσικομαθηματικός Φωτούλα Αργυροπούλου.
Σε ένα ελληνικό σχολείο αυτοί που έπρεπε να βρίσκονται στις κατώτερες θέσεις ήταν οι Έλληνες καθηγητές! Ο καθηγητής Εθνικής Ασφάλειας είναι ιεραρχικά ανώτερος. Στο κάτω κάτω είναι συνταγματάρχης! Πρώτα η εθνική ασφάλεια και μετά τα μαθηματικά….
Στο σημείο αυτό πρέπει να διορθώσουμε την επιγραφή της εισόδου «Η αληθινή γνώση στη ζωή είναι η διαιώνιση του τουρκικού κράτους».
Τα θρανία βρίσκονται στις θέσεις τους στις αίθουσες του επάνω ορόφου. Από τα μεγάφωνα που είχαν τοποθετηθεί στις γωνιές τους ακούγονταν φωνές παιδιών και διδασκαλίες καθηγητών.
Στην πραγματικότητα κανείς δεν εγκατέλειψε αυτά τα εγκαταλελειμμένα σχολεία. Από αυτά που αναγράφονται πάνω και κάτω στα θρανία αποκαλύπτεται ότι όσοι κάθισαν σε αυτά τα αγαπούσαν πολύ. Ακροστιχίδες, ονόματα γραμμένα μέσα σε καρδιές, ονόματα ομάδων, λόγια αγάπης και αποχωρισμού…
Αυτά τα θρανία δεν άδειασαν ξαφνικά. Οι Έλληνες που γέμιζαν τα θρανία εξαναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν. Με τους νόμους της Ανταλλαγής έγιναν πρόσφυγες. Οι Έλληνες μαζί με τους Έλληνες και οι Τούρκοι μαζί με τους Τούρκους. Γιατί να ζουν μαζί! Σύμφωνα με την αντίληψη του κράτους η κοινή συμβίωση θα επιτραπεί μόνο υπό τον όρο της αφομοίωσης του ενός από τον άλλον.
Όσοι δεν διώχθηκαν με την Ανταλλαγή, εξορίστηκαν με το Βαρλίκι (Φόρο περιουσίας), το πογκρόμ της 6ης-7ηςΣεπτεμβρίου και τις Απελάσεις του 1964. Όλα αυτά έγιναν μπροστά στα μάτια μας. Οι άνθρωποι αυτοί εξαναγκάστηκαν να φύγουν από την χιλιόχρονη πατρίδα τους. Η ύπαρξή τους απλουστεύτηκε στην πρόταση «οι Ρωμιοί φίλοι μου».
Υπάρχουν κάποιοι που έμειναν σε πείσμα όλων;
Ναι.
Ο Μιχάλης Βασιλειάδης προσπαθεί να βγάζει μόνος του μια ελληνική εφημερίδα, ορισμένα ελληνικά σχολεία προσπαθούν να παραμείνουν ανοιχτά με 8-10 μαθητές. Μερικοί Ρωμιοί ήταν συμπαραστάτες μας στην αντίσταση του Πάρκου Γκεζί. Καλά που πεισμάτωσαν !»
Ανάγλυφη η αλήθεια. Ας την μάθουν λοιπόν όλοι και κυρίως αυτοί οι «σοφοί» που διαπραγματεύονται για τις σχέσεις των δυο χωρών…
Ο Μιχάλης Βασιλειάδης προσπαθεί να βγάζει μόνος του μια ελληνική εφημερίδα, ορισμένα ελληνικά σχολεία προσπαθούν να παραμείνουν ανοιχτά με 8-10 μαθητές. Μερικοί Ρωμιοί ήταν συμπαραστάτες μας στην αντίσταση του Πάρκου Γκεζί. Καλά που πεισμάτωσαν !»
Ανάγλυφη η αλήθεια. Ας την μάθουν λοιπόν όλοι και κυρίως αυτοί οι «σοφοί» που διαπραγματεύονται για τις σχέσεις των δυο χωρών…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου