Μια... τροπολογία χωρίζει το σύστημα των ληξιαρχείων της χώρας από
την ψηφιακή εποχή. Ετσι, ενώ όλα τα ληξιαρχεία εφαρμόζουν από τις 8
Μαΐου το σύστημα «Αριάδνη», πληροφοριακό σύστημα ληξιαρχικών πράξεων,
και όλοι οι δήμοι -εκτός του Πειραιά που βρίσκεται στη διαδικασία και
της Κάσου που δεν διαθέτει προσωπικό- εντάχθηκαν στο Εθνικό Δημοτολόγιο,
οι ληξιαρχικές πράξεις συνεχίζουν να αποστέλλονται από τη μία υπηρεσία
στην άλλη... ταχυδρομικώς.
Ο νόμος με βάση τον οποίο λειτουργούν τα
ληξιαρχεία έχει συνταχθεί πριν από 37 χρόνια και βέβαια δεν προέβλεπε
ότι τα αντίτυπα ληξιαρχικών πράξεων θα μπορούν να εκτυπώνονται από
υπολογιστές, οπότε... δεν τα αναγνωρίζει ως έγκυρα.
Αφού χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να τεθεί σε λειτουργία το πληροφοριακό
σύστημα ληξιαρχικών πράξεων και να ενταχθούν στο Εθνικό Δημοτολόγιο όλοι
οι δήμοι της χώρας (έργο που είχε ξεκινήσει το 2004), τα δύο συστήματα
μπορούν προς το παρόν να ανταλλάσσουν πληροφορίες μόνον δι’
αλληλογραφίας. Σαν να αντιγράφεις όσα βλέπεις στην οθόνη του υπολογιστή
σου στο χαρτί και μετά να στέλνεις... γράμμα με το συμβατικό
ταχυδρομείο.
«Η νομοθεσία έχει κενά αλλά, είμαστε υποχρεωμένοι να την
ακολουθούμε» τονίζει πολύπειρος υπάλληλος ληξιαρχείου που είναι
επιφορτισμένος με την αποστολή της «αλληλογραφίας». Ο νόμος του 1976
δεν καλύπτει και πολλές άλλες από τις νέες ανάγκες που έχουν προκύψει
όσον αφορά την καταγραφή της κίνησης του πληθυσμού (γεννήσεις, γάμοι,
διαζύγια).
«Ο νόμος πρέπει να αλλάξει σε πολλά σημεία προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι νέες συνθήκες που ισχύουν στη σημερινή κοινωνία» επισημαίνει ληξίαρχος δήμου με μεγάλο πληθυσμό Ρομά και προτιμά την ανωνυμία καθώς «μετά από την υπόθεση με τη “Μαρία” όλοι κατηγορούν τα ληξιαρχεία». Οπως επισημαίνει, «στους καταυλισμούς υπάρχουν άτομα που έχουν φτάσει 20-30 χρόνων και δεν έχουν χαρτιά, δεν έχουν δηλωθεί ποτέ. Είναι σαν να μην υπάρχουν. Ερχονται λοιπόν μια μέρα στο ληξιαρχείο με δύο ανθρώπους και λένε αυτοί είναι οι γονείς μου. Εμείς πώς να ελέγξουμε αν λένε την αλήθεια;».
Σε δήμο της Αττικής όπου οι οικιακές βοηθοί είναι συνηθισμένο φαινόμενο ο
ληξίαρχος τονίζει: «Δεν μπορώ να γίνω ντετέκτιβ, ούτε αστυνομικός.
Ακολουθώ τον νόμο. Αν για παράδειγμα σε ένα νοσοκομείο της Λαμίας
πηγαίνουν να γεννήσουν δεκάδες γυναίκες από τη Βουλγαρία, το ληξιαρχείο
της περιοχής που καταγράφει τις γεννήσεις δεν φέρει ευθύνη».
«Παιδιά» που παρακαλούν στο ληξιαρχείο να μην εκδοθεί άδεια γάμου για
τον υπερήλικα που αποφάσισε να ξαναφτιάξει τη ζωή του με την αλλοδαπή
κυρία που τον φροντίζει δεν έχουν πρακτικά καμία πιθανότητα να
σταματήσουν το... μοιραίο.
«Οποιος περνάει από εδώ εμείς του βγάζουμε άδεια γάμου» λέει
χαρακτηριστικά ο ίδιος. «Αν κάποιος αλλοδαπός/ή που έχει τρίμηνη βίζα
μας ζητήσει να βγάλει άδεια γάμου για να παντρευτεί με Ελληνα/ίδα εμείς
είμαστε υποχρεωμένοι να την εκδώσουμε. Το μόνο που κάνουμε είναι να
κοιτάμε προσεκτικά τις ημερομηνίες στις σφραγίδες του διαβατηρίου για να
μην έχει λήξει η βίζα και βρούμε τον μπελά μας. Η νομοθεσία ορίζει για
κάποιες εθνικότητες ότι για να παντρευτείς στην Ελλάδα μπορείς να
βγάλεις άδεια στην Ελλάδα. Τώρα αν αυτοί οι γάμοι είναι λευκοί ή όχι,
εμείς δεν μπορούμε να το ξέρουμε».
Υπάλληλος ληξιαρχείου εξηγεί ότι «συχνά ζητούν άδεια γάμου άνθρωποι που
είναι ήδη παντρεμένοι. Αν δεν έχει ενημερωθεί η οικογενειακή μερίδα τους
-και αυτό συμβαίνει συχνά ειδικά για κάποιους που έχουν παντρευτεί στο
εξωτερικό- δεν μπορείς να διαπιστώσεις ότι είναι δίγαμοι. Κάποιοι άλλοι
πάλι ζητούν να μην αποκαλύψουμε στη νέα σύζυγο ότι υπάρχει προηγούμενη
οικογένεια».
Οι νέες συνθήκες φέρνουν νέα προβλήματα. Παράδειγμα:
Στο Ρέθυμνο τα
τελευταία χρόνια κατοικούν πολλοί Ινδοί οι οποίοι εργάζονται σε
εργοστάσια της περιοχής, όταν όμως αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια
προκύπτει πρόβλημα με τον τρόπο καταγραφής του παιδιού. Υπάλληλος του
δήμου εξηγεί ότι οι Ινδοί καταγράφονται με το μικρό τους όνομα
μόνο, το οποίο συνοδεύεται από τη λέξη Σινκ που σημαίνει αγόρι ή Καούρ
που σημαίνει κορίτσι. «Ερχεται λοιπόν ο πατέρας που έχει κάνει κορίτσι
και μας ζητά να γράψουμε Χ (το όνομα του κοριτσιού) Καούρ. Εμείς όμως
δεν μπορούμε γιατί τα παιδιά παίρνουν το όνομα του πατέρα εφόσον δεν
υπάρχει διαφορετική δήλωση πριν από το γάμο. Επιμένουμε λοιπόν ότι το
κορίτσι πρέπει να λέγεται Χ Σινκ». Αντε βγάλε άκρη...
Περισσότεροι οι θάνατοι από τις γεννήσεις Η «μόδα» της τέλεσης γάμων σε ειδυλλιακά-ρομαντικά μέρη και κυρίως νησιά καταγράφεται επίσης στα στοιχεία, καθώς στη Σαντορίνη τους καλοκαιρινούς μήνες παντρεύτηκαν 799 ζευγάρια, στη Μύκονο 68, στη Νάξο 59, στην Πάρο 84, στη Σίφνο 50, στη Σύρο 101, στην Τήνο 56, στην Αμοργό 13, στις Σπέτσες 47, στους Λειψούς 19, ένας γάμος τελέσθηκε στη Γαύδο και 29 στη Μονεμβασιά και 4 στο Πάπιγκο. Φυσικά, οι περισσότερες γεννήσεις καταγράφονται στις περιοχές όπου υπάρχουν μαιευτήρια: 5.832 στον δήμο Αθηναίων, 8.885 στον δήμο Αμαρουσίου, 3.222 στον δήμο Παλαιού Φαλήρου, 2.870 στον δήμο Θεσσαλονίκης, 2.489 στον δήμο Πυλαίας - Χορτιάτη Θεσσαλονίκης, 1.629 στον δήμο Ηρακλείου, 1.527 στον δήμο Λαρισαίων 1.370 στον δήμο Πατρέων και 587 στον δήμο Ρίου
«Σταθερά» περισσότεροι καταγράφονται στη χώρα μας οι θάνατοι από τις
γεννήσεις σύμφωνα με τα συγκεντρωτικά στοιχεία που προκύπτουν από τη
βάση δεδομένων όλων των ληξιαρχείων. Συγκεκριμένα, το τελευταίο εξάμηνο
καταγράφηκαν 47.448 θάνατοι έναντι 44.653 γεννήσεων. Παράλληλα, από τον
Μάιο έως και το τέλος Οκτωβρίου έγιναν 32.477 γάμοι, ενώ 9.298 ζευγάρια
αποφάσισαν να λύσουν τα «ιερά δεσμά» και πήραν διαζύγιο. Το σύμφωνο
συμβίωσης πάντως δεν είναι τελικά ιδιαίτερα δημοφιλές, αφού μόνο 309
άτομα αποφάσισαν να το υπογράψουν το τελευταίο εξάμηνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου