Toυ ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ
Είχαν κουραστεί τα μάτια μας, βούλωσαν τα αυτιά μας. Διαβάζοντας -
ακούγοντας για το «διακύβευμα». Μιντιακή μόδα ήταν και πέρασε όπως ήρθε.
Κέρδος;
Μάθαμε ακόμη μια άγνωστη λέξη. Αντιθέτως, οι «κύκλοι»
παραμένουν αλώβητοι, διοχετεύοντας κατά ριπάς πληροφορίες και «σκέψεις»
διαλογιζομένων: «Σύμφωνα με κύκλους που πρόσκεινται στον/στην...».
Αλλά ποιος έχει κέφι να επιλύει γρίφους; Και κυρίως πόσοι εμπιστεύονται τους «κύκλους» και τους επικοινωνιακούς διαύλους τους;
Η Πυθία πριν χρησμοδοτήσει πλενόταν. Σημαντικό· ακόμη και σήμερα,
καθόλου αυτονόητη συνήθεια, όχι μόνον για μάντεις. Κατόπιν μασούσε φύλλα
δάφνης (το πλήρες τελετουργικό έχει πολλές εκδοχές). Η ουσία είναι ότι
εκστασιαζόταν. «Ηξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω». Η διαχρονικά
εκπληκτική συμπύκνωση του διφορούμενου και των υπεκφυγών μόνο ελληνικής
προέλευσης μπορούσε να είναι. Παλικάρι μου, είτε ζήσεις είτε πεθάνεις
στη μάχη, η Πυθία δεν λαθεύει. Το σημείο στίξης (το καθοριστικό κόμμα,
τη λεπτή κόκκινη γραμμή) η θεόπνευστη το άφηνε στην κρίση ή τη διαίσθηση
του άμεσα ενδιαφερομένου.Τεράστια πολιτικάντισσα.
Τριάμισι χρόνια συνεχών χρησμών είναι πολλά. Αβάσταχτα. Οι οικονομολόγοι
όλου του κόσμου έσκυψαν πάνω μας καταθέτοντας το σπέρμα του λόγου τους.
Δεν μασούν φύλλα δάφνης. Τι να πρωτοθυμηθείς;
Να μερικές σταγόνες στον
ωκεανό:
Ο πολύς Πολ Κρούγκμαν μάντευε ότι «οι Ελληνες δεν θα μείνουν
πάνω από δύο χρόνια στο ευρώ», μαζί με αυτό, βέβαιος ότι «η λιτότητα
στην Ελλάδα είναι ένα ανήθικο πείραμα».
Ο ακόμη πιο πολύς Νουριέλ
Ρουμπινί, που μας είχε ξεγράψει εξαρχής, εξηγούσε μετά γιατί έπεσε έξω
στις προβλέψεις του, μπερδεύοντας το κουβάρι.
Ο επίσης κορυφαίος
οικονομολόγος Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, αγωνιώντας εάν η χώρα μας θα τα βγάλει
πέρα, διαπίστωνε ότι πολλοί Ευρωπαίοι πολιτικοί «δεν έχουν
συνειδητοποιήσει τι πραγματικά συμβαίνει στην περιφέρεια της ηπείρου»,
ενώ ο Κένεθ Ρογκόφ εκτίμησε ότι ένα γενναίο «κούρεμα» μας χρειάζεται.
Να’ ναι καλά ο Τζέφρι Σακς, που διαπιστώνει ότι –δόξα τω Θεώ να λέμε–
επιτέλους, πιάσαμε πάτο.
Ο τέως πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ
Γιουνκέρ είχε εγκαίρως δηλώσει ότι οι εκτιμήσεις της Κομισιόν για την
Ελλάδα ήταν εκτός πραγματικότητος, βασίστηκαν σε αβάσιμες προβλέψεις.
Και κάθε φορά που φτερνιζόταν ο Σόιμπλε, μια ολόκληρη χώρα ανέβαζε
πυρετό.
«Σφήνα» στους τεχνοκράτες υπήρξε η προ διετίας λυρική παρέμβαση του
επίσης νομπελίστα, Γερμανού λογοτέχνη Γκίντερ Γκρας. Με το ποίημά του
«Της Ευρώπης ντροπή» έθετε τους εταίρους ενώπιον των ιστορικών και
πνευματικών υποχρεώσεών τους έναντι ημών των φαλιρισμένων. Τότε
(ανεπιβεβαίωτες) πληροφορίες ήθελαν τους εκπροσώπους της τρόικας να
βουρκώνουν διαβάζοντάς το. Ξεπέρασαν αμέσως τη συναισθηματική έκσταση
και συνέχισαν να μιλούν χωρίς ήξεις-αφήξεις. Αγνωστη γλώσσα τότε για
τους εγχώριους συνομιλητές τους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου