Ο εχθρός του εχθρού σου είναι φίλος. Σε πρώτη ανάγνωση και με βάση
το κυνικό μεν, διαχρονικό δε αξίωμα στις διεθνείς σχέσεις, θα ήταν προς
το συμφέρον της Ελλάδας η συριακή κρίση να θίξει ζωτικά συμφέροντα της
Τουρκίας. Τουλάχιστον η κουρδική απειλή θα αποδυνάμωνε σε κάποιον βαθμό
την τουρκική απειλή έναντι της Ελλάδας...
Ομως στην περίπτωση της Συρίας τα πράγματα είναι πολύ πιο
περίπλοκα. Ενα συριακό Κουρδιστάν σε συνδυασμό με ένα ιρακινό Κουρδιστάν
έχει τη δυναμική να αποσταθεροποιήσει πλήρως την Τουρκία και τον ίδιο
τον Ταγίπ Ερντογάν, αν όχι να προκαλέσει το πολιτικό του τέλος. Η
Ιστορία έχει δείξει ότι η εσωτερική κρίση και η αστάθεια στην Τουρκία
ποτέ δεν λειτούργησε υπέρ της Ελλάδας.
Επιπλέον, η Συρία δεν είναι Ιράκ ούτε Αφγανιστάν. Οχι μόνο επειδή τα
χημικά όπλα του Ασαντ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον
οποιασδήποτε γειτονικής χώρας σε περίπτωση έναρξης εχθροπραξιών. Αλλά
επειδή το γεωστρατηγικό παιχνίδι έχει πολλούς και ισχυρούς παίκτες και
άλλους τόσους υποψήφιους «προστάτες». Συνεπώς, είναι ακόμη νωρίς για να
προβλέψει κανείς με ασφάλεια πώς θα μοιραστούν τα κομμάτια της χώρας στη
μετά Ασαντ εποχή.
Οι ανακατατάξεις θα είναι πολλές και ραγδαίες. Στο μεταξύ, θα ήταν προς το συμφέρον της Αθήνας να δει τον Ερντογάν να λύνει το Κουρδικό εντός της χώρας του και όχι με στρατιωτικά μέσα. Ως κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση εκτιμάται εξάλλου το άνοιγμα του τούρκου Πρωθυπουργού προς τους Κούρδους.
Οπως και να 'χει, οι εξελίξεις δεν δικαιώνουν την πολιτική της
Αγκυρας. Η Τουρκία υποστήριξε σχεδόν με φανατισμό την αλλαγή καθεστώτος
στη Συρία και τώρα κινδυνεύει να βρεθεί χαμένη από την επένδυσή της. Οσο
για το περίφημο δόγμα περί «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες,
σήμερα μοιάζει με κακό αστείο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου