"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Προσωποκράτηση τέλος, μετά 175 χρόνια

Kαταργείται οριστικά ύστερα από 175 ολόκληρα χρόνια εφαρμογής του το επαχθές μέτρο της προσωποκράτησης για χρέη προς το Δημόσιο, με απόφαση του Aνωτάτου Eιδικού Δικαστηρίου (AEΔ). Eρμηνεύοντας αυθεντικά το Σύνταγμα, το AEΔ έκρινε αντισυνταγματική την προσωποκράτηση ως αναγκαστικό μέσο για την είσπραξη βεβαιωμένων χρεών προς το Δημόσιο, γιατί παραβιάζει τις συνταγματικές διατάξεις που κατοχυρώνουν τον σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου, πυρήνας της οποίας είναι η προσωπική ελευθερία, που είναι απαραβίαστη.

H πολιτεία δεν μπορεί να επαναφέρει το μέτρο με νέο νόμο, ούτε με διαφορετικό μανδύα αφού δεσμεύεται από την κρίση του AEΔ ότι η προσωποκράτηση είναι αντίθετη στο Σύνταγμα. Eτσι τερματίζεται οριστικά το ισχύον καθεστώς με βάση το οποίο ο διευθυντής μιας ΔOY μπορούσε να απαγγείλει κατευθείαν (χωρίς δικαστικές εγγυήσεις και δικαστικό έλεγχο) την κράτηση ενός οφειλέτη, μέχρι να ξεπληρώσει την οφειλή προς το Δημόσιο. H κράτηση για χρέη θα μπορεί πλέον να γίνεται όχι στο ξεκίνημα βεβαίωσης της οφειλής (όπως γίνεται σήμερα) αλλά μόνο εφόσον ο οφειλέτης καταδικαστεί από ποινικό δικαστήριο σε μη εξαγοράσιμη ποινή, την οποία πρέπει να εκτίσει.

H προσωποκράτηση για είσπραξη δημοσίων εσόδων θεσπίστηκε στις 7-2-1835 με Bασιλικό Διάταγμα και αναμορφώθηκε με νομοθετήματα του 1871, του 1930 και από το 1974 εντάχθηκε στον KEΔE (Kώδικα Eίσπραξης Δημοσίων Eσόδων).

Συνταγματικότητα
Mε τη θέσπιση του Συντάγματος το 1975 αμφισβητήθηκε κατ’ επανάληψη η συνταγματικότητά της, την οποία υπερασπίστηκε σταθερά ο Aρειος Πάγος ενώ το πρώτο ουσιαστικό ρήγμα επέφερε προ διετίας η Oλομέλεια του ΣτE, με συνέπεια να οδηγηθεί η υπόθεση στο AEΔ, λόγω της σύγκρουσης των ανωτάτων δικαστηρίων. Σημειώνεται ότι με άλλη απόφαση της Oλομέλειας του ΣτE είχε ακυρωθεί το μέτρο για χρέη προς το IKA.

Tο AEΔ υιοθετώντας εισήγηση του Συμβούλου Eπικρατείας Iω. Mαντζουράνη τάχθηκε (με ψήφους 8-5) υπέρ της γνώμης της Oλομέλειας του ΣτE, καταργώντας στην πράξη την προσωποκράτηση.

Σύμφωνα με το AEΔ (1/10) το μέτρο απαγορεύεται σε κάθε περίπτωση ως αντίθετο στο Σύνταγμα. H προσωποκράτηση διαφέρει από τα γνήσια μέσα εκτέλεσης (κατάσχεση κ.λπ.) που συνιστούν άμεση επέμβαση του Δημοσίου στην περιουσία του οφειλέτη προς είσπραξη του χρέους, διότι αποτελεί μέτρο καταναγκασμού όχι επί της περιουσίας, αλλά επί του ιδίου του προσώπου του οφειλέτη, προκειμένου να εξαναγκαστεί με κάθε μέσο να καταβάλει το χρέος.

πηγη ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Φώναζε ο υπουργός, αλλά τελικά υπέγραψε

Από τη μια πλευρά φωνάζει για την εθελουσία στον ΟΤΕ που ζημιώνει το ΙΚΑ και δηλώνει ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει άλλες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και πριν αλέκτορα φωνήσαι, υπογράφει την απόφαση για την προτελευταία φουρνιά των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων του 2005.

Ο λόγος για τον υπουργό Εργασίας κ. Ανδρ. Λοβέρδο, ο οποίος φέρεται να υπέγραψε την περίφημη απόφαση για να ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος της εθελουσίας εξόδου του ΟΤΕ. Λέγεται μάλιστα πώς υπέγραψε υπό την ισχυρή πίεση των συνδικαλιστών του ΟΤΕ. Αφού θα το έκανε, γιατί τόση δραματοποίηση;

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Μια πένα (!) της Montblanc προκαλεί θύελλα στην Ινδια !

Οργή έχει προκαλέσει στην Ινδία το λανσάρισμα από την εταιρεία Montblanc της νέας πένας πολυτελείας "Γκάντι" κόστους 24,000 δολαρίων! Ποιος θα φανταζόταν ότι η εικόνα του ασκητικού ηγέτη της Ινδίας, ο οποίος απέρριπτε τον υπερβολικό πλούτο ως ανήθικο, θα κατέληγε να φιγουράρει στη μύτη μιας πολυτελούς πένας, συμβόλου ματαιοδοξίας;

Δικαστήριο της Ινδίας απεφάνθη ότι η εν λόγω πένα, τα αποκαλυπτήρια της οποίας έγιναν τον περασμένο Οκτώβριο για την 140η επέτειο από τη γέννηση του μεγάλου ηγέτη, παραβιάζει νόμο του 1950 που απαγορεύει την παράνομη και απρεπή χρήση ινδικών εμβλημάτων και ονομάτων και κάλεσε τη γερμανική εταιρεία κατασκευής πολυτελούς γραφικής ύλης να σταματήσει την πώλησή της με την αιτιολογία ότι "υποβαθμίζει ό,τι συμβολίζει ο Γκάντι". "Ρεζιλεύει και τον μεγάλο ηγέτη και την Ινδία το να χρησιμοποιείται (ο Γκάντι) ως μοντέλο για αφίσες", σχολίασε ο Ντίτζο Κάπε, ο οποίος συνέταξε την αγωγή εναντίον της Montblanc.

Δημόσια "συγνώμη" για την αναστάτωση που προκάλεσε η πένα ζήτησε από την Ινδία η Montblanc και δεσμεύθηκε να αναστείλει την πώλησή της μέχρι τη διευθέτηση του ζητήματος από τις ινδικές δικαστικές Αρχές. Μάλιστα η εταιρεία υπερασπίστηκε την επιλογή της δηλώνοντας ότι πρόκειται για ένα "γραφικό όργανο το οποίο είναι πολύ αγνό".

πηγη ΕΘΝΟΣ

"Επίγεια σοφία"

"Ποιός είναι πιο ανόητος, το παιδί που φοβάται το σκοτάδι ή ο μεγάλος που φοβάται το φως?"
ΜΟΡΙΣ ΦΡΙΧΙΛ (Αμερικανός ψυχολόγος)


"Υπάρχουν δύο τρόποι να σκορπίζεις φως: να είσαι κερί ή ο καθρέφτης που το αντανακλά"
EDITH WHARTON (Αμερικανίδα συγγραφέας)


"Φώτιση δεν είναι να φαντάζεσαι σχήματα φωτός, αλλά να κάνεις συνειδητό το σκοτάδι"
CARL JUNG (Ελβετός ψυχοκόγος)


"Στην πίστη υπάρχει αρκετό φως για αυτούς που θέλουν να πιστέψουν αλλά και αρκετές σκιές για να τυφλώσουν αυτούς που δεν θέλουν"
BLEZ PASCAL (Γάλλος Φυσικός)

Σαν σήμερα (28/2/ΧΧΧΧ)

1854: Ιδρύεται το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των ΗΠΑ

1904: Ιδρύεται στη Λισαβόνα η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπενφίκα

1935: Ο δρ. Γουάλας Κράδερς εφευρίσκει το νάιλον.

1901: Γεννιέται ο αμερικανός χημικός Λίνους Καρλ Πόλινγκ, αμερικανός χημικός ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ Χημείας το 1954 και Νόμπελ Ειρήνης το 1962. Αυτός και η Μαρία Κιουρί είναι οι μοναδικοί κάτοχοι δύο βραβείων Νόμπελ στην ιστορία του θεσμού.

1942: Γεννιέται ο Μπράιαν Τζόουνς, ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones.

1986: Δολοφονείται ο σουηδός πρωθυπουργός Ούλοφ Πάλμε

Τα δικά σας Νομπέλ πόσο ζυγίζουν;

Άρθρο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Tου Κωστα Λεονταριδη

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον 16χρονο Πάουλ από το Βερολίνο γιατί δεν ξέρει ποιος και από ποια χώρα έγραψε το «Αξιον Εστί». Το ίδιο ισχύει και για τον συνομήλικό του Θανάση από την Αθήνα, o oποίος αγνοεί τον δημιουργό του «Βέρθερου».

Ο Οδυσσέας Ελύτης τιμήθηκε με Νομπέλ Λογοτεχνίας (1979), ο μέγας Γιόχαν Βόλφγκανγκ (φον) Γκαίτε έφυγε από τον γνωστό κόσμο πολύ πριν θεσπιστούν τα βραβεία Νομπέλ. Με μια αφοπλιστική, ημέτερη πατριωτική λογική αυτό δεν μας εμποδίζει να σφυρίξουμε τη λήξη ενός φανταστικού αγώνα: Ελύτης - Γκαίτε: 1-0. Νικήσαμε.

Γι’ αυτό μας ξάφνιασε η δήλωση του προέδρου της Βουλής αναφορικά με την πνευματική υπεροπλία των Ελλήνων έναντι των Γερμανών. Θυμίζω τι είπε ο κ. Φίλ. Πετσάλνικος: «Εμείς τα τελευταία 40 χρόνια πήραμε δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας κι έχουμε στον τομέα της δημιουργίας πολλά πρόσωπα με διεθνή ακτινοβολία, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης κ. ά. Αυτοί (οι Γερμανοί) τι έχουν να επιδείξουν; Μπας κι έβγαλαν κανένα νέο Μπετόβεν και δεν το πήραμε χαμπάρι;»

Αν επεκτείνουμε τον συλλογισμό, θα μπερδευτούμε. Δηλαδή, πριν από το Νομπέλ του Γ. Σεφέρη (1963), που ήμαστε «αβράβευτη» ως χώρα, δεν υπήρχε πνευματική παραγωγή, άξια παγκόσμιας αναγνώρισης; Ο Καβάφης, ο Καζαντζάκης, ο Ρίτσος είναι λιγότερο διαβασμένοι διεθνώς, δεν προσφέρουν αιώνια λάμψη στην Ελλάδα;

Κατ’ επέκτασιν οι π. χ. Κάφκα, Μπόρχες, Μούζιλ είναι ελάσσονες δημιουργοί σε σχέση με άλλους νομπελίστες;

Λεπτομέρεια: μόλις πέρυσι, το εν λόγω βραβείο δόθηκε σε Γερμανίδα, τη Χέρτα Μίλερ, και οι παλαιότερα βραβευθέντες Γκίντερ Γκρας, Χάινριχ Μπελ, Τόμας Μαν κ. ά. ήταν Γερμανοί.

Και για να έχουμε την (εθνική) συνείδησή μας ήσυχη, ας αναρωτηθούμε: πόσοι από εμάς, προσμετρούνται στους λάτρεις της ποίησης των Σεφέρη - Ελύτη, με μοναδικό –συνήθως κακόφωνο– αποδεικτικό στοιχείο ότι τραγουδάμε στίχους τους σε μουσική (κυρίως) Θεοδωράκη; Ωστόσο, όταν νέα παιδιά εκφράζουν άγνοια για το έργο των νομπελιστών μας, παίρνοντας μελαγχολικό ύφος σχολιάζουμε συνοπτικά: τσσσ... τσσσ... τσσσ…

Ηρθε η ώρα να το πάρουμε χαμπάρι. Το κλέος των προγόνων μας δεν αποτελεί συγχωροχάρτι διά πάσαν νόσον και ο «Zorba the Greek» μόνο πιωμένους τουρίστες συνεπαίρνει.

Το φιλότιμό μας -παρόμοια λέξη δεν υπάρχει στο διεθνές λεξικογραφικό ρεπερτόριο- ποδοπατείται αλλά με αυθαίρετες προσθαφαιρέσεις φέρνουμε και τους (όποιους) φίλους μας σε δύσκολη θέση.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Έπαιξαν 109 δισ. δολάρια στη χρεοκοπία της Ελλάδας

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΕΦΑΝΗ

Παιχνίδι δισεκατομμυρίων ευρώ στην πλάτη της ελληνικής οικονομίας έχει στηθεί στις διεθνείς αγορές από μεγάλους τραπεζικούς ομίλους και επενδυτικά funds με σιωπηρό «σύμμαχο» τους οίκους αξιολόγησης. Βασιζόμενοι στη δεινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και την απουσία ουσιαστικής στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, κερδοσκοπικά κεφάλαια αλλά και μεγάλοι επενδυτικοί οίκοι ποντάρουν δισεκατομμύρια ευρώ στο ενδεχόμενο χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας.

Πρόκειται για ένα άνευ προηγουμένου στημένο παιχνίδι, καθώς εις βάρος της Ελλάδας στοιχηματίζουν οι ίδιες εταιρείες που κάλυπταν στο παρελθόν το χρέος της χώρας, όπως για παράδειγμα η Goldman Sachs, όπως προκύπτει και από δημοσιεύματα του ξένου Τύπου. Εγχώριοι τραπεζικοί παράγοντες συνδέουν με αυτό το παιχνίδι και τους οίκους αξιολόγησης καταλογίζοντάς τους ότι σε καίριες στιγμές με τις παρεμβάσεις τους- ανακοινώνοντας αρνητικές προβλέψεις για την πορεία των δημοσιονομικών της χώρας- δίνουν τροφή στην κερδοσκοπία.

Τα ίδια τραπεζικά στελέχη προειδοποιούν ότι η κερδοσκοπική αυτή πρακτική είναι μια ωρολογιακή βόμβα, η οποία απειλεί να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια οικονομία. Άλλωστε οι ίδιες πρακτικές συνέβαλαν στην κατάρρευση της Lehman Βrothers- και νωρίτερα της Βear Stearns- βυθίζοντας το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε μια από τις πιο βα θιές κρίσεις στην ιστορία του.

Πώς παίζεται το παιχνίδι
Το καλοστημένο παιχνίδι της κερδοσκοπίας εις βάρος της Ελλάδας βασίζεται στο κόστος ασφάλισης των ομολόγων και την πιθανότητα χρεοκοπίας της χώρας.

Για κάθε έκδοση ελληνικού ομολόγου, παγκόσμιου βεληνεκούς ασφαλιστικές εταιρείες και τράπεζες ασφαλίζουν την έκδοση για να καλυφθούν σε περίπτωση χρεοκοπίας. Η πρακτική αυτή ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990- ως μέτρο για τη μείωση του επενδυτικού κινδύνου- και πήρε τη σημερινή της μορφή από μια ομάδα στελεχών της JΡ Μorgan το 1997. Όσο πιο επισφαλής είναι μια οικονομία τόσο ακριβότερο είναι το κόστος ασφάλισης. Έτσι, για παράδειγμα, για ελληνικά ομόλογα αξίας 10 εκατ. ευρώ, το κόστος ασφάλισης ανέβηκε στα 400.000 ευρώ τον Φεβρουάριο, από 282.000 ευρώ στις αρχές Ιανουαρίου. Επίσης ενδεικτικό της κατάστασης είναι το γεγονός ότι από τις 100 μονάδες βάσης τον Οκτώβριο του 2008, το κόστος ασφάλισης των ελληνικών ομολόγων έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί, αγγίζοντας τις 400 μονάδες βάσης.

Το κερδοσκοπικό παιχνίδι, όμως, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Από τις αρχές του προηγούμενου Σεπτεμβρίου, μια εταιρεία με το όνομα Μarkit που εδρεύει στο Λονδίνο άρχισε τη διάθεση ενός δείκτη που βασίζεται στο κόστος ασφάλισης των ομολόγων της Ελλάδας και άλλων χωρών της Ευρωζώνης. Επιτρέπει, δηλαδή, στους διεθνείς κερδοσκόπους να ποντάρουν στην πιθανότητα χρεοκοπίας της Ελλάδας, χωρίς οι ίδιοι να έχουν στην κατοχή τους ελληνικά ομόλογα.

Η εταιρεία Μarkit μπορεί να μην είναι γνωστή στο ευρύ κοινό, όμως δεν είναι καθόλου τυχαία. Πίσω της βρίσκονται κολοσσοί του παγκόσμιου χρήματος, όπως η Goldman Sachs, η JΡ Μorgan και 12 άλλες τράπεζες αντίστοιχης εμβέλειας.

Ο τζίρος σ΄ αυτό το κερδοσκοπικό παιχνίδι δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητος: μόνο μέσα στον φετινό Φεβρουάριο, η ζήτηση για συμβόλαια στον συγκεκριμένο δείκτη της Μarkit ξεπέρασε τα 109 δισ. δολάρια (από 52,9 δισ. δολάρια έναν μήνα νωρίτερα), περισσότερο δηλαδή από το ένα τέταρτο του συνολικού χρέους της Ελλάδας!
Όπως αναφέρουν τραπεζικά στελέχη, η ύπαρξη αυτού του δείκτη, σε συνδυασμό με μια σειρά από σκοτεινές κερδοσκοπικές πρακτικές των διεθνών επενδυτικών οίκων, εκτινάσσει το κόστος δανεισμού της Ελλάδος, διογκώνοντας αδικαιολόγητα το ήδη υπάρχον δημοσιονομικό πρόβλημα.

Φαύλος κύκλος
Όπως εξηγούν τραπεζικά στελέχη, οι διεθνείς κερδοσκόποι ποντάρουν στην άνοδο του κόστους ασφάλισης στην ελληνικών ομολόγων, κερδίζοντας από την άνοδο του σχετικού δείκτη. Η εξέλιξη αυτή όμως λειτουργεί αντίστροφα, πιέζοντας το κόστος της ασφάλισης, καθώς δημιουργείται αρνητικό κλίμα για την εκδότρια χώρα. Το υψηλό κόστος ασφάλισης όμως πιέζει με τη σειρά του τους κατόχους των ελληνικών ομολόγων, που αναγκάζονται να πληρώσουν περισσότερα χρήματα ως αντιστάθμιση κινδύνου. Ενδεικτικό είναι ότι επενδυτικοί γίγαντες όπως η Credit Suisse, η UΒS, η Societe Generale, η ΒΝΡ Ρaribas και η Deutsche Βank το τελευταίο διάστημα αγοράζουν μαζικά «ασφάλειες» έναντι στη χρεοκοπία της Ελλάδας, πληρώνοντας ακριβά.

Όσο όμως ανεβαίνει το κόστος αυτό τόσο ανεβαίνουν αντίστοιχα τα spreads και πέφτουν οι αποτιμήσεις των ελληνικών ομολόγων. Μια εξέλιξη που προκαλεί ντόμινο πωλήσεων, ανατροφοδοτώντας τον φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας και εκτινάσσοντας το κόστος χρήματος για την Ελλάδα.

Κι έτσι συντηρείται το γαϊτανάκι της κερδοσκοπίας, καθώς ο δείκτης που παίζει στην άνοδο των CDS ανεβαίνει, επανατροφοδοτώντας τη διαδικασία.

Μάλιστα, οι διεθνείς κερδοσκόποι έχουν ως «σιωπηρό σύμμαχο» τους οίκους αξιολόγησης, που έχοντας ήδη μειώσει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, δημιουργούν αρνητικό κλίμα με ανακοινώσεις τους σε κρίσιμες στιγμές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Standard and Ρoor΄s που ανακοίνωσε ότι ενδέχεται να υποβαθμίσει την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μέχρι και δύο βαθμίδες, και ενώ επίκειται η έκδοση 10ετούς ομολόγου.

ΠΗΓΗ ΤΑ ΝΕΑ

ΔΝΤ: 66 χρόνια δράσης. Επιτυχίες, Παρατράγουδα και ΒΑΤΕΡΛΟ !!!

Της Κορίνας Σαμάρκου

Λίγοι οργανισμοί προκαλούν τόσο έντονα συναισθήματα όσο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς ότι ελάχιστοι από όσους το μισούν γνωρίζουν ακριβώς τη δράση και το σκοπό του. Ο επικεφαλής του Ταμείου, Dominique Strauss Kahn, έκανε μια ομιλία στην Κωνσταντινούπολη πριν από πέντε μήνες, όταν ένας Τούρκος φοιτητής από το ακροατήριο του πέταξε το παπούτσι του, φωνάζοντας «Έξω κλέφτες του ΔΝΤ». Τέτοιου είδους επιθέσεις είναι ένα μάλλον μικρό τίμημα που καλείται να πληρώσει το ΔΝΤ και τα στελέχη του μπροστά στον αναβαθμισμένο διεθνή ρόλο που του έδωσε η τελευταία οικονομική κρίση, βγάζοντάς το από την αφάνεια και το όνειδος προηγούμενων φιάσκων.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ιδρύθηκε το 1944, όταν εκπρόσωποι 45 χωρών από όλο τον κόσμο συναντήθηκαν στο Bretton Woods για να θέσουν τις βάσεις μιας νέας οικονομικής τάξης, ελπίζοντας να αποτρέψουν την επανάληψη μιας κρίσης τόσο σοβαρής όσο εκείνη της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του ‘30. Στόχος του ΔΝΤ είναι να προ- ωθήσει τη νομισματική συνεργασία σε διεθνές επίπεδο, να διευκολύνει την ισορροπημένη ανάπτυξη και το παγκόσμιο εμπόριο, να διασφαλίσει τη σταθερότητα των ισοτιμιών και να παράσχει πόρους στα μέλη του που αντιμετωπίζουν προβλήματα με το ισοζύγιο πληρωμών.

Στην πράξη, όμως, η δράση του Ταμείου έχει προκαλέσει σοβαρότατες επικρίσεις. Με έδρα την Ουάσιγκτον και δομή που δίνει στις οικονομικά ισχυρότερες χώρες μεγαλύτερη επιρροή στις αποφάσεις του, το ΔΝΤ κατηγορείται ότι επιβάλλει τα συμφέροντα του Λευκού Οίκου και των δυτικών επιχειρηματικών κολοσσών ανά τον πλανήτη. Επιπλέον, πολυάριθμες μελέτες αποδεικνύουν ότι η εμπλοκή του Ταμείου στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου συνοδεύτηκε στις περισσότερες περιπτώσεις από δραματική αύξηση της φτώχειας και των ασθενειών.

Έχει βέβαια ο οργανισμός αυτός και το δικό του Βατερλό, που ήρθε με την εμπλοκή του στην Αργεντινή. Από το 1999 έως το 2001 η χώρα συνήψε μια σειρά από συμφωνίες «διάσωσης» με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Κατά προσφιλή του τακτική το Ταμείο επέβαλε μέτρα λιτότητας, όπως περικοπή των δημοσίων δαπανών και αύξηση των φόρων, που κλιμάκωσαν την κρίση και τον πανικό.
«Σαν τους γιατρούς του Μεσαίωνα που επέμεναν να προκαλούν αιμορραγία στους ασθενείς τους και επαναλάμβαναν τη διαδικασία αυτή, όταν η απώλεια αίματος επιδείνωνε την κατάστασή τους, οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ διέταξαν λιτότητα και περισσότερη λιτότητα, μέχρι το τέλος», έγραφε το 2002 ο Νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman.

Οι εσφαλμένοι χειρισμοί έφεραν στην Αργεντινή βαθιά και παρατεταμένη ύφεση, την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, μαζικές πτωχεύσεις, απογείωση της ανεργίας και, τελικά, τη χρεοκοπία. Αυτό θεωρείται το μεγαλύτερο φιάσκο του ΔΝΤ· αλλά δεν είναι το μοναδικό. Οι αναλύσεις που σε τακτά χρονικά διαστήματα δημοσιεύει ο οργανισμός είναι γνωστές για τις κοινοτοπίες και συχνά για την αστοχία τους. Προς τα τέλη του 2007 το Ταμείο παρείχε ψήφο εμπιστοσύνης στην οικονομική πολιτική της ιρλανδικής κυβέρνησης και προέβλεπε διατηρήσιμη ανάπτυξη για μια χώρα, που τελικά αποδείχτηκε το πρώτο κομμάτι του ντόμινο στην κρίση που σήμερα πλήττει την περιφέρεια της Ευρωζώνης.

Θέλοντας να δείξει ότι έχει διδαχτεί από τα λάθη του παρελθόντος, ο οργανισμός ανέλαβε κεντρικό ρόλο στη διεθνή προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κρίσης του 2008. Με τα δάνεια που χορήγησε σε χώρες της αναδυόμενης Ευρώπης, επιχείρησε να δημιουργήσει ανάχωμα απέναντι στο ντόμινο που απειλούσε την περιοχή με μια νέα ασιατική κρίση. Όμως, παρά τις διαβεβαιώσεις για το αντίθετο, οι αξιωματούχοι από την Ουάσιγκτον κατέφτασαν και πάλι στις χώρες αυτές με τη γνωστή συνταγή λιτότητας στις βαλίτσες τους. Το σχέδιο πέτυχε στην περίπτωση της Ουγγαρίας, η οποία ανακτά σταδιακά την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών. Αλλά δεν είχε τα ίδια αποτελέσματα στη Ρουμανία, μια χώρα που βυθίστηκε στην πολιτική κρίση εξαιτίας των σκληρών όρων που έθεσε το ΔΝΤ για τη χρηματοδότησή της.

Παρά τα ακόμα αμφίβολα αποτελέσματα των τελευταίων δραστηριοτήτων του, το G20 αποφάσισε να αναβαθμίσει το ρόλο (αλλά και να ενισχύσει σημαντικά τα διαθέσιμα κεφάλαια) του ΔΝΤ. Ενδεχομένως μη έχοντας καλύτερη εναλλακτική λύση, ανέθεσε στον οργανισμό καθήκοντα εγγυητή της σταθερότητας του διεθνούς χρηματοοικονομικού συστήματος.

Έπειτα και από αυτή την αναβάθμιση, το Ταμείο περιμένει με περισσή ανυπομονησία να παρέμβει και στην ελληνική υπόθεση. Παρά τις διαβεβαιώσεις των αρμόδιων αρχών ότι η ελληνική κρίση χρέους θα αντιμετωπιστεί σε ευρωπαϊκά πλαίσια, το ΔΝΤ δεν χάνει ευκαιρία να δηλώσει ότι είναι πρόθυμο να παράσχει -πέραν της τεχνικής συνδρομής που του έχει ήδη ζητηθεί- και οικονομική ενίσχυση.

Εξάλλου, εάν η κρίση του 2008 έφερε το ΔΝΤ στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, η προβολή τυχόν διάσωσης της Ελλάδας θα έβαζε τον Strauss Kahn στο κλαμπ των ισχυρότερων προσωπικοτήτων του κόσμου, κάτι που εξυπηρετεί ιδανικά τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Ο επικεφαλής του οργανισμού έχει αφήσει να εννοηθεί ότι σκοπεύει να επιστρέψει στην ενεργό πολιτική άμα τη λήξει της θητείας του το 2012, και να διεκδικήσει την προεδρία του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος, σε μία διαδρομή που θα τον φέρει αντιμέτωπο με το Nicolas Sarkozy στις επόμενες προεδρικές εκλογές, το Μάιο του έτους αυτού.

Οι παρεμβάσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

Ασιατική κρίση (1997-1998: ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ) Την ώρα που το ντόμινο της ασιατικής κρίσης απειλεί να φτάσει μέχρι την Ιαπωνία, το ΔΝΤ δίνει δάνεια 55 δισ. δολαρίων στην Κορέα, 17 δισ. στην Ταϊλάνδη και 23 δισ. στην Ινδονησία. Είναι η μεγαλύτερη μέχρι στιγμής διάσωση του ΔΝΤ και συνοδεύεται από το πρόγραμμα που έμεινε γνωστό ως SAP (structural adjustment policies), μέσω του οποίου επιβάλλονται μέτρα λιτότητας όπως η περικοπή των κρατικών δαπανών, η αύξηση των επιτοκίων, η αναδιάρθρωση του χρηματοοικονομικού συστήματος, η ανάκληση αποφάσεων για την προστασία του εμπορίου και η ρευστοποίηση αφερέγγυων επιχειρήσεων. Τα προγράμματα προκαλούν σημαντική υποτίμηση των νομισμάτων, κύμα χρεοκοπιών, δραματική απώλεια θέσεων εργασίας και αύξηση των τιμών στα είδη καθημερινής κρίσης, πυροδοτώντας κοινωνική αναταραχή και βίαιες εκδηλώσεις.

Αργεντινή (1999-2001: ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ) Στα τέλη του 2000 και υπό την απειλή χρεοκοπίας, εξασφαλίζει δάνειο 40 δισ. δολαρίων από το ΔΝΤ. Η διαχείριση της κρίσης εκ μέρους του οργανισμού θεωρείται αποτυχημένη, κυρίως γιατί επέβαλε τους ίδιους όρους λιτότητας που είχαν χρησιμοποιηθεί και κατά την ασιατική κρίση του ’97. Το 2001 η χώρα δεν αποφεύγει τη χρεοκοπία και το τραπεζικό της σύστημα καταρρέει. Ακολουθούν τρία χρόνια επώδυνης οικονομικής συρρίκνωσης και πολιτικής κρίσης. Με την αποπληρωμή μεγάλου μέρους των δανείων, το 2006, η Αργεντινή κάνει το πρώτο βήμα για την ανάκτηση της οικονομικής της ανεξαρτησίας.

Τουρκία (κατ΄ επανάληψη) Αποτελεί τακτικό «πελάτη» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καθώς έχει λάβει κατ’ επανάληψη δάνεια. Μερικά παραδείγματα αποτελούν τα 4 δισ. δολάρια του 1999, τα 7,5 δισ. δολάρια του 2000 και το 3ετές πρόγραμμα των 10 δισ. δολαρίων που συμφωνήθηκε το 2004. Το ΔΝΤ θεωρεί ότι η εμπλοκή του στην οικονομία της Τουρκίας έχει στεφθεί από επιτυχία, όμως, εξαιτίας των αυστηρών όρων που θέτει, αποτελεί «κόκκινο πανί» για τους Τούρκους, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του οργανισμού να αποτελούν συχνό φαινόμενο. Έτσι, ο Erdogan απέφευγε με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης να προσφύγει στο ΔΝΤ, γνωρίζοντας ότι οι απαιτήσεις του οργανισμού για μειώσεις κρατικών δαπανών και αναδιάρθρωση προϋπολογισμού θα στοίχιζαν πολιτικά και μάλιστα σε μία εποχή που η χώρα διένυε προεκλογική περίοδο.

Ισλανδία (2008: ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ) Ήταν η πρώτη βιομηχανική χώρα που χρειάστηκε τη διάσωση του ΔΝΤ από τη συμφωνία της Βρετανίας το 1976. Υπό την απειλή χρεοκοπίας, η Ισλανδία πήρε δάνειο 2,4 δισ. δολαρίων. Ο οργανισμός, όμως, καθυστερεί την εκταμίευση των δόσεων σε μια εκβιαστική κίνηση που στοχεύει να πιέσει τη χώρα να αποζημιώσει τη Βρετανία και την Ολλανδία για τα χρήματα που έχασαν οι πολίτες τους στις ισλανδικές τράπεζες. Παράλληλα, επιβάλλει σκληρούς όρους, όπως μείωση κατά 10% των δαπανών όλων των υπουργείων και αύξηση των επιτοκίων.

Ουκρανία (2008: ΚΡΙΣΗ) Εν μέσω προβλημάτων ρευστότητας λόγω της κρίσης του 2008, πήρε δάνειο 16,5 δισ. δολαρίων. Όμως, οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για περικοπές δαπανών, πωλήσεις τραπεζών και ενίσχυση του χρηματοοικονομικού συστήματος ενέτειναν την πολιτική κρίση της χώρας. Βλέποντας ότι οι όροι του δεν ακολουθούνται, το ΔΝΤ πάγωσε τη συνεργασία του.

Ουγγαρία (2008) Η αύξηση των επιτοκίων, η κατάργηση του 13ου μισθού στο δημόσιο, η μείωση της 13ης σύνταξης και η περικοπή των δαπανών των υπουργείων ήταν μερικοί από τους όρους που έθεσε το ΔΝΤ για το δάνειο των 25 δισ. δολαρίων.

Λευκορωσία (2008: ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ) Για το ασυνήθιστα μεγάλο (για τα δεδομένα της χώρας) δάνειο των 2,5 δισ. δολαρίων, συμφώνησε να προχωρήσει στην υποτίμηση του νομίσματος κατά 20% και να παγώσει τους μισθούς.

Λετονία (2008: ΑΔΙΕΞΟΔΟ) ΔΝΤ και ΕΕ αποφάσισαν να στηρίξουν από κοινού τη χώρα κατά την κρίση του 2008, με ένα δάνειο 1,7 δισ. δολαρίων. Ενώ οι κινήσεις περικοπής δαπανών ικανοποίησαν τους Ευρωπαίους, το ΔΝΤ θεώρησε ότι η Λετονία δεν επιδεικνύει επαρκή πολιτική βούληση, με αποτέλεσμα να επιβάλει αυστηρότερους όρους. Το ρήγμα ανάμεσα σε ΔΝΤ και ΕΕ προκάλεσε καθυστερήσεις στην εκταμίευση των δόσεων.

Πακιστάν (2008: ΑΔΙΕΞΟΔΟ) Εξασφάλισε δάνειο 7,6 δισ. δολαρίων. Ως αντάλλαγμα αναγκάστηκε να αναστείλει τις επιδοτήσεις σε ενέργεια, πετρέλαιο και λιπάσματα, να μειώσει τις κρατικές δαπάνες, να αυξήσει τους φόρους και τα επιτόκια.

Σερβία (2009: ΑΝΕΡΓΙΑ) Χρειάστηκε δάνειο 3 δισ. ευρώ για να ξεπεράσει την κρίση του 2008. Για να το εξασφαλίσει συμφώνησε σε σκληρούς όρους, όπως η απώλεια του 1/5 των 70.000 θέσεων εργασίας του δημοσίου τομέα και το πάγωμα των μισθών.

Ρουμανία (2009: ΚΡΙΣΗ) Οι όροι λιτότητας που επέβαλε το ΔΝΤ για το δάνειο των 20 δισ. ευρώ, το 2009, έριξαν την κυβέρνηση της Ρουμανίας, προκαλώντας την αναστολή της εκταμίευσης των δόσεων. Η ροή της χρηματοδότησης φαίνεται να αποκαθίσταται, καθώς η νέα κυβέρνηση ενέκρινε μέτρα όπως η σύνδεση των συντάξεων με τον πληθωρισμό, έναντι του μέσου όρου των μισθών.

Σρι Λάνκα (2009: ΑΝΕΡΓΙΑ) Αν και οι διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών είχαν πολλά σκαμπανεβάσματα, το ΔΝΤ συμφώνησε να δώσει δάνειο 2,5 δισ. δολαρίων στη Σρι Λάνκα για να αντιμετωπίσει την τελευταία οικονομική κρίση και να ανοικοδομήσει τη χώρα μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.

Μεξικό (1995: ΦΤΩΧΕΙΑ 50%) Το ΔΝΤ συνεργάστηκε με το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ για το δάνειο των 30 δισ. δολαρίων που έδωσε το 1995. Ως αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων που επέβαλε, ο αριθμός των Μεξικανών που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας ξεπέρασε το 50% και ο κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά 20%.

Ρωσία (κατ΄ επανάληψη) Το ιστορικό του ΔΝΤ στη Ρωσία δεν είναι το καλύτερο. Η χώρα έλαβε δάνεια τουλάχιστον 20 δισ. δολαρίων από το 1992 έως το 1996 και άλλα 41,5 δισ. δολάρια το 2008, όμως, δεν προχώρησε ποτέ στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Λανθασμένες οικονομικές πολιτικές και κακοδιαχείριση (αφού αρκετά δισ. από τα δάνεια εκλάπησαν), οδήγησαν στη χρεοκοπία.

Βραζιλία (1998, 2002: ΑΝΕΡΓΙΑ) Έλαβε 41,5 δισ. δολάρια το 1998 και άλλα 30 δισ. δολάρια το 2002. Το ΔΝΤ ζήτησε από τη Βραζιλία να εμφανίσει πλεονασματικό προϋπολογισμό, κάτι που σήμαινε χρόνια περικοπών στις δαπάνες και τις θέσεις εργασίας του δημοσίου.

Βρετανία (1976) Η κατάρρευση της στερλίνας έναντι του δολαρίου το 1976 έριξε τη Βρετανία σε μία οικονομική και πολιτική κίνηση. Η κυβέρνηση των Εργατικών προχώρησε στην ταπεινωτική κίνηση της προσφυγής στο ΔΝΤ (που μέχρι τότε βοηθούσε οικονομικά μόνο χώρες του τρίτου κόσμου) και ζήτησε δάνειο 2,3 δισ. στερλινών. Το τίμημα ήταν βαρύ, καθώς το ΔΝΤ απαίτησε από το Λονδίνο επώδυνες περικοπές κρατικών δαπανών.

Το Επος των 40 δισ. ευρώ...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

Αν είναι δυνατόν!!! ΕΜΕΙΣ να φιγουράρουμε ως ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΣΤΗΝ -να μην πω- ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ σ' ένα περιοδικό όπως το γερμανικό «Focus», που οι Γερμανοί γιάπηδες το παίρνουν και το μελετούν την ώρα που αφοδεύουν τα περισσεύματα της ...πατατοφαγίας τους!

Αν είναι δυνατόν... ΕΜΕΙΣ που έχουμε μεταπολεμικά εθιστεί στον γερμανικό εξπρεσιονισμό, που λατρέψαμε τις πολιτικές εξυπνάδες του Βιμ Βέντερς, που την Ούτε Λέμπερ την έχουμε κορόνα στο κεφάλι μας, που δείξαμε όσο κανείς κατανόηση στις σοδομικές τάσεις του μακαρίτη Φασμπίντερ, που συγχωρήσαμε σχεδόν όλη την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, που πουλήσαμε σε χαριτωμένους Γερμανούς οικόπεδα σε νήσους και βραχονησίδες, που αποθεώσαμε τον γερμανικό ιδεαλισμό της αλησμόνητης βασιλικής οικογένειας, που..., που..., που... ζαλίστηκα και μόνο που σκέφτομαι πόσα μας συνδέουν...

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ! Για να μην περάσω στην κοσμετολογία και στην υπερκατανάλωση των προϊόντων της NIVEA, της Μπάγερ και τη Μερσεντές.

ΕΜΕΙΣ απατεώνες, που αποδεχτήκαμε την τρυφερή συγγνώμη των μετανοημένων ΝΑΖΙ, που χειροκροτήσαμε εν ζωή τη Λένι Ρίφενσταλ, που βοηθήσαμε στην ανόρθωση της γερμανικής οικονομίας στα χρόνια του παλιού ...μοντγκόμερι και των αδελφών Κέσλερ!

ΕΜΕΙΣ, που καλύτερο από τον Φάουστ «σε ΟΛΕΣ του τις εκδοχές, δεν είχαμε», αφού και ο αξέχαστος Αλέκος Σακελλάριος εμπνεύστηκε από το έργο του Γκέτε το δικό του «Αλλοίμονο στους νέους»... Τι να πρωτοθυμηθώ από την ακμή της γερμανόφιλης περιόδου μας (χώρια οι καλοί παλιοί δωσίλογοι της Κατοχής), πού να πρωτοκοιτάξω και να μη δω σινεφίλ θαυμαστές του Στέρνμπεργκ, του Φριτς Λανγκ, του Χέρτζογκ ή αναγνώστες (ήρωες κατά τη γνώμη μου) των βιβλίων του Γκίντερ Γκρας και άλλων δυσκολονόητων σφιχτοκώληδων συναδέλφων του!

ΕΜΕΙΣ, λοιπόν, απατεώνες!!

Ξεχάσατε, κύριοι Γερμανοί -που πίσω σας «Γερμαναράδες» σάς ανεβοκατεβάζουμε-, με τι χαρά σάς κάναμε κοινωνούς του ΟΤΕ και άλλων ευαγών ιδρυμάτων, όπως ο τηλεοπτικός ΑΛΦΑ, πόσο συμμεριστήκαμε την καπαρντίνα του κύριου Χριστοφοράκου, τις τοστιέρες και όλα τα φουρνάκια της «Ζίμενς», πόσα γερμανικά λυκόσκυλα υιοθετήσαμε, πόσο θαυμάζαμε την κομμουνιστική ευημερία της αξεπέραστης Ανατολικής Γερμανίας απ' όπου προέρχεται και η καγκελάριος με την αξιαγάπητη κύφωση, ώσπου γκρεμίστηκε το ΤΕΙΧΟΣ και κάναμε την υποκριτική χαρά της ελευθερίας σας (που να μη σώνατε).

ΕΜΕΙΣ, που μετά το γυρίσαμε και βουρκώσαμε όταν είδαμε το φιλμ «Η ζωή των άλλων».

ΕΜΕΙΣ, που μπορεί να ζητάμε τα μάρμαρά μας απ' τους Εγγλέζους ΑΛΛΑ δεν είπαμε ΠΟΤΕ ότι πρέπει να επιστρέψετε στην Τουρκία ΟΛΟ το «μουσείο» της Περγάμου που κατακλέψατε ως αρχαιολάτρες!

ΕΜΕΙΣ... απατεώνες και σεις οι άριστοι και καλοί; Ξεχάσατε πως ο κ. Σημίτης και ο κ. Μητσοτάκης (κι άλλα στιβαρά αγόρια της πολιτικής) στη Γερμανία διδάχτηκαν το σολφέζ της αξιοσύνης τους; ΤΕΛΟΣ, ξεχάσατε πόσο σας θαύμαζε, ως καραφασίστες, ο Ιωάννης Μεταξάς κι ότι... το μεγάλο μπουγέλωμα της σάτιρας το άρπαξαν στο Επος του Σαράντα οι Ιταλοί κι όχι εσείς; Οπως λέει και η κουμπάρα μας, μας το κρατάτε μανιάτικο που ξαποστείλαμε τον Οθωνα και την Αμαλία. ΟΜΩΣ μην ξεχνάτε πως μετά από μισό περίπου αιώνα κάναμε εισαγωγή την αδελφούλα του Κάιζερ, τη Σοφούλα...

Μας πικράνατε, κυρία Μέρκελ, γι' αυτό πάλι θυμήθηκα τη θητεία μου στο «ελαφρό» θέατρο και σας αφιερώνω ένα από τα αθάνατα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο, με ευρωπαϊκή ανιδιοτέλεια...

Βγάζει η Μέρκελ το βρακί της
και ξεχνά τη συστολή της
μες στη γουρουνιά.

Και μια νύχτα του Φλεβάρη
παίρνει σκούπα και σφουγγάρι
και μας ξεπετά...

Τα ταμεία της δεν δίνουν
ούτε ΕΝΑ ευρώ,
ρίχνει συνεχώς πασιέντζες
μελετά Ταρώ...

Τι κρίμα!
στ' αληθινά κρίμα,
σ' έφαγε Αγγέλα μου
το πείσμα για το χρήμα!

ΕΧΕΙ πάθει αλλεργία
για Ελληνες κι ελληναρία
και μας απειλεί.

Τραγουδά Μπετόβεν, Μάλερ
πίνει ασπιρίνες Μπάγερ
και μονολογεί.

Γκρίχελαντ απατεώνες
φτάνει ώς εδώ
και στον Σαρκοζί το είπα
πως δεν σας μπορώ.

Τι δράμα!
Τι φοβερό δράμα!
Ξανά δεν θέλω απ' την Ελλάδα
ούτε... γράμμα...

ΚΑΙ τράβηξε η καημένη
ψηλά το φερμουάρ
και πίστεψε πως είναι
αθώα Γκιουλ Μπαχάρ...

...Μην ξεχνάτε, τη Δευτέρα έχουμε άνοιξη.

Κάτι σαν γραμματόσημα...

Της Χάρης Ποντίδα

Πάει τουλάχιστον μια βδομάδα που έχω κάνει άνω κάτω τα κιτάπια μου για να βρω τα ένσημα. Τα θυμάμαι (λέω μέσα μου). Ήταν σε κάτι καρτέλες κιτρινωπές, σαν γραμματόσημα, κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο - αλλά και πάλι αυτό μπορεί να είναι τερτίπι του μυαλού, κομμάτι της επιλεκτικής μνήμης που μέσα στα χρόνια πλάθει τις δικές της αναμνήσεις.

Αναμνήσεις. Τα ένσημα δεν είναι πουθενά, αλλά τα κουτιά που κατεβάζω απ΄ το πατάρι είναι βαριά, γεμάτα πρόσωπα και καταστάσεις- που είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; πώς περνούν έτσι τα χρόνια;- σελίδες γραμμένες με μελάνι κόκκινο, μουτζουρωμένες με θυμό, με ζωγραφιές αστείες και ορθογραφικά που βγάζουν μάτι (αλλάζει ο άνθρωπος;) με μεγάλες πονεμένες μοναξιές (που στο φινάλε φτάνουν σε εκτυφλωτικά φώτα), με ποιήματα που οι υπογραφές τους ξεθώριασαν και χάθηκαν.
Μέσα σ΄ αυτήν την πλούσια «συγγραφική» (σε πρώτο ενικό) 25ετία (της εργαζόμενης) ζωής μου υπάρχουν και κάποιες αράδες για εργασιακά αδιέξοδα, παρεξηγήσεις, νέα ξεκινήματα, σταματήματα. Αλλά μηδέν φόβος. Ωραία εποχή η δεκαετία του ΄80. Χλιδάτη.

Σφούγγιζα τα δάκρυά μου σε αεροπλάνο για την Ιταλία (για να ξεχάσω), έπνιγα τον πόνο μου στον «Πειρατή» (Ύδρα) στις μεγάλες στενοχώριες, έπαιρνα το αυτοκίνητο (μου) και πήγαινα Θεσσαλονίκη- για να δω την πλατεία Αριστοτέλους. Στα 23, τα 25 ή τα 27 είναι ωραία τα στραβοπατήματα. Αρκεί να έχεις το πορτοφόλι σου γεμάτο και να είναι σταθερός ο γιαλός, απέναντι. Ο γιαλός είναι μεγάλο πράγμα, μέγιστο. Τότε ήταν δεδομένο γι΄ αυτό δεν το καταλάβαινα. Εννοώ εκείνη τη γενικότερη αίσθηση (που χάνεται μέρα με τη μέρα) ότι η «φωνή» σου είναι ξεχωριστή γι΄ αυτό και πιάνει χώρο.

Πρέπει να πιάνει χώρο.

Πέρα από τα συντάξιμα, τα ένσημα και την κουβέντα περί δικαιωμάτων, όταν η «φωνή» γίνει αριθμός, τελείωσε ο γιαλός.

Κι αυτό γίνεται αργά και σταθερά χρόνια τώρα. Γυρνάς στο τότε και δεν πιστεύεις στα μάτια σου. Έπιανες χώρο- ανεξάρτητα ποιο ήταν το επάγγελμα ή η θέση σου.

Τώρα μπορεί να έχεις και τα δύο, αλλά τι σημασία έχει; Για τα ένσημα δουλεύεις από την πρώτη μέρα. Παρηγοριά στον άρρωστο: τουλάχιστον εγώ, «γλίτωσα» τα πρώτα 25 χρόνια...

Τι έγινε πάλι με το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ?

Πριν απο λίγες εβδομάδες το εξαιρετικο ιστολόγιο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ξεπέρασε τα 2 εκατ. επισκέψεις και γιόρταζε

Σήμερα ξαφνικά βλέπουμε οτι "ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ"

Επειδή ο "Καφετζής" τα έχει τετρακόσια και συνεπως αποκλείεται την μια να γιορτάζει και την άλλη να βάζει λουκέτο ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ?
ΠΟΙΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΕΝΟΧΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ?

Καφετζή ό,τι θες ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.

Μπορούμε να ζήσουμε με ένα πυρηνικό Ιράν;

Του Fareed Zakaria / NEWSWEEK

Η Σάρα Πέιλιν έχει μια πρόταση για τον τρόπο με τον οποίο ο Μπαράκ Ομπάμα θα μπορούσε να σώσει την προεδρία του. «Αν αποφάσιζε να κηρύξει τον πόλεμο στο Ιράν», είπε στο Fox News την περασμένη εβδομάδα, «νομίζω πως ο κόσμος ενδεχομένως θα άλλαζε στάση και θα σκεφτόταν ότι ίσως είναι πιο σκληρός από ό, τι εμφανίζεται σήμερα». Η Πέιλιν πήρε την ιδέα από τον Ντάνιελ Πάιπς, έναν νεοσυντηρητικό, ειδικό σε θέματα Μέσης Ανατολής, ο οποίος θεωρεί ότι μια επίθεση θα άλλαζε την πολιτική τύχη του Ομπάμα. (Στην πραγματικότητα, η Πέιλιν απέδωσε αυτή την ιδέα στον Πάτρικ Μπιουκάναν, αλλά προφανώς δεν κατάλαβε το άρθρο του Μπιουκάναν, το οποίο αντιτίθεται στην πρόταση του Πάιπς. Καταντά κουραστικό να επισημαίνει κάποιος συνεχείς γκάφες, αλλά η Πέιλιν φαίνεται ότι παρ’ όλ’ αυτά οδεύει για την προεδρία.)

Η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) εξέφρασε την περασμένη εβδομάδα την «ανησυχία» της για το γεγονός ότι το ιρανικό καθεστώς επιχειρεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και όχι απλώς πυρηνική ενέργεια. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ισχυρή θέση εναντίον μιας στρατιωτικής επίθεσης, που πιθανότατα θα καθυστερούσε το ιρανικό πρόγραμμα κατά λίγα μόνο χρόνια. Κι έπειτα είναι οι πολιτικές συνέπειες. Το καθεστώς θα κερδίσει λαϊκή υποστήριξη, καθώς οι Ιρανοί θα συσπειρωθούν γύρω από τη σημαία τους. Η αντιπολίτευση θα αναγκαζόταν να υποστηρίξει μια κυβέρνηση που δέχεται επίθεση από το εξωτερικό. Το Ιράν θα ενθάρρυνε και θα χρηματοδοτούσε τη βία από το Αφγανιστάν μέχρι το Ιράκ και τον Κόλπο. Η τιμή του πετρελαίου θα έφθανε στα ύψη – και κατά ειρωνικό τρόπο θα βοηθούσε την Τεχεράνη να χρηματοδοτήσει όλες αυτές τις επιχειρήσεις.

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσει κάποιος τη σημασία όσων, άνθρωποι σαν τη Σάρα Πέιλιν, πρεσβεύουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες καλούνται να εξαπολύσουν μια στρατιωτική εισβολή, που δεν απειλεί άμεσα την Αμερική, χωρίς κυρώσεις από οποιοδήποτε διεθνές σώμα και με ελάχιστες κυβερνήσεις να είναι πρόθυμες να εγκρίνουν ανοιχτά μια τέτοια ενέργεια. Η Αλ Κάιντα και οι συν αυτή θα την παρουσίαζαν ως την τρίτη αμερικανική εισβολή σε μουσουλμανική χώρα σε μια δεκαετία, ικανή απόδειξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εμπλέκονται σ’ έναν πόλεμο πολιτισμών. Τα μετριοπαθή αραβικά κράτη και οι απανταχού μουσουλμανικές κυβερνήσεις θα περνούσαν σε θέση άμυνας. Οπως είναι βέβαιο ότι έχει συνειδητοποιήσει η Ουάσιγκτον, οι πόλεμοι απελευθερώνουν δυνάμεις που δεν μπορούν να προβλεφθούν ή να ελεγχθούν.

Ενα Ιράν με πυρηνικά όπλα θα ήταν επικίνδυνο και αποσταθεροποιητικό, αν και δεν είμαι τόσο πεπεισμένος, όσο άλλοι, ότι αυτό θα ανάγκαζε αυτομάτως τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και την Τουρκία να αποκτήσουν επίσης πυρηνικά. Αν το μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ δεν έχει αναγκάσει την Αίγυπτο να επιδιώξει τα δικά της πυρηνικά –παρότι έχει χάσει τρεις πολέμους με το Ισραήλ–, δεν καταλαβαίνω γιατί θα το έκανε μια ιρανική βόμβα.

Οι ΗΠΑ θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν την τελευταία έκθεση της ΙΑΕΑ για να ενισχύσουν τις πιθανότητες μιας αξιόπιστης στρατηγικής ανάσχεσης του Ιράν, φέρνοντας μαζί τα μετριοπαθή αραβικά κράτη και το Ισραήλ σε μια συμμαχία, ζητώντας από τα ευρωπαϊκά κράτη να λάβουν νέες πρωτοβουλίες και πιέζοντας τη Ρωσία και την Κίνα να επιβάλουν κυρώσεις. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ είπε στο CNN ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επεκτείνουν την πυρηνική τους ομπρέλα στο Ισραήλ, στην Αίγυπτο και στα κράτη του Κόλπου – κάτι που έχει υπαινιχθεί και η σημερινή υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον.

Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον θα έπρεπε να υποστηρίξει το Πράσινο Κίνημα, που κρατάει στα χέρια του τη μεγαλύτερη ελπίδα για αλλαγή στη βασική κατεύθυνση της ιρανικής εξωτερικής πολιτικής. Παραμένει ασαφές πόσο ευρύ ή καλά οργανωμένο είναι αυτό το κίνημα, αλλά από απόψεως μακροπρόθεσμης στρατηγικής, θα έπρεπε να υποστηρίζουμε οργανώσεις που θέλουν ένα πιο σύγχρονο και ανοιχτό Ιράν.

Μπορούμε να ζήσουμε με ένα πυρηνικό Ιράν; Ε, λοιπόν, ζούμε με μια πυρηνική Βόρεια Κορέα και ζήσαμε με μια πυρηνική Σοβιετική Ενωση και μια κομμουνιστική Κίνα.

Το Ιράν, λέγεται, είναι διαφορετικό. Το τεράστιο πυρηνικό αμερικανικό οπλοστάσιο δεν μπορεί να αναχαιτίσει αυτήν τη χώρα, επειδή κυβερνάται από μια ομάδα μυστικιστών μουλάδων, που δεν είναι λογικοί, πιστεύουν στο θάνατο και διακατέχονται από φαντασιώσεις. Αυτή δεν ήταν ποτέ μια ακριβής περιγραφή της ιρανικής ελίτ των κληρικών και εξακολουθεί να μην είναι.

Η σημαντικότερη εξέλιξη στο Ιράν είναι ο εκτοπισμός των κληρικών από τους Φρουρούς της Επανάστασης, μια στρατιωτική οργάνωση, που είναι σήμερα το κέντρο της εξουσίας. Η Χίλαρι Κλίντον επιβεβαίωσε αυτό που πολλοί από εμάς επισήμαιναν, τον τελευταίο χρόνο, ότι δηλαδή μοιάζει να αναδύεται μια «στρατιωτική δικτατορία» Δεν είμαι βέβαιος τι είναι χειρότερο για τον ιρανικό λαό: η διακυβέρνησή του από μουλάδες ή από στρατιωτικούς.

Ωστόσο, ένα πράγμα που γνωρίζουμε για τα στρατιωτικά καθεστώτα, είναι ότι προβαίνουν σε υπολογισμούς. Ενεργούν με τρόπους που τα κρατούν ζωντανά και στην εξουσία. Αυτό το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι που θα συμβάλει σε μια στρατηγική αυτοσυγκράτησης.

Γιατί απέτυχε το σχέδιο διάσωσης της Αργεντινής

Απο την Σοφια Σκουλικαρη

«Ο πρώτος σταθμός στο δρόμο προς τη νομισματική κρίση είναι όταν μια χώρα, από την επιθυμία της να εισαγάγει πειθαρχία στις πολιτικές της από το εξωτερικό, υιοθετεί πάγια συναλλαγματική ισοτιμία ακατάλληλη για την οικονομία της».
Αυτά έγραψε στους Financial Times ο Ντέσμοντ Λάχμαν, πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ, κάνοντας τον πολυσυζητημένο παραλληλισμό της σημερινής Ελλάδας με την Αργεντινή του 2001, τότε που η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής Αμερικής συνέδεσε το όνομά της με τη μεγαλύτερη πτώχευση κράτους στα παγκόσμια χρονικά.

Το 1999, η οικονομία της Αργεντινής έπεσε σε ύφεση, θύμα του φαινομένου ντόμινο που πυροδότησαν οι χρηματοοικονομικές κρίσεις στην Ασία και τη Ρωσία. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σε συνεργασία με την Παγκόσμια Τράπεζα και το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, ενορχήστρωσαν σειρά «πακέτων σωτηρίας», χρηματοδοτώντας στην ουσία τη μετακύλιση του υπάρχοντος χρέους και τη δημιουργία νέων ελλειμμάτων.

Ως το 2000, το ΔΝΤ είχε δανείσει στην Αργεντινή περισσότερα από 13 δισ. δολάρια. Τα ανταλλάγματα που ζητήθηκαν αφορούσαν μέτρα αυστηρής λιτότητας. Ζητήθηκαν επίσης ιδιωτικοποιήσεις σε στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας, αλλά και διατήρηση της σύνδεσης του πέσο με το δολάριο, κάτι το οποίο τελικά αποδείχθηκε καταστροφικό, όταν υποχώρησε η ισοτιμία του ευρώ, αφού οι μεγαλύτεροι εμπορικοί εταίροι ήταν η Ευρώπη και η Βραζιλία.

Τελικά, τον Νοέμβριο του 2001 η κυβέρνηση κήρυξε πτώχευση. Το ΔΝΤ αρνήθηκε να αποδεσμεύσει προγραμματισμένο δάνειο 1,25 δισ. δολαρίων. Ακολούθησαν κύμα μαζικής φυγής κεφαλαίων, «πάγωμα» καταθέσεων, βίαιες διαδηλώσεις και παραίτηση της πολιτικής ηγεσίας.

Το 2006, η χώρα κατόρθωσε να εξοφλήσει το δάνειο προς το ΔΝΤ, με τον τέως πρόεδρό της, Νέστορ Κίρσνερ, να διαβεβαιώνει ότι «θα πρέπει να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα για να ξαναζητήσουμε βοήθεια» από τον διεθνή οργανισμό.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΔΕΝ ΚΥΝΗΓΑΣ ΠΕΡΔΙΚΕΣ ΜΕ ΜΠΑΖΟΥΚΑΣ!

ή αλλιώς... "ΠΩΣ ΣΠΑΤΑΛΑΜΕ ΠΟΛΥΤΙΜΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ!"


Τον Γενάρη του 96, δυο Τούρκοι «δημοσιογράφοι», κατεβάζουν την Ελληνική σημαία στα Ίμια και υψώνουν την Τουρκική. Για να γίνει η πρόκληση ακόμη μεγαλύτερη, βιντεοσκοπούν την επιχείρηση και την προβάλουν στα Τουρκικά μέσα ενημέρωσης. Η απάντηση της Ελλάδας ήλθε την επομένη, όταν ένα άγημα ναυτών του Π.Ν. κατεβάζει την Τουρκική σημαία και επανατοποθετεί στη θέση της την Ελληνική.

Κάποιοι είπαν τότε πως θα ήταν περισσότερο αποδοτικό διπλωματικά, αν αντί για το άγημα του Π.Ν., κατέβαζαν την Τούρκικη σημαία και επανατοποθετούσαν την Ελληνική δύο απλοί Καλύμνιοι ψαράδες! Ο κανόνας λέει ότι σε μια προβοκατόρικη και στημένη ενέργεια, απαντάς περίπου με τον ίδιο τρόπο, αλλιώς πέφτεις στην παγίδα που σου στήνουν!

Κάπως έτσι μοιάζει να συμβαίνει, τηρουμένων των αναλογιών, με το επαίσχυντο δημοσίευμα του Γερμανικού FOCUS. Την άσεμνη χειρονομία της ενδεδυμένης με την Ελληνική σημαία Αφροδίτης της Μήλου και δίπλα τον τίτλο «Απατεώνες της Ευρώπης». Κάποιος γερμανός αρχισυντάκτης σκαρφίστηκε ένα εξώφυλλο, που θα ήταν ακραία προκλητικό, ώστε να αυξήσει την κυκλοφορία του περιοδικού του. Κάτι σαν αυτό που ο αφελής Δανός δημοσιογράφος έκανε το 2005, δημοσιεύοντας σκίτσα του Μωάμεθ. Η κατάληξη ήταν ταραχώδεις διαδηλώσεις φανατικών μουσουλμάνων, πυρπολήσεις πρεσβειών, μποϋκοτάζ των δανικών προϊόντων και απαίτηση πολλών μουσουλμανικών χωρών από τα Ηνωμένα Έθνη, να επιβάλλουν κυρώσεις κατά της Δανίας!

Είναι αλήθεια πως το δημοσίευμα του Γερμανικού περιοδικού, προκάλεσε δικαίως αγανάκτηση και οργή, αν και δεν ήταν το πρώτο. Εδώ και καιρό είμαστε στα πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων διεθνών εντύπων, συνήθως με προσβλητικά και υποτιμητικά σχόλια. Όμως ο τρόπος που αντιδράσαμε στην περίπτωση αυτή, καθίσταται ήδη επιζήμιος. Στραφήκαμε κατά της Γερμανίας, αντί να στραφούμε κατά του συγκεκριμένου εντύπου. Δώσαμε διαστάσεις «θερμού επεισοδίου», σε ένα ιταμό δημοσίευμα ενός περιοδικού, που στο κάτω- κάτω δεν είναι και η βίβλος της δημοσιογραφίας!

Ο πρόεδρος της Βουλής προέβη σε έντονο διάβημα διαμαρτυρίας προς τον Γερμανό πρέσβη, θυμίζοντάς του εκτός των άλλων ότι στα δύο Ελληνικά νόμπελ, αυτοί δεν έχουν τίποτα αντίστοιχο να αντιτάξουν! Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης θυμήθηκε τις πολεμικές αποζημιώσεις που δεν καταβλήθηκαν και τον χρυσό που μας έκλεψαν οι Ναζί. Επίσης εφημερίδες ανταπέδωσαν το δημοσίευμα, επιστρατεύοντας σβάστιγγες. Είτε ακόμη χειρότερα, καλώντας τα γκαρσόνια να φτύνουν (sic) στον καφέ και στις σαλάτες των Γερμανών τουριστών που θα έλθουν το καλοκαίρι στη χώρα μας, όπως έγραψε μεγάλης κυκλοφορίας κεντροαριστερή εφημερίδα!!!

Για την ώρα, είναι άδηλες οι συνέπειες για την ευρισκόμενη σε δυσχερή οικονομικά θέση χώρα μας. Το μόνο σίγουρο είναι πως ήδη έχουμε σπαταλήσει, πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο, χωρίς καμία ανταποδοτικότητα. Εκτός αν περιμένουμε πως στο εξής η γερμανική κυβέρνηση θα λογοκρίνει προληπτικά, όλα τα δημοσιεύματα περιοδικών και εφημερίδων, που αναφέρονται στη χώρα μας!

ΥΓ. Και εν τέλει, είναι περισσότερο αντιαισθητικό και απείρως προσβλητικότερο για τον Ελληνικό λαό, το υποτίθεμενο σατυρικό βίντεο που μετέδωσε ελληνικό κανάλι (συμπτωματικά Γερμανικής ιδιοκτησίας), με τον πρωθυπουργό της χώρας αδύναμο στις άγριες ορέξεις ευρωπαίου επιτρόπου!