ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γιατί επιμένουν οι Τούρκοι με τη Θράκη...

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Με τον ίδιο τρόπο που ένας Έλληνας αξιωματούχος μπορεί να επισκεφθεί την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία ή τη χριστιανική μειονότητα στην Αίγυπτο μπορεί και κάθε Τούρκος αξιωματούχος να επισκεφθεί τη μουσουλμανική μειονότητα στην Θράκη.

Το πρόβλημα της επίσκεψης του Μεβλούτ  Τσαβούσογλου στη Θράκη έγκειται στη συστηματική επιμονή του καθεστώτος της Άγκυρας να αποκαλεί την αναγνωρισμένη επισήμως ως μουσουλμανική μειονότητα ως τουρκική αλλά και τον χρόνο που επέλεξε να πραγματοποιήσει την επίσκεψη στη Θράκη.

Λίγους μήνες πριν τη λήξη της θητείας της Προεδρίας Τραμπ, ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ  Πομπέο  είχε επισκεφθεί το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ιδιωτικώς χωρίς να συναντήσει κανέναν Τούρκο επίσημο. Τούτο εξελήφθη ως μια συμβολική πράξη, σαν ένα "χαστούκι" στο καθεστώς Ερντογάν, όπως το αποκάλεσε σχεδόν σύσσωμος ο ελληνικός τύπος.

Αν και ο Τούρκος Υπουργός, πριν ξεκινήσει για την Ελλάδα, μιλώντας σε δημοσιογράφους έκανε λόγο για θετική ατζέντα στις ελληνοτουρκικές επαφές, μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης, μίλησε για "τουρκική μειονότητα".

Συγκεκριμένα, στο πρώτο tweet που ανέβασε με το πού έφτασε στην Ελλάδα, ο Τούρκος ΥΠΕΞ έγραψε: "Στην Ελλάδα για να συναντήσω μέλη της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης και για να συζητήσουμε διμερή ζητήματα"...

Πολύ καιρό τώρα, κατά τρόπο συστηματικό, παρατηρείται μια απόσταση μεταξύ αυτών που λένε οι Τούρκοι και των προθέσεων που αποκαλύπτουν οι πράξεις τους.

Η επιμονή στην αναφορά της μειονότητας της Θράκης ως τουρκικής εντάσσεται στο γενικότερο σχέδιο της Τουρκίας για αναθεώρησης της συνθήκης της Λωζάνης με βάση την οποία έχουν χαραχτεί τα σύνορα στην ευρύτερη περιοχή.

Βεβαίως η  Άγκυρα φέρει βαρέως και  το γεγονός πως ο  Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών κ. Δένδιας κατά την επίσημη επίσκεψή του εκεί δεν σιώπησε υποτακτικά αλλά μίλησε ευθαρσώς για τις διαφορές μεταξύ των δυο χωρών και τις τουρκικές παραβιάσεις...

Είναι προφανές πως ο  κ. Τσαβούσογλου επιχείρησε  να πληρώσει την Ελλάδα με το ίδιο νόμισμα...

Με τη μεθόδευση αυτή ο Τούρκος αξιωματούχος απευθύνεται:

α)  Στη διεθνή κοινή γνώμη και διεθνή πολιτική τάξη, υποδηλώνοντας για νιοστή φορά μια από τις τουρκικές απαιτήσεις στα πλαίσια της αναθεώρησης της συνθήκες της Λωζάνης...

β) Στην ελληνική κυβέρνηση και την κοινή γνώμη της χώρας μας αποσαφηνίζοντας πως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όπου ωθούνται οι δύο χώρες υπάρχουν πολλά περισσότερα για διαπραγμάτευση από αυτά που δέχεται να συζητήσει η ελληνική πλευρά...

γ) Κυρίως όμως απευθύνεται  και στην τουρκική κοινή γνώμη την οποία έχει εθίσει σε μια "εθνικιστική και ισλαμιστική" ρητορική υψηλών τόνων και της οποίας το φρόνημα κάμπτεται λόγω της οικονομικής κρίσης.

Το τουρκικό καθεστώς απευθύνεται στη διεθνή κοινή γνώμη ανοίγοντας σαν βεντάλια μια σειρά ζητήματα τα οποία θεωρεί στρατηγικής σημασίας για τον ρόλο που σχεδιάζει για την Τουρκία τις επόμενες δεκαετίες.

Υπάρχει μια διελκυστίνδα αυτή τη στιγμή μεταξύ ΗΠΑ - Δύσης και Τουρκίας σε σχέση με τον ρόλο της στη συμμαχία. Οι ΗΠΑ του Μπάιντεν φαίνονται αποφασισμένες να μην υποχωρήσουν στο ζήτημα των S-400  και σε κάποια από  τα όρια αυτονομίας της Τουρκίας εντός της συμμαχίας...

Το καθεστώς της Άγκυρας θα υποστεί μεγάλη ταπείνωση αν υποχωρήσει και θέσει εκτός λειτουργίας και τουρκικών συνόρων το ρωσικό πυραυλικό σύστημα.  

Από την άλλη πλευρά αν επιμείνει και απομονωθεί από τη Δυτική Συμμαχία στρατιωτικός εξοπλισμός εκατοντάδων δισ. δολαρίων που έχει συσσωρεύσει εδώ και δεκαετίες  θα αχρηστευτεί λίαν συντόμως λόγω έλλειψης ανταλλακτικών και αναβαθμίσεων.

Καλά είναι τα πολυδιαφημισμένα drones "Μπαϊρακτάρ" αλλά έχουν βρεθεί αντιμέτωπα μόνο με ομάδες ατάκτων ή διαλυμένους στρατούς όπως της Συρίας.

Επιπλέον η τουρκική οικονομία είναι πλήρως εξαρτημένη από τις εξαγωγές της στις ευρωπαϊκές αγορές. Η Ρωσία που προβάλλεται σαν εναλλακτική διέξοδος είναι μια χώρα με ΑΕΠ του επιπέδου της Ιταλίας και δεν μπορεί να απορροφήσει τις τουρκικές εξαγωγές.

Η απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση θα μοιάζει με πράξεις αυτοκτονίας.

Οποιοσδήποτε εχέφρων πολιτικός λοιπόν θα επέστρεφε στους Κόλπους της Δύσης έχοντας εξασφαλίσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες παραχωρήσεις.

Η Τουρκία απλώνει μεθοδικά στον πάγκο όλη την πραμάτεια της. Από  την παρουσία και τις διεκδικήσεις της από την Ουκρανία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Συρία, τη Λιβύη κλπ. μέχρι το Αιγαίο, την Κύπρο  και τη Θράκη.

Η Τουρκία παρά την απομόνωση και τα οικονομικά της προβλήματα επιμένει να θέτει μεταξύ όλων των άλλων και το θέμα της Θράκης μετ’ επιτάσεως. Μοιάζει να είναι θέμα χρόνου η εκδήλωση εκεί μιας εμπλοκής που...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η πορεία του «προβλήματος χωρίς λύση»

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρέθηκαν για μεγάλο διάστημα στο κόκκινο. Φθάσαμε, για πρώτη φορά από το 1996, πολύ κοντά σε μία ένοπλη σύγκρουση. 

Τώρα όλα δείχνουν ότι διανύουμε μια περίοδο σχετικής νηνεμίας. Θα υπάρχουν ρητορικές αντιπαραθέσεις και ελεγχόμενες εντάσεις, αλλά όχι ανεξέλεγκτες κρίσεις. Η Αγκυρα συνειδητοποίησε ότι ξοδεύει υπερβολικά πολύ κεφάλαιο διεθνώς για να υπερασπιστεί τη στάση της έναντι της Ελλάδος. 

Ο Ερντογάν έχει πολλά προβλήματα στο «πιάτο» του και θέλει τη σχέση με τη χώρα μας «παγωμένη» για τώρα. Δεν θα είναι εύκολο, βέβαια. Η εξάρτησή του από την ακραία εθνικιστική τουρκική Δεξιά είναι προφανής. Μπορεί να μην του αρέσει, αλλά τη χρειάζεται και καθιστά τακτικές επιθέσεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο πολιτικά απαραίτητες.

Αθήνα και Αγκυρα έχουν συμφωνήσει ότι διαφωνούν, αλλά ότι μπορούν να ζήσουν με αυτή την παραδοχή για ένα διάστημα. Οι διπλωμάτες θα διαπραγματεύονται χωρίς πίεση, οι στρατιωτικοί το ίδιο με τον δικό τους κώδικα και ο χρόνος θα κυλάει. Εκτός, βεβαίως, εάν υπάρξουν τουρκικά ατοπήματα  στη Θράκη.

Η Κύπρος είναι μια διαφορετική ιστορία. Η πίεση θα συνεχιστεί. Στόχος είναι, πλέον, η επισημοποίηση της διχοτόμησης. Ο Ερντογάν θα προχωρήσει στο μεγάλο έργο στην κατεχόμενη Αμμόχωστο, το οποίο αποτελεί και μια σημαντική επένδυση για το επιχειρηματικό κατεστημένο της Τουρκίας. Ηδη αναζητούνται κεφάλαια και στόχος είναι να προχωρήσει άμεσα. Υπάρχει και το σενάριο τουρκικών γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ, το οποίο παραμένει ενεργό, όμως θα εξαρτηθεί από ευρύτερες εξελίξεις.

Η Τουρκία μοιάζει αποφασισμένη να σπρώξει τα πράγματα στα άκρα στην Κύπρο, να εκβιάσει την τελική διευθέτηση του προβλήματος.  

Η Αγκυρα γνωρίζει ότι η Ε.Ε. δεν θα επιτρέψει ποτέ σε ένα αυτόνομο τουρκοκυπριακό κράτος να γίνει μέλος της γιατί θα ήταν σαν να έβαζε την ίδια την Τουρκία, και το βέτο της, στο κλαμπ από την πίσω πόρτα.  

Τους επόμενους μήνες θα φανεί ποια θα είναι η πορεία του «προβλήματος χωρίς λύση», όπως συχνά το αποκαλούν πια έμπειροι διπλωμάτες. 

Oσοι παρακολουθούν την εξέλιξή του αναρωτιούνται αν η τραγική κατάληξη θα είναι η προσάρτηση του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους στην Τουρκία. Θα φανεί τα επόμενα δύο χρόνια.

Το μετεωρολογικό δελτίο δείχνει, λοιπόν, σχετική νηνεμία στο Αιγαίο και κλιμακούμενη ένταση στην Κύπρο.  

Τι θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την πρόβλεψη; 

Ισως μια...

 

Υπαρκτού ΝουΔο-ΚΚΕδο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΥ Ελληνισμού κωμωδία

 

 

Σαν σήμερα (2/6/ΧΧΧΧ)

 

1896: Ο Γκουλιέλμο Μαρκόνι παίρνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το ραδιόφωνο.

1953: Η Ελισάβετ στέφεται βασίλισσα της Βρετανίας.

1964: Ιδρύεται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.) απο τον Γιάσερ Αραφάτ

1971: Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει τον Άγιαξ στο Γουέμπλεϊ για το Κύπελλο Πρωταθλητριών και ηττάται με 2-0.

1985: Ο Ανδρέας Παπανδρέου κερδίζει για δεύτερη συνεχόμενη φορά τις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ λαμβάνει 45,8%, η Νέα Δημοκρατία 40,8% και το ΚΚΕ 9,8%.

1740: Γεννιέται ο Ντονατιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ, γνωστότερος ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ, γάλλος αριστοκράτης και συγγραφέας τολμηρών βιβλίων που χαρακτηρίστηκαν ως πορνογραφικά. Από το όνομά του προήλθε ο όρος «σαδισμός».

1904: Γεννιέται ο ηθοποιός και 5 φορές ολυμπιονίκης κολυμβητής Τζόνι Βαϊσμίλερ . Ως ηθοποιός ήταν ο πρώτος "Ταρζάν"

2014: Πεθαίνει  σε ηλικία 81 ετών η γνωστή από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ηθοποιός Δήμητρα Σερεμέτη

2020 Πεθαίνει σε ηλικία 91 ετών η Αμαλία Μεγαπάνου γυναίκα που ταύτισε τη ζωή της με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή
 

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σοσιαλιστική Αφανής

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Περισσότερο ως αστείο εις βάρος του Γιώργου Παπανδρέου μου φάνηκε στην αρχή παρά ως κάτι σοβαρότερο. Εννοώ τις «πληροφορίες», που αμέσως διαψεύστηκαν από αμφότερες τις πλευρές, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ενταχθεί στη Σοσιαλιστική Διεθνή.

  Φαντάσου, φίλε μου! Υπάρχει, λοιπόν, κάποιος που θέλει να ενταχθεί στη Σοσιαλιστική Διεθνή…

Αστείο.  

Ταυτοχρόνως όμως το λες και εξυπηρέτηση προς τον ΓΑΠ, καθώς από αυτό μαθαίνουμε: 

α) ότι υπάρχει η Σοσιαλιστική Διεθνής, μολονότι έχει προ πολλού περιέλθει σε κατάστασης αφανείας· 

β) ότι ο Γιώργος εξακολουθεί να προεδρεύει της Διεθνούς – δηλαδή, η Διεθνής υπάρχει, αλλά είναι σαν να μην υπάρχει.

Αναρωτιέμαι πόσα χρόνια έχουν περάσει από την προηγούμενη φορά που μία μνεία στη Σοσιαλιστική Αφανή (όπως θα έπρεπε να λέγεται σωστότερα) κατάφερε να βρεθεί για μία μέρα στην πολιτική επικαιρότητα, έστω και μιας μικρής χώρας όπως η δική μας. 

Ουδείς έχει ασχοληθεί για χρόνια με τη συγκεκριμένη οργάνωση, η οποία έχει εξελιχθεί σε μία τριτοκοσμική Βαλχάλα συνταξιούχων αφρικανών πολιτικών, που βλέπεις στα πρόσωπά τους το παράπονο ότι η ζωή δεν τους έδωσε την ευκαιρία να κάνουν μια ωραία δικτατορία στη χώρα τους.

Αν πράγματι στον ΣΥΡΙΖΑ πίστεψαν κάποια στιγμή ότι ενδεχόμενη ένταξή τους στη Σοσιαλιστική Αφανή θα μπορούσε να εξαργυρωθεί σε ψήφους από το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, τότε ...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Φωνάζει ο κλέφτης…

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

 Για να πούμε και του ΣΥΡΙΖΑ το δίκιο, όλες οι κυβερνήσεις θέλησαν με κάποιον τρόπο να επηρεάσουν, να ενισχύσουν, να διαβάλουν τα ΜΜΕ.  

Μπορεί να έκαναν ευνοϊκές δηλώσεις για κάποια από αυτά: «Υπόδειγμα δημοσιογραφίας» είχε χαρακτηρίσει την «Αυριανή» ο Ανδρέας Παπανδρέου. 

Μπορεί να τα έβριζαν: «Χαμαιτυπείο» είχε αποκαλέσει τον ΣΚΑΪ ο Κων. Μητσοτάκης.  

Συνήθως ευνοούσαν κάποια φιλικά Μέσα με επιπλέον κρατική διαφήμιση και όλα μαζί με ευνοϊκές διατάξεις, έχοντας ως πρόσχημα την «ενημέρωση του λαού». Π.χ. η κρατική Ολυμπιακή μετέφερε δωρεάν τον Τύπο σε όλη τη χώρα· είχαν ψηφιστεί ατέλειες στις (κρατικές επίσης) επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, ΔΕΗ, ΟΤΕ κ.λπ.· οι εκδότες ήταν οι πρώτοι που πήραν άδεια για να ιδρύσουν κανάλια.

Ποτέ όμως και καμιά κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης δεν προσπάθησε να ελέγξει τα ΜΜΕ σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιον τρόπο, όσο και όπως η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ την περίοδο 2014-2019. Λέμε 2014, διότι τότε έγιναν οι περίφημες συναντήσεις παρουσία της «γάτας Ιμαλαΐων», όπου για πρώτη φορά επιχειρήθηκε η αλλαγή διευθυντών εφημερίδων με αρεστούς προς το κόμμα που θα γινόταν κυβέρνηση.  

Ποτέ! Ακόμη και ο Ανδρέας Παπανδρέου, που φοβόταν πολύ τον Τύπο, επιχείρησε να κάνει νέα φιλοπασοκικά ΜΜΕ. Δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να ζητήσει από τους εκδότες του (τότε λυσσαλέως) αντιπολιτευόμενου Τύπου να αλλάξουν διευθυντές.

Οσα αποκαλύπτονται τώρα στην Προανακριτική για τις τηλεοπτικές άδειες έχουν ποινικό ενδιαφέρον.  

Δεν θα ασχοληθούμε με αυτό· αλλουνού παπά «δυσαγγέλιο».  

Υπάρχει όμως και το πολιτικό σκέλος. Μία κυβέρνηση αποφασίζει ότι, στο όνομα της πολυφωνίας, αντί δέκα καναλιών πρέπει να έχουμε τέσσερα. Βεβαίως, τα τέσσερα κανάλια ελέγχονται από οποιαδήποτε κυβέρνηση καλύτερα απ’ όσο τα δέκα, αλλά ας όψεται κάποιο «Ινστιτούτο Φλωρεντίας». Η διαδικασία επιχειρείται να παρουσιαστεί τόσο αυστηρώς ουδέτερη, ώστε μαντρώνονται οι υποψήφιοι για μέρες χωρίς επαφή με τον έξω κόσμο. Παραλλήλως, ο ισχυρότερος υπουργός της κυβέρνησης και εγγυητής της «ουδετερότητας» ανταλλάσσει sms με έναν εκ των υποψηφίων («Νίκο μου! Καμάρι μου! Και λεβέντη μου!»), για το πώς θα πάρει (ένας υποψήφιος!) εγγυητική επιστολή από κάποιους Αραβες κατασκευαστές!

Είπαμε: δεν θα ασχοληθούμε αν ήταν παράνομη η μεταφορά των 3 εκατ. δολαρίων από τον Λίβανο, τι απέγιναν αυτά τα λεφτά, αν στο (κατά τα άλλα «διαφανές») τοπίο της ενημέρωσης θα υπήρχαν κατασκευαστές που δεν γνωρίζαμε από πού κρατάει η σκούφια τους και τι συμφέροντα είχαν αυτοί, αν υπήρχαν «μπροστινοί», «πισινοί» και «παραδίπλα». 

Το εκπληκτικότερο όλων είναι ότι αυτό το κόμμα, που επιχείρησε με τόσο ωμό τρόπο να ελέγξει την ενημέρωση, φωνασκεί τώρα, με τον ίδιο χυδαίο τρόπο, ότι η ενημέρωση είναι ελεγχόμενη, επειδή, λέει, τα κονδύλια της καμπάνιας για την πανδημία δεν μοιράστηκαν «σωστά». Λες και υπήρξε ποτέ κυβέρνηση –παγκοσμίως και διαχρονικώς– που μοίρασε λεφτά «σωστά».

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί διαμαρτύρονται σήμερα;

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Στην εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ο πρωθυπουργός είπε: «Είχαμε ένα σκοτεινό διάλειμμα, το 2015 επικράτησε ο διχαστικός λαϊκισμός, τότε που η Ελλάδα βρέθηκε ένα βήμα πριν από τον γκρεμό…».

Αυτή η φράση προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο τον Αλ. Τσίπρα. Αλλά γιατί διαμαρτύρονται; Λησμονούν αυτά που λένε οι ίδιοι όταν αναφέρονται στο 2015;

Δεν μιλούν για τις αυταπάτες που είχαν τότε; 

Δεν δικαιολογούνται ότι δεν ήταν έτοιμοι να κυβερνήσουν; 

Δεν χρεώνουν στον Βαρουφάκη τα όσα έγιναν το πρώτο εξάμηνο του 2015;

Αν είναι υπερήφανοι για τα πεπραγμένα τους, γιατί λένε όλα τα παραπάνω και αναζητούν το εξιλαστήριο θύμα στο πρόσωπο του Γιάνη;

Από τη συνθήκη προσχώρησης στην ΕΟΚ (28/5/1979), ποτέ άλλοτε η πατρίδα μας δεν βρέθηκε τόσο κοντά στην έξοδό της από την ευρωπαϊκή οικογένεια όσο το 2015. Μια έξοδος σχεδιασμένη από δυνάμεις που βρίσκονταν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τι εννοούσε άραγε ο Γ. Βαρουφάκης όταν προέτρεπε τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, τον Φεβρουάριο του 2015, «να είστε μαζί μας και μετά τη ρήξη»;

Και τι υπονοούσε ο Αλ. Τσίπρας τον Ιούνιο του 2015 όταν έλεγε στην Αγία Πετρούπολη, παρουσία του Βλ. Πούτιν, πως «είμαστε λαός της θάλασσας που ξέρει να βγαίνει από φουρτούνες και κυρίως δεν φοβάται να ανοιχτεί σε μεγάλα πελάγη, σε καινούργιες θάλασσες προκειμένου να φτάσει σε νέα και πιο ασφαλή λιμάνια»;

Μήπως η κυβέρνησή του δεν ζήτησε δάνειο 5 δισ. ευρώ από τη Ρωσία και υπουργοί του δεν έψαχναν χαρτί για να τυπώσουν δραχμές; 

Και τέλος, αν όλα ήταν καλώς καμωμένα το 2015, γιατί δεν συνέχισαν την ίδια «υπερήφανη» πορεία, αλλά αίφνης το «Οχι» το μετέτρεψαν σε «Ναι»;

Υπήρχε πιο πανηγυρική απόδειξη της καταστροφικής, μέχρι τότε, πολιτικής τους; 

 Γιατί διαμαρτύρονται σήμερα;  

Καλύτερα να σιωπούν. Και βέβαια, η έξοδος από την Ε.Ε. μπορούσε να γίνει μόνο με θεσμική εκτροπή. Μόνο με κατάλυση της δημοκρατίας της Μεταπολίτευσης.

Τι άλλο νόημα είχε η δήλωση του τότε υπουργού Εθνικής Αμυνας πως ο στρατός θα αναλάβει την τήρηση της  εσωτερικής τάξης; 

Τούτων δοθέντων, ο πρωθυπουργός θα έλεγα πως...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ε ΟΧΙ και περασμένα - ξεχασμένα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Δεν ξέρω πόσοι από σας πήρατε χαμπάρι την απόφαση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου για το περίφημο «Έγγραφο Σόιμπλε» της 10ης Ιουλίου του 2015.

Ήταν το χαρτί με το οποίο οι Γερμανοί πετούσαν την Ελλάδα έξω από την Ευρώπη, πατώντας πάνω στην επικίνδυνη πολιτική του Τσίπρα και του Βαρουφάκη εκείνες τις ταραγμένες (και εν πολλοίς ακόμα σκοτεινές) ημέρες.

Αυτό το χαρτί λοιπόν, που το είχαν όλοι σχεδόν οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι στα χέρια τους πλην των δικών μας άχρηστων και επικίνδυνων ΣΥΡΙΖΑίων, μας έστελνε με συνοπτικές διαδικασίες στην οικονομική, πολιτική και εθνική κόλαση του διεθνούς απομονωτισμού και της φτώχειας.

Το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο ασχολήθηκε μ’ αυτό μετά από αίτημα των Πρασίνων και κατέληξε μόλις προχθές ότι επρόκειτο για μια κατάφωρα αντισυνταγματική πράξη του Σόιμπλε και της κυβέρνησης Μέρκελ.

Που έγκειται η αντισυνταγματικότητα εκείνου του εγγράφου, που ο Σόιμπλε είχε επεξεργαστεί προσωπικά και είχε κοινοποιήσει μυστικά σε πολλούς υπουργούς οικονομικών και σε κοινοτικούς αξιωματούχους;

Στο γεγονός - λέει το δικαστήριο - ότι το σχέδιο που περιέχει συντάχθηκε στα κρυφά και δίχως να ενημερωθεί η γερμανική Βουλή, ενώ τα αποτελέσματα μια πιθανής εφαρμογής του μπορεί να τίναζαν όλη την Ευρώπη στον αέρα, άρα και την Γερμανία.

Προσέξτε, οι ίδιοι οι Γερμανοί που έφτιαξαν τότε το σχέδιο εκδίωξης της Ελλάδας από την Ευρώπη θεωρούν σήμερα ότι έπαιζαν με την φωτιά, αλλά εμείς εδώ που κινδυνέψαμε να φάμε τον Αρμαγεδώνα κατακέφαλα  - από υπαιτιότητα τους δικού μας πολιτικού προσωπικού - ανασηκώνουμε τους ώμους και λέμε ένα ανέμελο «έλα μωρέ, υπερβολές τώρα».

Και ενίοτε, οι υπαίτιοι εκείνης της παρ’ ολίγον βιβλικής μας καταστροφής, σηκώνουν και το δάκτυλο στον Κυριάκο για όσα είπε στην εκδήλωση στο Ζάππειο για κείνη την φρικτή περίοδο.

Τι τα θες και τα σκαλίζεις τώρα, θα μου πείτε. Οι πολιτικές ευθύνες έχουν αποδοθεί και ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχέση με τον προ εξαετίας πρόγονο του.

Σοβαρολογείτε όσοι το λέτε αυτό; 

Πρώτον, ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι ολόιδιος με τον τότε, αφήστε τα καλαμπούρια περί σοσιαλδημοκρατίας. 

Και δεύτερον, σαν πολύ γρήγορα δεν ξεχνάμε ρε παλικάρια σε τούτο τον τόπο;

Αν κάποιος είχε πατήσει το 2015 με το αμάξι κάποιον άνθρωπο, ακόμα δεν θα είχε τελειώσει την ποινή του σήμερα, πίσω απ’ τα κάγκελα θα έβλεπε τον κόσμο.

Αλλά όταν μια ολόκληρη χώρα βρέθηκε κάτω από τις ρόδες του ΣΥΡΙΖΑϊκού φορτηγού...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αριστερές σκοτοδίνες

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Δεν μπορεί να μην το είχε υπολογίσει.  

Δεν μπορεί ο πρωθυπουργός να μην είχε μετρήσει τι αντίκτυπο θα είχε η αναφορά του στο 2015 ως «σκοτεινό διάλειμμα» στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αδικαιολόγητη. Σε μια εκδήλωση εθνικής εμβέλειας, για την επέτειο των σαράντα ετών από την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή κοινότητα, η πρωθυπουργική αποστροφή έμοιαζε με αχρείαστη ανάσυρση του νταουλιού από τον πάτο της συλλογικής μνήμης. Ηταν, όπως το διατυμπάνισε η αξιωματική αντιπολίτευση, «διχαστική».

Πρόκειται όμως για ένα διχασμό που δεν μπορεί παρά να διαπερνά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, εσωτερικά. 

 Διότι, ποιος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα προσβάλλεται από την ετυμηγορία περί σκοτεινού 2015;  

Ο ΣΥΡΙΖΑ του «Οχι»; 

Ή ο ΣΥΡΙΖΑ, που ενώ είχε εκμαιεύσει το «Οχι», έσπευσε να το ενταφιάσει, προτού καν το βγάλει από το μαιευτήριο;

Ποιο 2015 θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να διατηρήσει στην κομματική του κληρονομία; Το πρώτο μισό του αντιευρωπαϊκού πυρετού; Ή το δεύτερο του ευρω-ρεαλισμού;

Αυτός, ναι. 

Είναι...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Κάτι αριστερά παλικάρια της φακής

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Καλά ο οπορτουνισμός. Καλά ο καιροσκοπισμός. Καλά ο συμβιβασμός. Καλά ο ερασιτεχνισμός. Καλά ο αυτοσχεδιασμός. Καλά ο Καμμένος ο ακροδεξιός. Καλά όλα αυτά. Και πολλά άλλα. Αν και καθόλου καλά. Το λέω για να τα προσπεράσω και προς άλλη κατεύθυνση να πορευτώ. Πηγαίνοντας προς τον οχετό, πιάνοντας τη μύτη μου φυσικά.

Έτσι δικαιώνουν τους αντιπάλους τους. Ετσι δικαιώνουν τους τάχα ταξικούς εχθρούς τους. Ετσι ξεπλένουν τις πομπές του συστήματος. Ετσι ως πλυντήρια λειτουργούν και όλους τους διαπλεκόμενους δικαιώνουν και ευεργετούν.  

Ποια Αριστερά και κουραφέξαλα. 

Ποια αλλαγή και ποια αριστερή ηθική. 

Και ποιο το τόσο ακλόνητο και τόσο αριστερό πλεονέκτημα. 

Οπως ελάλησε ο Χρηστάρας ο Καλογρίτσας κατά μεριά Παύλου Πολάκη, «παλικάρια της φακής, ελάτε έξω να λογαριαστούμε»!

Αντε, Παυλάρα, αν σου κοτάει να λογαριαστείς με τον Χρηστάρα. Και ο Χρηστάρας με τον Παππά. Ο Παππάς με τον Αλέξη. Ο Λαφαζάνης με τον Τσίπρα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ψηφοφόρους του. Πάρε τον έναν, βάρα τον άλλον.

Τα εκατομμύρια από τη μία στην άλλη τσέπη μπαινοβγαίνουν. Οι λογαριασμοί από τη μία στην άλλη τράπεζα πηγαίνουν. Οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. 

Αραγε όλος αυτός ο εσμός έχει φινάλε;  

Ποιος ξέρει. Μπας και είναι χειρότερα; Μπας και τελειωμό δεν έχει; Μπας και οι «σύντροφοι» της Βενεζουέλας με ανταλλάγματα τροφοδοτούσαν όλο αυτό το απερίγραπτο χάλι; Μπας και με τον διάβολο μαζί για να εξασφαλίσουμε εξουσία εσαεί;

Και οι δικαιολογίες πέφτουν βροχή. Πρόκειται για συνωμοσία. Για οργανωμένη επίθεση των ταξικών μας εχθρών. Ο Καλογρίτσας τα έκανε πλακάκια με τους δεξιούς. Ολα αυτά τα λένε επειδή μας φοβούνται. Να μας αποτελειώσουν. Να ξεμπερδέψουν με την Αριστερά. Να μας εξαφανίσουν.

Με τον διάβολο λοιπόν. Να οικοδομήσουμε δικό μας σύστημα επικοινωνιακό. Να χειραγωγούμε τον ελληνικό λαό. Επομένως, πρέπει να οργανωθούμε. Επομένως, πρέπει επειγόντως να φτιάξουμε τους δικούς μας χορηγούς. Επομένως, πρέπει να παίξουμε με τους ίδιους όρους, με την ίδια προπαγάνδα, με τα ίδια ψέματα, με τα ίδια κατασκευασμένα επιχειρήματα. Με τους δικούς μας ανθρώπους. Το ποντίκι που βρυχάται.

Τα αποτελέσματα εντελώς ευεργετικά. Τόσο προς τους ταξικούς εχθρούς όσο και προς όλους τους συστημικούς. Η κατασυκοφάντηση της Αριστεράς. Ο διασυρμός της Αριστεράς. Η πλήρης απαξίωση της Αριστεράς. Η μετάλλαξη της Αριστεράς. Η υποταγή της Αριστεράς. Η άνευ όρων παράδοσή της στον τυχοδιωκτισμό, τον καιροσκοπισμό και τον αμοραλισμό!

Τα κόκαλα χιλιάδων ανιδιοτελών αγωνιστών θα τρίζουν εφιαλτικά. Μέσα σε διάστημα μερικών ετών όλοι αυτοί διέπραξαν τόσα πολλά εναντίον κάθε αριστερής επιλογής και εκδοχής, όσα δεν μπόρεσαν να κάνουν όλες οι κυβερνήσεις από τον δικτάτορα Μεταξά μέχρι τον «εθνοσωτήρα» Γεώργιο Παπαδόπουλο. Με γομολάστιχα και με Delete κατάφεραν εν ριπή οφθαλμού να διαγράψουν αγωνιστικές παραδόσεις, αντιστασιακές περγαμηνές και ιστορίες ηρωικές.

Οπως έλεγε και κάποιος πασίγνωστος υπουργός της σημερινής κυβέρνησης, «ο Θεός να έχει τον Αλέξη καλά». Ο μέγας ευεργέτης της Νέας Δημοκρατίας. Ο ακλόνητος πυλώνας του Μαξίμου. Ο μόνιμος και αδιόρθωτος υποστηρικτής του Κυριάκου. Και η ζωντανή μπουλντόζα ισοπέδωσης της Αριστεράς.

Ελάτε στη θέση όλων αυτών του πιο φτηνού μεροκάματου. Των ανέργων. Των νέων που μέλλον δεν βλέπουν. Των ανήσυχων. Των διαφορετικών. Οταν διαβάζουν περί εκατομμυρίων και περί εργολάβων. Και όταν η μαρκίζα αυτού του εσμού φέρει ως ψευδεπίγραφο μια κάποια αριστερή προοπτική. Οταν το ηθικό πλεονέκτημα καταρρέει. Και όταν η όποια εναλλακτική αριστερή επιλογή μοιάζει να είναι ταυτισμένη με οποιαδήποτε άλλη διεφθαρμένη και διαπλεκόμενη κυβερνητική εποχή.

Ολοι το ίδιο είναι. Ολοι τα ίδια κάνουν. Ολοι την κουτάλα στο βάζο με το μέλι βάζουν. Ολοι με αριστερή ρητορική και ταυτόχρονα με την πιο ανήθικη πρακτική.  

Ε, μετά απ’ όλα αυτά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΛΗΤΑΡΟ-ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μεσαία τάξη στα πανεπιστήμια

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αλλαξε κάτι από το φθινόπωρο όταν η κυβέρνηση έδινε τη μάχη για την πανεπιστημιακή αστυνομία; 

Διεπιστώθη μεταστροφή της κοινής γνώμης, η οποία στην πλειονότητά της τότε συμφωνούσε με το σχέδιο; 

Σχέδιο το οποίο, σημειωτέον, η κυβέρνηση το είχε εντάξει στο πρόγραμμα που της επέτρεψε να κερδίσει τις εκλογές.  

Τίποτε δεν άλλαξε. Οπως διαβεβαιώνει το υπουργείο Παιδείας, το σχέδιο προχωράει σε συνεργασία με τα πανεπιστήμια. Απόδειξη ότι την επόμενη εβδομάδα το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη θα προκηρύξει τον διαγωνισμό για την οργάνωση του σώματος. Δεδομένου ότι προβλέπεται πεντάμηνη εκπαίδευση των αστυνομικών που θα συγκροτήσουν το σώμα, είναι προφανές ότι δεν θα είναι έτοιμο για την επόμενη εκπαιδευτική χρονιά. Αρα ακόμη κι αν δεν άλλαξε τίποτε, είναι μάλλον προφανές πως κάτι άλλαξε. Και το ερώτημα είναι τι άλλαξε. 

Επειδή δε το θέμα της πανεπιστημιακής αστυνομίας εντάσσεται στη διαχείριση της δημόσιας τάξης, σε ένα από τα πιο ευάλωτα σημεία της όπως είναι τα πανεπιστήμια, δικαιούσαι να αναρωτηθείς μήπως η καθυστέρηση, άρα η αλλαγή, αφορά στον ρόλο της αστυνομίας.

 Της αστυνομίας που δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τον νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και τώρα εμφανίζεται ανέτοιμη να εφαρμόσει τον νόμο για την προστασία των πανεπιστημίων.

 Της αστυνομίας που με κάποιον μαγικό τρόπο έχει εξαφανισθεί από τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας.
 
Με αφορμή τον ξυλοδαρμό στη Νέα Σμύρνη, ξεκίνησε ένας πόλεμος που στόχο είχε να περιορίσει την αποτελεσματικότητα της αστυνομίας υπονομεύοντας το ηθικό της. Ηταν ο πόλεμος της «αστυνομοκρατίας», ένα παραμύθι που δεν το υιοθέτησαν μόνον οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι υπερασπιστές του Κουφοντίνα, και όσοι τότε πάλευαν για να ακυρώσουν τα μέτρα κατά του κορωνοϊού. Στη διάδοσή του συνέβαλε ασμένως και ένα σημαντικό τμήμα των «διαμορφωτών της κοινής γνώμης».  

Πέτυχαν τον στόχο τους;  

Αν ναι, μήπως και η καθυστέρηση στην οργάνωση της πανεπιστημιακής αστυνομίας θα πρέπει να πιστωθεί στην επιτυχία τους;
 
Η πανεπιστημιακή αστυνομία δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι ένα εργαλείο που θα βοηθήσει τη λειτουργία της πανεπιστημιακής ζωής. 

Η δε πανεπιστημιακή ζωή δεν ανήκει ούτε στους πρυτάνεις ούτε στους καθηγητές, πολύ λιγότερο δε στις νεολαίες και τις συμμορίες της ανομίας που τη λυμαίνονται δεκαετίες τώρα. Ανήκει στη μεσαία τάξη. Αυτή ενδιαφέρεται πάνω απ’ όλα για ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί για να βοηθήσει τα παιδιά της. Οπως και η δημόσια ασφάλεια αφορά τα μεσαία στρώματα του πληθυσμού.  

Οι μεταρρυθμίσεις ή η ανάπτυξη χρειάζονται χρόνο για να αποδώσουν. Ομως η δημόσια τάξη...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ε, όχι και μπόνους παραγωγικότητας στους κρατικούς υπαλλήλους!!

 

Του Γιώργου Κράλογλου

Τι θυμίζει..., τι θυμίζει το μπόνους παραγωγικότητας κρατικών υπαλλήλων από το Ταμείο Ανάκαμψης. Μήπως λεφτά του Παπαντρέα..., από τα ΜΟΠ; Λέμε μήπως...

Βαδίζουμε προς το 2022. Η ΕΕ, με χίλια ζόρια και "εσωτερικά βάσανα", βάζει εμπρός το Ταμείο Ανάκαμψης να ενισχυθούν οι ιδιώτες, μπας και ξεπεράσουν την πανδημία. Να μη ξεμείνει κανείς, από τα μέλη της Ε.Ε, στις απαιτήσεις της παγκόσμιας αγοράς.

Εμείς όμως εκεί. Οι μοναδικοί στην Ευρώπη. Ολοταχώς πίσω στο 1981-1982. Και ας γιορτάσαμε, προχθές, τα 40 χρόνια μας στην Ένωση.

Πίσω. Στην 10ετία του 1980. Την εποχή που κρατικοί υπάλληλοι μοιράζονταν και ΜΟΠ της ΕΟΚ. "Τα λεφτά του Παπαντρέα...",  έσκουζαν οι ντουντούκες κλαδικών του τότε ΠΑΣΟΚ, με ενορχηστρωτές τους κρατικούς εργατοπατέρες.

Κατά τα άλλα το κράτος θα ήταν και τότε στην υπηρεσία του πολίτη. Και τότε οι αδικημένοι..., κρατικοί υπάλληλοι, γεύτηκαν μερίδα του λέοντος από δικαιώματα που ούτε μπορούσαν να φανταστούν.

Και στα 40 χρόνια που πέρασαν άλλαξαν πολλά. Πάρα πολλά στο κράτος. Στον θεσμό των κρατικών υπαλλήλων.

Για σιγουριά δε, κάτι "κουτοπονηριές" μελετητών για "αξιολόγηση των κρατικών υπαλλήλων" κρεμάστηκαν στα μανταλάκια..., φιλοκυβερνητικών εφημερίδων.

Στα μανταλάκια και οι εισηγητές της αξιολόγησης... Τι να τα κάνεις τα ονόματα. Πάνε αυτά, χάθηκαν μαζί με τα παχιά τα λόγια.

Καταργήθηκαν ονόματα υπουργείων που δεν συμβάδιζαν με τα οράματα "του λαού στην εξουσία...". Το υπουργείο Βιομηχανίας για παράδειγμα. Πώς αλλιώς να γινόταν. Υποτίθεται πως εξυπηρετούσε συμφέροντα της τρισκατάρατης και προς διάλυση βιομηχανίας της χώρας. Ζήτω η χειροτεχνία και τα σουβενίρ...

Το υπουργείο Βιομηχανίας χάθηκε το πρώτο 10ήμερο της λαϊκής κυριαρχίας. Δεν ανασυστήθηκε ποτέ. Μια αριστερή απόπειρα του 2016-17, κράτησε όσο κρατάνε τα κρύα ανέκδοτα...

Τα ονόματα των υπουργείων άλλαξαν. Στην κορυφή επιτελείων των υπουργείων και ΔΕΚΟ ο κομματισμός. Σε όλα τα χρώματα. Σε όλες τις αποχρώσεις...

Η "κατανομή", στον έλεγχο των κρατικών υπαλλήλων και κρατικών εργατοπατέρων (τόσο στη συντήρηση του αριθμού τους όσο και σε νέους διορισμούς) ακολούθησε πιστά τις διακομματικές συνεννοήσεις κομμάτων εξουσίας και μη, με "κανόνες" που τηρήθηκαν, μέσα και έξω από τη Βουλή.

Η άτυπη "ιερή πολιτική συμμαχία" (κομμάτων, κυβερνήσεων και του συνόλου της εκάστοτε πολιτικής σκηνής) εφαρμόστηκε,  χωρίς παρέκκλιση,  στη βάση τριών "όρκων" (και ας νόμιζε, ό,τι νόμιζε ο Σάκης Πεπονής, φτιάχνοντας τον –άριστο– νόμο του).

Δεν θα μειωθεί (εκτός της συνταξιοδότησης) ο αριθμός των κρατικών υπαλλήλων ακόμη και αν τα οικονομικά της χώρας δεν μπορούν να βαστάξουν ό,τι θεωρηθεί άχρηστο περίσσευμα. Τα δανεικά γι' αυτό υπάρχουν...

Δεν θα πειραχθεί στο ελάχιστο η μονιμότητα και δεν θα εφαρμοστεί (στην πράξη) η οποιαδήποτε αξιολόγηση προτείνουν (στα λόγια βεβαίως), οι κυβερνήσεις σε συνεννόηση με το κόμμα τους, τα άλλα κόμματα και τα εκάστοτε δεκανίκια εξουσίας, της Βουλής.

Δεν θα ανακοπεί, με τίποτε, η είσοδος κομματικών κρατικών υπάλληλων με τη μορφή μετακλητών, έστω και αν αρχικά θα εμφανίζονται με περιορισμένη θητεία,  με μικρούς μισθούς ή με καθυστερήσεις στη μονιμότητα,  (ώστε να συντηρηθούν "δολώματα" για πελατειακό δυναμικό).

Ανάμεσα σε τρανές αποδείξεις, τήρησης της "πολιτικής συμμαχίας" (ακόμη και στην πτώχευση του 2009 και στην πανδημία) είναι ο πολιτικός αφανισμός όσων τόλμησαν να μιλήσουν για "επανίδρυση του κράτους",  έστω και προεκλογικά.

Είναι επίσης η "απόλυση" της ομάδας των Γερμανών (2016) που έβαλαν οι δανειστές να εκσυγχρονίσουν την οικονομία αλλά συνέστησαν απολύσεις δεκάδων χιλιάδων κρατικών υπάλληλων.

Και το θάψιμο προαπαιτούμενων της συμφωνίας της ενισχυμένης εποπτείας για απολύσεις και κρατικών υπαλλήλων ( 40-50.000, πάνω-κάτω) με πρόσληψη 1 σε 10 αποχωρήσεις (κάθε είδους). Η εξίσωση..., ξεχάστηκε εντελώς.

Αυτή την κρατική τούρτα πληρώνει ο λαός. Ακόμη και με πλειστηριασμό του σπιτιού του (όπως θα δούμε συντομότατα).  

Τώρα, στο τέλος του 2021, θα πληρώσει και το κερασάκι της. Το μπόνους παραγωγικότητας, σε κρατικούς υπαλλήλους. 

Με τα λεφτά μάλιστα του Ταμείου Ανάκαμψης. Αυτά που προορίζονται για επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα, με αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας.  

Χρειάζεται μήπως ...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ: Οι «λησμονημένοι» της πρώην ΕΣΣΔ

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

 Το ταξίδι του Νίκου Δένδια στο Σότσι επανέφερε στο προσκήνιο τους «ξεχασμένους» Ελληνες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης.

Εκεί, στα ρωσικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας, στις σχεδόν άγνωστες σε εμάς, αλλά με προαιώνια ελληνική παρουσία, πόλεις όπως η Ανάπα, το Γκέρτζλικ και τα πέριξ αυτών χωριά, ο Ελληνας ΥΠΕΞ (θα πρέπει να…) έζησε κάποιες από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην υπουργική του διαδρομή, με τους χιλιάδες ομογενείς να του επιφυλάσσουν θερμή υποδοχή. Τον καλωσόρισαν με ανοιχτές αγκαλιές, δάκρυα χαράς και στο χέρι την ελληνική σημαία.

Ηταν εκεί ο Ιάσων, η Ελλάδα, η Αθήνα (εκτός από την Αθηνά), η Μήδεια, ο Φρίξος, ο Οδυσσέας. Με αυτά τα ονόματα βάφτιζαν και εξακολουθούν να βαφτίζουν και σήμερα τα παιδιά τους οι Ελληνες της Μαύρης Θάλασσας, της αρχαίας Κολχίδας, του Καυκάσου.

«Η Ελλάδα είναι δίπλα σας και σας ευγνωμονεί γιατί κρατήσατε ζωντανή τη θύμησή της εδώ», τους είπε, μεταξύ άλλων, μεταφέροντας μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο Νίκος Δένδιας.  

Δασκάλους και βιβλία, για να μάθουν τα παιδιά τους ελληνικά, του ζήτησαν εκείνοι. 

Επρεπε να πάει στο Σότσι ο ΥΠΕΞ για να ξαναθυμηθούμε τους λησμονημένους Ελληνες της Μαύρης Θάλασσας, αυτούς που απέμειναν από τη μεγάλη φυγή της δεκαετίας του ’90, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. Κάποια στιγμή στο μέλλον, ίσως η εξωτερική πολιτική μας θα πρέπει να συζητήσει για την εν θερμώ επιλογή της Αθήνας να ενθαρρύνει και να διευκολύνει το άδειασμα της περιοχής των παράλιων του Ευξείνου Πόντου από την προαιώνια παρουσία του ελληνικού στοιχείου. 

Οι εθνικιστικές συγκρούσεις (Αμπχαζία, Οσετία, Γεωργία, Ουκρανία) δεν είχαν στόχο τους Ελληνες ώστε να σπεύσουμε, ακόμη και με θεαματικά ναυτικά εγχειρήματα, να τους φέρουμε στην Ελλάδα και να τους εγκαταλείψουμε στην τύχη τους, στο Μενίδι και στη Θράκη.  

Οι Ελληνες της Σοβιετικής Ενωσης κατείχαν νευραλγικές θέσεις στις τοπικές κοινωνίες, στη διανόηση, στα κέντρα εξουσίας. Λάμβαναν ή επηρέαζαν σημαντικές αποφάσεις, διαμόρφωναν εξελίξεις. Θα μπορούσαν, εφόσον η μητέρα πατρίδα ενίσχυε οικονομικά, πολιτικά, την παραμονή τους, να γίνουν ένα ισχυρό ελληνικό προγεφύρωμα, εργαλείο της εξωτερικής μας πολιτικής στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην περιοχή, η οποία μας επηρεάζει άμεσα. 

Δεν τα σταθμίσαμε σωστά όλα αυτά τότε. Ας μην εγκαταλείψουμε και αυτούς που απέμειναν, διατηρώντας άσβεστο το καντήλι των Μεγαρέων, των Μιλησίων, των Ποντίων.  

Και...

 

ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΝουΔοΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Εθνομηδενισμού συνέχεια με το βλέμμα στραμμένο στις Πρέσπες του Αιγαίου

Γράφει το ANTINEWS

 Μάζι με την επιστροφή της δήθεν κανονικότητας έπειτα από την άρση της καραντίνας, επέστρεψε κι ο ντροπιαστικός εθνομηδενισμός του μητσοτακισμού.

Οφείλουμε... σύντροφοι κοψοχέρηδες να παραδεχτούμε ότι ο Δένδιας με τους πρόσφατους τσαμπουκάδες του στην Τουρκιά μας ξεγέλασε. Ήρθαν όμως οι χθεσινοί σφιχτοί εναγκαλισμοί (επιεικής ο χαρακτηρισμός), οι οποίοι κατέστησαν σαφές ότι όσα εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ελεεινό επικοινωνιακό-παραπλανητικό παιχνίδι για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.

Οι ταπεινωτικές Πρέσπες του Αιγαίου δηλαδή, που έχουν τεθεί σε εφαρμογή από τότε που ο Μητσοτάκης ασπάστηκε τις... Μακεδονικές, ομολογώντας αναίσχυντα την εξαπάτηση των ψηφοφόρων.

Μέχρι και δημοσκοπήσεις που παρουσιάζουν τάχα τους δυο λαούς να προκρίνουν την... ειρήνη, μας σέρβιραν οι άθλιοι του μητσοτακισμού μπας και καταφέρουν να λειάνουν κάπως την επερχόμενη προδοσία.

Δυστυχώς με την επίσκεψη Τσαβούσογλου οι μάσκες της υποκρισίας έπεσαν. Κι όλα συντείνουν στο να αντιληφθούμε ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από τη διχοτόμηση του Αιγαίου.

Διαφορετικά οι υποτιθέμενοι πατριώτες που μας κυβερνούν, δεν θα δεχόντουσαν τον διασυρμό δια χειρός Μεβλούτ στη Θράκη, όπου συμπεριφέρθηκε λες και ήταν σε τουρκικό έδαφος, επιβραβεύοντάς τον κατόπιν με ένα λουκούλλειο γεύμα αγναντεύοντας αμφότεροι την Ακρόπολη.

Αναμενόμενη εξέλιξη, θα μας πείτε. Διότι όταν εκτελείς άνωθεν εντολές («εταίρων» και «συμμάχων»), που ρητά αναφέρουν... δώστε το μισό Αιγαίο στους Τούρκους για να προχωρήσουμε στην αρπαγή των κοιτασμάτων, τότε είσαι αναγκασμένος να δεχτείς αδιαμαρτύρητα τα απανωτά τουρκικά εθνικιστικά ραπίσματα γιατί έτσι σου είπαν να κάνεις.

Τις οποίες κατραπακιές, είναι αυτονόητο ότι τα μεμέτια δεν τις ρίχνουν για λόγους εντυπωσιασμού ή για να δείξουν ποιος έχει το πάνω χέρι. Αλλά για να πάρουν περισσότερα από αυτά που τους δίνουμε. Εκεί οδηγεί η δουλοπρέπεια των... ταγών μας στα δυτικά αφεντικά, την οποία οι Μογγόλοι εκμεταλλεύονται στο έπακρο.

Ελπίζουμε τουλάχιστον, όταν ο Μητσοτάκης δει τον Ερντογάν στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, να του ξεκαθαρίσει ότι είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε μόνο το Καστελόριζο.

Μπλέξαμε… σύντροφοι κοψοχέρηδες με τη μακακία που κάναμε το ’19 και να δούμε πως θα ξεμπλέξουμε.

Όχι τίποτε άλλο αλλά...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικα ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τι θα απαντούσε η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ στη θέση του λαθρομαχμουτολάγνου λάτρη μπολιαστών Κούλη...

Από την Επιτροπή Εξωτερικής / Μεταναστευτικής Πολιτικής του κόμματος ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ

Ο δημοσιογράφος της Bild ρώτησε τον Έλληνα πρωθυπουργό: “(Όμως) υπήρξε μια ξεκάθαρη προσφορά του γερμανού υπουργού εσωτερικών Χορστ Σέιχοφερ. Δήλωσε ότι η Γερμανία θα πληρώσει, αν η Ελλάδα δεχτεί πρόσφυγες (σ.σ. οι οποίοι θα επιστραφούν από τη Γερμανία επειδή προήλθαν από την Ελλάδα)”,

Ο κος Μητσοτάκης απάντησε:  “Εάν η Γερμανία μπορεί να φτιάξει σπίτια γι αυτούς τους πρόσφυγες, μπορούμε να συζητήσουμε γι αυτή την προσφορά. Αλλά δεν μπορώ να προσφέρω στους πρόσφυγες κάτι που δεν μπορώ να προσφέρω στους πολίτες της Ελλάδας. Αυτό το λέω ξεκάθαρα, επειδή έχουμε περιορισμένο αριθμό κοινωνικών κατοικιών στην Ελλάδα.” (*)

Αυτή την απάντηση κάποιοι προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως “διπλωματική απόρριψη” της γερμανικής προσφοράς και κάποιοι άλλοι ως αποδοχή.  

Αυτά συμβαίνουν όταν κάποιος δεν έχει ξεκάθαρη θέση. Πώς να έχει ξεκάθαρη διατύπωση;
 
Η απάντηση της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΞΑΝΑ, αν ήμασταν στη θέση του Πρωθυπουργού, θα ήταν η εξής:

Εφόσον η Γερμανία θέλει να στείλει τους ανθρώπους αυτούς πίσω στην Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι επιβεβαιώνει το ότι δεν δικαιούνται άσυλο. Σαφώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ευθύνεται για το ότι οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν παράνομα και κατέληξαν στη Γερμανία, όμως συνέβαλε σ΄αυτό και η στάση της Γερμανίας εκείνη την εποχή, η οποία διαφήμιζε προς τους παρανόμως εισελθόντες ότι ήταν ευπρόσδεκτοι στη Γερμανία κι ότι τους περίμεναν πλούσιες παροχές, προκαλώντας, όπως ήταν αναμενόμενο νέες ροές παράνομων αφίξεων.

Τώρα η Δυτική Ευρώπη και η Γερμανία αντιλαμβάνονται πως...

 

"Επίγεια μαγεία" (40 χρόνια χωρίς τη λαϊκή φωνή του Χρηστάκη...)

 

 

  

  

 

Σαν σήμερα (1/6/ΧΧΧΧ)

 

1495: Η πρώτη καταγεγραμμένη παραγωγή σκοτσέζικου ουίσκι, από τον μοναχό Τζον Κορ.

1938: Πρωτη κυκλοφορία του κόμικ με ήρωα τον Σούπερμαν.

1941: Λήγει η Μάχη της Κρήτης, με την κατάληψη όλου του νησιού από τους Γερμανούς.

1967: Κυκλοφορεί το αριστουργηματικό άλμπουμ των Beatles «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band».

1265: Γεννιέται ο εθνικός ποιητής της Ιταλίας Ντάντε Αλιγκιέρι, γνωστότερος στην Ελλάδα ως Δάντης

1815: Γεννιέται ο πρώτος Βασιλιάς των Ελλήνων Όθων (Βίτελσμπαχ)

1926: Γεννιέται η Μέριλιν Μονρόε

1981: Πεθαίνει ο λαικός τραγουδιστης Χρηστάκης (Χρήστος Σύρπος το πραγματικό του όνομα

2002: Πεθαίνει η Κάκια Αναλυτή

2018:  Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών ο Κώστας Πολυχρονίου, σκορπώντας θλίψη στην οικογένεια του Ολυμπιακού.
Ο Πολυχρονίου φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού για 15 χρόνια (1953-1968) και υπήρξε μια θρυλική μορφή για τον σύλλογο, κατακτώντας έξι πρωταθλήματα , οκτώ κύπελλα , καθώς και ένα Βαλκανικό Κύπελλο (1962-63).
Αποτέλεσε έναν από τους αγαπημένους παίκτες του «ερυθρόλευκου» κόσμου και διακρίθηκε για την ικανότητά του να αγωνίζεται σε πολλές θέσεις.