"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Για τις Αμερικανικές εκλογές

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Όσον αφορά στις πολιτικές επιλογές νομίζω ότι το πράγμα εξαντλείται σε τέσσερεις λέξεις : το μη χείρον βέλτιστον.  

Τα υπόλοιπα είναι ευσεβείς πόθοι οι οποίοι σε περιπτώσεις βαθιάς άγνοιας αγγίζουν τα όρια του γκροτέσκου.

Οφείλεις κάποια σημασία στη λεπτομέρεια την ώρα που ψηφίζεις, τουλάχιστον όση δίνεις όταν διαλέγεις …αυτοκίνητο, σπίτι, τι θα φας, τι θα φορέσεις. Οι πιο επικίνδυνοι στο πολιτικό παιχνίδι είναι εκείνοι που πιπιλάνε την καραμέλα του “όλοι το ίδιο είναι”. Πολιτικοί και ψηφοφόροι, “ακτιβιστές”, σχολιαστές – δημοσιογράφοι.
 

Παράδειγμα: στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, grosso modo, η εικόνα του πολιτικού σκηνικού έχει μείνει ίδια: “κεντροδεξιά”, “κεντροαριστερά” και …τρίτος πόλος. Το διαχρονικό σύνθημα αυτού του τελευταίου είναι: “όχι στα ψευτοδιλήμματα. Όλοι το ίδιο είναι”. Πρόκειται για το τιμημένο ΚΚΕ, οι πολιτικοί του οποίου είναι …οι πιο επικίνδυνοι απ’ όλους.

Στο κλίμα των ημερών, με πρωταγωνιστές το συναρπαστικό είδος των λοιμωξιολόγων, άντε να βρεις όρεξη ν’ ασχοληθείς με θέματα όπως οι εκλογές των ΗΠΑ. Οι οποίες πλέον, είναι εδώ…
 

Σε ένα post που είχα ανεβάσει τον Αύγουστο υπάρχει η “πρόβλεψη” ότι, μετά από αυτές, ξεσπάει εμφύλια σύγκρουση [ΗΠΑ: ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ] Εξακολουθώ να το φοβάμαι, όσο κι αν ελπίζω για το αντίθετο.  

Η αίσθηση είναι περίεργη και εξαιρετικά δυσάρεστη: η χώρα της οποίας ο πρόεδρος απολαμβάνει ακόμα τον τίτλο του πλανητάρχη, η οποία δεσπόζει στη σκηνή από τότε που θυμάσαι τον κόσμο, η χώρα που λάτρεψες και μίσησες, βρίσκεται, πιθανώς, σε τροχιά διάλυσης.
 

“Too big to fail?” I wouldn’t say so..
 

Δεν χρειάζεται αποκρυπτογράφηση. Το πράγμα λέγεται απερίφραστα : οι δημοκρατικοί ξέρουν ότι το αποτέλεσμα θα είναι υπέρ του Trump. Σπεύδουν λοιπόν να “προειδοποιήσουν” ότι …άλλο εκείνο που θα βγει τη βραδυά των εκλογών και άλλο αυτό που θα προκύψει από την καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων.

Δικτατορίσκοι τύπου Mark Zuckerberg προϊδεάζουν για την πιθανότητα να χρειαστούν μέρες ή εβδομάδες μέχρι κάποιο …consensus για το αποτέλεσμα. Και ότι, ως εκ τούτου, τα posts που θα εμφανίζουν αποτελέσματα ως τελικά, προ του consensus …θα λογοκρίνονται.

 
Αυτό, ενώ δημοκρατικά μορμολύκεια τύπου Clinton, Pelosi επαναλαμβάνουν το ρεφρέν των ημερών : “καμιά συναίνεση”
 

Να πω καταρχήν ότι προτιμούσα τον Donald Trump ήδη ως αντίπαλο της Hillary. Και ότι παρά τις κωλοτούμπες του, ιδίως με το εμβόλια, δεν [θεωρώ ότι] τίθεται θέμα συζητήσεως μεταξύ αυτού και του αντιπάλου του. 

 Ο οποίος είναι ένα είδος παραπαίοντος ομοιώματος, που υπάρχει απλώς για τη σχέση που διατηρεί με τον κομματικό μηχανισμό. Για να προβεί σε εθελούσια έξοδο, λίγο μετά την [απευκτέα] εκλογή του, αφήνοντας τον θώκο στην “πρώτη έγχρωμη γυναίκα πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτιεών”, την εφιαλτικά ανεκδιήγητη Kamala Harris.
 

Ο πρώην αντιπρόεδρος του πρώτου έγχρωμου …άνδρα προέδρου, είναι σήμερα το ενεργούμενο των ακραίων του κόμματος [Harris, Saunders, Alexandria Cortez]. Ως εκ τούτου η πολιτική του είναι προδιαγεγραμμένη:
 

Ο Joe Biden είναι:

Tο climate change και η Greta Thunberg. Το CNN και οι NYT […το Σκάι, το in.gr και …η Lifo].
 
Το στρατοβιομηχανικό και διατροφοφαρμακευτικό σύμπλεγμα.
 
H Πράσινη Ενέργεια και οι Ανεμογεννήτριες.
 
Η κυριαρχία των big tech και η φασιστική λογοκρισία τους.
 
Η λογοκρισία των mainstream media στην υπηρεσία της διαφθοράς. Γενικά, και της οικογένειάς του ειδικότερα. *
 
Η Antifa και οι Black Lives Matter.
 
Η αφασία των απανταχού ΛΟΑΤΚΙ + κινημάτων.
 
Τα open borders, η νομιμοποίηση δίκην προσφύγων των “μεταναστών” – μπουκαδόρων.
 
Η κυριαρχία της Κίνας ως πρότυπου της Παγκόσμιας διακυβέρνησης.


Mε τα φαιδρολογήματα που προεξοφλούν …αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας μέσω Biden, απαξιοίς να ασχοληθείς: στοιχειώδης επαφή με την πολιτική ιστορία των τελευταίων 60 χρόνων δείχνει ότι η στάση των Αμερικανών κυμάνθηκε σταθερά από το “νίπτω τας χείρας” [επ’ ωφελεία των Τούρκων] μέχρι το σκαιό άδειασμα της Ελλάδας και των “κυριαρχικών της δικαιωμάτων”.

Τι είναι ο Trump; 

Tο “μη χείρον βέλτιστον”. Κάποιος που πείθει, εμένα τουλάχιστον, ως ό,τι “πιο ανθρώπινο” μπορεί κανείς να συναντήσει σε θέση ισχύος, στην αμερικανική σκηνή. 

Η επιτυχία του στον οικονομικό / εργασιακό τομέα δεν αμφισβητείται ούτε από τους πωρωμένους του δημοκρατικού κόμματος [η τραγικωμωδία “Covid -19” θα μπορούσε να είναι μια προσπάθεια ανατροπής αυτού ακριβώς – δεν φαίνεται να το πέτυχε]. 

 

Στην εξωτερική πολιτική είναι ο μόνος, κι εγώ δεν θυμάμαι από πότε, πρόεδρος των ΗΠΑ που δεν έχει βάψει τα χέρια του με αίμα [επιλογή ασυγχώρητη από την οπτική του …στρατοβιομηχανικού συμπλέγματος].


Δεν μασάει με αηδίες τύπου Greta Thunberg και …πράσινης ενέργειας, η οποία προωθείται στο όνομα της σωτηρίας του πλανήτη, ως εργαλείο καταστροφής της ανθρωπότητας.
 

Είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Το σενάριο της ακυβερνησίας, οι προβλέψεις και τι φοβάται η Αθήνα

 

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Οι εκλογές στις ΗΠΑ είναι οι πιο κρίσιμες εδώ και δεκαετίες τόσο για το μέλλον της ίδιας της χώρας μετά από μια περίοδο έντονου διχασμού και πόλωσης και απώλεια προσανατολισμού, αλλά και για την Παγκόσμια Τάξη, καθώς από την έκβαση τους θα εξαρτηθεί εάν οι ΗΠΑ θα επιχειρήσουν να καλύψουν το κενό που άφησε η όλο και μεγαλύτερη υποχώρηση τους από τα διεθνή πράγματα την τελευταία δεκαετία.

Για την Ελλάδα η οποία βιώνει την πιο δύσκολη περίοδο στις σχέσεις της με την Τουρκία μετά το 1974, το αποτέλεσμα των εκλογών αναμένεται με αγωνία.

Ήδη η πρωτοφανής επιθετικότητα που εκδηλώνεται από την Τουρκία και το ξεδίπλωμα όλης της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας από τον Καύκασο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και την Αφρική ,συνδέθηκε με το κενό που έχει αφήσει στα διεθνή πράγματα ,η εσωστρέφεια της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που ξεκίνησε στην δεύτερη θητεία Ομπάμα και κορυφώθηκε με την θητεία Τραμπ.

Το « Make America Great Again» δεν αφορούσε μόνο την οικονομία και την ύψωση τειχών για τους ξένους μετανάστες από τις γειτονικές χώρες της Λατινικής Αμερικής ή την επιβολή δασμών στα προϊόντα χωρών εταίρων και συμμάχων των ΗΠΑ. Μαζί με το σύνθημα για την επιστροφή των Αμερικανών στρατιωτών στην «πατρίδα», τα κηρύγματα για την ανάγκη να ασχοληθούν οι ίδιοι οι ευρωπαίοι με την άμυνα τους και να «πληρώσουν» γι’ αυτή, λειτούργησαν καταλυτικά για την δημιουργία διατλαντικού ρήγματος και για αυτή την υποχώρηση των ΗΠΑ από τον ρόλο που οφείλει να έχει μια υπερδύναμη στην διεθνή σκηνή.

Το κενό επιχειρείται να καλυφθεί συνήθως από επεκτατικές μικρές η μεσαίου μεγέθους δυνάμεις και από φιλόδοξους και αλαζονικούς ηγετες που διεκδικούν ηγετικό περιφερειακό ρόλο. Και αυτό το ζήσαμε στην Ανατολική Μεσόγειο..

Ο μεγαλύτερος σήμερα εφιάλτης για την διεθνή κοινότητα αλλά και για την Ελλάδα είναι το σενάριο της ακυβερνησίας στην Ουάσιγκτον.

Ένα σενάριο που δεν είναι εντελώς απίθανο πλέον όταν ο απερχόμενος πρόεδρος Ντ.Τραμπ δηλώνει ότι «θα έχει τους δικηγόρους του έτοιμους το βράδυ των εκλογών» και όταν πολλές φορές έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα αμφισβητήσει την επιστολική ψήφο…

Σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, ο Ερντογάν θα θεωρήσει ότι έχει πλέον εξασφαλισμένη την ατιμωρησία για να προχωρήσει στο μικρό διάστημα που θα έχει στην διάθεση του για να επιβάλει τετελεσμένα. Και το διάστημα αυτό της αβεβαιότητας δεν θα υπάρχει κανένας στην Ουάσιγκτον ούτε στον Λευκό Οίκο ,ούτε στην ηγεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ,για να σηκώσει το τηλέφωνο σε μια έκκληση για πυροσβεστική παρέμβαση στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο και συγκράτηση του αχαλίνωτου Τ.Ερντογάν.

Ούτε όμως η επανεκλογή του Ντ. Τράμπ, αντιμετωπίζεται θετικά από την Αθήνα.. Η εκτίμηση είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος σε μια δεύτερη θητεία την οποία θα έχει κερδίσει μόνος του, απέναντι σε ένα «κατεστημένο» να τον πολεμά, θα τον κάνει ακόμη πιο αλαζονικό και «αντισυστημικό», με απρόβλεπτες και αντισυμβατικές συμπεριφορές και πολιτικές.

Και η προσωπική φιλία του και ο «θαυμασμός» του για τον Τ. Ερντογάν θα μπορεί πλέον να εκδηλωθεί χωρίς αναστολές και χωρίς τις ενστάσεις της γραφειοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου.

Η Αθήνα τόσο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οσο και με την κυβέρνηση της ΝΔ, έχει κάνει σαφή επιλογή για συμπόρευση με τις ΗΠΑ, τόσο με την συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας όσο και με την υιοθέτηση από τη αμερικανική κυβέρνηση της νομοθεσίας East Med Act, που προβλέπει εταιρική στρατηγική σχέση και με την Ελλάδα και την Κύπρο...

Η επιστολή του Μ.Πομπέο στον Ν.Δένδια λίγο πριν τις αμερικανικές εκλογές, απευθύνεται φυσικά και στο θυμικό των Ελληνοαμερικανών ψηφοφόρων που μεγάλο μέρος του στήριξε Τραμπ στις προηγούμενες εκλογες αλλά «κλονίζεται» από την φιλοτουρκική στάση του.

Η επιστολή (αν και το περιεχόμενο της δεν έχει δοθεί στην δημοσιότητα, παρά μόνο η περιγραφή του από ελληνικές διπλωματικές πηγές)είναι θετική για τα ελληνικά συμφέροντα, εκφράζει το γενικότερο κλίμα που υπάρχει στην αμερικανική γραφειοκρατία εναντίον της αποσταθεροποιητικής πολιτικής που ακολουθεί ο Τ.Ερντογάν, αλλά δεν δεσμεύει σε τίποτα την επόμενη κυβέρνηση πολύ περισσότερο εάν δεν παραμείνει ο κ.Πομπέο στην θέση του υπουργού εξωτερικών .

Ο Τζ. Μπάιντεν γνωρίζει καλά τα ελληνοτουρκικά ,καθώς στην πολιτική του πορεία πολλές φορές έχει βρει στηρίγματα στην ελληνοαμερικανική κοινότητα. Επιφυλακτικός με την Τουρκία, αρνητικός απέναντι σε αυτή την πολιτική μικρομεγαλισμού που ακολουθεί ο ηγέτης της ,υποστηρικτής στο παρελθόν της προοπτικής αυτοδιάθεσης των Κούρδων αλλά και της δίκαιης λύσης του Κυπριακού , δεν είναι η καλύτερη επιλογή για την Τουρκία και τον Τ.Ερντογάν.

Φυσικά κανένας Αμερικανός Πρόεδρος δεν πρόκειται να προσφέρει λύση «τιμής ένεκεν» στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας με την Τουρκία. Όμως υπάρχουν προσδοκίες ότι μια κυβέρνηση Δημοκρατικών θα μπορέσει να δημιουργήσει αναχώματα στην επεκτατική αυτή πολιτική του Τ.Ερντογάν, η οποία θα συγκρούεται με τις επιδιώξεις της πιο εξωστρεφούς εξωτερικής πολιτικής που πρεσβεύουν οι Δημοκρατικοί.

Χωρίς να μπορεί να αποκλειστούν οι εμπλοκές, από τις γνωστές εμμονές των προοδευτικών Αμερικανών περί «μετριοπαθούς Ισλάμ» που πρεσβεύει ο κ.Ερντογάν σε αντίθεση με τις πιο συντηρητικές αναγνώσεις του φαινομένου του τουρκικού εθνικοϊσλαμισμού από την τωρινή γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και των Think Tanκ που συνδέονται με αυτήν.

Πάντως οι επικεφαλής σύμβουλοι του Τζ. Μπάιντεν στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής φαίνεται να είναι στενά συνδεδεμένοι με το Ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ αλλά και με την ισραηλινή κυβέρνηση . Και αυτό προσφέρει μια δικλείδα ασφαλείας καθώς η συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ έχει πλέον στρατηγικό χαρακτήρα.

Όμως κανείς στην Αθήνα δεν θα μπορέσει να «κοιμηθεί ήσυχος» το επόμενο διάστημα.

Καθώς...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Ένας μικρός απολογισμός της προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ


 Tης ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Εξαιτίας της απεχθούς προσωπικότητας του Ντόναλντ Τραμπ, τείνουμε να κρίνουμε την προεδρία απ’ όσα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί, απ’ όσα ο Αμερικανός πρόεδρος θα μπορούσε να έχει κάνει – αν είχε την ελευθερία και επαρκή συναίνεση. Πράγματι, η προσωπικότητά του σφράγισε την προεδρία λες και ο Τραμπ οικειοποιήθηκε το ίδιο το πολίτευμα· δυσφήμισε ακόμα περισσότερο τον καπιταλισμό και επιδείνωσε την ήδη όχι και τόσο ευνοϊκή εικόνα των ΗΠΑ στον διεθνή χώρο. Αλλά η πολιτική του, οι νομοθετικές του πρωτοβουλίες, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις και οι ιδεολογικές του προτιμήσεις δεν διέφεραν πολύ από εκείνες του Ρόναλντ Ρέιγκαν που είχε εκλεγεί μετά από την καλοήθη, αλλά αδύναμη, προεδρία του Τζίμμυ Κάρτερ. Μπορούμε να παραλληλίσουμε την προεδρία του Κάρτερ με εκείνη του Ομπάμα, αν και ο Ομπάμα άντεξε και δεύτερη τετραετία.

Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν έγινε το πρόσωπο της συντηρητικής-φιλελεύθερης αντεπανάστασης μετά από δεκαπέντε χρόνια αμφισβήτησης του laisser-faire. Με τα συνθήματα The Pride is Back και America First, ενίσχυσε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό –τόσο με στρατιωτικές επεμβάσεις όσο και με επέκταση των οικονομικών συμφερόντων των ΗΠΑ– ενώ, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά, μείωσε τους φόρους για τις επιχειρήσεις καταργώντας την κλιμακωτή, προοδευτική φορολογία. Η ρητορική του και οι θέσεις του δεν διέφεραν, στο πλαίσιο της εποχής, με εκείνες του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά η απλότητά του, εκείνο το ύφος παλιομοδίτικου αντιδιανοουμενισμού που δεν συνεπάγεται αλαζονεία, τον έκαναν συμπαθή στο ευρύ κοινό. Επίσης, είχε την εξυπνάδα να εφαρμόζει την πολιτική του by the book, χωρίς την καλογλωσσιά και την κοκεταρία του Ντόναλντ Τραμπ. Ο Ρέιγκαν ήταν ευγενής με όλους, δεν έστηνε καβγάδες με δημοσιογράφους, γραφειοκράτες και πολιτικούς αντιπάλους· ούτε απέλυε έναν-έναν τους συνεργάτες του.  

Αντιθέτως, ο Τραμπ, εκτός του ότι τα έκανε όλα αυτά, μας απείλησε, χαμογελώντας υποχθόνια σαν τον Joker, ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το αξίωμα.

Ως πρόσωπα μέσα κι έξω από την πολιτική οι δύο αυτοί πρόεδροι έχουν ριζικές διαφορές, οι προεδρίες τους όμως δείχνουν παρόμοια τάση: καπιταλισμό χωρίς ρυθμίσεις, απομάκρυνση από την Ευρώπη, από τους διεθνείς οργανισμούς και τις συνθήκες, μείωση της ξένης βοήθειας, αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, αμφισβήτηση δικαιωμάτων όπως η έκτρωση και υποχωρήσεις έναντι των φανατικών χριστιανών. Αν εξετάσουμε ένα-ένα τα ζητήματα της αμερικανικής πολιτικής σήμερα, από την οικονομία μέχρι την πανδημία, θα διαπιστώσουμε ότι επαναλαμβάνονται οι ίδιες χειρονομίες: ο Ρέιγκαν αντιμετώπισε την πολύ πιο οδυνηρή κατάσταση του AIDS και, όπως ο Τραμπ με τον Covid-19, χρειάστηκε να πιεστεί πολύ από την επιστημονική κοινότητα και τα κινήματα των πολιτών για να προχωρήσει στα κατάλληλα μέτρα.

Τι έκανε λοιπόν ο Τραμπ αυτά τα τέσσερα χρόνια: 

Στον διεθνή χώρο τίποτα σπουδαίο· είχε υπαινιχθεί απομονωτισμό, κάτι που επιθυμούν πολλοί Αμερικανοί ελπίζοντας ότι έτσι θα φροντίσουν τα του οίκου τους, αλλά δεν εφάρμοσε πολιτική απομονωτισμού. Η εξωτερική του πολιτική ήταν μάλλον μη-πολιτική με διαδοχικές προσεγγίσεις και απομακρύνσεις από όλες τις χώρες, εκτός από την Κίνα την οποία θεωρεί, όχι αδικαιολόγητα, τον υπ’ αριθμόν ένα ανταγωνιστή και εχθρό των ΗΠΑ. Στο Ιράκ μετά από εκείνη την τρελίτσα που ξεστόμισε ότι θέλει «να πάρει το πετρέλαιο» δεν έκανε καμιά κίνηση· είδε τη Συρία ως πεδίο αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, αλλά παρέμεινε σε μετέωρη θέση έναντι του Άσαντ· ως προς την Τουρκία και τον Ερντογάν δεν έχει σαφή πολιτική· και παρότι χαρακτήρισε το ΝΑΤΟ «αναχρονιστικό» και πάλι δεν έκανε τίποτα συγκεκριμένο πέρα από το να σοκάρει τον έρμο τον Γενς Στόλτενμπεργκ ο οποίος έτσι κι αλλιώς σοκάρεται εύκολα.

Στο εσωτερικό, μείωσε όπως είπα τον corporate tax από 35% σε 21%, αλλά δεν προχώρησε στην υπερφορολόγηση των εισαγομένων που, αν είχαμε καταλάβει καλά, ήταν η αρχική του πρόθεση σε μια προοπτική προστατευτισμού. Η μείωση του corporate tax είχε ως αποτέλεσμα μικρή αύξηση των ημερομισθίων σε μεγάλες επιχειρήσεις όπως η Walmart, η Boeing, η Target κτλ., όχι όμως σε αντιστοιχία με το κέρδος που αντλούν λόγω της χαμηλής φορολογίας. Κι ενώ ο Ομπάμα δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να φορολογήσει τους γίγαντες Google, Apple, Facebook, Amazon, Microsoft, η δημοσιονομική μεταρρύθμιση του Τραμπ επέτρεψε τον εντοπισμό ενός μέρους του αποθησαυρισμένου χρήματος των GAFAM στους φορολογικούς παραδείσους. Koντολογίς, η αμερικανική εφορία κατάφερε να τους αποσπάσει 67 δις· δεν είναι πολλά, δεν είναι και λίγα.

Πολλές πολιτικές αποφάσεις του Τραμπ ήταν ανατροπές των αποφάσεων του Ομπάμα, πράγμα που συνέβη και στη δεκαετία του 1980 με τον Ρέιγκαν ο οποίος ξήλωσε την πολιτική του Κάρτερ. Ο Τραμπ αλλοίωσε μέχρι ανυπαρξίας την Obamacare και το Clean Power Plan εφόσον δεν ενδιαφέρεται για το περιβάλλον και για το κλίμα και εφόσον η προτεραιότητά του ήταν η διευκόλυνση των επιχειρήσεων και η δημιουργία θέσεων εργασίας με οποιοδήποτε τίμημα για τις εκπομπές άνθρακα. Επίσης, όπως αναμενόταν, απελευθέρωσε πλήρως την υδραυλική ρωγμάτωση για τα οφέλη της οποίας έχει πείσει το Δημοκρατικό Κόμμα. Σημειώνω ότι επί Ρέιγκαν, και λόγω της εποχής αλλά και λόγω της πολιτικής της προεδρίας, παρατηρήθηκε η ευρύτερη ρύπανση του περιβάλλοντος στον 20ό αιώνα – όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά οπουδήποτε γίνονταν αμερικανικές επενδύσεις.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προεδρίας Τραμπ ήταν οι έμμονες ιδέες: 

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Τριάντα χρόνια αμερικανικών εκλογών

Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, κάτοχος της έδρας Gladstone στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.


Η προεκλογική περίοδος ήταν σε έξαρση όταν κατέφθασα στον «Νέο Κόσμο» τον Αύγουστο του 1988, φρέσκος τότε μεταπτυχιακός φοιτητής. Είχε όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί υποψήφιος των Δημοκρατικών ήταν ο Ελληνοαμερικανός Μάικλ Δουκάκης. Παρότι ξεκίνησε ως φαβορί απέναντι στον μάλλον αναιμικό αντιπρόεδρο του Ρόναλντ Ρέιγκαν, τον Τζορτζ Μπους, έχασε την πρωτοκαθεδρία στις δημοσκοπήσεις και δεν την ξανακέρδισε ποτέ. Η προεκλογική του εκστρατεία ήταν κακή και ο Μπους κατάφερε να τον στιγματίσει ως χαλαρό απέναντι στην εγκληματικότητα.

Δεν στάθηκε εξίσου τυχερός το 1992. Παρά την επιτυχή έκβαση της στρατιωτικής επιχείρησης στο Κουβέιτ, η οικονομία είχε χτυπηθεί από την ύφεση και το εκλογικό σώμα τον αντικατέστησε με τον Μπιλ Κλίντον, ο οποίος με σημαία τον μεσαίο χώρο εγκαινίασε μια δημοκρατική οκταετία. Το 2000 ο αντιπρόεδρός του, Αλ Γκορ, κέρδισε μεν τη λαϊκή ψήφο αλλά ηττήθηκε στη Φλώριδα, με συνέπεια να χάσει από τους εκλέκτορες. Ο τρόπος που έγινε αυτό υπήρξε επιεικώς αμφιλεγόμενος. Ενα χρόνο μετά, ο νέος πρόεδρος, ο υιός Τζορτζ Μπους, βρέθηκε αντιμέτωπος με την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. Η συνέχεια είναι γνωστή: εισβολή στο Αφγανιστάν και αργότερα στο Ιράκ. Πολλά από το σημερινά προβλήματα της Μέσης Ανατολής ανάγονται στις δύο αυτές ατυχείς αποφάσεις, που κόστισαν τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την πανηγυρική επανεκλογή του το 2004 απέναντι στον χλωμό Τζον Κέρι.

Η ρεπουμπλικανική οκταετία έκλεισε εντελώς αναπάντεχα με την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα, που χαιρετίστηκε ως μεγάλη συμβολική και ουσιαστική αλλαγή – και ήταν. Δυστυχώς όμως, η οκταετής θητεία του αποδείχθηκε κατώτερη των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει.  

Και έτσι φθάνουμε στο 2016, με την τεράστια έκπληξη του Ντόναλντ Τραμπ. 

Ενας αμφιλεγόμενος επιχειρηματίας, ουσιαστικά ένας τηλεοπτικός παρουσιαστής με μηδενική πολιτική εμπειρία, κατάφερε να διαψεύσει τις δημοσκοπήσεις και να εξουδετερώσει την πανίσχυρη αλλά μάλλον αντιπαθή Χίλαρι Κλίντον, κερδίζοντας την εκλεκτορική ψήφο στο τσακ, χάρη σε εξαιρετικά μικρές πλειοψηφίες σε τρεις κρίσιμες πολιτείες.

Πολύ σύντομα θα ξέρουμε αν ο Τραμπ επαναλάβει την έκπληξη του 2016. Οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν να χάνει με διαφορά και παραμένουν διαχρονικά αξιόπιστες. Το 2016 ήταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. 

Πόσο πιθανή είναι μια δεύτερη συνεχόμενη εξαίρεση; 

Το μεγάλο του πλεονέκτημα, η οικονομική επιτυχία της αρχικής τριετίας, εξατμίστηκε λόγω πανδημίας. Απέμειναν η στυφή γεύση από την αδυναμία της χώρας να διαχειριστεί αποτελεσματικά τον κορωνοϊό και η σφοδρή αντιπάθεια που πάντοτε προκαλούσε η συμπεριφορά του σε κάτι παραπάνω από τον μισό πληθυσμό. Ετσι, απώλεσε τη στήριξη μιας μικρής αλλά κρίσιμης μερίδας μετακινούμενων ψηφοφόρων, οι οποίοι στράφηκαν περισσότερο εναντίον του και λιγότερο προς τον απρόσωπο Τζο Μπάιντεν.

Ορισμένα συμπυκνωμένα διδάγματα: Κατ’ αρχάς...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Ποιo "1984"; Το διακύβευμα των αμερικανικών εκλογών

Γράφει ο Στέφανος Αθανασιάδης 
Τραπεζικό στέλεχος, με έδρα την Ζυρίχη
 

 Σήμερα Τρίτη 3 Νοεμβρίου ολοκληρώνονται (μάλλον) οι αμερικανικές εκλογές και το διακύβευμα τους είναι ίσως το πιο κρίσιμο των τελευταίων δεκαετιών, για την Αμερική και για όλο τον κόσμο.  

Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι και μπροστά μας υπάρχουν δυο πολύ διαφορετικά 1984.

Ξεκάθαρα, το αποτέλεσμα θα επηρεάσει την οικονομία των ΗΠΑ αφού οι δυο υποψήφιοι έχουν πολύ διαφορετικές φιλοσοφίες σχετικά με τον ρόλο του κράτους, όπως και την σχέση της Αμερικής με την Κίνα.

Ενώ όμως η οικονομία ή οι διεθνείς σχέσεις μπορούν να διορθωθούν μελλοντικά, αυτές οι εκλογές θα είναι περισσότερο καθοριστικές σε ότι αφορά την επικράτηση ή όχι της λεγόμενης "woke" ολοκληρωτικής ορθοπολιτικής κουλτούρας.

Αυτή είναι το ιδεολογικό προκάλυμμα της συμμαχίας μεταξύ της κρατικοδίαιτης ελίτ με συγκεκριμένες μειονότητες ή ιδεολογικά μορφώματα που χρησιμοποιούνται σαν πολιορκητικοί κριοί με στόχο την κατάλυση της ελεύθερης κοινωνίας και οικονομίας.

Πρακτικά η συμμαχία λειτουργεί με την δημιουργία αφηγημάτων καταπίεσης των διαφόρων μειονοτήτων που στην συνέχεια λειτουργούν σαν επιχειρήματα για βίαιο ακτιβισμό, οικονομική αναδιανομή και καταστολή των αντιφρονούντων.

Αποτέλεσμα αυτής της ολοκληρωτικής συμπεριφοράς είναι η απαγόρευση της ελεύθερης ομιλίας στα πανεπιστήμια, το "cancel culture" που καταστρέφει την καριέρα οποιουδήποτε τολμήσει να εκφέρει διαφορετική άποψη, η σπίλωση συμβόλων από την αμερικανική σημαία μέχρι  αγάλματα μεγάλων Αμερικανών όπως ο Lincoln.

Σε ένα πρόσφατο παράδειγμα, ο θάνατος ενός μαύρου από ναρκωτικά στην Minneapolis θα πλασαριστεί από τα media σαν υποτιθέμενη απόδειξη συστημικού ρατσισμού στις ΗΠΑ πυροδοτώντας βίαιες διαδηλώσεις, οικονομική αναδιανομή (από τα πλιάτσικα μέχρι τις «εθελοντικές»  εταιρικές δωρεές στο Black Lives Matter) και ακύρωση όσων αμφισβητήσουν το αφήγημα της καταπίεσης.

Παράλληλα, μέσω της διάδοσης του δόγματος «critical race theory» γίνεται μια προσπάθεια ιστορικού ρεβιζιονισμού και ενοχοποίησης όλων των λευκών.

Παρόμοια είναι και η προσπάθεια κατήχησης σχετικά με την καταπίεση της πατριαρχίας και την ύπαρξη 62 φύλων με σκοπό την ακύρωση της παραδοσιακής οικογένειας. 

Μέσα σε αυτήν την ολομέτωπη επίθεση, η μοναδική ικανή εστία αντίστασης είναι η κυβέρνηση του Donald Trump. Δεν είναι υπερβολή λοιπόν να προβλέψουμε ότι εάν κερδίσουν οι Δημοκρατικοί του Biden, θα έχουμε την προέλαση ενός οργουελιανού 1984.

Υπάρχει όμως και η προοπτική του 1984 της ανάπτυξης, παρόμοια με την επανεκλογή του Ronald Reagan πριν 26 χρόνια. Να θυμίσουμε ότι όπως τώρα με τον Trump, ο Ronald Reagan μισήθηκε όσο λίγοι από τα liberal media.

Θεωρήθηκε λαϊκιστής, εθνικιστής, ανόητος και δημιουργούσε υστερία στην αμερικανική και διεθνή αριστερά. Ο Ronald Reagan όμως με την οικονομική του πολιτική υπέρ της ελεύθερης αγοράς εκτόξευσε την αμερικανική οικονομία δημιουργώντας μια άνευ προηγούμενου ευημερία την δεκαετία του '80.

Η εξωτερική του πολιτική σε συνδυασμό με την οικονομική ευρωστία έφερε την νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.  

Παρόμοια, στις φετινές εκλογές, η επανεκλογή του Donald Trump που τόσο μισήθηκε από τα liberal media έχει την προοπτική να...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Οι σημαντικότερες εκλογές στη μεταπολεμική ιστορία

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

 Αυτές οι αμερικανικές εκλογές είναι οι σημαντικότερες στη μεταπολεμική ιστορία. 

Οι δημοσκοπήσεις, τα στοιχήματα, οι ειδικοί συμφωνούν ότι μάλλον θα κερδίσει καθαρά ο Τζο Μπάιντεν. Υπάρχουν μάλιστα κάποιοι που θεωρούν ότι τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης το ξέρουν, αλλά φοβούνται πολύ μήπως την πατήσουν ξανά, όπως το 2016. Και γι’ αυτό είναι πολύ διστακτικά στις προβλέψεις τους.

Η αλήθεια είναι πως το φαινόμενο του «σιωπηλού ψηφοφόρου» συνεχίζει να προβληματίζει δημοσκόπους και αναλυτές. Θεωρούν ότι οι ψηφοφόροι του Τραμπ είτε αρνούνται να συμμετάσχουν σε δημοσκοπήσεις είτε ντρέπονται να το ομολογήσουν δημόσια.

Ο Αμερικανός πρόεδρος θα μπορούσε, θεωρητικά, να χάσει πάλι την πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου αλλά να κερδίσει σε κρίσιμες πολιτείες, εξασφαλίζοντας τους απαραίτητους εκλέκτορες για την επανεκλογή του.

Αν ο Τραμπ επανεκλεγεί, η έκπληξη θα είναι μεγάλη. 

Το ίδιο και η αλαζονεία του, καθώς θα έχει κερδίσει παρά τα τεράστια εμπόδια και την προσωπική του περιπέτεια με τον κορωνοϊό. Δεν θα μπορεί τίποτα να τον σταματήσει αυτή τη φορά. Σε όποια επιλογή και αν κάνει σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, δεν θα υπάρχει κανένα ανάχωμα για να τον αναχαιτίσει. Οπως συχνά τονίζει σε ιδιωτικές συνομιλίες σημαντικός Ευρωπαίος ηγέτης, «μια δεύτερη θητεία Τραμπ θα σηματοδοτήσει ενδεχομένως το οριστικό τέλος της Δύσης όπως την ξέραμε έως τώρα».

Ο Μπάιντεν, από την άλλη, θα μοιάζει με μια διακυβέρνηση της εποχής πριν από τον Τραμπ, κάτι σαν το κλασικό κατεστημένο σε αυτόματο πιλότο. Θα προσπαθήσει να αναθερμάνει τις παραδοσιακές συμμαχίες των ΗΠΑ, ενώ θεωρείται σίγουρο πως θα είναι σκληρός τόσο με τη Μόσχα όσο και με το Πεκίνο. Οι ΗΠΑ θα γίνουν ξανά μια προβλέψιμη χώρα, αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι θα μπορέσουν να αποκτήσουν εκ νέου την αίγλη και την ισχύ περασμένων δεκαετιών. Πολλά έχουν αλλάξει εν τω μεταξύ στο παγκόσμιο σκηνικό, τα περισσότερα νομοτελειακά.

Το χειρότερο σενάριο θα είναι...

 

Υπαρκτού ελληνισμού κωμωδία

 






Σαν σήμερα (3/11/ΧΧΧΧ)

 

1507: Ο σύζυγος της Λίζας Γκεραρντίνι, πλούσιος έμπορος από τη Βενετία, μισθώνει τις υπηρεσίες του Λεονάρντο Ντα Βίντσι για να ζωγραφίσει το πορτρέτο της γυναίκας του. Ο ιταλός μετρ θα δημιουργήσει το αριστούργημά του, που έμεινε στην ιστορία ως Μόνα Λίζα.
1822: Οι αντιπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών που συμμετέχουν στο Συνέδριο της Βερόνας χαρακτηρίζουν αυθάδες το αίτημα της ελληνικής αντιπροσωπείας να εμφανισθεί μπροστά τους και να τους αναπτύξει τις θέσεις της για την Επανάσταση.
1852: Ο αυτοκράτωρ της Ιαπωνίας Μεϊτζί ανεβαίνει στο θρόνο και αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια του εκσυγχρονισμού στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Μεταξύ των πρώτων μέτρων που λαμβάνει είναι η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Κιότο στο Έντο, που μετονομάζεται σε Τόκιο.
1944: Κυκλοφορεί το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία ελληνικό χαρτονόμισμα των 100 δισεκατομμυρίων δραχμών, το οποίο φέρει την υπογραφή του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Ξενοφώντα Ζολώτα.
1869: Πεθαίνει ο Ανδρέας Κάλβος, ποιητής. («Ωδές») [γεν. 1792]






2013: Σε ηλικία 74 ετών αφήνει  την τελευταία του πνοή ο θεατρικός συγγραφέας της επιθεώρησης, στιχουργός, δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός, Γιάννης Καλαμίτσης.





2018  Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών  η ηθοποιός Σόντρα Λόκε, γνωστή ως μούσα του Κλιντ Ίστγουντ καθώς συμμετείχε σε έξι ταινίες του, όπως  οι «The Outlaw Josey Wales», «Dirty Harry» «Sudden Impact» και «Every Which Way But Loose».

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο θυμός είναι λέξη ελληνική

Επιτέλους, βρήκαμε τον εαυτό μας. Τον ατίθασο, τον ανυπάκουο, τον μονίμως θυμωμένο.  
 

Σε δημοτικό σχολείο, μόνο 30 μαθητές από τους 300 δέχθηκαν να κάνουν τεστ κορωνοϊού. Τους υπόλοιπους δεν τους άφησαν οι γονείς τους. 

 

Ο Αγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης συγκέντρωσε πλήθη κόσμου, που συνωστίζονταν σαν να μην υπάρχει αύριο. Με τις ευλογίες των ιερέων και των ιεραρχών τους. 

 

Είναι και η νύχτα και η μοναξιά της. Δεν αντέχεται η νύχτα χωρίς ποτάκι, όπως δεν αντέχεται και η μάσκα στο μυτάκι. Επιτέλους, μπορούμε να εκνευριστούμε, να θυμώσουμε, να πούμε ότι δεν πιστεύουμε. 

 

Κάθε Ελληνας και μια άποψη. Η άποψη είναι ιδανική για να προστατεύει το μυαλό σου από την υποχρέωση της σκέψης. Η σκέψη είναι πιο επικίνδυνη και από τον κορωνοϊό. Δεν μεταδίδεται τόσο εύκολα, αλλά άμα την κολλήσεις, δεν σου ξεκολλάει με τίποτε. Μακριά από εμάς. Καλύτερα να μείνουμε με τις απόψεις μας. Και με πόση ανακούφιση ανακαλύπτουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Στην Ιταλία διαμαρτύρονται για τα μέτρα προστασίας από τον κορωνοϊό. Εμείς δεν φθάσαμε εκεί ακόμη, αλλά δεν μας λείπουν οι διαμαρτυρίες. Κάθε εβδομάδα έχουμε τουλάχιστον δύο ή τρεις για να πορευόμαστε.
 
Στην πρώτη φάση δεν είχαμε με ποιον να θυμώσουμε. Φοβηθήκαμε, δεν είχαμε εμπιστοσύνη στον κρατικό μηχανισμό, δεν θέλαμε να πέσουμε στα χέρια του Συστήματος Υγείας. Και κρυφτήκαμε. Βγήκαμε ζωντανοί. Και επειδή εξακολουθούσαμε να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον κρατικό μηχανισμό και στις οδηγίες του, πιστέψαμε ότι βγήκαμε ζωντανοί επειδή ο κίνδυνος δεν ήταν πραγματικός.  

 

Ηρθε και το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι και ξεσαλώσαμε. Γάμοι, βαφτίσια, πανηγύρια, ο πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας. Κακό είναι; Καθόλου κακό. Ξεθάρρεψε και ο δημοκρατικός μας εαυτός και άρχισαν να φυτρώνουν οι απόψεις. Ο ένας δεν πιστεύει στον κορωνοϊό, ο άλλος πιστεύει αλλά δεν πιστεύει στη μάσκα, ο τρίτος πιστεύει στη μάσκα αλλά πιστεύει και στην ελευθερία της μύτης του. Οχι, δεν θα μας κλείσουν σπίτια μας, δεν θα μας φιμώσουν. Λες και αν δεν μας φιμώσουν, έχουμε να πούμε κάτι σημαντικό.
 
Επιτέλους, βρήκαμε τον εαυτό μας. Οι εντατικές γεμίζουν, όμως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αντίστροφη λογική;

Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη (με το τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑ)

...και να κερδίσεις πάλι
το έπαθλο του τίποτα
    Στ.Κουτσούνης, Στου κανενός τη χώρα


Ο λαός μας προτιμάει να ζει με τους θρύλους παρά με την Ιστορία, ν’ ακολουθεί δημαγωγούς παρά πεφωτισμένους ηγέτες, να κυνηγάει κατασκευασμένους εχθρούς παρά να συνομιλεί με πραγματικούς φίλους, να επιλέγει τις ατομικές ελευθερίες παρά τις δημόσιες υποχρεώσεις. 

Φαίνεται σαν να μας γοητεύουν οι αντισυστημικοί και παράξενοι τύποι και να μας απωθούν οι έντιμοι και κανονικοί. Ένας αντίστροφος ανθρωπομετρισμός, με ψυχο-ιδεοληπτικά κριτήρια, κατισχύει κάθε ορθολογικής εκτίμησης προσώπων, πραγμάτων και κατα-στάσεων.

Καθώς οι "αναμάρτητοι (λόγω ταυτότητας απόψεων) αμαρτωλοί" (λόγω του ποινικού νόμου) δοξολογούνται, οι αλεπούδες της πολιτικής (που χρησιμοποιούν το δόλο και την πονηριά) και τα λιοντάρια της ανατροπής (που χρησιμοποιούν τη βία), κατά βάση ανθρωπάκια που (νομίζουν ότι) ψηλώνουν όταν επιχειρούν με συκοφαντίες να χαμηλώσουν τους ψηλότερους, παίρνουν θάρρος. Θέλουν να επιβάλλουν όχι μόνον τις απόψεις τους αλλά και την ηθική τους και το μοντέλο ζωής τους.

Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές το Κράτος στρέφεται κατά των πολιτών ή και οι πολίτες κατά του Κράτους αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις περιπτώσεις όπου το άτομο στρέφεται κατά του πολίτη, με την έννοια ότι η ταυτότητα μάχεται τη Δημοκρατία. Καθώς η ιδιότητα του πολίτη είναι ορθολογική, κριτική, ηθική και  τα δικαιώματα του προσώπου έχουν και υπαρξιακό περιεχόμενο αναρωτιέμαι ποιόν ακριβώς εξ-υπηρετούν τα ειδικά συμφέροντα του ατόμου.

Σε μία περίοδο όπου σχεδόν τα πάντα βρίσκονται εκτός ελέγχου, οι "δικαιωματιστές" του επιμέρους, της διεκδίκησης της παρέας, της ομάδας έχουν άραγε την ψευδαίσθηση ότι έτσι διευρύνουν κάποιες ελευθερίες ή μειώνουν κάποιους κινδύνους;

Αν η ελευθερία σημαίνει πρωτίστως αυτονομία πώς νοείται η εκχώρηση της ατομικότητας από μεριάς πολλών αφελών followers σε τρίτους;  

Δύο είναι οι βασικές αιτίες απώλειας της ελευθερίας: ο φόβος και η έλλειψη ευθύνης.  

Ίσως υπάρχει και μία τρίτη: η επιβολή της πολιτικής/κομματικής ηθικής της σκοπιμότητας(sic).

Αν ο φόβος είναι ανθρώπινο αίσθημα, ούτε η έλλειψη προσωπικής ευθύνης συγχωρείται, ούτε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΥΣΜΑΤΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Νάρκες έξω από τη Σαλαμίνα

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Ήταν πολλά τα ερωτήματα για το ασύλληπτο ναυτικό ατύχημα στον Αργοσαρωνικό, που στοίχισε στους φορολογουμένους ένα πανάκριβο ναρκοθηρευτικό:  

«Ποιος είχε προτεραιότητα;», «Μπορούσε ο Πολωνός καπετάνιος να δει το μικρό πολεμικό πλοίο;», «Μήπως είχε αναπτύξει υπερβολική ταχύτητα;», «Τι είπαν και τι δεν είπαν στο κανάλι 16 VHS;», «Oλα τα είχαμε, αυτό μας έλειπε τώρα;»

Όλα τα ερωτήματα τέθηκαν, πλην ενός: «Τι δουλειά είχε ένα ναρκοθηρευτικό σκάφος έξω από τον Πειραιά;»  

Μάζευε τις ξεχασμένες νάρκες από τη Ναυμαχία του 480 π.Χ.; 

Να σημειώσουμε ότι ο ναύσταθμος της Σαλαμίνας φτιάχτηκε το 1878, τότε που η Ελλάδα έφτανε μέχρι τη Λαμία. Από τότε πολλά άλλαξαν. Ο Πειραιάς γίνεται σιγά σιγά ένα παγκόσμιο διαμετακομιστικό κέντρο εμπορευμάτων, που σημαίνει τεράστιο κυκλοφοριακό φόρτο στα στενά περάσματα. Αλλά νυν και αεί υπέρ πάντων η βολή. Οπως έγραψε ο εθνικός ευεργέτης Πάνος Λασκαρίδης, «η παραμονή [του στόλου στη Σαλαμίνα] εξυπηρετεί μόνο το να κοιμούνται τα πληρώματα στα σπίτια τους και να “μην ξεσπιτωθούν”» («Καθημερινή» 30.9.2019).  

Ο κ. Λασκαρίδης δεν είναι τζάμπα πατριώτης. Πριν από μερικούς μήνες η οικογένειά του δώρισε δύο πλοία γενικής υποστήριξης «με στόχο την ενίσχυση του Π.Ν. σε μια περίοδο κατά την οποία η χώρα μας επιδεικνύει εγρήγορση για τη φύλαξη των θαλασσίων και χερσαίων συνόρων της» («Καθημερινή» 8.7.2020). 

Υπάρχουν πατριώτες (με την πραγματική σημασία του όρου) που κάνουν περισσότερα από το καθήκον τους.  

Υπάρχουν άλλοι που πουλάνε πατριωτισμό στα κανάλια και υπάρχει η ηγεσία του τόπου.  

Κι όταν μιλάμε για ηγεσία, εννοούμε πρωτίστως την πολιτική, αλλά όχι μόνο· υπάρχει η στρατιωτική, η ακαδημαϊκή (ένα σκασμό ινστιτούτα Αμυνας έχουμε) κ.λπ.

Τον «παλιό κακό καιρό» των μνημονίων συζητούσαμε για περικοπές αμυντικών δαπανών, κλείσιμο στρατοπέδων, κατάργηση άχρηστων βάσεων και άλλων εξόχως δαπανηρών. Τον Νοέμβριο του 2011 το περιοδικό «Επίκαιρα» κυκλοφόρησε με ένα αποκαλυπτικό έγγραφο το οποίο τιτλοφόρησε στο εξώφυλλο ως «Το σχέδιο Παπανδρέου – Μπεγλίτη για την αποδόμηση του στρατού» (23.11.2011). Προβλεπόταν, μεταξύ άλλων, η κατάργηση των Ναυτικών Διοικήσεων Ιονίου και Βορείου Ελλάδος, η κατάργηση του Στρατηγείου της 1ης Στρατιάς στη Λάρισα, του Στρατηγείου του Α΄ Σώματος Στρατού στην Κοζάνη, του Στρατηγείου της «ιστορικής» 8ης Μεραρχίας στα Ιωάννινα και αριθμού μονάδων της, του Στρατηγείου στην Τρίπολη κ.λπ.  

«Η στρατιά είναι εκ των ων ουκ άνευ, ο μείζων εκ των μειζόνων επιχειρησιακός σχηματισμός», έλεγε τότε ο εθναμύντωρ στα λόγια στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος. Οι αντιδράσεις ήταν πολλές, η κυβέρνηση Παπανδρέου έπεσε και τίποτε δεν προχώρησε. 

Η 1η Στρατιά παρέμεινε στη Λάρισα και δεν πήγε –όπως προέβλεπε το σχέδιο– στον Εβρο.  

Δεν μετακινήθηκε ούτε καν η 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών από τον Βόλο, παρά τις επιχειρησιακές ανάγκες που υπάρχουν για άμεση μετακίνησή της. 

Ο βουλευτής Μαγνησίας και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Χρήστος Μπουκώρος δήλωσε ικανοποιημένος «από τη διαβεβαίωση του υπουργού Εθνικής Αμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου για την παραμονή της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στον Βόλο». Κι όλα αυτά από μια κυβέρνηση που...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το πιτόγυρο ως καινοτομία

 


Του Γιώργου Κράλογλου

Όταν κεφαλαιοποιείς τους Έλληνες επιστήμονες εξωτερικού στη δική σου (εμετική) παιδεία, πως να μην πεις καινοτομία και τον πιτόγυρο... Εκεί βαδίζουμε.

Διαφημίζουμε (περί αυτού πρόκειται) ένα 4ήμερο (δυστυχώς και δημοσιογραφικά), τα 5-10 ψυχανώμαλα ρεμάλια που μόνο στην Ελλάδα και πουθενά αλλού στον πλανήτη (ειδικά στην Αφρική) δεν θα είχαν την άνεση να εκτονώσουν την ανωμαλία τους, αν δεν υπήρχαν (όπως αποδείχθηκε) τα ξέφραγα ελληνικά αχούρια, γνωστά και ως Πανεπιστήμια.

Και στην ελληνική Βουλή (μόνο στην ελληνική)  αν ζητήσεις απελευθέρωση των ΑΕΙ από τον σκληρό κομματικό πυρήνα (με τα ειδικά φοιτητικά σώματα ασφαλείας, τα κοντάρια και τα σημαιάκια), θα σου κρεμάσουν κουδούνια. Δεν θα βρίσκεις ούτε κυβερνητικό βουλευτή, να παρακολουθήσει τη συζήτηση.

Ρωτήστε την αλητεία των Εξαρχείων της Στουρνάρη, της Πατησίων, των αχουριών στου Ζωγράφου, ποιο είναι το ποσοστό τους σε ψήφους, στη βάση των κομμάτων. Και ειδικά στα κομματικά δεκανίκια των κυβερνήσεων.       

Κλείνουμε τα εστιατόρια και τα σουβλατζίδικα (πολύ σωστά, γιατί εκεί που φθάσαμε δεν είναι να παίζεις με την υγεία) και ετοιμάζουμε άλλους 250.000 νέους άνεργους (τόσους υπολογίζει η αγορά) που θα έχουν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη να κινηθούν συγκοινωνιακά (για μεροκάματα, εδώ και εκεί), αλλά "χάθηκαν"  τα σχέδια για άνοιγμα συγκοινωνιών και στον ιδιωτικό τομέα. Άνοιγμα, με ένταξη στο συγκοινωνιακό δυναμικό και ιδιωτικών λεωφορείων. Αυτών που κάθονται, λόγω πανδημίας.

Και στην ελληνική (μόνο στην ελληνική Βουλή) έτσι και τολμήσεις να μιλήσεις για ιδιωτική συγκοινωνία θα βουίξει ο κόσμος για να μη χαθεί, το μέγα κρατικό κομμάτι... που μαζί με τον έλεγχο μεταφορών και δρόμων, κουβαλάει στις κάλπες πάνω από 15%  βέβαιες ψήφους.

Ρωτήστε και τους ταξιτζήδες που το παίζουν και πολιτικά και κομματικά... αλλά, ταυτόχρονα, ξεκαρδίζονται στα γέλια με την κατάντια.

Αφήνουμε να μουχλιάζουν στα συρτάρια υπουργείων και  υπηρεσιών της Περιφέρειας  υποθέσεις επιχειρηματικών δράσεων (ψάξτε με προσοχή τι συμβαίνει στην Αττική και ειδικά στην Ελευσίνα, στον Ελαιώνα, στον Ασπρόπυργο, στον Πειραιά  και κοντά σε περιφερειακές  οδούς) "...γιατί τώρα με τον Covid -19 και τις δυσκολίες στις επαφές αδυνατούμε να κάνουμε διεκπεραιώσεις...", (απολογούνται οι κρατικοί υπάλληλοι).

Κανείς όμως δεν τολμάει να πάρει τις αρμοδιότητες αυτές από το κράτος και να τις παραδώσει σε διαπιστευμένες ιδιωτικές Εταιρείες ανοίγοντας νέο επαγγελματικό και επιχειρησιακό χώρο στην οικονομία, με υπολογίσιμες θέσεις εργασίας για άνεργους πτυχιούχους. Αυτούς που σήμερα μοιράζουν πίτσες.

Και στην ελληνική Βουλή (μόνο στην ελληνική Βουλή) ή θα σφυρίζουν αδιάφορα  ή θα απουσιάζουν (σκόπιμα) έτσι και φέρεις  θέμα συρρίκνωσης των αρμοδιοτήτων του κράτους. Τουλάχιστον εκεί που δεν τα καταφέρνουν ψηφιακά.

"Εμείς δεν είμαστε κομπιουτεράδες... είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι...", απαντούν οι κρατικοί υπάλληλοι στα υπομνήματα Οργανώσεων για αλλαγές στη Διοίκηση και συνεργασία της με τον ιδιωτικό τομέα. Γνωρίζουν βέβαια πως  η καρέκλα τους δεν είναι απλά μόνιμη. Είναι τσιμεντένια και παντός καιρού..., με το 20-30% που προσφέρουν για να ανεβάσουν ή να κατεβάσουν κυβερνήσεις.

Ρωτήστε και την ΑΔΕΔΥ, πώς συμβαίνει, διαχρονικά στη μεταπολίτευση ως τα σήμερα και απεργούν όχι μόνο για δικά τους δικαιώματα αλλά και για την καταπίεση των λαών  όλου του πλανήτη. Δεν φοβούνται μήπως  χάσουν την θέση τους ή ότι θα αξιολογηθούν αυστηρά..., από τις υπηρεσίες τους;

Μέσα σε αυτό το πολιτικό και (σκόπιμα καλλιεργημένο) λαϊκίστικο περιβάλλον...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΛΗΤΑΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Ταμπελωμένη» πρυτανεία, καπελωμένη κοινωνία


 Του ΘΑΝΑΣΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Με την ευκολία κριτικής που πάντα χαρακτηρίζει αυτούς οι οποίοι είναι μακριά από το πρόβλημα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που για την απόλυτη «μπαχαλοποίηση» των ελληνικών πανεπιστημίων κατά τις τελευταίες δεκαετίες ενοχοποιούν την -υποτιθέμενη- απάθεια, αδράνεια ή τον συμβιβασμό των καθηγητών. (Ειδικά, δε, σε εμάς τους παντειακούς πολλοί καταλογίζουν επίσης ανοχή στο οικονομικό σκάνδαλο που ταλάνισε το πανεπιστήμιο, παρά το ότι -γεγονός σπάνιο στα πανεπιστημιακά δρώμενα- η καθηγητική ψήφος άφησε εκτός δευτέρου γύρου των πρυτανικών εκλογών τον εν ενεργεία πρύτανη, για το «σύστημα» του οποίου υπήρχαν υποψίες κακοδιαχείρισης και ατασθαλιών).

Ας μου επιτραπεί, λοιπόν, σε σχέση με το ζήτημα του «εκμπαχαλισμού» να καταθέσω, κόντρα στις συνήθειές μου, ένα προσωπικό βίωμα: υπήρχε εκλογική διαδικασία για ανάδειξη νέου αντιπρύτανη, τα καλόπαιδα μιας παράταξης αποφάσισαν να πάρουν την κάλπη λίγο πριν από την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας και να την κάψουν και στην παρατήρησή μου για την έκνομη, βάρβαρη και αντιδημοκρατική ενέργειά τους, ένας απ’ αυτούς με πλησίασε σε απόσταση αναπνοής –σχεδόν μου ακούμπησε το μέτωπο, όπως κάνουν οι ποδοσφαιριστές όταν καυγαδίζουν σαν κοκοράκια- και με απίστευτη προπέτεια, σε έναν χυδαίο ενικό, μου είπε: «Αντίθετα στην επιθυμία τη δική σου και τύπων σαν κ’ εσένα, μας καλύπτει το πανεπιστημιακό άσυλο»!

Οι καθηγητές είχαν θεσμοθετήσει το άσυλο; 

Ή μήπως ένα πολιτικό σύστημα περιδεές και υποταγμένο στο μεταπολιτευτικό σύνθημα περί απαγόρευσης της απαγόρευσης που επέτρεψε την αναγόρευση κάποιων σε «προστάτες» -με όλες τις έννοιες του όρου- των ακαδημαϊκών διαδικασιών;

Και μήπως ήταν επίσης το πολιτικό σύστημα το οποίο –με την πίεση της κοινωνίας ασφαλώς- λειτούργησε υπό το κράτος της κυρίαρχης ιδεολογίας περί «παμπανεπιστημιοποίησης» της χώρας, κάτι που έδωσε μαζική πρόσβαση στην τριτοβάθμια –πλέον σχεδόν ολοσχερώς πανεπιστημιακή- παιδεία, ατόμων επί της ουσίας λειτουργικώς αναλφάβητων, πλήρως ανίκανων για απόκτηση επιστημονικών γνώσεων και ασφαλώς χωρίς αγάπη γι’ αυτές; 

Με αποτέλεσμα αυτοί οι άνευ ουσιαστικής επιλογής και άνευ κινήτρου «φοιτητοποιηθέντες» αντί να εισκομίσουν γνωστική περιέργεια και ακαδημαϊκή ενέργεια να εισαγάγουν  στον χώρο τραμπούκικη παρενέργεια.

Αλλά για να φανεί πόσο σύνθετο είναι το θέμα και πόσο διάχυτες οι ευθύνες για τη μπαχαλοποίηση να θέσω και ένα ακόμη ερώτημα: Ποιος αθώωσε, ο καθηγητικός κόσμος ή η δικαιοσύνη (το πλημμελειοδικείο Ροδόπης χωρίς να ασκηθεί έφεση ή αναίρεση), αυτούς που «έκτισαν» στο δημοκρίτειο τους πρυτάνεις; Με το απίστευτο σκεπτικό πως «παρανόμησαν μεν, αλλά όμως εσφαλμένως πλην συγγνωστώς θεώρησαν πως η πράξη τους –το κτίσιμο!- καλύπτεται από το ακαδημαϊκό άσυλο και άρα δεν υπάρχει καταλογισμός»!!!

Και φταίνε οι καθηγητές που η αστυνομία δεν παρενέβαινε για να κάνει συλλήψεις μετά τον ξυλοδαρμό του Άγγελου Συρίγου, έως ότου εκδήλωσε προσωπικό ενδιαφέρον ο πρόεδρος της Δημοκρατίας που ειδοποιήθηκε από καθηγητές για τα τεκταινόμενα;

Με αυτά δεν υπονοώ βέβαια πως δεν υπήρξαν συνάδελφοι που αναίσχυντα συνηλλάγησαν με  παρατάξεις και – ακόμη και τραμπουκίζοντες- φοιτητοπατέρες, πρωτίστως για να διασφαλίσουν θώκους, αφού πάλι η πολιτεία είχε δώσει καθοριστικό ρόλο στην ψήφο των φοιτητών… (Κάποτε που ήμουνα υποψήφιος για την Ακαδημία Αθηνών ο Δημήτρης Τριχόπουλος μού είπε πως με προτιμούσε έναντι ενός συναδέλφου πρύτανη, γιατί είχε απαξιωτική κρίση για καθέναν που μετά το 1981 διεκδίκησε αυτό το αξίωμα…). Ωστόσο, έχοντας ζήσει τέσσερες δεκαετίες ως διδάσκων στα πανεπιστήμια, ειλικρινά πιστεύω πως οι καθηγητές, στην πλειονότητά τους τουλάχιστον, αν δεν είναι πλήρως ανεύθυνοι –πολλοί συμβιβάστηκαν άλλωστε με τη θεωρία της ελάσσονος προσπάθειας και του «δημοκρατικού 5»- πάντως δεν είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την κατάντια της πανεπιστημιακής παιδείας.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, τώρα με τον «ταμπελωμένο –και φωτογραφισμένο, άρα δημόσια διαπομπευόμενο- πρύτανη» κατεβήκαμε ένα μεγάλο σκαλί στου κακού τη σκάλα. 

Γιατί οι ένοχοι τραμπούκοι αυτή τη φορά μετήλθαν καθαρά παραναζιστικών μεθόδων! (Και ας λένε διάφοροι καλοπροαίρετοι ίσως, πλην σίγουρα αφελείς, πως κάθε προσομοίωση με τη ναζιστική θηριωδία ουσιαστικά οδηγεί σε έκπτωση της απαξίας της: οι πρώτοι χιτλερικοί που άρχισαν να ξευτελίζουν ανθρώπινες υπάρξεις, πρωτίστως εβραίους, ίσως δεν είχαν συνείδηση πως έτσι δρομολογούσαν μια διαδικασία που θα κατέληγε σε «σαπουνοποίηση» των θυμάτων). Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως, εκτός από τα αστέρια που υποχρεώθηκαν να φοράνε οι εβραίοι επί 3ου Ράιχ, έχει υπάρξει και η διαπόμπευση με ταμπέλες των διανοούμενων-«εχθρών του λαού» επί Μάο.


Οπότε τη στιγμή αυτή η κοινωνία και το πολιτικό μας σύστημα δεν έχουν μπροστά τους μια μάχη –εδώ και καιρό χαμένη άλλωστε- για την εύρυθμη λειτουργία των πανεπιστημίων. Αλλά μια μάχη για...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι αθλιότητες της ΟΛΜΕ

Του Διονύση Γουσέτη

Πολεμοχαρής εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ). Πιπιλάει συχνά, σαν τα παιδάκια, τη φράση casus belli και απειλεί με αυτήν θεούς και δαίμονες, και κυρίως την υπουργό Παιδείας.

Casus belli αν μετατεθούν μέλη της κι ας έχουν φύγει οι μαθητές από την περιοχή.  

Casus belli αν η πολιτεία τολμήσει να αξιολογήσει το έργο τους ή αν αλλάξουν τα ωρολογιακά προγράμματα ή αν δεν καταργηθεί το πειθαρχικό συμβούλιο ή αν γίνουν μαθήματα εξ αποστάσεως λόγω κορωνοϊού. 

Απεργούν, αλλά αρνούνται περικοπή των αποδοχών τους, όπως γίνεται στους απεργούς.

Και τώρα εκβιάζουν με αποχή στις εκλογές αντιπροσώπων τους, που θα γίνουν σε λίγες ημέρες, επειδή θα γίνουν Σάββατο και ηλεκτρονικά(!).

Η ΟΛΜΕ διακηρύσσει ότι αντιτίθεται στα ιδιωτικά σχολεία. Ομως, με αυτή την πρακτική της ανακηρύσσεται ευεργέτις τους. Στέλνει εκεί τα παιδιά, συχνά με θυσία των γονιών, όταν απογοητεύονται από το επίπεδο του δημόσιου σχολείου.  

Και όταν η γύμνια τους φαίνεται στους μαθητικούς διαγωνισμούς PISA του ΟΟΣΑ, τι νομίζετε ότι κάνουν; Μήπως αυτοκριτική; Μήπως προσπάθεια βελτίωσης της εκπαίδευσης;  

Οχι, βέβαια. Απλούστατα, ζητούν να… σταματήσουμε να μετέχουμε στους διαγωνισμούς!

Ποια είναι τα όπλα τους στους πολέμους που απειλούν; 

Να απεργούν τις μέρες των εισαγωγικών εξετάσεων, να αρνούνται να διορθώσουν γραπτά, να ωθούν τους μαθητές σε καταλήψεις με αιτήματα αυτά της ΟΛΜΕ (κερδίζουν έτσι την περικοπή αποδοχών που θα είχαν αν απεργούσαν).

Πού βρίσκει η ΟΛΜΕ τη δύναμη να προβαίνει σε τέτοιες αθλιότητες; 

Πρώτον, στα συντεχνιακά συμφέροντα που επιμελώς προστατεύει. Γι’ αυτό και συσπειρώνει γύρω από την αριστερή ηγεσία της ακόμα και την παράταξη της Ν.Δ. 

Δεύτερον, στις εξοντωτικές διαδικασίες εκλογής ηγεσίας, που αποτρέπουν τους πολλούς εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν. Γι’ αυτό μάχονται λυσσαλέα τη διευκολυντική ηλεκτρονική ψηφοφορία. 

 Τρίτον και κυριότερο...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι Λουδίτες της δημόσιας παιδείας

Γράφει ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ (ΠΑΝΔΩΡΑ)

Οι εκπαιδευτικοί – ακριβέστερα, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποί τους – αντιδρούν στην καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για την εκλογή υπηρεσιακών συμβουλίων ανά διετία.  

Τη φορά αυτή δεν καταγγέλλουν τον «τεχνοφασισμό», όπως κάποιοι συνάδελφοί τους είχαν κάνει παλαιότερα, βρίσκουν διαφορετικούς, αλλά εξίσου κωμικούς λόγους να επικαλεσθούν. Ακουγα, λ.χ., κάποιον συνδικαλιστή (της ΔΑΚΕ, νομίζω…) να εκθέτει από το ραδιόφωνο τι τους φοβίζει με την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Αν ψηφίζουν από το σπίτι τους, εξηγούσε ο καλός άνθρωπος, διατρέχουν τον κίνδυνο να έρχεται (αυτοπροσώπως, εννοείται) ο διευθυντής της σχολικής μονάδας στο σπίτι του ψηφοφόρου για να τον επηρεάσει!

Ακούγεται αστείο, αλλά αν το καλοσκεφθείτε έχει κάποιο δίκιο, εφόσον μιλά από την πλευρά του διευθυντή της σχολικής μονάδας. Διότι, με την ψηφοφορία δια της φυσικής παρουσίας του ψηφοφόρου, διευκολύνεται ο διευθυντής του παραδείγματος ή όποιος άλλος έχει την πρόθεση να επηρεάσει την ψηφοφορία: τη στήνει στον χώρο της ψηφοφορίας, δηλαδή το σχολείο, και ασκεί την επιρροή του στους ψηφοφόρους καθώς αυτοί προσέρχονται. Αντιθέτως, αν ο καθένας ψηφίζει από το σπίτι του μέσω του υπολογιστή του, τότε πράγματι εκείνος που θέλει να επηρεάσει την ψήφο έρχεται σε δύσκολη θέση: θα πρέπει να τρέχει από το ένα σπίτι στο άλλο, να βρίσκει πού θα παρκάρει το αυτοκίνητο, να επιβαρύνεται επίσης με το κόστος της βενζίνης – εν ολίγοις, μπελάς.

Επιπλέον, δε, όπως διαβάζουμε στο εξώδικο που απέστειλε σύλλογος εκπαιδευτικών στην υπουργό Παιδείας και δημοσιεύθηκε, οι συνδικαλιστές εκφράζουν το παράπονο ότι δεν προβλέπεται ελάχιστη αποζημίωση για τους εκπαιδευτικούς. (Αν προβλεπόταν, θα είχαν διαφορετική στάση; Μάλλον…).  

Επίσης, γίνεται μνεία στους εκπαιδευτικούς που δεν διαθέτουν τα τεχνικά μέσα (!) για να μετάσχουν στην ηλεκτρονική ψηφοφορία. Εδώ δεν γελάμε, καγχάζουμε. Είναι δυνατόν σήμερα, που κάθε φοιτητής έχει το δικό του λάπτοπ, να υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές χωρίς υπολογιστή; Αν πράγματι υπάρχουν, τότε κακώς διδάσκουν στα σχολεία, οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν σχέση με τη σύγχρονη εκπαίδευση.

Ολα αυτά είναι κάπως τραβηγμένα από τα μαλλιά, όμως στην ουσία του το πρόβλημα είναι πολύ απλό: οι συνδικαλιστές αντιδρούν στη ρύθμιση της υπουργού, όχι μόνον επειδή καθιερώνει την ηλεκτρονική ψηφοφορία ως τη μόνη μέθοδο για τη διεξαγωγή εκλογών, αλλά κυρίως επειδή η ημερομηνία των εκλογών παύει να γίνεται σε εργάσιμη ημέρα και ώρα, όπως ίσχυε επί σχεδόν σαράντα χρόνια (ήταν η πρώτη Τετάρτη του Νοεμβρίου κάθε δεύτερου έτους) και, εφεξής, θα γίνεται σε μη εργάσιμη ημέρα (το πρώτο Σάββατο του ιδίου μηνός). Χάνουν το Σάββατό τους, δηλαδή, ενώ μέχρι τώρα ήσαν οι γονείς και οι μαθητές που επιφορτίζονταν με το κόστος του συνδικαλισμού.  

Δηλαδή, είναι τέτοια θυσία να αφιερώσουν ένα Σάββατο ανά δύο χρόνια; 

Τότε προς τι η ηρωική ρητορική των συνδικαλιστών περί αγώνων κ.λπ.; Σταματούν οι αγώνες στις αργίες;

Υπάρχει όμως και ο σοβαρότερος λόγος για τον οποίον αντιδρούν: με την ηλεκτρονική ψηφοφορία κινδυνεύει να χαθεί ο έλεγχος των υπηρεσιακών συμβουλίων από εκείνους που τον ασκούσαν επί δεκαετίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν συνδικαλιστές, που πέρασαν όλη την καριέρα τους στα υπηρεσιακά συμβούλια, χωρίς να πατήσουν το πόδι τους σε τάξη.  

Είναι όμως τόσο σημαντικές οι θέσεις στα υπηρεσιακά συμβούλια, ώστε να προκαλείται τέτοιος θόρυβος;  

Είναι, διότι τα συμβούλια αυτά ελέγχουν τις υπηρεσιακές μεταβολές των εκπαιδευτικών (μεταθέσεις, μετατάξεις κ.λπ.), εξού και ο καημός για τον έλεγχό τους.

Αυτός ο έλεγχος κινδυνεύει να χαθεί τώρα με την ηλεκτρονική ψηφοφορία, η οποία διευρύνει την ψήφο και στους 170.000 εκπαιδευτικούς. Τυπικά, βεβαίως, είχαν πάντα το δικαίωμα της ψήφου· στην πράξη όμως μόνον 40.000 ήσαν εκείνοι που προσέρχονταν στις εκλογές. 

Τώρα, με την ευκολία της ηλεκτρονικής ψήφου, μπορούν και οι υπόλοιποι 130.000 να ασκήσουν το δικαίωμά τους από την ησυχία του σπιτιού τους και, προφανώς...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ακηδεμόνευτη Παιδεία

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Μαζί με τις παραδοσιακές άδειες που απολαμβάνουν όλοι οι εκπαιδευτικοί (Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι), έχουν και τις κεκτημένες. 

Μία ημέρα τον χρόνο, την πρώτη Τετάρτη κάθε Νοεμβρίου, ψηφίζουν για τα υπηρεσιακά τους συμβούλια. Απέχουν αμειβόμενοι από την εργασία τους.  

Προς τιμήν της, η κ. Νίκη Κεραμέως προσπαθεί αυτές τις μέρες να βάλει τάξη. Αποφάσισε ότι οι εκλογές θα γίνονται κάθε Σάββατο και εξ αποστάσεως.  

Ποιος είδε την ΟΛΜΕ και τη ΔΟΕ και δεν πικρογέλασε.  

Είναι πέραν σχολιασμού όσα είπαν και έγραψαν οι συνδικαλιστές, που εκπροσωπούν όσους διδάσκουν τα παιδιά μας.

Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ) απέσυρε τα ψηφοδέλτια των συνδυασμών που είχαν υποβάλει αιτήσεις υποψηφιότητας για τις αρχαιρεσίες ανάδειξης αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στα υπηρεσιακά συμβούλια διότι «η κίνηση αυτή αποτελεί απάντηση στην αδιάλλακτη και αδιέξοδη τακτική της υπουργού Παιδείας η οποία παραμένει αμετακίνητη στην αντιδημοκρατική της μεθόδευση, για επιβολή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις εκλογές για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στα υπηρεσιακά συμβούλια το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2020» (23.10.2020).

Η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) είδε «για μία ακόμη φορά τις αντιδημοκρατικές διαθέσεις του υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης ενάντια στα συνδικάτα και το δημόσιο σχολείο» (28.10.2020). Το μέλος του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ κ. Δημήτρης Ακτύπης είδε «καταστολή» και «αυταρχισμό»: «Η υπουργός Παιδείας, ενώ γνωρίζει τη διαφωνία της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ και τη δηλωμένη άρνησή τους να συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία, καθώς και την απόφαση να αποσύρουν οι παρατάξεις τα ψηφοδέλτιά τους, επιδεικνύει έναν πρωτοφανή κυβερνητικό αυταρχισμό. Επιμένει αδιάλλακτα να επιβάλει τη διεξαγωγή των ηλεκτρονικών εκλογών» (21.10.2020) Ο «αυταρχισμός», εν προκειμένω, είναι ότι το υπουργείο επιμένει στην απόφασή του, παρά (τι ιεροσυλία!) τη διαφωνία των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Ομως από τη φασαρία αυτή προκύπτει ένα ερώτημα και ίσως μια ευκαιρία για την πολύπαθη εκπαίδευσή μας· να θυμίσουμε πως στον παγκόσμιο διαγωνισμό PISA οι Ελληνες μαθητές πατώνουν σε ό,τι αφορά την κατανόηση κειμένου, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. 

Το ερώτημα είναι:

Γιατί πρέπει στις εκλογές για υπηρεσιακά συμβούλια να κατεβαίνουν παραταξιακά ψηφοδέλτια και όχι άξιοι μεμονωμένοι εκπαιδευτικοί που θα συμβάλουν στην αναβάθμιση της μόρφωσης των μαθητών, οι οποίοι σήμερα δείχνουν να είναι κάτω του μέσου όρου του ΟΟΣΑ; 

Οσο για την ευκαιρία, πρέπει να σκεφτούμε ότι, παρά τις φασαρίες και την αρρυθμία που θα δημιουργηθεί φέτος, θα έχουμε βήματα εμπρός σε ό,τι αφορά το...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Εις υγείαν των κορόιδων

 

Του Βασίλη Κώτση

Ο γονιός πήγε να γράψει το παιδί του στον παιδικό σταθμό του δήμου αλλά είχε υψηλό εισόδημα, όπως του είπαν, και δεν πήραν το παιδί του. 

Οταν έβγαινε από τον παιδικό είδε ένα πολυτελές τζιπ να αφήνει ένα άλλο παιδί. Γνώριζε και τον πατέρα και την οικονομική του κατάσταση που ήταν πολύ καλύτερη από τη δική του.  

Γύρισε πίσω στον διευθυντή του σταθμού και τον ρώτησε «πώς πήρες αυτό το παιδί και όχι το δικό μου;». 

«Μα εσείς έχετε μεγαλύτερο εισόδημα από τον άλλον πατέρα» ήταν η απάντηση του διευθυντή, ο οποίος κατάλαβε το παράδοξο και πρόσθεσε: «Βλέπετε, εγώ δεν είμαι Εφορία για να εξετάζω το ορθόν στα δηλωθέντα εισοδήματα».

H Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα με πλούσιους πολίτες. Αυτό μας προσδίδουν οι ξένοι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Στην αρχή γιατί τα ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων ξεπερνούσαν κατά πολύ το δημόσιο χρέος και στη συνέχεια γιατί κρύβαμε εισοδήματα εις βάρος των δημοσίων εσόδων και υπέρ της τσέπης μας.

Μάλιστα τα αδήλωτα αυτά λεφτά έγκριτοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν πως μας στήριξαν ως κοινωνία στα χρόνια του μνημονίου, όταν τα φανερά εισοδήματα υπέστησαν καθίζηση στο πλαίσιο της εσωτερικής υποτίμησης.

Τα μνημόνια όμως τελείωσαν, η COVID-19 «καίει» τα διαθέσιμα του κράτους και δημιουργεί τεράστιες ανάγκες στήριξης όσων επλήγησαν, ενώ η επεκτατική πολιτική του Ερντογάν επιτάσσει άμεσα τον εξοπλισμό των Ενόπλων Δυνάμεων με σύγχρονα, «έξυπνα» όπλα.

Για να μπορέσει το κράτος να ανταποκριθεί στον ρόλο του παρέχοντας δωρεάν παιδεία, υγεία, δημόσια τάξη και να αποτρέπει κάθε κακόβουλο γείτονα χρειάζεται τους φόρους αλλά με τη σωστή κατανομή τους.  

Αυτό το «σπορ» της φοροδιαφυγής πρέπει να σταματήσει. Δεν μπορεί να πληρώνουν συνέχεια μισθωτοί και συνταξιούχοι και κάποιοι να πίνουν εις υγείαν των κορόιδων.

Το 2019 (προ COVID δηλαδή) το 60% των φορολογουμένων δήλωσε εισοδήματα...