"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Σαν σήμερα (2/5/ΧΧΧΧ)

1885: Εκδίδεται στις ΗΠΑ το γυναικείο περιοδικό «Good Housekeeping», που κυκλοφορεί μέχρι σήμερα.
1919: Η 1η μεραρχία του ελληνικού στρατού αποβιβάζεται στη Σμύρνη
1940: Ματαιώνονται οριστικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες, λόγω των πολεμικών γεγονότων.
1949: Ο Άρθουρ Μίλερ τιμάται με το βραβείο Πούλιτζερ για το θεατρικό έργο του «Ο Θάνατος του Εμποράκου».


1892: Γεννιέται ο Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν, πιλότος της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας κάτοχος του ρεκόρ κατάρριψης αεροπλάνων.
1519: Πεθαίνει ο Λεονάρντο ντα Βίντσι
1854:  Πεθαίνει η  "Δούκισσα της Πλακεντίας" Σοφία ντε Μαρμπουά - Λεμπρέν
2011: Εκτελειται το διεθνές ισλαμοκαθίκι Οσάμα Μπιν Λάντεν, σαουδάραβας επιχειρηματίας, ιδρυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης Αλ Κάιντα. (Γεν. 10/3/1957)

ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καλό μήνα να έχουμε...





ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΜΥΘΟΙ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πρωτομαγιά - ακόμα μια αριστερή απάτη!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...


Τυπικό παράδειγμα του πώς η αριστερή προπαγάνδα κατασκευάζει μύθους και τους πουλάει για ιστορία είναι η σύνδεση του 8ώρου με την απεργία στο Σικάγο το 1886, που έμεινε στην ιστορία ως Haymarket Affair.

 
Η καθιέρωση του 8ωρου είναι μια υπόθεση πολύ παλιότερη από την απεργία του Σικάγου. Ξεκίνησε στην Αγγλία και στις ΗΠΑ στα τέλη του 18ου αιώνα. Το 1817 ο Ρόμπερτ Όουεν (Robert Owen https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Owen) πρόβαλε το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Επειδή δεν υπήρχαν τότε εθνικές συμβάσεις εργασίας, κάθε συντεχνία κατακτούσε αυτό το δικαίωμα ανάλογα με τη δύναμή της αλλά και ανάλογα με τις αλλαγές στον τρόπο εργασίας που έφερνε η βιομηχανική επανάσταση και η επακόλουθη αύξηση της παραγωγικότητας. Διότι μόνον έτσι η μείωση του χρόνου εργασίας δεν συνοδευόταν από μείωση της αμοιβής!

 
Αντίθετα με την κομμουνιστική μυθολογία, όλες σχεδόν οι βελτιώσεις των συνθηκών εργασίας που ξέρουμε μέχρι σήμερα ήταν πρωτοβουλία των εργοδοτών για να προσελκύσουν τους αποδοτικότερους εργάτες. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργοδοτών ήταν αυτός που αύξανε μισθούς και παροχές και όχι οι απεργίες των πρώιμων κομμουνιστών, των αναρχοσοσιαλιστών της εποχής. Οι μηχανές, τις οποίες οι τότε «προστάτες των εργαζομένων», οι λουδίτες, κατέστρεφαν ήταν αυτές που έδιναν τη δυνατότητα σε έναν εργάτη – χειριστή να παράγει πολύ περισσότερα προϊόντα από ότι ένας εργάτης - χειρώνακτας, δηλαδή να συμμετέχει στη δημιουργία περισσότερου πλούτου και – δικαίως - να καρπώνεται μέρος του. Το 8ωρο άρχισε να εφαρμόζεται την εποχή της εξάπλωσης της βιομηχανικής επανάστασης. Οι ξυλουργοί πλοίων της Βοστώνης, αν και χωρίς συνδικάτο, το κατέκτησαν το 1842. Οι ειδικευμένοι τεχνίτες στην Ν. Ζηλανδία και στην Αυστραλία είχαν 8ωρο από τη δεκαετία του 1850. (https://en.wikipedia.org/wiki/Eight-hour_day) Το 1867 το καθιέρωσε η πολιτεία του Ιλλινόις και το 1868 το καθιέρωσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ αλλά μόνο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους.

 
Ποια είναι η αλήθεια για την απεργία του Σικάγου; 


Ότι ήταν η πρώτη μαζική απεργία με αίτημα την γενική καθιέρωση του 8ώρου. 


Τι κατάφερε; 


ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Τίποτε δεν θεσπίσθηκε εξαιτίας της ή κατόπιν αυτής. Ακόμα και οι αιματηρές ταραχές που συγκινούν τους σταλινίστας συνέβησαν τις επόμενες μέρες. Στις 3 Μαΐου όταν οι αναρχοσοσιαλιστές επιτέθηκαν στους εργαζόμενους ενός εργοστασίου (ήταν η πρώιμη μορφή… περιφρούρησης της απεργίας) και, κυρίως, την 4η Μαΐου, όταν στη διάρκεια μιας αποτυχημένης συγκέντρωσης πέταξαν χειροβομβίδα εναντίον των αστυνομικών, σκοτώνοντας 7 αστυνομικούς και 4 πολίτες. Η αριστερή προπαγάνδα ακόμα κι αυτό το γεγονός προσπαθεί να το διαστρεβλώσει ισχυριζόμενη ότι οι αστυνομικοί σκοτώθηκαν από... πυρά συναδέλφων τους! (Μάλλον η χειροβομβίδα θα ήταν κρότου – λάμψης!) Και ότι οι 4 πολίτες σκοτώθηκαν από πυρά αστυνομικών. Καμμία πηγή της εποχής δεν το αναφέρει, καμμία μαρτυρία δεν υπάρχει για νεκρούς από πυρά αστυνομικών ενώ είναι παντελώς άγνωστα τα ονόματα των υποτιθέμενων νεκρών διαδηλωτών που, κανονικά, η αριστερή προπαγάνδα θα είχε κάνει ήρωες βάζοντας κι από ένα άγαλμα σε κάθε σταυροδρόμι. Η μοναδική αναφορά σε πυροβολισμούς εναντίον διαδηλωτών υπάρχει στις προκηρύξεις των ίδιων των αναρχοσοσιαλιστών οι οποίες μιλούν γενικώς για «shooting» χωρίς να αναφέρουν νεκρούς ή τραυματίες και, φυσικά, ονόματα. Ακόμα και οι διεθνείς εργατικές ενώσεις δεν αναφέρουν τίποτε για νεκρούς! (https://www.iww.org/branches/US/CA/lagmb/lit/haymarket.shtml)

 
Όμως, οι επαγγελματίες της προπαγάνδας γράφουν για την “αστυνομία που αιματοκύλησε την απεργία”, για τους “πληρωμένους δολοφόνους των καπιταλιστών” και άλλα ηχηρά παρόμοια, ποντάροντας στον συναισθηματικό αντίκτυπο που θα προκαλέσουν και στην άγνοια της ιστορίας (αλλά και στην τεμπελιά για ψάξιμο) που έχει ο μέσος Έλληνας. Ακόμα και το Μνημείο των Μαρτύρων (Haymarket Martyrs Monument) που στήθηκε σε προάστιο του Σικάγου αναφέρει μόνο τα ονόματα των επικεφαλής της διαδήλωσης που συνελήφθησαν μετά τη ρίψη της χειροβομβίδας και καταδικάσθηκαν σε θάνατο ως υπεύθυνοι: August Spies,Adolph Fischer, George Engel, Louis Lingg, Albert Parsons. (Οι 4 απαγχονίσθηκαν και ο ένας αυτοκτόνησε στο κελί του, μια μέρα πριν την εκτέλεση.)

 
Ουσιαστικά η κατάκτηση του 8ώρου ολοκληρώθηκε στον δυτικό κόσμο (και μόνον εκεί!) τη δεκαετία του 1950, όταν όλοι πια οι εργαζόμενοι σε οποιονδήποτε τομέα δούλευαν 8 ώρες τη μέρα. Όλα αυτά τα χρόνια, στο 8ωρο μπαίναν σιγά σιγά όλο και περισσότεροι κλάδοι, διότι κάθε συντεχνία είχε τις δικές της συνθήκες εργασίας. Στην Ευρώπη, η Ισπανία ήταν το πρώτο κράτος που καθιέρωσε 8ωρο για όλους τους εργαζόμενους, το 1919. Στην Ελλάδα, το καθιέρωσε ως καθολικό πλαίσιο εργασίας ο Μεταξάς. 


 Φυσικά, στη Σοβιετική Ένωση το 8ωρο ούτε ως όνειρο δεν το έβλεπαν οι, με το ζόρι, σταχανοβίτες σύντροφοι! Για να μην μιλήσουμε για συνδικαλισμό και δικαίωμα απεργίας... Όύτε να τα ψιθυρίσουν δεν τολμούσαν διότι θα εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες ως εχθροί του λαού!
Και μια που αναφέραμε πριν για εργατικά δικαιώματα, οι περισσότερες σημερινές εργατικές κατακτήσεις είναι ιδέα του καραμπινάτου καπιταλιστή, Χένρυ Φορντ. Όταν οι εργάτες στην αυτοκινητοβιομηχανία έπαιρναν, το 1914, $ 2,34 τη μέρα, ο Φόρντ προσέφερε υπερδιπλάσιο μεροκάματο: 5 δολάρια (120 δολάρια σημερινά!) για εργαζόμενους που πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και εξωεργασιακής ζωής), με σκοπό να πάρει τους καλύτερους, το ιστορικό "five dollar day". Τα κατάφερε, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος των αυτοκινήτων του έτσι ώστε να μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας!  


Οι ανταγωνιστές του τον μιμήθηκαν και ο ανταγωνισμός βελτίωσε την παραγωγικότητα, αύξησε την παραγωγή και ώθησε όλους τους μισθούς πολύ ψηλότερα.  


Η εβδομάδα 5 ημερών είναι επίσης δική του έμπνευση (την καθιέρωσε το 1926), όπως και η άδεια μετ’ αποδοχών, σκεπτόμενος ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος θα κάνει τους εργαζόμενους περισσότερο καταναλωτές. Ούτε απεργίες ούτε αγωνιστικές κινητοποιήσεις! Το αφεντικό μοιράζει λεφτά όταν έχει. Όταν δεν έχει, δεν πα’ να λιώσεις δέκα παπούτσια σε διαδηλώσεις - ούτε ο μισθός θα αυξάνεται, ούτε οι ώρες εργασίας θα μειώνονται.

 
Το σενάριο όμως της Εργατικής Πρωτομαγιάς είχε όλα τα υλικά που χρειαζόταν η αριστερή προπαγάνδα: 

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Καψοκακόμοιροι Μελάνια και Ντόναλντ



Στην ντοπιολαλιά του χωριού υπάρχει μια λέξη πιο κατηφορική από το «κακόμοιρος» και «κακομοίρα». Το καψοκακόμοιρος και καψοκακομοίρα. Οποτε τους παρατηρώ…. Καψοκακόμοιροι!



Τι παρακολουθούμε όλοι εμείς; 


Τι ζευγάρι και τούτο; 


Εφτασε η ανθρωπότητα στον 21 αιώνα, για να φέρει μια καψοκακομοίρα, τον τίτλο της «Πρώτης Κυρίας» και ετούτος, ο πρωτόγονος με το ρόπαλο, τον τίτλο του «Πλανητάρχη»; Αυτός που δεν «άρχει» ούτε του εαυτού του;


Εχει αυτή η εικόνα καμία σχέση με την «Αμερική» της εφηβείας μας; Της πρωτοπορίας, των ρευμάτων, του αύριο στο διηνεκές; Υπάρχει τίποτα πιο οπισθοδρομικό από το παρόν τους; 


Μια ενοικιαζόμενη σε ρόλο «συζύγου» με ιερή αποστολή να ντύνεται. Ανήθικα, αρχοντοχωριάτικα ακριβά. Στα χρόνια που την κοινωνική επανάσταση την έβγαλε πέρα ο Zara.  


Μα τίποτα δεν αφουγκράστηκε;  


Σκιάχτρο ακόμα και με τον αντιπροσωπευτικό τρόπο που ακουμπάει στους ώμους της ζακέτες, μαντό, παλτό.



Οχι, δεν είναι στυλ, τζάνκια της μοδός. Μόνο οι ανυποψίαστοι ξεμπερδεύουν με ένα «Κάνει μόδα». Στην τελευταία εμφάνιση προστέθηκε και καπέλο. Η συμπλήρωση της εικόνας. Να μην μείνει στα χωράφια του πλανήτη μας, κάργια για κάργια. Και δίπλα της… Ο, ούτε έφηβος σε άγρια ντουζένια! Τι μαρτύρια θα τραβάει η σάρκα του! Τι χημεία θα σακατεύει το στομάχι του, ν’ αποδείξει «Αντρακλας»; Η μια πολυτελής πόρνη μετά την άλλη. Λατρεύω το «πολυτελής».



Καμάρωσε Αμερική! Δώσε τον λόγο στα «πολυτελή» κνώδαλα να περιγράψουν «πολυτελείς» συνουσίες. 


Πώς ακριβώς εισήλθε ο άντρας; Σίγουρα πολυτελώς. 


Μπήκε βαθιά; Ποιο το πολυτελές βάθος στις πολυτελείς συνουσίες;  


«Μοιάζεις με την κόρη μου» είπε και στις δυο «πολυτελείς» γυναίκες με το που τις είδε γυμνές. Το ντέρτι του ο καθείς.



Και δεν σηκώνεται η τρίχα των πολιτών; Δεν μυρίζουν την αρρώστια;  


Cool μωρά μου! Ολα καλά. Αρκεί που ο Πλανητάρχης γαμεί!  


Τι ζούμε όλοι εμείς; Σε ποια χέρια… Ολοι εμείς; Σε ποια κατεύθυνση… Ολοι εμείς;



Τι πρεσβεύει σήμερα η «Αμερική»; 


Την παρατηρώ να ισορροπεί σε θηριώδη τακούνια. Αν της τα βγάλεις θα πέσει, θα μπουρδουκλωθεί. Οπως μάθει η άνθρωπος. Μη και πατήσει γη, η αγωνία της συγκεκριμένης. Και δίπλα της αυτός, ο πιο σύγχρονος βάρβαρος! Να κάνει πλάκα… Ούτε στο σχολείο τέτοια κρυάδα… Να διώχνει την πιτυρίδα από το πέτο του Μακρόν. 


Κι ο Μακρόν; Μα γιατί δεν άρπαξε την ευκαιρία; Να ανακατέψει τα μαλλάκια του Τραμπ για να δει αν έχει ή όχι πιτυρίδα; Ο φαλακρός με την μπούκλα! Ιχνος αντανακλαστικών, η διεθνής εξουσία.



Τι κοιτάμε όλοι εμείς; 


Η κάμερα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι συμμαχίες μόνες τους δεν θα μας σώσουν

Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.


Μ​έχρι τις τουρκικές εκλογές ο Ερντογάν μάλλον θα αποφύγει να δημιουργήσει πολεμική ένταση με τη χώρα μας. Η υποψηφιότητά του βασίζεται, μεταξύ άλλων, στις δάφνες του τουρκικού στρατού για την επιχείρηση στο Αφρίν της Συρίας. Δεν έχει λόγους να χαλάσει αυτή την εικόνα εμπλεκόμενος σε ένα πολεμικό επεισόδιο με την Ελλάδα που θα έχει άγνωστη κατάληξη. Ρητορικές εξάρσεις και κάποιες θεατρικές/επικοινωνιακές κινήσεις μπορεί να υπάρξουν, ιδίως κατά την αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση.


Ετσι είχε γίνει πέρυσι πριν από το τουρκικό δημοψήφισμα. Ο Ερντογάν είχε στείλει την ηγεσία του στρατεύματος να εμφανισθεί για λίγα λεπτά γύρω από τα Ιμια. Μετά τις εκλογές, όμως, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα επανέλθουν σε φάση πραγματικής διακινδυνεύσεως. Ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να θεωρείται βέβαιον ότι η Αγκυρα θα επιχειρήσει να κάνει γεώτρηση σε περιοχές της κυπριακής ΑΟΖ.


Αυτό έχει γίνει αντιληπτό από πολλούς Ελληνες. Τα ερωτήματα που κυριαρχούν είναι του τύπου «θα τα βάλει η Τουρκία με τους Αμερικανούς;» ή «τι θα κάνουν οι Ισραηλινοί;». 


Η κατ’ αρχάς απάντηση είναι ότι ειδικά με ισχυρούς αντιπάλους ο Ερντογάν αποφεύγει να συγκρουσθεί στρατιωτικά.  


Ως προς την αμερικανική Exxon Mobil, έχει το πρόσχημα ότι οι γεωτρήσεις στο τεμάχιο 10 της κυπριακής ΑΟΖ κείνται εκτός των (ούτως ή άλλως αυθαίρετων) τουρκικών διεκδικήσεων. Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει το 2011, όταν η Τουρκία ανακοίνωσε ποιες περιοχές της κυπριακής ΑΟΖ θεωρεί ότι «ανήκουν» στην ίδια ή στους Τουρκοκυπρίους. Είχε τότε επιμελώς περιορίσει τις διεκδικήσεις αρκετά πιο πέρα από το κοίτασμα «Αφροδίτη», που είχε ανακαλύψει αμερικανοϊσραηλινή εταιρεία.


Το θέμα μας, όμως, δεν είναι τι θα κάνουν παλαιοί και νεότεροι σύμμαχοι των χωρών μας. 


 Το πραγματικό ερώτημα που έπρεπε να θέτουμε είναι: «Τι κάνουμε εμείς;». 


Είναι ωραίο να περιμένουμε τους συμμάχους να πολεμήσουν για εμάς, ενώ εμείς θα περιοριζόμαστε στον ρόλο των θεατών. Παράλληλα, είναι και ουτοπικό. Από τότε που υπάρχουν συγκροτημένα κράτη, επικρατεί και μία ακλόνητη αρχή: οι συμμαχίες ενισχύουν και πολλές φορές πολλαπλασιάζουν την ισχύ ενός κράτους. Δεν το υποκαθιστούν, όμως, ως προς τις υποχρεώσεις του. Οπως λέμε χαριτολογώντας με τον συνάδελφο Ευάνθη Χατζηβασιλείου, δεν πρόκειται να έλθουν Λουξεμβουργιανοί πεζοναύτες να πολεμήσουν για την εδαφική ακεραιότητα του Καστελλόριζου. Εμείς πρέπει να βγούμε μπροστά. Μόνον τότε υπάρχει πιθανότητα κάποιοι σύμμαχοι να στοιχηθούν πίσω μας.


«Από τους ισχυρούς ξένους προστατεύεσαι με τον καλό εξοπλισμό και τους καλούς συμμάχους», συμβούλευε ο Νικολό Μακιαβέλι τον ηγεμόνα του. Δεν περιοριζόταν μόνον στον ισχυρό στρατό ή στους καλούς συμμάχους. Ζητούσε και τα δύο. 


Σε μια γειτονιά με πολλά προβλήματα, τα ζωτικά συμφέροντα της ασφάλειας του ελληνικού λαού, της εδαφικής ακεραιότητας και της μακροπρόσθεσμης οικονομικής μας ευημερίας συνδέονται με την ύπαρξη και ισχυρών ενόπλων δυνάμεων και στρατηγικών συμμάχων. Δεν θα υπάρξει όμως θαυματουργή λύση από το εξωτερικό εάν εμείς πρώτοι δεν υπερασπισθούμε τον τόπο μας.


Επιπλέον, υπάρχει μία ακόμη αλήθεια για τους συμμάχους που την είχε περιγράψει τριακόσια χρόνια μετά τον Μακιαβέλι ο Διονύσιος Σολωμός: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Να μην κάνουμε λάθος: Οι Αμερικανοί την Τουρκία τη θέλουν, τον Ερντογάν είναι που απορρίπτουν


 
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ένα πράγμα, που είναι και η ουσία αυτού του κειμένου: Οι Αμερικανοί την Τουρκία τη θέλουν, και θα προσπαθήσουν με όλα τα μέσα να παραμείνει στους κόλπους της Δύσης. Αυτόν που απορρίπτουν και ούτε να τον …μυρίσουν αντέχουν, είναι ο Ταγίπ Ερντογάν. Ζητούν μία Τουρκία χωρίς τον Ερντογάν.  


Αλλά μπορεί να συμβεί αυτό; 


Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας είναι εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών. Ας μην επαναλαμβάνουμε τα χιλιοειπωμένα… Όχι λόγω της εμπρηστικής ρητορικής του, που κάποιος θα μπορούσε να πει ότι στοχεύει το εσωτερικό ακροατήριο. Αλλά λόγω των πράξεων του, οι οποίες όλες ανεξαιρέτως -ακόμα και με όρους ειρήνης- είναι ακραίες, θα έλεγα και πολεμικές. 


 Μερικοί στην Ελλάδα και την Κύπρο ξεχνούν ίσως ότι δεν υπήρξε ποτέ και κανένας ηγέτης χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, τόσο αποκρουστικά αντιαμερικανός και αντιδυτικός, ενώ παραμένει μέλος της Δυτικής Συμμαχίας. 


Εσχάτως, κυκλοφορούν ευρύτατα οι φήμες, που αναδημοσιεύθηκαν από τη Φωνή της Αμερικής, ότι ο κ. Ερντογάν σκέφτεται σοβαρά να ενταχθεί στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και να αναγκαστεί να επιλέξει ξανά μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής.  


Η Αyse Sozen Usluer, σύμβουλος του Ταγίπ Ερντογάν είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της εφημερίδα Hurriyet ότι οι επικριτές της επαναπροσέγγισης της Άγκυρας με τη Μόσχα είναι παγιδευμένοι στο παρελθόν. Και έσκασε το «μυστικό»: «Για τα τελευταία 10 έως 15 χρόνια συγκεκριμένα, η Τουρκία δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να επιλέξει μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής ή μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Του Ψυχρού Πολέμου ή των συμμαχιών Ανατολής και Δύσης». Η δήλωση της θεωρήθηκε μήνυμα προς την Αμερική και το ΝΑΤΟ και επιβεβαίωση των πληροφοριών που κυκλοφορούν στην Τουρκία για στροφή προς το Κίνημα των Αδεσμεύτων.  


Είναι βεβαίως ένα απαξιωμένο κίνημα το οποίο μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης έχει ατονίσει. Κατά καιρούς υποστηρίχθηκαν ισχυρισμοί ότι επρόκειτο για εργαλείο των Σοβιετικών.  


Στην Τουρκία δεν γίνεται τίποτα τυχαία, και οι Τούρκοι αξιωματούχοι συνήθως προαναγγέλλουν τα επόμενα βήματά τους. Οπότε και η περίπτωση της κ. Usluer είναι από αυτές που λέμε πως «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά».  


Η υπόθεση του Κινήματος των Αδεσμεύτων βολεύει αφάνταστα τον κ. Ερντογάν και τους σχεδιασμούς του, να αναδειχθεί δηλαδή σε ένα παγκόσμιο ηγέτη. Και μέσω αυτού του Κινήματος θα μπορούσε να αναδειχθεί ένας εκ των ολίγων πόλων που θα ορίζουν τον κόσμο. Το στυλ και το χρήμα τα διαθέτει και πολύ περισσότερο τις φιλοδοξίες. Μετά τις στρατιωτικές και στρατηγικές συμφωνίες που υπέγραψε με τη Ρωσία και το Ιράν, ο πρόεδρος της Τουρκίας νοιώθει άτρωτος. Σίγουρα πιστεύει πως δεν έχει ανάγκη το ΝΑΤΟ. Είναι τόσο ανόητος που δεν καταλαβαίνει πως ο Πούτιν και οι Ιρανοί τον …«αγάπησαν» ακριβώς επειδή η Τουρκία είναι χώρα-μέλος της Δυτικής Συμμαχίας. Για να τον οδηγήσουν σε απόσπαση και στη δημιουργία ενός μεγάλου προβλήματος για το ΝΑΤΟ, αφού η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο σε δύναμη στρατό. Ταυτόχρονα, με την πιθανή προσχώρηση της Τουρκίας στο Κίνημα των Αδεσμεύτων, θα εξαφανιστεί και ένα πρόβλημα, τόσο για τη Ρωσία όσο και το Ιράν, που θα μπορούσε να προκαλέσει η Τουρκία εάν ήταν μία δημοκρατική χώρα με δυτικόστροφη πολιτική.  


Με τα σημερινά δεδομένα, ο Ερντογάν είναι πρόβλημα για την Αμερική και το ΝΑΤΟ. Δεν είναι για τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Βρίσκεται δηλαδή απέναντι από τους Αμερικανούς και τους δυτικούς γενικότερα. 


Οι Αμερικανοί, λοιπόν, δεν εγκατέλειψαν ακόμα την Τουρκία, αλλά τα «έσπασαν» με τον Ερντογάν.  


Πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα.  


Για να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, θέλουν μία Τουρκία, χωρίς τον Ερντογάν. Όπως ακριβώς ήταν πριν την κατάκτηση της εξουσίας από το κόμμα του, το AKP. Μία χώρα όπου τηρούνταν οι κανόνες της Δημοκρατίας, μη φανατική και μη ισλαμικά εξτρεμιστική, και η οποία ακολουθούσε φιλοαμερικανική και φιλοδυτική πολιτική και είχε στενές σχέσεις με το Ισραήλ. Όλα αυτά χάθηκαν για την Αμερική. 


Οι Αμερικανοί ελπίζουν ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γιατί ο Ερντογάν φοβάται σύρραξη με την Ελλάδα

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός 


Ο πειρασμός του νεοοθωμανού ηγέτη για μία εύκολη νίκη στο Αιγαίο εξισορροπείται από σοβαρούς λόγους που τον αποτρέπουν από το να διακινδυνεύσει ένα θερμό επεισόδιο, το οποίο θα μπορούσε να ξεφύγει από τον έλεγχο και να μετεξελιχθεί σε σύρραξη με την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο η στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία, η οποία οπωσδήποτε είναι αντικίνητρο για το άνοιγμα ενός δεύτερου μετώπου. Ούτε μόνο ότι το συνεχιζόμενο κύμα διώξεων στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχει πλήξει καίρια όχι μόνο το ηθικό, αλλά και το αξιόμαχό τους. Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που λειτουργούν απαγορευτικά.

Ο Ερντογάν θεωρεί πως παρά τις μαζικές εκκαθαρίσεις δεν μπορεί να εμπιστεύεται το σώμα των αξιωματικών, ακόμα και όσους ο ίδιος έχει ορίσει σε ηγετικές θέσεις. Επειδή σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής με την Ελλάδα οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλα περιθώρια αυτονομίας κινήσεων, φοβάται ότι μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν για να τον ανατρέψουν. Δεν έχει ξεχάσει την υπόθεση «Βαριοπούλα» πριν μία δεκαετία. Υπενθυμίζουμε πως τότε το κεμαλικό «βαθύ κράτος» είχε συνωμοτήσει για να προκαλέσει ένα θερμό επεισόδιο με την Ελλάδα, το οποίο θα χρησιμοποιούσε για να ανατρέψει τη νεοοθωμανική κυβέρνηση.


Ο φόβος αυτός του Ερντογάν συνδέεται με την εδραιωμένη πεποίθησή του πως οι Αμερικανοί έχουν σκοπό να τον εξαλείψουν. Όταν καταγγέλλει τον Γκιουλέν ως υποκινητή του πραξικοπήματος εννοεί τη CIA. Είναι ενδεικτικό ότι οι δημοσιογραφικές φωνές του το λένε ευθέως. Όπως έχουν επανειλημμένως διατυπώσει τη θεωρία πως η Ουάσιγκτον μεθοδεύει μία θερμή ελληνοτουρκική κρίση για να επέμβει κατά τρόπο που να δημιουργήσει συνθήκες ανατροπής του.


Δεν υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ότι το σενάριο αυτό πατάει στην πραγματικότητα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Ερντογάν το πιστεύει, ή τουλάχιστον το θεωρεί πολύ πιθανό. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που κλιμακώνει τις πιέσεις του στο Αιγαίο, θεωρώντας πως κατ’ αυτόν τον τρόπο αποτρέπει την Αθήνα από το να παίξει το παιχνίδι των Αμερικανών.

Πρόκληση χαμηλής έντασης


Το γεγονός ότι ο Ερντογάν πιστεύει σ’ αυτή τη θεωρία τον αποτρέπει από το να υποκύψει στον πειρασμό να προκαλέσει θερμό επεισόδιο με σκοπό εκλογικά κέρδη. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ότι το ενδεχόμενο οι Τούρκοι να προβούν σε στρατιωτική ενέργεια κατάληψης ελληνικού εδάφους συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες. Οι πιθανότητες αυξάνονται σημαντικά στο σενάριο τουρκικής πρόκλησης χαμηλής έντασης, η οποία να μην δικαιολογεί γενικευμένη ελληνική στρατιωτική αντίδραση. Ο Ερντογάν θέλει να αποφύγει ενέργειες, οι οποίες θα μπορούσαν να μετεξελιχθούν σε ελληνοτουρκική σύρραξη.


Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, παρότι αποδυναμωμένες λόγω Μνημονίων, διαθέτουν ακόμα την ικανότητα να προκαλέσουν καταστροφικά πλήγματα στην Τουρκία ανεξαρτήτως της έκβασης ενός πολέμου. 


Με δεδομένους και τους λόγους που προαναφέραμε, ο νεοοθωμανός ηγέτης δεν έχει κανένα λόγο να μπει σε τέτοια περιπέτεια, ειδικά όταν η εκλογή του είναι πάρα πολύ πιθανή. Αυτό δεν τον εμποδίζει, όμως, να χρησιμοποιεί την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολιτικό όπλο, όπως έκαναν και οι κεμαλικοί προκάτοχοί του.


Ο φόβος του Ερντογάν ότι οι Αμερικανοί θα εκμεταλλευθούν μία ελληνοτουρκική στρατιωτική εμπλοκή για να τον ανατρέψουν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οξύμωρο

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ


Τ​​α εξοπλιστικά σχέδια της Αθήνας έχουν προκαλέσει αναστάτωση και γκρίνια σε ορισμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Πέραν της παραδοσιακής γαλλογερμανικής «άμιλλας» στον τομέα αυτό, ασκείται κριτική γιατί η Ελλάδα ξοδεύει χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων σε ένα εξοπλιστικό σπριντ.


Ας δούμε την υποκρισία που κρύβει αυτή η κριτική.  


Την εποχή που οι ελληνικές κυβερνήσεις δανείζονταν με χαμηλό επιτόκιο, λόγω ευρώ, πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λειτουργούσαν κυριολεκτικά σαν θεσμικοί πλασιέ. Με κάθε ευκαιρία πίεζαν ή παρότρυναν την Ελλάδα να αγοράσει τα προϊόντα τους. Προφανώς, τότε αδιαφορούσαν για το συσσωρευόμενο χρέος.


Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη, που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Η μεγάλη πλειονότητα των σημαντικών υποθέσεων διαφθοράς στον τομέα των εξοπλισμών –και σε άλλους τομείς– αφορά ευρωπαϊκές εταιρείες. Και επειδή η διαφθορά είναι σαν το τανγκό, προφανώς χρειάζεται δύο για να ευδοκιμήσει. Ολα αυτά τα χρόνια που αναπαράγεται το στερεότυπο της διεφθαρμένης Ελλάδας, δεν έχουμε δει κάποια σοβαρή αυτοκριτική για τις μεθόδους και τα ήθη ευρωπαϊκών κολοσσών.


Αυτά όμως αφορούν το παρελθόν ίσως, αν και έχουν τη σημασία τους. Σήμερα η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε χώρα πρώτης γραμμής απέναντι σε πολλές απειλές, μερικές εκ των οποίων αφορούν και την υπόλοιπη Ευρώπη. Τρομοκρατία, προσφυγική-μεταναστευτική κρίση είναι οι βασικές. Ταυτόχρονα, αντιμετωπίζει και μία έξαρση της παραδοσιακής απειλής εξ Aνατολών.


Η Ευρώπη πρέπει να ενδιαφέρεται για μια ισχυρή Ελλάδα, ικανή να τα βγάλει πέρα με όλες αυτές τις προκλήσεις. Στοιχειώδεις γεωπολιτικοί υπολογισμοί οδηγούν στο συμπέρασμα πως μία ασταθής, αδύναμη ή και ταπεινωμένη Ελλάδα θα ήταν επιβλαβής για τα δυτικά συμφέροντα.


Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που λαμβάνουν τις μεγάλες αποφάσεις πρέπει να αποφασίσουν τι θέλουν.  


Το ιδεατό για τα ελληνικά συμφέροντα σενάριο θα ήταν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τι φοβούνται τα Σκόπια;

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο 



Θά φανεῖ παράξενο, ἀλλά δέν εἶναι, ἄν θά πῶ ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι πιό περίπλοκη ἀπό τήν πολιτική καί γι’ αὐτό κάποιοι πολιτικοί ἀδυνατοῦν νά τή συλλάβουν. Συλλαμβάνουν κάποιο πρόβλημα καί ὄχι τήν «ἀληθεστάτην πρόφασιν», ὅπως θά ἔλεγε ὁ Θουκυδίδης. Μένουν στό φλοιό καί δέν μπαίνουν στόν πυρῆνα. Ὅπως κάθε πόλεμος πλάθει τή μυθολογία του, ὅμοια καί ἡ πολιτική δράση πλάθει τή δική της μυθολογία, ἔστω κι ἄν εἶναι δράση... ἀδράνεια! 



Συχνά γιά νά περπατήσει ἔχει ἀνάγκη ἀπό κάποια πνευματικά... δεκανίκια. Καί γι’ αὐτό προχωρεῖ –καί ἀναφέρομαι στήν ἑλληνική ἐξωτερική πολιτική– σάν πληγωμένος... κάβουρας. Πῶς τό ἐννοῶ αὐτό; Εἶναι ἁπλό: Μετά τήν κακή πορεία πού πῆραν γιά μᾶς τό Σκοπιανό καί οἱ σχέσεις μας μέ τήν Ἀλβανία καί τήν Τουρκία, τά καναρίνια τῶν ΜΜΕ, ἔγκυροι δῆθεν ἀναλυτές (μέ τίτλους σπουδῶν πού καλύπτουν ἔκταση ταπετσαρίας), πονηροί ἐπιχειρηματίες, τραπεζικοί παράγοντες καί φυσικά «ρεαλιστές» πολιτικοί μέ πολλαπλές διασυνδέσεις (ὄχι πάντα ὕποπτες), ὅλοι αὐτοί καί ἄλλοι πολλοί ἄρχισαν νά σπέρνουν τό μῦθο ὅτι ὁ χρόνος δουλεύει γιά τά Σκόπια (ὅλοι τά ἀναγνωρίζουν ὡς Μακεδονία –πλήν ἡμῶν), γιά τήν Τουρκία καί τήν Ἀλβανία. Καί ἀκόμη πώς ἄν κρατήσουμε μία σθεναρή στάση ἔναντι τῶν κρατῶν αὐτῶν, θά ἀποξενωθοῦμε ἀπό τούς συμμάχους. Λές καί δέν εἴμαστε ἀποξενωμένοι ὅταν προέκυπτε κάποιο ἐθνικό ζήτημα.

 

Ἄς περιοριστοῦμε σήμερα στά Σκόπια. Εἶναι εὔλογη ἀπορία: Πῶς ξαφνικά τούς ἦλθε καί ἄρχισαν νά ζητοῦν διακανονισμό τῶν προβλημάτων μέ τήν Ἑλλάδα; 


Δέν εἶναι μόνο ἡ ἐσωτερική κάμψη καί οἱ φυλετικές καί θρησκευτικές ἀντιθέσεις. Κύρια αἰτία τοῦ προφαινόμενου συμβιβασμοῦ μέ τήν Ἑλλάδα εἶναι ἡ προκλητικότητα καί ἡ ἐπιθετικότητα τοῦ Ἀλβανοῦ πρωθυπουργοῦ Ράμα πού θέλει νά γίνει ὁ Νάσερ ἤ ὁ Καντάφι τῆς Βαλκανικῆς. Ἄν ἐνθυμοῦμαι καλά ὁ κ. Ράμα ἦταν κατ’ ἐπάγγελμα ζωγράφος. Ἀπό ζωγράφος ξεκίνησε καί ὁ Χίτλερ. Καί ὅπως ὁ Χίτλερ μέ μία χαψιά, τό περίφημο «Ἄνσλους», κατεβρόχθισε τήν Αὐστρία, ὅμοια καί αὐτός θέλει νά προσαρτήσει στό ἅρμα τῆς Ἀλβανίας τό γειτονικό Κοσσυφοπέδιο. 


Τό Κοσσυφοπέδιο ὅμως εἶναι γιά τούς Σέρβους ὅ,τι εἶναι γιά μᾶς οἱ Θερμοπύλες.

 

Ἐκεῖ ἔγινε τό 1388 ἡ τρομερή μάχη μεταξύ Σέρβων καί Τούρκων πού ἔκρινε –φυσικά εἰς βάρος τους– τήν τύχη τῶν Σέρβων πού ἔχυσαν τόσο αἷμα ὥστε ὁ τόπος τους κάθε ἄνοιξη, ὅπως κάποτε διαπίστωσα, νά εἶναι γεμᾶτος ἀπό κατέρυθρες παπαροῦνες. Καί ἦταν ἕνας λόγος καί αὐτός πού ἔκανε τόν Σέρβο ὑπουργό Ἰβίτσα Ντάτσις νά καταδικάσει τίς δηλώσεις τοῦ Ράμα, ὅτι δηλαδή Ἀλβανία καί Κοσσυφοπέδιο ἀποτελοῦν ἕνα κράτος.  


Οἱ διεθνεῖς ὀργανισμοί ἔδειξαν ἀδιαφορία. Φαίνεται πώς ΝΑΤΟ, ΗΠΑ καί Ε.Ε. ἐπιθυμοῦν τόν σχηματισμό μιᾶς μεγάλης Ἀλβανίας, πού νά ἀποτελεῖ ἀνασχετικό παράγοντα στίς οἰκονομικο-πολιτικές εἰσχωρήσεις τῆς Ρωσίας στά Βαλκάνια καί συνάμα ν’ ἀποτελοῦν –μέ τίς διεκδικήσεις περί Τσαμουριᾶς– μονάδα πίεσης κατά τῆς συχνά ἀπείθαρχης καί δύσκολα χαλιναγωγούμενης Ἑλλάδας. Βέβαια ὁ Ράμα μέ τήν ἀπειλή μιᾶς προσεχοῦς ἕνωσης Ἀλβανίας – Κοσσυφοπεδίου ἀσκεῖ πίεση πρός τό Κονκλάβιο τῶν Βρυξελλῶν ὥστε νά ἐπιταχυνθεῖ ἡ εἴσοδος τῆς Ἀλβανίας στήν Ε. Ἕνωση.

 

Αὐτά ὅλα ποσῶς καθησυχάζουν τά Σκόπια, ἔστω καί ἄν μέ δική μας συναίνεση ἔναντι εὐτελῶν ὑποχωρήσεων κατορθώσουν κι αὐτά νά μποῦν στήν ἀγκαλιά τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τοῦ ΝΑΤΟ. Ξέρουν ὅτι θά ἔχουν τήν ἴδια –ἴσως καί χειρότερη– συμπαράσταση ἀπ’ ὅση ἔχει ἡ Ἑλλάδα στίς προκλήσεις τῆς Τουρκίας. Σέ μία πολύ πιθανή ἀναταραχή ὄχι μόνο τό Κοσσυφοπέδιο ἀλλά καί ἡ ἀλβανοκατοικούμενη Πρίστινα θά ἐπιδιώξουν νά ἑνωθοῦν μέ τήν Ἀλβανία. Καί τότε τί θά μείνει ἀπό τό Σκοπιανό κατασκεύασμα;  


Ἡ Βουλγαρία θά διεκδικήσει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η προσέγγιση ΠΓΔΜ - Σόφιας



Οσο καιρό εμείς οι Ελληνες ερίζουμε με τα Σκόπια για το όνομα του γειτονικού κράτους, Βούλγαροι και Σλαβομακεδόνες έρχονται όλο και πιο κοντά. Με την άνοδο στην εξουσία της κυβέρνησης Ζάεφ, το κλίμα καχυποψίας στις μεταξύ τους σχέσεις δείχνει να διαλύεται και στα βόρεια σύνορά μας συγκροτείται de facto άξονας Σόφιας - Σκοπίων.


Μία σειρά από πρωτοβουλίες του νέου πρωθυπουργού δίνουν την εντύπωση ότι ΠΓΔΜ και Βουλγαρία «ομονοούν» με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τις ευαίσθητες βαλκανικές ισορροπίες. 


Η Βουλγαρία ήταν η χώρα η οποία πρώτη αναγνώρισε το 1992 το νεόκοπο κράτος με τη συνταγματική του ονομασία, αλλά ουδέποτε την ύπαρξη «μακεδονικού έθνους», υποστηρίζοντας ότι το σλαβικό στοιχείο της FYROM είναι βουλγαρικό φύλο. Ούτε φυσικά αποδέχθηκε ποτέ η Σόφια «μακεδονική γλώσσα». Και ήταν αυτός ο λόγος για τον οποίο ανέκαθεν οι σχέσεις τους βρίσκονταν σε καχυποψία, με χαρακτηριστικό ότι δεν συμφωνούσαν, μέχρι πέρυσι, να υπογράψουν μεταξύ τους σύμφωνο καλής γειτονίας.


Το έκανε τώρα ο Ζάεφ, ξεσηκώνοντας θύελλα διαμαρτυριών στους κόλπους των εθνικιστών και δεν ήταν η μόνη κίνηση που δείχνει πως τα Σκόπια οδεύουν στην «αγκαλιά» της Σόφιας, η οποία καλωσορίζει τους «αδελφούς».


Την υπογραφή του συμφώνου ακολούθησε η θετική ανταπόκριση του πατριαρχείου Βουλγαρίας, στο αίτημα της θεωρούμενης σχισματικής «Μακεδονικής Εκκλησίας» να τη θέσει υπό την πνευματική του σκέπη. Πέρυσι, επί Ζάεφ, για πρώτη φορά εορτάστηκε από κοινού με την παρουσία του Μπόικο Μπορίσοφ στα Σκόπια, η επέτειος της εξέγερσης του Ιλιντεν, που η σλαβομακεδονική πλευρά θεωρεί ότι αποτελεί κορυφαία στιγμή της αφύπνισης του «μακεδονικού έθνους», ενώ η βουλγαρική τη διεκδικεί, ως έναρξη της ένοπλης επανάστασης του βουλγαρικού πατριωτισμού εναντίον των Οθωμανών.


Τώρα, για τις 24 Μαΐου προγραμματίζονται κοινές εκδηλώσεις για τους Κύριλλο και Μεθόδιο και, το εντυπωσιακότερο όλων...

Υπαρκτού συριζοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία




Περί "μεγάλων απωλειών" ο λόγος χωρίς λόγια...





Σαν σήμερα (1/5/ΧΧΧΧ)

1776: Ιδρύεται το «Τάγμα των Πεφωτισμένων», πιο γνωστό με τη λατινική ονομασία « Ιλλουμινάτι»,  από τον γερμανό καθηγητή Νομικής Άνταμ Βάισχαουπτ. Το "ιλλουμινάτι"  αποτέλεσε το πιο ριζοσπαστικό παρακλάδι του Διαφωτισμού.

1831: Εκδήλωση στρατιωτικού κινηματος κατά του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια από τον ταγματάρχη Δημήτριο Τσάμη Καρατάσο.
1886: Ταραχές στο Σικάγο, λόγω της γενικής απεργίας των εργατών που ζητούν οκτάωρο. Σε ανάμνηση της εξέγερσης του Σικάγου, καθιερώνεται ο εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

1908: Απολύονται όλοι οι ηθοποιοί και το προσωπικό του Βασιλικού Θεάτρου κατ εντολή του βασιλιά Γεώργιου Α' . Ως αφορμή προβάλλεται το γεγονός ότι συχνά οι παραστάσεις δίνονταν προ «κενών εδωλίων».

1939: Ο πρώτη εμφάνιση του Μπάτμαν ως κόμικ.

1941: Πρεμιέρα για την  ταινία «Πολίτης Κέιν», η οποία ακόμα και σήμερα θεωρείται από πολλούς η κορυφαία ταινία της 7ης τέχνης. στη Νέα Υόρκη. Πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί ο Όρσον Ουέλς
1811: Γεννιέται ο σατιρικός συγγραφέας  Ανδρέας Λασκαράτος
1909: Γεννιέται ο Γιάννης Ρίτσος
1976: Χάνει τη ζωή του σε τροχαίο ο Αλέκος Παναγούλης
1994: Xανει τη ζωή του ο πρωταθλητης της F1 Αιρτον Σενα 













2015: Αφήνει την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 76 ετών ο Ben E. King, από τους πλέον δημοφιλείς ερμηνευτές της soul και της R&B.