ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΣΥΡΙΖΙΣΤΑΝ: Το «στραβό κλίμα» και η Δικαιοσύνη

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Είναι αντιφατικές  οι δηλώσεις του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Νίκου Σακελλαρίου σχετικά με τη νέα καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης για τις τηλεοπτικές άδειες.  


Τον περασμένο Ιούλιο διαπίστωνε ότι «οι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφαίνονται με πλήρη ανεξαρτησία και πνεύμα ουδετερότητας, δεν καθοδηγούνται, δεν επηρεάζονται, ούτε υποκύπτουν σε πιέσεις από όπου κι αν αυτές προέρχονται, ούτε βεβαίως πτοούνται από προσωπικές και ανοίκειες επιθέσεις, αλλά επιτελούν το υπηρεσιακό τους καθήκον ανεπηρέαστοι και με τη δέουσα υπευθυνότητα, ματαιοπονούν επομένως όσοι προσπαθούν για το αντίθετο» (4.7.2016). 

Σήμερα (30.9.2016)  διαπίστωσε ότι «εν όψει του κλίματος, το οποίο επιχειρείται να διαμορφωθεί τις τελευταίες, ιδίως, ημέρες από δημόσιες τοποθετήσεις και εκδηλώσεις ως προς την έκβαση της διασκέψεως της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας για τις εκκρεμείς ενώπιον του Δικαστηρίου υποθέσεις των τηλεοπτικών αδειών, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι πρέπει να ματαιωθεί η προγραμματισθείσα (από 13/09/2016) για σήμερα διάσκεψη επί των υποθέσεων αυτών».


Ετσι η σύγκληση της ολομέλειας δεν θα γίνει μόνο κατόπιν εορτής, δηλαδή του διαγωνισμού για τις άδειες. Θα γίνει και μετά από τα παρατράγουδα που σημειώθηκαν με την έκπτωση του «οριστικού» (για ένα μικρό διάστημα) υπερθεματιστή κ. Ιωάννη Βλαδίμηρου Καλογρίτσα και την αναμονή για πληρωμή της δόσης από τον επόμενο «οριστικό» υπερθεματιστή κ. Ιβάν Σαββίδη. Αυτό πιθανώς να βολεύει τον υπουργό Επικρατείας κ. Νίκο Παππά, αποτελεί όμως πλήγμα στην Δικαιοσύνη. Οχι κατ' ανάγκην εξαιτίας της αναβολής, αλλά κυρίως λόγω της αιτιολογίας της.


Οι δικαστές καλούνται πάντα να κρίνουν με νηφαλιότητα και αμεροληψία κάθε υπόθεση ανεξαρτήτως του κλίματος που υπάρχει ή «επιχειρείται να διαμορφωθεί», όπως διαπίστωσε ο πρόεδρος του ΣτΕ.  


Δηλαδή τα Ανώτατα Δικαστήρια όλου του κόσμου πάντα εκδικάζουν καυτές υποθέσεις και το κάνουν ανεξαρτήτως του κλίματος που επικρατεί. 

Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, η αμεροληψία του οποίου ποτέ δεν έχει αμφισβητηθεί, συνεδριάζει συχνά έχοντας διαδηλωτές -πολλάκις οργισμένους- απ' έξω.  


Ουδέποτε δικαστήριο ανέβαλε υποθέσεις λόγω «κλίματος», αλλιώς κάποιες αποφάσεις (όπως είναι τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ή στις ΗΠΑ το δικαίωμα στην άμβλωση) δεν θα έβγαιναν ποτέ. 


Επιπλέον πάντα επιχειρείται από αντιτιθέμενες ομάδες να «διαμορφωθεί κλίμα» προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση, επιχειρείται δηλαδή -κι έτσι πρέπει- ο επηρεασμός της Δικαιοσύνης δια επιχειρημάτων. Από την μεριά τους, οι δικαστές οφείλουν να λειτουργούν αμερόληπτα, αλλά δεν μπορούν να έχουν την απαίτηση να μην συζητείται ένα θέμα, επειδή αυτοί πρέπει να αποφασίσουν. Δεν μπορούν να κάνουν (κατά κάποιο τρόπο) μερική «λευκή απεργία» διότι είναι «στραβό το κλίμα».


Αυτό που είναι ανεπίτρεπτο στα καθ' ημάς είναι...

ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΣΥΡΙΖΙΣΤΑΝ: Στη FIFA παραπέμπει το θέμα των τηλεοπτικών καναλιών το Συμβούλιο της Επικρατείας

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Σε κοινή συνεδρίαση της πειθαρχικής επιτροπής της FIFA και του Συμβουλίου της Επικρατείας θα κριθεί τελικά ο νόμος Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες καθώς το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας δήλωσε αναρμόδιο στα ποδοσφαιρο-τηλεοπτικά θέματα.

Οπως έγινε γνωστό από κύκλους του ΣτΕ ύστερα από μια θυελλώδη συνεδρίαση – κατά τη διάρκεια της οποίας άναψαν και κάποια καπνογόνα – οι σύμβουλοι που υποστηρίζουν την ΑΕΚ έκαναν ένσταση επί της διαδικασίας με το αιτιολογικό ότι το κανάλι της Ένωσης έχει αποκλειστεί με αντισυνταγματικό τρόπο.

Στην κοινή συνεδρίαση Συμβουλίου Επικρατείας και FIFA έπειτα από πρόσκληση της Ομοσπονδίας θα παραστούν και οι τρεις καναλάρχες πρόεδροι προκειμένου να «φιλήσουν σταυρό» ότι η κάλυψη του Champions League από τα κανάλια τους θα είναι αντικειμενική και ότι δεν θα κάνουν μεταγραφές τηλεπαρουσιαστών εκτός μεταγραφικής περιόδου.

ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΣΥΡΙΖΙΣΤΑΝ: Οι δικαστές του ΣτΕ, ο τραγέλαφος και η πόλωση

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Η ερώτηση είναι απλή: τη στιγμή που το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας παραδέχεται ότι δεν διαθέτει τη νηφαλιότητα να αποφασίσει χωρίς να επηρεάζεται από το «κλίμα που επιχειρείται να διαμορφωθεί», μια αναβολή υπάρχει περίπτωση να βοηθήσει το κλίμα ή θα το δυναμιτίσει ακόμα περισσότερο;

Διότι το να παραδέχεται επισήμως ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ότι το σώμα δεν διαθέτει την απαραίτητη νηφαλιότητα λόγω εξωτερικών (;) παραγόντων, προκειμένου να αποφασίσει πάνω σε κάτι τόσο σημαντικό, είναι μεν πρωτοφανές και ανησυχητικό. Αλλά το κυριότερο, δεν εγγυάται σε καμία περίπτωση ότι σε λίγο καιρό, όταν συνεδριάσει ξανά η Ολομέλεια, η κατάσταση θα έχει αλλάξει. Μάλλον το αντίθετο.

Δηλαδή, όλοι αυτοί που «τοποθετούνται δημόσια και εκδηλώνονται» όπως λέει ο ίδιος ο Νικόλαος Σακελλαρίου στην ανακοίνωση που εξέδωσε το μεσημέρι της Παρασκευής, υπάρχει περίπτωση να αποθαρρυνθούν; Ειδικά τώρα που διαπιστώνουν ότι η ένταση φέρνει απτά αποτελέσματα και ασκεί όντως πίεση;

Είναι σα να λέμε ότι το δικαστήριο που δικάζει τη Χρυσή Αυγή θα έπρεπε να αναβάλει τις συνεδριάσεις του μέχρι να σταματήσουν οι χρυσαυγίτες να συγκεντρώνονται και να φωνάζουν απέξω γιατί «δημιουργούν κλίμα».

Οπότε, κατά μια έννοια οι  εξελίξεις αποτελούν έμμεση ομολογία ήττας. Και μάλιστα όταν στις 4 Ιουλίου 2016, κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας για τις αιτήσεις ακυρώσεως των μεγάλων τηλεοπτικών καναλιών κατά της απόφασης για τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες, ο ίδιος ο κ. Σακελλαρίου είχε φροντίσει να στείλει σαφές μήνυμα δηλώνοντας: «H Δικαιοσύνη απαντά στις ακρότητες μόνο δια των αποφάσεών της. Οι δικαστές δεν καθοδηγούνται, δεν επηρεάζονται και δεν υποκύπτουν». Ε, τρεις μήνες μετά φαίνεται ότι τελικά επηρεάζονται.

Εξάλλου, μεσολάβησε και η «προφητεία» του Αλέξη Τσίπρα από το μικρόφωνο της ΔΕΘ. Οταν στις 11 Σεπτεμβρίου είχε εκφράσει ξεκάθαρα τη βεβαιότητα ότι «δεν δίνει ούτε μια πιθανότητα το ΣτΕ να ακυρώσει το νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες». Δεν είναι και λίγο. Τουλάχιστον ως «δημόσια τοποθέτηση και εκδήλωση» Πρωθυπουργού (σαν αυτές που καταδικάζει στην ανακοίνωσή του ο πρόεδρος του ΣτΕ) έχει κάποια βαρύτητα. Και μπορεί να μην ήταν αυτή που έδωσε το «εναρκτήριο λάκτισμα» για την κλιμάκωση της έντασης. Αλλά διαμόρφωσε ένα κλίμα «ή ταν ή επί τας». Δείχνοντας πόσο στενά συνδέεται το μέλλον της κυβέρνησης  με το μέλλον του νόμου Παππά.

Μάλιστα σα να το είχε δει να έρχεται, το ΣτΕ είχε και τότε σπεύσει να απαντήσει ευθέως στα πρωθυπουργικά προγνωστικά: «Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει μια δικαστική απόφαση και τα δημόσια πρόσωπα οφείλουν να είναι πιο επιφυλακτικά στη διατύπωση των προσωπικών τους εκτιμήσεων» έγραφε σε μια προσπάθεια να προλάβει τις εξελίξεις πριν από 19 μέρες ακριβώς.

Το σε ποιόν απευθύνεται πάντως μετά τη ματαίωση της κρίσιμης συνεδρίασης ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, μένει να φανεί. Ισως να πρόκειται...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: «Τι μας νοιάζει το Κυπριακό;»

Γράφει ο Αγγελος Συρίγος 

Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έντυπη

«Η πιο βαρετή διεθνής διαφορά στον κόσμο». Με αυτή την αφοριστική διαπίστωση είχε περιγράψει πριν από χρόνια το Κυπριακό η διεθνής επιθεώρηση Jane’s Foreign Report. Και δεν είναι μόνον οι ξένοι. Στα ελληνικά ΜΜΕ επικρατεί η αντίληψη ότι το Κυπριακό δεν «πουλάει» ως θέμα. Είναι επίσης γεγονός ότι κανείς δεν θυμάται μετά 42 χρόνια ποιος γύρος συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού είναι αυτός ή τι ακριβώς συζητήθηκε με τον προηγούμενο εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων.

Μέσα σε όλα αυτά προβάλλει ένα ερώτημα: Εμάς ως Ελλάδα μάς ενδιαφέρει πράγματι η Κύπρος;  

Από τυπικής πλευράς η απάντηση είναι καταφατική. Το Κυπριακό είναι το μοναδικό θέμα που απασχολεί συνεχώς από το 1955 την ελληνική εξωτερική πολιτική. Επιπλέον, η χώρα μας είναι μία από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από το σύνολο των υπό διαπραγμάτευση θεμάτων για το Κυπριακό μόνον στο θέμα των εγγυήσεων έχει εκφράσει τη θέση της η ελληνική κυβέρνηση, διότι εκεί διαθέτουμε τη νομική βάση για να έχουμε επισήμως άποψη.

Εκτός, όμως, από το τυπικό μέρος, υπάρχει και το ουσιαστικό: Πρέπει να μας ενδιαφέρει η Κύπρος; 

 Ενας αντίλογος θα έλεγε: «Και τι μας νοιάζει εμάς το Κυπριακό; Κάναμε τα λάθη μας ως Ελλάδα στο παρελθόν αλλά επανορθώσαμε με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος, διαφορετικό από την Ελλάδα. Τι μας ενδιαφέρει εμάς σήμερα τι λύση θα δοθεί στην Κύπρο;».

Αναζητώντας την απάντηση, ας ξεκινήσουμε λίγο ανάποδα βλέποντας πώς προσεγγίζει η Τουρκία το Κυπριακό:

Ολα τα μεγέθη του νησιού (πληθυσμιακά, οικονομικά) είναι περίπου αδιάφορα εάν συγκριθούν με τον μεγάλο γείτονα. Η Κύπρος αποκτά σημασία για τη γεωπολιτική ασφάλεια της Τουρκίας μόνον επειδή οι κάτοικοί της είναι Ελληνες. Οι Τούρκοι δεν επιθυμούν να «περικυκλωθούν» στο μεσογειακό θαλάσσιο μέτωπό τους από το συγκεκριμένο έθνος. Αυτή την αντίληψη είχαν οι κεμαλικοί από το 1956, τα ίδια συνεχίζουν και οι ισλαμιστές που εξαίρεσαν Ελλάδα και Κύπρο από την πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες». Επομένως, η Τουρκία τηρεί την πολύ συγκεκριμένη στάση της έναντι της Κύπρου επειδή εκεί κατοικούν Ελληνες.

Επιστρέφοντας σε μια πιο ορθόδοξη θεώρηση, πρέπει να αναρωτηθούμε για τον ρόλο που επιθυμούμε να έχουμε στην ευρύτερη περιοχή. Ενα κράτος αναβαθμίζεται γεωπολιτικά όταν μπορεί να ασκεί επιρροή πέραν των συνόρων του. Εάν η επιρροή του φθάνει στο σημείο να επηρεάζει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς της περιοχής, καθίσταται επιθυμητός ως σύμμαχος.

Η Ελλάδα επιδιώκει αυτόν τον ρόλο (έστω και στην προσπάθειά της να τον χρησιμοποιήσει ως μέσον για να χαλαρώσει τον βρόχο της εφαρμογής των μνημονιακών υποχρεώσεων). Οι επιδόσεις της χώρας μας τα τελευταία χρόνια βρίθουν μιζέριας και αντιμετωπίζονται με απαξία από τη διεθνή κοινότητα.

Μοναδική περίπτωση που μας είδαν διαφορετικά ήταν όταν προσπαθήσαμε να αποκτήσουμε κάποιον περιφερειακό ρόλο σε συνδυασμό με την Κύπρο: Ελλάδα-Κύπρος με Ισραήλ ή/και με Αίγυπτο.

Εδώ πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι μόνον η ανεύρεση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων στις θαλάσσιες περιοχές του Ισραήλ και της Αιγύπτου καταδεικνύει ότι τα επόμενα 10 χρόνια η περιοχή μας θα αλλάξει ριζικά. Μείζον θέμα θα είναι ο τρόπος μεταφοράς της ενέργειας.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι το Κυπριακό...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Αγκυρα, το Βερολίνο και τα νησιά του Αιγαίου

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Μετά τις επιπλήξεις Μέρκελ προς Τσίπρα (και) για το μεταναστευτικό, τις οποίες ο πρωθυπουργός υπέστη ανήμπορος και σιωπηλός για να τις «διαψεύσει» ημέρες αργότερα και μόνον όταν εμφανίστηκαν και στους FT, ένα ακόμα χτύπημα, πολύ πιο οξύ έρχεται τώρα από το Βερολίνο και τη γερμανική κυβέρνηση η οποία θέλει να σώσει τον εαυτό της μετά τις αλλεπάλληλες εκλογικές καταρρεύσεις εξ αιτίας του θέματος.

 

Σύμφωνα με την συνήθως καλά ενημερωμένη για τις βουλήσεις του ΒερολίνουDeutscheWelle, η Γερμανία εγείρει τώρα ζήτημα ως προς το αν τα σχέδια μετεγκατάστασης προσφύγων στην ηπειρωτική Ελλάδα συνάδουν με τη συμφωνία της ΕΕ με την Άγκυρα. Ταυτόχρονα, ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας επανέρχεται στην θέση ότι η χώρα μας πρέπει να… πάρει πίσω αυτούς που παρανόμως, όπως υποστηρίζει ο ίδιος, βρέθηκαν στη Γερμανία φεύγοντας από ελληνικά εδάφη.

Πρακτικά, όλα αυτά σημαίνουν ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει το χάος: όσοι βρίσκονται στα νησιά δεν θα μπορούν ούτε καν να διασπαρθούν στην ηπειρωτική χώρα, ενώ αν δρομολογηθούν τέτοιου είδους επαναπροωθήσεις, ουδείς είναι σε θέση να φανταστεί τι μας περιμένει. Και, όλα αυτά, χωρίς να μετρήσει κανείς τις νέες ροές από την Τουρκία καθώς και με την Ελλάδα να μην είναι σε θέση να διαχειριστεί καν η ίδια τα όποια πενιχρά κονδύλια στέλνει η Ε.Ε…

Πέραν του πραγματικού προβλήματος το οποίο πλέον αναμένεται και να οξυνθεί δραματικά αλλά και να παγιωθεί, τίθεται και ένα ακόμα πολύ σοβαρό ερώτημα: 

Τα νησιά δεν είναι Ελλάδα; 

Πώς διανοούνται στη Γερμανία ότι θα έχουν ειδικό καθεστώς ως προς τη «συμφωνία» με την Τουρκία;

Όμως στο Βερολίνο, κάνουν τη δουλειά τους, όπως άλλωστε και στις Βρυξέλλες. Το ερώτημα στην πραγματικότητα αφορά την Αθήνα: είναι ποτέ δυνατόν να δεχθεί μια τέτοια λογική, ειδικά για τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου; Αντιλαμβάνονται άραγε τι σημαίνει αυτό και τι τεράστιας επικινδυνότητας προηγούμενο δημιουργεί;  

Ειδικά σε μία στιγμή που, πρώτον, το ελληνικό κράτος εμφανίζεται τόσο αδύναμο και, κυρίως, δεύτερον, για πρώτη φορά από το 1923, η Τουρκία αμφισβητεί πλέον επίσημα και καθολικά τη Συνθήκη της Λωζάννης, όπως έκανε χθες ο Ερντογάν σε μία κίνηση χωρίς προηγούμενο και με τεράστια σημασία για τα ελληνοτουρκικά.

Η κυβέρνηση και η χώρα συνολικά πρέπει να αντιληφθούν ότι οι εξελίξεις αυτές είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικές. Είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Θα «διαπραγματευτεί» ο Αλέξης την Συνθήκη της Λωζάνης;

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Δυστυχώς για όλους μας, ο υπερπροστατευτικός κρατισμός δεν επιφέρει μόνο οικονομικές κρίσεις αλλά και άγνοια κινδύνων στα μέλη μιας κοινωνίας. 

Μια τέτοια εξέλιξη είναι απολύτως φυσική, αφού οι πάντες βυθίζονται στις ψευδαισθήσεις και αναπτύσσουν ναρκισσιστικά ένστικτα απέναντι στους άλλους. 

Στην περίπτωσή μας, η «νάρκωση» μπορεί να μας οδηγήσει σε μεγάλες περιπέτειες, δεδομένου πως έχουμε χάσει, εδώ και δεκαετίες, κάθε αίσθηση της ιδιαίτερης θέσης μας στον παγκόσμιο χάρτη. Για να μην πω ότι δεν ξέρουμε που  βρισκόμαστε, δεδομένου πως το 62% του ελληνικού λαού, ψήφισε «όχι» στην Ευρώπη, στο δημοψήφισμα (ναι στα λεφτά της όχι στα χρέη της)!

Προχθες, ο Ταγίπ Ερντογάν επέκρινε εκείνους που υπέγραψαν το 1923 τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία έδωσε σε μεγάλο βαθμό στη χώρα τα σημερινά της σύνορα. «Μας απείλησαν με τη Συνθήκη Σεβρών το 1920 και μας έπεισαν να αποδεχθούμε εκείνη της Λωζάνης το 1923. Κάποιοι προσπάθησαν να μας εξαπατήσουν παρουσιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης ως νίκη», πρόσθεσε, ενώ στη συνέχεια εξήγησε ότι «στη Λωζάνη παραδώσαμε (πλέον Ελληνικά) νησιά τα οποία (είναι τόσο κοντά που) "ακούγεσαι αν φωνάξεις από την Τουρκία"».

Η Συνθήκη της Λωζάνης υπογράφτηκε στις 24 Ιουλίου 1923. Πιο πριν όμως, τον Ιανουάριο του 1923, είχε μπει η ταφόπλακα της ιστορίας  3000 χρόνων, για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, οι οποίοι δεν θα επέστρεφαν ποτέ πια στις πατρίδες τους. 

Και τι ειρωνεία! Την διαπραγμάτευση την έκανε ο άνθρωπος που είδε το μεγάλο του όραμα να καταρρέει, εξαιτίας της ανωριμότητας του λαού του- στις εκλογές του 1920 οι Έλληνες καταψήφισαν τον θριαμβευτή της Συνθήκης των Σεβρών.

Ο Βενιζέλος όμως, κατάφερε να περισώσει ό τι μπορούσε και να ξαναστήσει από την αρχή μια διαλυμένη κοινωνία, η οποία εκτός των άλλων, είχε την υποχρέωση να απορροφήσει πάνω από 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες.

Τι θα έκανε ο Τσίπρας στη θέση του; 

Μα, δεν θα ήταν ποτέ στη θέση του. Η ρητορική, ο τρόπος που πολιτεύεται και το ιστορικό του αποτύπωμα θυμίζει περισσότερο, τους αντιπάλους του Βενιζέλου. Αυτούς που εκτελέστηκαν στο Γουδί (Δίκη των Εξ). Εθνικολαϊκισμός, προπαγάνδα, έξαψη παθών και στη συνέχεια απέλπιδα υποταγή στους Συμμάχους, με τους οποίους όμως, είχε πια χαθεί το παιχνίδι δια παντός.

Ποια θα ήταν σήμερα η θέση του πρωθυπουργού σε περίπτωση διπλωματικής εμπλοκής με την Τουρκία; 

Ποια μπορούσε να είναι η θέση ενός ανθρώπου ο οποίος δεν κατανοεί τους διεθνείς συσχετισμούς, που δεν έχει αίσθηση των κινδύνων, που λέει απροκάλυπτα ψέματα και ρισκάρει την απομόνωση της κοινωνίας του;

Είμαστε πολίτες μιας χώρας που βρίσκεται στο έλεος των εξελίξεων και εύχεται απλά να μην συμβούν. Η περίοδος που βιώνουμε μας καθιστά απολύτως ευάλωτους σε οποιαδήποτε εμπλοκή με διπλωματικές ή γεωπολιτικές  διεκδικήσεις της Τουρκίας ή άλλων γειτόνων. Είμαστε μια χώρα οικονομικά και πολιτικά εξαρτημένη. Δεν έχουμε καμία δυνατότητα επιβολής οποιουδήποτε δικαίου παρά μόνο...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ:Σαν τις ύαινες, περιμένουν να μας κατασπαράξουν…

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Το μεθυσμένο καραβάνι έχει χάσει τον προορισμό του και οι ύαινες το έχουν κυκλώσει, περιμένοντας τους ταλαίπωρους και αυταπατώμενους ταξιδιώτες να σωριαστούν κατάκοποι στο έδαφος, αναζητώντας στις αγκάλες του Μορφέα  καταφύγιο από τις κακουχίες. Κοιτάξτε, λοιπόν, γύρω σας. Κι ορκιστείτε έπειτα ότι γύρω μας δεν είναι όλοι  έτοιμοι να μας κατασπαράξουν...

Ο Σουλτάνος Ερντογάν αμφισβήτησε ρητά την συνθήκη της Λοζάνης, απειλώντας ανοικτά την Ελλάδα για το καθεστώς των νησιών μας. 

 Την  ίδια ώρα οι Αλβανοί πανηγυρίζουν για το γεγονός ότι ο Ευρωπαίος Επίτροπος κ. Χαν μας … πληροφόρησε ότι συζητάμε με την Αλβανία και το θέμα των … Τσάμηδων. 

Η προχθεσινή δεν ήταν απλά μία κακή ημέρα. Δεν μπορούμε να χώσουμε το κεφάλι μας στην άμμο και να ισχυριστούμε ότι όλα βαίνουν καλώς. Έρχονται θύελλες μπροστά μας.

Αυτή η ιστορία της μεγάλης οικονομικής κρίσης δεν πρόκειται να τελειώσει με απλό τρόπο. Αυτό ακριβώς αντιλαμβάνονται όλοι οι άλλοι γύρω μας, όσο οι δικοί μας «ηγέτες» προσπαθούν να οικοδομήσουν στην Ελλάδα ένα καθεστώς τύπου Βενεζουέλας. 

 Τούρκοι και Αλβανοί εγείρουν μία σειρά από απαράδεκτες αξιώσεις σε βάρος μας. Την ίδια ώρα η Ευρώπη της Δικαιοσύνης και του Ανθρωπισμού κάνει πως δεν καταλαβαίνει…

Προσέξτε τι ακριβώς είπε ο κ. Ερντογάν στην χτεσινή του ομιλία στην Άγκυρα προς τους διοικητές των επαρχιών : «Μας απείλησαν με τη Συνθήκη Σεβρών το 1920 και μας έπεισαν να αποδεχθούμε εκείνη της Λωζάνης το 1923. Κάποιοι προσπάθησαν να μας εξαπατήσουν παρουσιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης ως νίκη», πρόσθεσε, ενώ στη συνέχεια εξήγησε ότι «στη Λωζάνη παραδώσαμε (πλέον Ελληνικά) νησιά τα οποία (είναι τόσο κοντά που) "ακούγεσαι αν φωνάξεις από την Τουρκία». Και σε άλλο σημείο: «Εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε για την υφαλοκρηπίδα, και τα σύνορα σε αέρα και γη. Ο λόγος για αυτό είναι εκείνοι που κάθισαν στο τραπέζι για την εν λόγω συνθήκη. Εκείνοι που κάθισαν εκεί δεν μας έφεραν δικαιοσύνη, και τώρα δρέπουμε αυτά τα προβλήματα».  

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτές οι δηλώσεις δεν είναι επιθετικές; 

Ποιος μπορεί να προσποιηθεί ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει; 

Τα πράγματα για εμάς είναι δυστυχώς απλά. Βρισκόμαστε στο πιο αδύναμο σημείο που έχουμε ποτέ βρεθεί τις τελευταίες δεκαετίες και όλοι θα επιχειρήσουν να κερδίσουν από την κατάρρευσή μας.  Μας το λένε πλέον εντελώς ξεδιάντροπα, έχοντας εγκαταλείψει κάθε πρόσχημα.

Ο δρόμος που έχει πάρει η πατρίδα μας...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η πρόκληση Ερντογάν

Η σαφής αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης και κατ' επέκταση του διεθνούς δικαίου από τον τούρκο ηγέτη δημιουργεί δικαιολογημένες ανησυχίες για τους σχεδιασμούς και τις μεθοδεύσεις του κ.Ερντογάν. 

Ένα σχεδόν αιώνα μετά την υπογραφή της συνθήκης που διαμόρφωσε τα σύνορα στην ευρύτερη περιοχή μας ,η αμφισβήτηση της  έρχεται να δημιουργήσει ένα ακόμα παράγοντα αστάθειας και αβεβαιότητας σε μια περιοχή ιδιαίτερα φορτισμένη .

 

Πέρα από τις όποιες εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες μπορεί να κρύβει η κίνηση Ερντογάν ,καθώς  αμφισβητεί ευθέως τον ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους Κεμάλ Ατατούρκ,η αναθεωρητική λογική του ,ανοίγει ένα ακόμα παράθυρο διενέξεων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις .Κι όλα αυτά μια εβδομάδα μόλις μετά τη συνάντηση και τα χαμόγελα Τσίπρα -Ερντογάν στη Νέα Υόρκη.

 

Η αναφορά του τούρκου προέδρου  εκτός από τα νησιά και στην υφαλοκρηπίδα είναι προφανές ότι εντάσσονται στη συστηματική προσπάθεια της  Τουρκίας να δημιουργεί γκρίζες ζώνες και να αμφισβητήσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.Έρχονται μάλιστα σε μια περίοδο που κυοφορούνται εξελίξεις στο Κυπριακό ,ενώ είναι σε εξέλιξη το μεγάλο αγκάθι του προσφυγικού.

   

 

Με τα μέτωπα της οικονομικής κρίσης  ανοικτά , το μόνο που δεν χρειάζεται η Ελλάδα είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Στρατηγική επιλογή η αμφισβήτηση της Λωζάνης από τον Νεοθωμανισμό του Ερντογαν - Η σιωπή της Αθήνας

Γράφει το Liberal.gr

Θύμα όχι μόνο της μεγαλομανίας του Τούρκου Προέδρου, Recep Tayyip Erdoğan, αλλά της ιδεοληπτικής νεοθωμανικής αντίληψης στην εξωτερική πολιτική και της επιλογής της τούρκικης ηγεσίας να συνεχίσει την εξόντωση των αντιπάλων της βάζοντας χέρι στο κεμαλικό κατεστημένο πέφτει η Συνθήκη της Λωζάνης, ένα κείμενο που, παρά τα πολλά προβλήματα, οριοθέτησε τις σχέσεις στην περιοχή μας για σχεδόν ένα αιώνα.

Οι αναφορές του Tayyip Erdoğan στη Λωζάνη κατά τη μάζωξη κοινοταρχών και άλλων τοπικών παραγόντων από όλη την Τουρκία συνδύασαν την επίθεση εναντίον της Ελλάδας με βολές εναντίον των κεμαλιστών της αντιπολίτευσης, στην ιστορική παράταξη των οποίων απέδωσε την «προδοσία» που άφησαν την Τουρκία να απολέσει τα νησιά του Αιγαίου.

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την πολύ προσεκτική και χαμηλών τόνων απάντηση της Αθήνας, ιδιαίτερα έντονες αντιδράσεις υπήρχαν από βουλευτές της αντιπολίτευσης που προέρχονται κυρίως από το CHP, που θεωρείται συνεχιστής της κεμαλικής παράδοσης.

Όμως η έγερση έστω και για λόγους εσωτερικής σύγκρουσης τέτοιων θεμάτων δεν είναι απλή, ούτε ασήμαντη υπόθεση.

Η Συνθήκη της Λωζάνης είναι προφανές ότι δεν αναθεωρείται επειδή το επιλέγει ένα από τα συμβαλλόμενα κράτη και δη η Τουρκία, όμως οι αναφορές του Erdoğan, οι οποίες έμειναν αναπάντητες από την Αθήνα, που φοβισμένη αγωνιά στο ενδεχόμενο να σπρώξει ο Erdoğan μερικές δεκάδες βάρκες με μετανάστες στα νησιά, ακυρώνουν κάθε προσπάθεια εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων και δημιουργούν εντονότατη καχυποψία και δυσπιστία μεταξύ των δυο κυβερνήσεων και λαών.

Το ξέσπασμα του T. Erdoğan εναντίον της Λωζάνης και εδικά του σκέλους εκείνου που αφορά την απόδοση των νησιών στην Ελλάδα και στην Ιταλία (που μετά τη Συνθήκη των Παρισίων και το τέλος του Β. Παγκόσμιου Πολέμου επιστράφηκαν στην Ελλάδα) δημιουργεί νέα δεδομένα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος σπεύδει να δηλώσει ότι όλα τα σημερινά προβλήματα, η υφαλοκρηπίδα, ο εναέριος χώρος, τα θαλάσσια σύνορα, είναι αποτέλεσμα της «αδικίας» που έγινε εναντίον της Τουρκίας, το 1923.

Επισήμως για πρώτη φορά σε ανώτατο επίπεδο στην Άγκυρα διατυπώνεται αυτού του είδους ο αναθεωρητισμός, καθώς δεν γίνεται αναφορά σε ερμηνείες της Λωζάνης, σε γκρίζες ζώνες και σε νησίδες που ίσως δεν αναφέρονται ονομαστικά στη Συνθήκη, αλλά υπάρχει πλήρης αμφισβήτηση του συνόλου των εδαφικών ρυθμίσεων της Συνθήκης της Λωζάνης.

Η αμφισβήτηση της Λωζάνης συνολικά δεν είναι κάτι το νέο στην πολιτική του κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος ΑΚΡ, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο.

Ο τέως πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ahmet Davutoğlu, στο εμβληματικό βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος» περιγράφει αναλυτικά αυτήν την πολιτική που αποτυπώνει το στίγμα του νεοθωμανισμού, που αμφισβητεί τον γεωγραφικό περιορισμό του τουρκικού κράτους που ίδρυσε ο Kemal Atatürk, σε μικρότερα όρια από αυτά που ασκούσε επιρροή η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Είναι χαρακτηριστικά ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του A. Davutoğlu:

«Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των νησιών του Αιγαίου βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας..».

«Σήμερα είναι ορατά τα αποτελέσματα της στρατηγικής αμέλειας που επιδείχθηκε στο ζήτημα της απεμπόλησης του ελέγχου των νησιών του Αιγαίου, ώστε να εγκαταλειφθούν μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Όπως ελέγχει η Τουρκία μέσω των Στενών τον παλμό του στρατηγικού ελαφρού υπογαστρίου της Ρωσίας, με τον ίδιο τρόπο η Ελλάδα μέσω των νησιών του Αιγαίου απέκτησε το ίδιο στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας... Το σημείο με τις μεγαλύτερες πιθανότητες εμπλοκής σε σύρραξη της Τουρκίας είναι τα νησιά του Αιγαίου, που στενεύουν σημαντικά τον ζωτικό χώρο της και ο λόγος είναι τα ασυγχώρητα λάθη που έγιναν ως συνέπεια της ανυπαρξίας μιας συνεπούς θαλάσσιας στρατηγικής... Η κρίση των Καρνάκ (σ.σ. τουρκική ονομασία των Ιμίων) που έφερε στο προσκήνιο το θέμα της ελληνικής κυριαρχίας ακόμη και επί των βραχονησίδων που βρίσκονται μπροστά στα παράλια μας είναι το πικρό τιμολόγιο των συσσωρευμένων σφαλμάτων που έχουν διαπραχθεί» (από το βιβλίο του A. Davutoğlu «Το Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας» εκδόσεις Ποιότητα).

Εξυπναδικισμοί από την Αθήνα

Σε αυτήν την πρωτοφανή επίσημη έγερση πλήρους αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας και του εδαφικού στάτους κβο που επέφερε η σημαντική αυτή διεθνή Συνθήκη, η αντίδραση της Αθήνας περιορίστηκε σε μια μάλλον εξυπναδίστικου ύφους δήλωση «διπλωματικών πηγών»: «Η Συνθήκη της Λωζάννης και όλο το διεθνές δίκαιο είναι όντως μία πραγματικότητα στον πολιτισμένο κόσμο την οποία κανείς, ούτε η Άγκυρα, μπορεί να αγνοήσει και όλοι οφείλουν να σέβονται. Όσο οδυνηρό και αν τους φαίνεται αυτό».

Είναι προφανές ότι η Αθήνα προσπαθεί να υποβαθμίσει την εχθρική συμπεριφορά του T. Erdoğan, ώστε να απαλλαγεί από την υποχρέωση σοβαρής και αποτελεσματική απάντησης σε αυτήν την ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας. 

Συγχρόνως όμως...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Ερντογάν υποδύεται τον Κεμάλ

Toυ ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ

Πολλά ερωτήματα προκύπτουν από την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. 

Η αναζήτηση των αιτιών και των πιθανών επιδιώξεων του Τούρκου προέδρου, όμως, δεν πρέπει να αποκλείσει και το ενδεχόμενο ο Ερντογάν απλώς να διέπραξε ένα σοβαρό λάθος με τη δήλωση αυτή, ίσως παρασυρόμενος από την αλαζονεία του νικητή στην αναμέτρηση με τους πραξικοπηματίες του Ιουλίου, ίσως τυφλωμένος από τη βιασύνη του να αναθεωρήσει την Ιστορία και να πλάσει τη νέα Τουρκία όπως αυτός τη θέλει. 

Εάν η Τουρκία ανοίξει θέμα αναθεώρησης της συνθήκης, μπορεί να θέσει σε κίνηση απρόβλεπτες δυναμικές και η ίδια να υποστεί σοβαρότατο πλήγμα.

 

Η Συνθήκη της Λωζάννης δεν καθιέρωσε τα σύνορα και τις σχέσεις της Τουρκίας μόνο με την Ελλάδα αλλά και με τους ανατολικούς της γείτονες – τη Συρία και το Ιράκ. Αυτά τα σύνορα τεμάχισαν την περιοχή στην οποία ζουν οι Κούρδοι των τριών χωρών. Σε μια συγκυρία που το κουρδικό ζήτημα κορυφώνεται λόγω του πολέμου εναντίον του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους, του εμφυλίου στη Συρία και της αναζωπύρωσης του αγώνα των Κούρδων της Τουρκίας, θα ήταν ακραία ανευθυνότητα της τουρκικής κυβέρνησης να ανοίξει η ίδια θέμα αναθεώρησης συνόρων. Τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα στην περιοχή είναι ήδη τόσο πολύπλοκα και οι εξελίξεις τόσο ρευστές, ώστε το μόνο που μια σοβαρή κυβέρνηση θα έπρεπε να επιδιώκει είναι να κλείσει μέτωπα και όχι να υπονομεύσει τα ίδια της τα θεμέλια.
 

Μόλις στις 24 Ιουλίου, σε δήλωσή του για την επέτειο της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923, ο ίδιος ο Ερντογάν είχε αποκαλέσει τη συμφωνία «ιδρυτική πράξη του νεοσύστατου κράτους μας». 

Η συμφωνία υπεγράφη για λογαριασμό της Τουρκίας από τον υπουργό Εξωτερικών Ισμέτ Πασά (Ινονού), ο οποίος αργότερα διαδέχθηκε τον Κεμάλ Ατατούρκ στην προεδρία, και από τους εκπροσώπους της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας, της Ελλάδας, της Ρουμανίας και του κράτους των Σέρβων - Κροατών - Σλοβένων.  

Μετά τον πόλεμο των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων και άλλων δυνάμεων, και την ανατροπή της δυσμενέστατης Συνθήκης των Σεβρών (του 1920), η Συνθήκη της Λωζάννης παρουσιάστηκε ως νίκη από την τουρκική ηγεσία και καθόρισε τα σύνορα του κράτους που διαδέχθηκε την Οθωμανική Αυτοκρατορία. (Η συνθήκη, επίσης, παρέπεμψε σε άλλη συμφωνία, η οποία καθόρισε την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας).
 

Τώρα ο Ερντογάν προβάλλει εαυτόν ως νέο Ατατούρκ στη θέση του Μουσταφά Κεμάλ. Η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, είπε  «είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - TOYΡKIA - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι σημαίνει η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Erdogan

Του Κώστα Ράπτη

Πότε ήταν περισσότερο ειλικρινής ο Tayyip Erdoğan? 

Στο μήνυμά του τον περασμένο Ιούλιο για την 93η επέτειο από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, την οποία χαρακτήριζε αποτύπωση στο επίπεδο του διεθνούς δικαίου της "νίκης” που είχε προηγουμένως πετύχει "το ένδοξο τουρκικό έθνος” στο πεδίο των μαχών "με την πίστη, το κουράγιο και την αποφασιστικότητά του”; 

 Ή προχθες Πέμπτη, όταν σε συγκέντρωση τοπικών αιρετών αξιωματούχων υποστήριξε ότι η Συνθήκη της Λωζάννης "επιβλήθηκε” στην τουρκική πλευρά και ότι αυτοί που τότε διαπραγματεύτηκαν για λογαριασμό της "δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων”, με αποτέλεσμα να χαθούν νησιά καταπρόσωπο στις μικρασιατικές ακτές και να κληροδοτηθούν προβλήματα (υφαλοκρηπίδα, εναέρια και θαλάσσια δικαιοδοσία) που ακόμη αντιμετωπίζουν οι σημερινοί ιθύνοντες;

 

Συμβαίνει βέβαια επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας (που "δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων”) να ήταν στην Διάσκεψη της Λωζάννης, ο Ισμέτ πασάς, μετέπειτα İsmet İnönü, στενός συνεργάτης και διάδοχος του Mustafa Kemal Atatürk, δεύτερος Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας (1938-1950) και αργότερα πρωθυπουργός (1961-1965), μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση Menderes....

 

Ασφαλώς δεν είναι αμελητέο, σε μια τόσο λεπτή συγκυρία και σε μια τόσο δοκιμαζόμενη περιοχή, να αναπτύσσεται, έστω και εν παρόδω, "αναθεωρητική” φιλολογία για μια συνθήκη, που τερμάτισε υπερδεκαετείς αιματηρές εχθροπραξίες, θεωρήθηκε στον καιρό της υπόδειγμα επίλυσης συγκρούσεων (ακόμη και με την βάρβαρη, για τα σημερινά μας κριτήρια, επιλογή της υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών) και καθορίζει τα σύνορα που ισχύουν εδώ και εννέα δεκαετίες.

 

Όμως ο στόχος του Erdoğan δεν είναι η... ανάκτηση των ελληνικών νησιών του Αιγαίου - που άλλωστε εκχωρήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη του Λονδίνου το 1913 και δεν διεκδικήθηκαν από την τουρκική αντιπροσωπεία στη Λωζάνη για προφανείς δημογραφικούς λόγους.

 

Η πολεμική του Τούρκου προέδρου αποβλέπει...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η περικύκλωση του έθνους μας

Η φύση όχι μόνο δεν έχει στεγανά, αλλά τις περισσότερες φορές δεν επιτρέπει τη δημιουργία τους. Αν υπήρχαν τόποι απρόσιτοι και καταστάσεις απροσπέλαστες στις μεταβολές, δεν θα υφίστατο εξέλιξη. Οταν ο άνθρωπος προσπαθεί να περιχαρακώσει και να προστατεύσει όσα θεωρεί πολύτιμα για εκείνον, τα αποτελέσματα συνήθως είναι πενιχρά. Μπορεί κάποιος να ελαττώσει τους κινδύνους, αλλά αδυνατεί να τους εκμηδενίσει.

Συνεπώς, ποτέ μια κρίση δεν περιορίζεται σε μία εκδήλωση του ατομικού ή του συλλογικού βίου. Δεν μπορεί να βρίσκεται η οικονομία επί μια εξαετία σε ύφεση και να μην έχουν επηρεαστεί αρνητικά η κοινωνική συνοχή, η υγεία των πολιτών, το βιοτικό επίπεδο, η Παιδεία, η ασφάλεια και οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας.

Η χώρα μας βρίσκεται σε δεινή θέση από την πρώτη κιόλας ημέρα της προδοσίας του Μνημονίου και με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση χειροτερεύει.

Η καλπάζουσα μορφή της νόσου που έχει πλήξει την Ελλάδα εκδηλώνεται τώρα με βαρύτατα συμπτώματα στα εθνικά θέματα και στην ίδια την πολιτισμική ταυτότητα του λαού μας. Ολα τίθενται υπό αμφισβήτηση και όλα εν κινδύνω.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο αυταρχικός νεοσουλτάνος της Τουρκίας, νιώθει πλέον ισχυροποιημένος στο εσωτερικό μέτωπο και προσπαθεί να προωθήσει το μεγάλο πλάνο του για την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε ομιλία του σε περιφερειακούς διοικητές της χώρας του ο κ. Ερντογάν είπε ότι η Τουρκία ζημιώθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Επίσης, σημείωσε με νόημα ότι «με αυτή χάσαμε τα νησιά (του Αιγαίου), από τα οποία μπορούσες να φωνάξεις και να ακουστείς απέναντι».

Την ίδια στιγμή...

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"

1/10/ΧΧΧΧ «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία»

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

ΤΟΥΣ "ΠΑΠΟΥΔΕΣ" ΚΑΙ ΤΙΣ "ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ" 

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΧΑΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ 

ΚΑΙ 

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ:

"ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΗΜΟΥΝΑ ΚΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΘΑ ΄ΡΘΕΙΣ..."

Σαν σήμερα (1/10/ΧΧΧΧ)

331 π.Χ: Στην πεδιάδα των Γαυγαμήλων, ο Μέγας Αλέξανδρος συντρίβει το στρατό του Πέρση Δαρείου Γ' του Κοδομανού. Με τη νίκη του αυτή, ο μέγας στρατηλάτης ολοκληρώνει την κατάκτηση της περσικής αυτοκρατορίας.

1867: Ο Καρλ Μαρξ εκδίδει το «Κεφάλαιο», που αποτελεί την κορωνίδα του έργου του.

1873: Κυκλοφορεί η πρώτη καθημερινή εφημερίδα στην Ελλάδα με τίτλο «Η Εφημερίς» και εκδότη τον Κορομηλά.

1922: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δηλώνει ότι αποχωρεί οριστικά από την πολιτική. Θα επιστρέψει θριαμβευτικά το 1928.

1960: Η Κύπρος ανακηρύσσεται ανεξάρτητο κράτος. (εθνική εορτή)

1992: Το αμερικανικό πολεμικό πλοίο «Σαρατόγκα» βάλλει κατά λάθος εναντίον ενός τουρκικού αντιτορπιλικού, με το οποίο συμμετείχε σε άσκηση στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 9 τούρκοι ναύτες.