Σαν σήμερα (2/9/ΧΧΧΧ)

1829: Υπογράφεται η Συνθήκη της Αδριανούπολης, βάσει της οποίας η Πύλη αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

1866: Ξεσπάει εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η κρητική επανάσταση, που διήρκεσε έως το 1869, χωρίς επιτυχία.

1945: Με την παράδοση της Ιαπωνίας, λήγει και επισήμως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επίσημη τελετή λαμβάνει χώρα επί του πολεμικού πλοίου «Μιζούρι» στ' ανοιχτά του κόλπου του Τόκιο.

1958: Η μάχη στο Λιόπετρι Αμμοχώστου, η φονικότερη από την έναρξη δράσης της ΕΟΚΑ για την απελευθέρωση της Κύπρου. Τέσσερις μαχητές της ΕΟΚΑ (Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Ηλίας Παπακυριακού και Χρίστος Σαμάρας) πέφτουν ηρωικά, ενώ σκοτώνονται και τραυματίζονται αρκετοί βρετανοί στρατιώτες.

1901: Γεννιέται ο ποιητής Αντρέας Εμπειρίκος

1877: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ηγετική μορφή του '21, ναύαρχος και πρωθυπουργός.

1984: Πεθαίνει ο Μάνος Κατράκης

 

 

 

 

 

 

 

2/9/2014: Πεθαίνει νικήμένος απο τον καρκίνο ο συνθέτης Αντώνης Βαρδής.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Tελετουργίες, διαδικασίες, ψυχαναγκασμός

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Σύμφωνα με τον Αμερικανό ανθρωπολόγο Κλίφορντ Γκερτς, οι πολιτικές τελετουργίες δεν είναι διακοσμητικές ή απλώς χρονοβόρες όπως τείνουμε να τις βλέπουμε εμείς οι πολίτες, αλλά αποτελούν φορείς, ενισχυτές και επικυρωτές της εξουσίας. 


Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε εκλογές χρησιμοποιώντας ένα διαδικαστικό τέχνασμα – την εκλογή προέδρου της δημοκρατίας (ενώ ουδείς ενδιαφερόταν ποιος θα κατελάμβανε τη θέση του προέδρου) – γίναμε μάρτυρες μιας ατέρμονης σειράς ψευτοπολιτικών διαδικασιών: συνελεύσεις, συνεδριάσεις, πλατιές ολομέλειες, ορκωμοσίες, συσκέψεις, επισκέψεις, συμβούλια, μπουρ-μπουρ και σούρτα-φέρτα° η άχαρη ζωή του κομμουνιστή που μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στις κομματικές διαδικασίες και στους αγώνες του πεζοδρομίου έγιναν η κεντρική πολιτική σκηνή – the main event. Πρόκειται, αν μεταφέρουμε τα συμπεράσματα του Γκετς στη δική μας πραγματικότητα, για μια «δραματουργία της εξουσίας», που, με τη συμβολή των ΜΜΕ, γίνεται θέαμα και ακρόαμα όπως οι τελετουργίες της εκκλησίας ή εκείνες των πρωτόγονων φυλών.


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την οποία οδηγηθήκαμε από τη μια διαδικασία στην άλλη, μακριά και έξω από τον πραγματικό κόσμο – από την οικονομία, τη διπλωματία, τη νομοθεσία, την εφαρμογή και τήρηση των νόμων – συνδύαζε το θρησκευτικό τελετουργικό με το φυλετικό (με την έννοια του tribal, φυσικά): όλες οι διαδικασίες – οι παρελάσεις, οι λαϊκοί χοροί, οι κοινοβουλευτικές και παρα-κοινοβουλευτικές διεργασίες, η προπαγάνδα – πήραν μορφή ιεροπραξιών μέσα από τις οποίες εκφράστηκε ο κοινότοπος, επαναληπτικός λόγος της εξουσίας και υπονοήθηκε η ανάγκη των ανθρωποθυσιών.  


Ο λόγος αυτός, τυπολατρικός, κενός περιεχομένου, τσιτατολογικός και αποκαλυπτικός βαθιάς και γενικής άγνοιας (πολιτικής, κοινωνικής και γλωσσικής), ήταν ένας κώδικας πολιτικής επιβολής που ανεδείκνυε μια μορφή «θεϊκού δικαιώματος» της αριστεράς και του εθνικισμού, όπως, σε παλαιότερες εποχές, παρόμοιος λόγος ανεδείκνυε το θεϊκό δικαίωμα του μονάρχη, του αυτοκράτορα και του αξιωματούχου της εκκλησίας.


Οι πολιτικές τελετουργίες, που έχουν στόχο να προσδώσουν κύρος στους θεσμούς όπως τους αντιλαμβάνεται η αριστερά, περιλαμβάνουν αντι-θεσμούς, αντι-διαδικασίες, αντι-μηχανισμούς. Υπό αυτή την έννοια, η ήδη υπάρχουσα τυποκρατία, η οποία κρύβει φυσικά την παροιμοιώδη μας ανομία, επιβαρύνεται όχι μόνο με πλήθος οργάνων, καθώς και νόμων και διατάξεων που διέπουν αυτά τα όργανα, αλλά και με μια ποικιλία από αντι-όργανα τα οποία υποτίθεται ότι αντιστέκονται στα επίσημα όργανα. Το αποτέλεσμα είναι μια τερατώδης γραφειοκρατία στην οποία, φυσικά, η αριστερά έχει διαπρέψει στο παρελθόν και στην οποία επιμένει.


Η αριστερά, όπως και η θρησκευτική δεξιά, ήταν ανέκαθεν τελετουργική ακολουθώντας –και εν μέρει αντικαθιστώντας- την εκκλησιαστική φιλοσοφία, κατήχηση και λειτουργική. Προστίθεται, στο πέρασμα του χρόνου, ένας όλο και εμφανέστερος ψυχολογικός παράγοντας: από μια πλευρά, οι τελετουργίες αναβάλλουν τις πράξεις και στερεοποιούν, μέσω πολλαπλών συμβολισμών (πανηγυρισμοί, ιερά λείψανα, αγιοποίηση, μεσιανισμός), το παραδοσιακό ηθικό πλεονέκτημα, ενώ από την άλλη πλευρά, καταδεικνύουν μια επιδεινούμενη συλλογική ψυχική διαταραχή.


Αυτή εμφανίζεται μέσω κάποιου είδους ψυχαναγκασμού, μέσω μιας συνθήκης όπου τα άτομα –τα πολιτικά πρόσωπα αλλά και οι οπαδοί – παγιδεύονται σε επαναληπτικές σκέψεις, δηλώσεις και πράξεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ψυχαναγκασμού είναι οι έμμονες ιδέες των θρησκόληπτων που αναρωτιούνται, αγωνιωδώς, αν η κάθε τους σκέψη ή πράξη συμβαδίζει με τις αρχές της θρησκείας τους. Κάπως έτσι συμπεριφέρεται η κυβέρνηση και το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και των συναφών ομάδων:  


είμαστε άραγε αρκετά αριστεροί; 


Είμαστε αρκετά πατριώτες; 


Μήπως προέβημεν σε αμαρτωλές σκέψεις και πράξεις; 


Μήπως κάποιος από μας υπέπεσε σε ατόπημα και πρέπει να τιμωρηθεί; 


Μήπως παρασυρθήκαμε σε ανίερο συμβιβασμό;


Η τάση για δήθεν δημοκρατική πληρότητα, η τελειοθηρία γύρω από τους θεσμούς και τις διαδικασίες αποκαλύπτει σοβαρό ψυχικό πρόβλημα που διαχέεται σε ολόκληρη την κοινωνία. Oι τελετουργίες εντείνουν αυτή τη διάχυση: οι αναμνήσεις της ηγεμονικής παράταξης, είτε βρίσκεται στην εξουσία, είτε έχει κατακτήσει το κοινωνικό εποικοδόμημα και προσβλέπει στην εξουσία, γίνονται αναμνήσεις των μαζών° τό ίδιο ισχύει και για την ψυχική διάθεση (πόσο παράδοξη φαίνεται η αισιοδοξία των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ που αντανακλούν τη χαζοχαρούμενη και ανέμελη διάθεση των παραγόντων της εξουσίας), καθώς και για τη διανοητική κατάσταση, τη λειτουργία του μυαλού. Ο Γκυστάβ Λε Μπον και ο Φρόυντ έκαναν λόγο για τον «πολεμικό πυρετό», ενώ ο Φραντς Μπόρκεναου ανέλυσε την ομαδική παραφροσύνη – ένα φαινόμενο μεταδοτικό σαν λοιμώδης νόσος.


Υπάρχουν πολλά παραδείγματα από την ιστορία: 


Oμαδικές αυτοκτονίες, ομαδικά παραληρήματα, ομαδικοί βιασμοί – και φυσικά, σε εθνικό επίπεδο, ομαδική συναίνεση σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, αφοσίωση σε τυράννους, εργασιομανία μέχρι θανάτου με σκοπό την ηθική επιβράβευση εκ μέρους της εξουσίας.


Βρισκόμαστε μπροστά σε απουσία πολιτικού νοήματος και σε έξαρση ελαφρότητας που καταδεικνύει την υπανάπτυξή μας, τον αναχρονισμό και τον πρωτογονισμό στον οποίον κινούμαστε. Δίνεται έμφαση και σπουδαιότητα στο πολιτικό κουτσομπολιό, ενώ παρατηρείται πλήρης αδυναμία αξιολόγησης και ιεράρχησης (αναφέρω εδώ το πολυχρησιμοποιημένο παράδειγμα της επαναπρόσληψης των καθαριστριών ως πρώτιστη και εμβληματική κίνηση της κυβέρνησης). Παραλλήλως, εντείνεται η επανάληψη νεκρών μύθων (ανάδειξη εμβληματικών προσώπων, ιστορικών ψεμάτων, θραυσμάτων παλιάς προπαγάνδας), η παρότρυνση σε γιορτές και δημόσιες εκδηλώσεις, η εμμονή σε χαιρετούρες, πομπώδεις και μακροσκελείς δηλώσεις, απειλές εναντίον των εχθρών, αιφνίδια υπεραφοσίωση στους θεσμούς της δημοκρατίας, στη νομιμότητα και στα όργανα του κράτους (εκκλησία, στρατός, κοινοβούλιο).  


Η αριστερά, ως ακραία πολιτική μορφή, συναντάται με την εθνικιστική δεξιά και στερείται έλλογης αφήγησης: 

EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η απολεσθείσα "τιμή" της Αριστεράς και των ορφανών του Στάλιν

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

«Στις 29 Αυγούστου ο Νομάρχης και ο Δήμαρχος Δράμας σε συνεργασία με την Ενωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού οργανώνουν γιορτή μίσους επαναφέροντας το εμφυλιακό κλίμα του παρελθόντος. Στο πρόγραμμα της εκδήλωσης που σας αποστέλλουμε, οι οργανωτές αναφέρουν ότι θα καταθέσουν στεφάνια μεταξύ άλλων και οι Ενοπλες Δυνάμεις, ο Διευθυντής της Αστυνομίας και ο Διοικητής του Πυροσβεστικού Σώματος.

Θεωρώντας ότι πρέπει να υπάρξει τέλος σε ανάλογες εκδηλώσεις και σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει σε αυτές να παρευρίσκονται οι κατά τόπους Αρχές και υπηρεσιακοί παράγοντες, αναμένουμε την έγκαιρη παρέμβασή σας. Σημειώνουμε ότι, όπως αναφέρεται στη σχετική πρόσκληση, ανάλογες εκδηλώσεις οργανώνονται και σε άλλες περιοχές της χώρας».

Επιστολή του βουλευτή του ΚΚΕ Μπάμπη Αγγουράκη στους υπουργούς Αμυνας, Δημόσιας Τάξης και Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης, όπως δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» στις 26/8/1999.

Η σχέση της μαρξικής άνευ θεού θρησκείας με την ελευθερία δεν χρήζει εξηγήσεως ή αναλύσεως. Εξηγήθηκε και αναλύθηκε για διάστημα μεγαλύτερο των 70 ετών σε μια απέραντη φυλακή με εκατοντάδες εκατομμύρια ελεύθερους-κρατουμένους, που αποκαλούνταν από τους κομισάριους-δεσμοφύλακες «σοβιετικές σοσιαλιστικές δημοκρατίες». Τα αποτελέσματα του πολυετούς εγκλεισμού λαών σ' αυτό το κολαστήριο τα είδαμε και τα κύματα από τα απόνερα της σύστασης και της διάλυσης αυτής της φρικτής κατασκευής δεν έχουν καταλαγιάσει ακόμα.
 

Καθετί που εξυπηρετεί την επιβίωση, την ανάπτυξη και τη γιγάντωση της κοσμικής θρησκείας του κομμουνισμού είναι ανεκτό, «ελεύθερο», «δημοκρατικό» και «προοδευτικό». Το αυτό ισχύει και για τα υπόγεια της KGB, της Στάζι, της Σιγκουρίμι και της Σεκιουριτάτε, όπου -κατά το δόγμα των εναπομεινάντων κομμουνιστών- ανθούσαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και ευωδίαζε η προστασία της «επανάστασης» από τους αντιφρονούντες, οι οποίοι σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις χαρακτηρίζονταν «πράκτορες» και «συνωμότες».

Παρόλο που σε παγκόσμιο επίπεδο το κομμουνιστικό τοξικό νέφος διαλύθηκε δίχως καν να χρειαστεί να φυσήξει άνεμος πολέμου, στην παράξενη πατρίδα μας η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς δεν αμφισβητήθηκε ούτε για ένα εικοσιτετράωρο! Η σοσιαλδημοκρατία και η Δεξιά κυβέρνησαν, αλλά δεν εξουσίασαν, αφού η έννοια της εξουσίας δεν ταυτίζεται τόσο με το υλικό πεδίο όσο με την κυριαρχία επί του πνεύματος και τη δυνατότητα απονομής των χαρακτηρισμών «καλό» και «κακό» σε πρόσωπα, καταστάσεις και δομές.

Το ΚΚΕ ήταν το μητρικό πλοίο που μετέφερε τις ψευδαισθήσεις της αταξικής κοινωνίας, αλλά έκρυβε στα αμπάρια του τους σκελετούς της υπονόμευσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, τα αποτρόπαια εγκλήματα των Δεκεμβριανών, την απόφαση της 5ης Ολομέλειας για την «την πλήρη εθνική αποκατάσταση» του «μακεδονικού λαού» κ.ά.
Ωστόσο, παρά την παγίωση των ποσοστών του σταλινικού κόμματος και τη φθίνουσα πορεία του, οι αλληλοδιάδοχες μεταλλάξεις του ουδέποτε διαφοροποιήθηκαν σαφώς από τα ιστορικά αποθέματα παραφροσύνης και ανθελληνισμού, που στιγμάτισαν την αιματηρή πορεία αυτής της σύναξης.

 

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο Αρης Βελουχιώτης, η ΟΠΛΑ και όλα τα υπόλοιπα ονόματα και ακροστιχίδες που ταυτίστηκαν με τον φόνο αποτελούν περίβλεπτα κειμήλια για το σύνολο της ντόπιας Αριστεράς.
 

Η Δεξιά, που εγκλωβίστηκε στις τύψεις και στην αμηχανία για τα δικά της λάθη, έπεσε στην παγίδα του ετεροπροσδιορισμού και της σύγχυσης της συγχώρεσης με τη λήθη. Εχοντας απολογηθεί για όλα, δεν ζήτησε λογαριασμό για τίποτα.
 

Απαρνήθηκε την Ιστορία της, προσέβαλε τους νεκρούς της, λησμόνησε τις νίκες και τις αρετές της, καταχώνιασε τα εμβλήματά της και τις αξίες της σε σκονισμένους φωριαμούς και ικέτευσε νομιμοποίηση από τα ορφανά του Στάλιν.

 

Η 29η Αυγούστου, η άγια ημέρα που ο τακτικός εθνικός Στρατός επισφράγισε τη νίκη του έναντι των επίδοξων τεμαχιστών της πατρίδας, απλά δεν υπάρχει για την «επίσημη» ελληνική Δεξιά. Δεν φαίνεται και δεν εμφανίζεται! Λες και δεν συνέβη τίποτα στον Γράμμο. Λες και δεν σκοτώθηκαν παιδιά της Ελλάδας, που προσπάθησαν να προστατεύσουν την πατρίδα από τις ορδές των σλαβόφιλων εχθρών.

 

Η υπόμνηση της αλήθειας είναι «μίσος». Η οργουελική Αριστερά δεν άφηνε ούτε ψίχουλο πραγματικότητας να πέσει στο έδαφος, μέχρι που ο αμείλικτος χρόνος οδήγησε τα πράγματα στην οριστική και αμετάκλητη απώλεια του όποιου «ηθικού πλεονεκτήματος» ισχυριζόταν ότι διαθέτει: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο κομμουνισμός, ο νεοκομμουνισμός και το ψέμα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ

Ο Αύγουστος δεν είναι ο καλύτερος μήνας για τους κομμουνιστές και τους νεοκομμουνιστές. 


Στις 21 Αυγούστου 1968 έγινε η εισβολή των σοβιετικών στη Τσεχοσλοβακία, γεγονός που αποτέλεσε την αρχή του τέλος του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. 


Στις 19 Αυγούστου 1991 έγινε το πραξικόπημα κατά Γκορμπατσόφ, το οποίο σφράγισε την κατάρρευση του κομμουνισμού. 


Όσοι πιστεύουν πώς η Δημοκρατία είναι αυτό το πολίτευμα στο οποίο μπορείς να αλλάξεις την κυβέρνησή σου «χωρίς αιματοχυσία» (Καρλ Πόππερ), δεν μπορούν να ξεχνούν αυτές τις ημερομηνίες.


Πολλά έχουν γραφεί για την ολοκληρωτική φύση αυτού του συστήματος. Εδώ δεν θα υπεισέλθω λεπτομερειακά στο ερώτημα, αν αυτός αποτελούσε εκτροπή της θεωρίας ή εφαρμογή της, έστω και ακραία. Με δυο λόγια μόνο θα έλεγα ότι η ερμηνεία που αποδίδει τον σοβιετικό ολοκληρωτισμό σε παρεκτροπές της θεωρίας των Μαρξ- Λένιν αποτελεί μια εργαλειακή ερμηνεία, που καμία σχέση δεν μπορεί να έχει με την επιστημονική προσέγγιση των πραγμάτων, όπως εντελώς εργαλειακή και αντιεπιστημονική είναι και η προσπάθεια απαξίωσής του συνόλου του έργου του Μαρξ ή από την άλλη πλευρά του Φρίντμαν ή του Χάγιεκ κλπ, κλπ.


Εκτός του ολοκληρωτισμού όμως υπήρχε και μια άλλη διάσταση αυτού του συστήματος. Η τελειοποίηση του πολιτικού ψέματος. Αυτό το σύστημα αποτέλεσε μια τεράστια επιχείρηση εξαπάτησης εκατομμυρίων ανθρώπων, από τους πιο άδολους και απλούς πολίτες μέχρι ορισμένους πολύ μεγάλους δυτικούς διανοούμενους.


Δυο απλά παραδείγματα για αυτόν τον μηχανισμό ψέματος. 


Στα σοβιετικά λεξικά της εποχής αναφέρονταν πως «κολχόζ είναι αγροτικός παραγωγικός συνεταιρισμός, αυτόνομη και ελεύθερη συλλογική οργάνωση αγροτών, της οποίας η γη και τα εργαλεία αποτελούν ιδιοκτησία του νομικού προσώπου του κολχόζ και όχι του κράτους». Ο λιμός στην Ουκρανία με τα 6 εκατ. θύματα ήταν μια εθελοντική συμμετοχή ελεύθερων πολιτών σ’ οργανισμούς που δεν ανήκαν στο κράτος; Λες και υπήρχε κάτι που να μη ανήκει στο κράτος, σ’ ένα σύστημα που τού ανήκαν ακόμη και οι ψυχές των πολιτών; Καθόλου πολύ ωραία, όταν έχεις να κάνεις με τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.


Ένας άλλος ορισμός ήταν αυτός του σταχανοβισμού. Αυτός ορίζονταν ως «κίνημα της Σοβιετικής Ένωσης με ιδρυτή τον ανθρακωρύχο Α. Σταχάνοφ, ο οποίος πρότεινε αποτελεσματικότερες μεθόδους στην οργάνωση της εργασίας με σκοπό τη μεγαλύτερη παραγωγικότητα στην εργασία». Η βαθύτατη εκμετάλλευση που οδήγησε τις συνθήκες εργασίας σε απόλυτη στρατοπεδική εξαθλίωση ονομάστηκε κίνημα για μεγαλύτερη παραγωγικότητα(sic). Τι κυνισμός; Το μόνο αντίδοτο στο ψέμα και ήταν το χιούμορ. Γι’ αυτό και τα τόσα ανέκδοτα, τα οποία τόσο καλά γνώριζε ο Μίλαν Κούντερα, όταν έγραφε το «Αστείο» και το «Βιβλίο του γέλιου και της λήθης».


Αυτή η παλαιοκομμουνιστική Αριστερά «έφτυνε στα μούτρα» των δυτικών πολιτών τα πιο γελοία ψέματα και πολλοί τα πίστευαν. Όσον αφορά τη χρήση του ψέματος ως ιδεολογίας η ιστορία σήμερα στο πρόσωπο της λεγόμενης ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν επαναλαμβάνεται, συνεχίζεται ως νεοκομμουνισμός.


Καθόλου παράξενο λοιπόν που η εφημερίδα του μπολσεβίκικου κόμματος ονομάζονταν Πράβντα (Αλήθεια) και ήταν ο συνεχιστής της Ίσκρα ( Σπίθα), για τις οποίες εκστασιασμένος μιλάει ακόμη ο κ. Λαφαζάνης. 


Τελικά στις επερχόμενες εκλογές θα συγκρουστούν η Πράβντα με την Ίσκρα ή αποτελούν τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος; 


 Θα έχουμε εκλογές σύγκρουσης του ψέματος του τακτικισμού με το ψέμα της ιδεοληψίας ή θα υπάρξει και τρίτο σοβαρότερο ερώτημα; 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η αντιδραστική Αριστερά των τσαρλατάνων που οχυρώνονται πίσω από την άρνηση - Αν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί τους τόσο το χειρότερο για την... πραγματικότητα

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Τ​​ι ελπίδες μπορεί να έχει για το μέλλον η νέα γενιά όταν η κυβερνητική ελίτ ζει στον Γράμμο του 1949 («με το όπλο παρά πόδα»), συζητά στα σοβαρά αν ζούμε τη συμφωνία της Βάρκιζας του 1945, ψάχνει να βρει στη χώρα την «Πέμπτη Φάλαγγα» του 1936 και φωνασκεί «η χούντα δεν τελείωσε το ’73»; 


Πώς μπορούν να διαχειριστούν την απίστευτη πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου στελέχη που νομίζουν ότι η λύση του μεταναστευτικού είναι πολλή συγκίνηση και λίγες «ανοιχτές δομές φιλοξενίας»· που πιστεύουν ότι τα capital controls είναι κάτι σαν το Καθαρτήριο πριν περάσουμε στον παράδεισο του «άλλου κόσμου»; 


 Τι να καταλάβει από δανειακές συμβάσεις η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, αφού ονειρεύεται ότι ζει στο 1967, έτσι ώστε να φωνάζει «βοήθεια» μπροστά στις κάμερες;  

Πώς να χωνέψει την πολύπλοκη πραγματικότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος η Αριστερή Πλατφόρμα, που νόμιζε ότι θα ξεκινήσει την επανάσταση κάνοντας πλιάτσικο στα αποθεματικά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στον Χολαργό;
Υπάρχει περίπτωση να μας οδηγήσουν στη νέα εποχή άνθρωποι που κάποτε θεωρούσαν ότι το Διαδίκτυο είναι όχημα του «πολιτιστικού ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ», βάφτισαν «τεχνοφασισμό» την ηλεκτρονική ψηφοφορία, και πιστεύουν ότι η κιμωλία και ο μαυροπίνακας είναι το άπαν της μορφωτικής διαδικασίας, ενώ «προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν»? (Α. Μπαλτάς, «Η διδακτική σχέση», «Αυγή» 6.4.2014.)
 

Η βελάδα του καθοδηγητή
Ο βασικός κορμός των κυβερνητικών στελεχών μοιάζει περισσότερο με τον καθοδηγητή που είχε στο ΚΚΕ ο κ. Τίτος Πατρίκιος, παρά με ανθρώπους του 21ου αιώνα: «Ηταν στην πλατεία Ψυρρή, αρχές του 1945, όταν (ο Τίτος Πατρίκιος) βρέθηκε αντιμέτωπος με τον εχθρό. Ο δε “εχθρός” ήταν άνδρας ευτραφής με βελάδα, γκέτες, ημίψηλο, μπαστούνι και πούρο. Ο νεαρός τότε ποιητής σοκαρίστηκε από το θέαμα του αδίστακτου καπιταλιστή, σοκαρίστηκε όμως ακόμη περισσότερο όταν το ίδιο βράδυ, στην παράνομη σύναξη των συντρόφων, διεπίστωσε πως ο εχθρός με τη βελάδα ήταν ο καθοδηγητής τους, ντυμένος όμως κανονικός άνθρωπος αυτή τη φορά. Επρόκειτο για στέλεχος του ΚΚΕ που του είχαν δώσει εντολή να ντυθεί απλά, σαν καθημερινός αστός, για να περάσει απαρατήρητος. Και ο άνθρωπος έκανε ό,τι μπορούσε για να προσεγγίσει τη στερεότυπη εικόνα του “αστού” που είχε στο μυαλό του, κάτι σαν σκίτσο του Γκέοργκ Γκρος ή σαν τον κύριο Πούντιλα του Μπρεχτ». (Τάκης Θεοδωρόπουλος «Η βελάδα και η γελάδα», «Καθημερινή» 24.6.2015.)


Το βασικότερο πρόβλημα του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν ζει στο παρόν· απλώς έχει γινάτια από το παρελθόν και γι’ αυτό δεν μπορεί να σχεδιάσει τίποτε για το μέλλον. 


Δεν είναι καπρίτσιο του κ. Μπαλτά η οπισθοδρόμηση της Ανώτατης Παιδείας στη δεκαετία του ’80· μέχρι εκεί έμαθε, μέχρι εκεί φαντάζεται, μέχρι εκεί μπορεί να σχεδιάσει. Πάλι καλά, να λέμε, που δεν ξεκινά καμιά μίνι Πολιτιστική Επανάσταση με υποχρεωτικό τον μαυροπίνακα στις αίθουσες διδασκαλίας.


Γράφαμε και παλιότερα ότι μετά το 1989 η Aριστερά ήταν ζαλισμένη. Ενα κομμάτι αυτού του ιστορικού χώρου διεθνώς οχυρώθηκε πίσω από την άρνηση. Eρμήνευσε την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού συνωμοσιολογικά -«ο πράκτορας Γκορμπατσόφ»- και απέφυγε να δει την προσαρμοστικότητα του καπιταλισμού στη νέα εποχή.  


Στην Eλλάδα τέτοιο ήταν το μεγαλύτερο κομμάτι της επίσημης Aριστεράς. Δεν εξέτασε σε βάθος τα πώς και τα γιατί της κατάρρευσης των σοσιαλιστικών παραδείσων, απλώς χλεύασε κάθε εκ δυσμών επιτυχία, από το Διαδίκτυο μέχρι και τις αναζητήσεις για ένα νέο κοινωνικό κράτος. Αυτό σταδιακά την οδήγησε στην αντίδραση.  


Η στάση αυτής της Αριστεράς (που έγινε και κυβερνώσα) μπορεί να εξηγηθεί μόνο με ψυχολογικούς όρους: όλες οι αλλαγές των τελευταίων χρόνων ήταν μια διαρκής και επίπονη υπόμνηση ότι το μοντέλο της σοσιαλιστικής πορείας που είχαν κατά νου δεν δουλεύει.


Ετσι οχυρώνονται πίσω από την άρνηση: 
Ερμηνεύουν κάθε στροφή της κοινωνίας ως επιτυχή παραπλάνηση των μαζών, και κάθε επιτυχία του καπιταλισμού ως βραχυχρόνια. Aρνούνται να δουν την πραγματικότητα μέχρι αυτή ν’ αλλάξει. Aν δεν αλλάξει, τόσο χειρότερο γι’ αυτή. Θα την ερμηνεύσουν έτσι και τόσο που θα πάψει πλέον να είναι πραγματικότητα.


Ενα από τα προβλήματα της κυβερνώσας και αντιδραστικής Αριστεράς είναι ότι ψάχνει σε αλλότρια και επικίνδυνα χωράφια να βρει επιχειρήματα κατά των προαιώνιων -δηλαδή του 20ού αιώνα- εχθρών καπιταλιστών. Με τη θέρμη της καταγγελίας βυθίζεται σε έναν ανορθολογικό αντιδυτικισμό, ξεχνώντας ότι και η ίδια η Αριστερά είναι προϊόν αυτής καθαυτήν της Δύσης και του Διαφωτισμού. Η ταύτιση Αριστεράς με τον εθνικισμό δεν είναι προϊόν σοβαρής ανάλυσης. Είναι υποπροϊόν του γινατιού της απέναντι στους νικητές του Ψυχρού Πολέμου. Διαβατήριο πλέον για την ένταξη σε αυτό που απέμεινε να ονομάζεται Αριστερά, δεν είναι η ανάλυση με μαρξιστικούς όρους. Είναι απλώς η φραστική εναντίωση -ασχέτως λόγων- στα σχέδια της «νέας τάξης πραγμάτων», όπως λεγόταν παλιότερα, ή των «ευρωπαϊκών ελίτ» όπως λένε τώρα.


Κάπως έτσι προέκυψε η συνεργασία της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τη συνωμοσιολογική Δεξιά: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Mια μπανανία όμηρος ενός σουλτάνου που η ίδια ανέδειξε!

Toυ David Gardner / The Financial Times

Η Τουρκία βρίσκεται υπό την ομηρία της φιλοδοξίας ενός ανθρώπου: Του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αφού οι ψηφοφόροι τον Ιούνιο στέρησαν από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) την πλειοψηφία του, αρνούμενοι στο νεοϊσλαμιστικό κόμμα έναν τέταρτο θρίαμβο, σχεδόν έπιασε όμηρο τη χώρα οδηγώντας τη σε νέες εθνικές εκλογές.

Το αποτέλεσμα του Ιουνίου δεν έφερε αυτοδυναμία. Αλλά το μήνυμά του ήταν ότι μία σαφής πλειοψηφία των Τούρκων δε θέλει έναν άνθρωπο στην εξουσία. Από τη στιγμή που «ανέβηκε» σε ένα αξίωμα που ήταν κυρίως εθιμοτυπικό το περασμένο έτος, ο πρόεδρος Ερντογάν έχει ήδη αρπάξει εξουσία από το κοινοβούλιο, το υπουργικό συμβούλιο και θεσμούς όπως το δικαστικό σώμα. Ο διακηρυγμένος στόχος του ήταν να κερδίσει μία «υπερπλειοψηφία» για το AKP, προκειμένου να αναπλάσει το σύνταγμα γύρω από το υπερφίαλο γούστο του για ανεξέλεγκτη εξουσία.

Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι η χώρα, την οποία έχει κάνει τα πάντα για να πολώσει, είναι αντικείμενο επίθεσης σε όλα τα μέτωπα: Απειλείται στα νότια σύνορά της από το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο τον περασμένο μήνα ξεκίνησε επιθέσεις μέσα στην Τουρκία. Αντιμετωπίζει την επανέναρξη των συρράξεων στα νοτιοανατολικά, κατά κύριο λόγο κουρδική περιοχή. Και πλήττεται από μία στάσιμη οικονομία και ένα νόμισμα που πέφτει όντας ευάλωτο σε βραχυπρόθεσμες ροές κεφαλαίου εν μέσω βαθιάς αβεβαιότητας στις αναδυόμενες αγορές.

Κυβερνώντας σαν ιδιότροπος σουλτάνος από το καινούριο κιτς νεοοθωμανικό παλάτι του –τέσσερις φορές το μέγεθος των Βερσαλλιών- φαίνεται να ενσαρκώνει το πνεύμα της παρατήρησης που έχει αποδοθεί στο Λουδοβίκο XV: «Μετά από μένα, το χάος».

Πολλοί Τούρκοι παρατηρητές αυτού του άστατου ηγέτη, περιλαμβανομένων και μερικών μέσα από το AKP, πιστεύουν ότι αποφάσισε να ξανακάνει εκλογές σχεδόν μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα του Ιουνίου. Πατερναλιστής σε βαθμό ελαττώματος, φαίνεται να πιστεύει ότι οι Τούρκοι έδωσαν τη λάθος απάντηση και πρέπει να ξαναγράψουν το τεστ. Ότι σύντομα θα δουν πως τα βάσανα της Τουρκίας ξεκινούν από την αποτυχία τους να παραμείνουν στο πλευρό μίας κυβέρνησης ενός κόμματος, κάτω από έναν ισχυρό πρόεδρο.

Ο κ. Ερντογάν είπε νωρίτερα αυτό το μήνα ότι η εξουσία έχει ήδη μετακινηθεί από το κοινοβουλευτικό σύστημα της Τουρκίας, στην προεδρία της. «Υπάρχει ένας πρόεδρος με de facto εξουσία στη χώρα, όχι συμβολική».

Ο πρόεδρος ενεργεί στο πλαίσιο της συνταγματικής αποστολής του να καλέσει σε νέες εκλογές, αφού το AKP δεν κατάφερε να συμφωνήσει στους όρους του συνασπισμού με το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, ή το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP). Αλλά αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν είχαν ποτέ ελπίδα. Ενώ οι διαπραγματευτές από τη μεριά του CHP μιλούσαν για καταμερισμό της εξουσίας, μεταρρυθμίσεις και κράτος δικαίου, για το AKP ήταν πάντα ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος που απέκλειε τον καταμερισμό της εξουσίας.

Για τον κ. Ερντογάν, επιπλέον, το ζήτημα είναι υπαρξιακό: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΥΡΔΟΙ: Οι προδομένοι της Μ. Ανατολής

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΦΙΔΑ

Πολύτιμοι σύμμαχοι τη μια στιγμή, θυσία στον βωμό γεωπολιτικών λυκοφιλιών την άλλη, οι Κούρδοι βρίσκονται ξανά, για πολλοστή φορά τις τελευταίες δεκαετίες, στο σημείο να πληρώνουν το βαρύ τίμημα μιας μεγάλης διεθνούς προδοσίας σε βάρος τους.

Στο πλαίσιο ενός προσχηματικού «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», η Τουρκία βομβαρδίζει ανηλεώς από τα τέλη Ιουλίου θέσεις των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ (αλλά και στη Συρία, όπως λέγεται), με τις Ηνωμένες Πολιτείες να σφυρίζουν αδιάφορα και την Ευρώπη να περιορίζεται σε ευχολόγια.

Κι όμως, μέχρι και πριν από λίγες εβδομάδες, οι Κούρδοι χαιρετίζονταν διεθνώς ως ο περισσότερο αποτελεσματικός χερσαίος σύμμαχος της Δύσης στον πόλεμο ενάντια στο ISIS. Και δικαιολογημένα. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των Πεσμεργκά ήταν εκείνες που ανέκοψαν την προέλαση του ISIS στο βόρειο Ιράκ επεκτείνοντας μάλιστα τον έλεγχό τους και σε νέα εδάφη, και οι κουρδικές λαϊκές πολιτοφυλακές YPG ήταν εκείνες που κατάφεραν μεγάλης στρατηγικής αξίας νίκες ενάντια στους τζιχαντιστές στη βορειοανατολική Συρία (στο Κομπάνι, στο Τελ Αμπιάντ κ.ά.).

Αναφερόμενο στους Κούρδους, το περιοδικό «Foreign Affairs», μιλούσε μόλις πριν από λίγους μήνες για «μία από τις δυνάμεις-κλειδιά στη μάχη ενάντια στο ISIS».  

Στο ίδιο πνεύμα και η «Wall Street Journal» έκανε αφιέρωμα στους «μαρξιστές συμμάχους της Αμερικής ενάντια στο ISIS».

Κι όμως, πίσω στο παρόν, οι Κούρδοι ρίχνονται στο ίδιο τσουβάλι με τους τζιχαντιστές και σφυροκοπούνται από την Τουρκία ως «τρομοκράτες» με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι εκείνοι που βρίσκονται στο στόχαστρο δεν είναι συνολικά οι Κούρδοι, αλλά μόνο οι δυνάμεις του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) που εξακολουθεί επισήμως να αποτελεί «τρομοκρατική οργάνωση» για Αγκυρα και Ουάσιγκτον. Επί της ουσίας ωστόσο, αυτοί που πλήττονται, άμεσα ή έμμεσα, από τους τουρκικούς βομβαρδισμούς είναι πολύ περισσότεροι.

Το κουρδικό Κόμμα Δημοκρατικής Ενωσης της Συρίας (PYD), στο οποίο εντάσσονται και οι λαϊκές πολιτοφυλακές YPG, είναι επισήμως αδελφό κόμμα του PKK, όπερ σημαίνει ότι βρίσκεται στο στόχαστρο της Αγκυρας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η Αγκυρα ζητά επίμονα να δημιουργηθούν «ουδέτερες ζώνες» στο έδαφος της βόρειας Συρίας, πράγμα που θα της επιτρέψει να ασκήσει έλεγχο και στους Κούρδους. Αγκυρα και Ουάσιγκτον φέρονται μάλιστα να έχουν συμφωνήσει ότι δεν θα επιτραπεί στις δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας (PYD, YPG) να περάσουν στα δυτικά του ποταμού Ευφράτη, προς τις ουδέτερες ζώνες. Αλλά και στο ιρακινό Κουρδιστάν η απειλή του ISIS λέγεται πως είχε φέρει το Δημοκρατικό Κόμμα (KDP) του προέδρου Μασούντ Μπαρζανί «πιο κοντά» στο PKK τα τελευταία χρόνια, παρά το γεγονός ότι μιλάμε για αντίπαλες παρατάξεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το γραφείο του Μπαρζανί έσπευσε να καταδικάσει τους τουρκικούς βομβαρδισμούς από τους οποίους φέρονται, σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα, να κινδυνεύουν και θέσεις των Πεσμεργκά.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες βέβαια, όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Οι Κούρδοι μπορεί να αποδείχθηκαν ικανοί και αξιόπιστοι σύμμαχοι ενάντια στο ISIS, αλλά δεν έχουν ούτε τη στρατιωτική δύναμη που έχει η Τουρκία (να θυμίσουμε ότι ο τουρκικός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος νατοϊκός στρατός ύστερα από εκείνον των ΗΠΑ), αλλά ούτε και τις στρατιωτικές της βάσεις.

Ειδικά η τουρκική αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ είναι πολύτιμη στην παρούσα φάση για τους Αμερικανούς, όχι μόνο στρατιωτικά (καθώς βρίσκεται κυριολεκτικά δίπλα στο μέτωπο της Συρίας) αλλά και οικονομικά (καθώς τα αμερικανικά βομβαρδιστικά δεν χρειάζεται πλέον να κάνουν μεγάλα και πολυδάπανα ταξίδια για να πλήξουν τις θέσεις των τζιχαντιστών).

INDEPENDENT: ΣΥΝΕΧΩΣ ΠΡΟΔΙΔΟΝΤΑΙ

Από τη Λοζάνη μέχρι τον πόλεμο του Κόλπου:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Υπάρχουν ελπίδες για ειρήνη ?

Tων Henri J. Barkey and David F. Gordon / REUTERS

Στον απόηχο της πυρηνικής συμφωνίας του Ιράν, υπήρξαν μεγάλες προσδοκίες, τόσο στην περιοχή όσο και πέραν αυτής, ότι οι θρησκευτικές εντάσεις και συγκρούσεις θα εντείνουν και θα εμβαθύνουν την μάχη πληρεξουσίων μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας. 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και κάποιοι ένθερμοι υποστηρικτές της πυρηνικής συμφωνίας τόνισαν ότι η Ουάσινγκτον χρειάζεται να ανταποκριθεί επιθετικά στην αναπόφευκτη ώθηση της Τεχεράνης να διευρύνει την περιφερειακή επιρροή της σε βάρος των παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ.

 

Αυτό που βλέπουμε στο έδαφος, όμως, είναι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει μια αυξανόμενη πιθανότητα για νέα γεωπολιτική ευθυγράμμιση σε όλη την περιοχή. Η συμβολή του αυξανόμενου φόβου τόσο στη Σαουδική Αραβία όσο και στο Ιράν της απειλής από τον Ισλαμικό Κράτος, η αποδυνάμωση του καθεστώτος του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία, η μετατόπιση της πολιτικής του τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Συρία, και τα αυξανόμενα κοινά συμφέροντα της Μόσχας και της Ουάσιγκτον να οδηγήσουν την αντιπαλότητα Σαουδικής Αραβίας-Ιράν σε μια αποκλιμάκωση, δημιουργώντας παράλληλα μια ευρεία συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους, δημιουργούν πραγματικά πολιτική ρευστότητα.

Καθώς οι διπλωματικές κινήσεις επιταχύνονται, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους φαίνεται να προετοιμάζουν μια σοβαρή επίθεση στο Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία. Το άνοιγμα των τουρκικών αεροπορικών βάσεων στα αεροσκάφη του συνασπισμού, επανδρωμένα και μη, θα επιτρέψουν στους συμμάχους να προετοιμαστούν για μια μεγάλη χερσαία επίθεση από τους τοπικούς συμμάχους για να ανακτήσουν τη Μοσούλη. Η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ είναι υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους για περισσότερο από ένα χρόνο. Περισσότερο υποτυπώδεις είναι οι παράλληλοι ελιγμοί γύρω από το πολιτικό μέλλον της Συρίας, και κατά πόσον μπορεί να βρεθεί ένα συμβιβαστικό πλαίσιο για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου της χώρας.

Το πρώτο σημάδι ότι μια διπλωματική επίθεση ήταν στα σκαριά ήταν ο υπερβολικός έπαινος του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα για το ρωσικό ρόλο στο φινάλε των διαπραγματεύσεων για το Ιράν, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του στους New York Times και στον Thomas Friedman. Το Κρεμλίνο ανταπέδωσε άμεσα, αποκλιμακώνοντας τον θανατηφόρο αντιαμερικανισμό που κυριάρχησε στη ρητορική του για τα παγκόσμια γεγονότα, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και την επιβολή των δυτικών κυρώσεων πέρυσι.

Στη συνέχεια, οι δύο υπουργοί Εξωτερικών, ο Τζον Κέρι και ο Ρώσος ομόλογός του Σεργκέι Λαβρόφ, βρέθηκαν πρόσφατα στην Ντόχα για να συναντηθούν με τους ηγέτες του Κόλπου, κάτι το οποίο περιελάμβανε μια κοινή συνάντηση με τον Σαουδάραβα ομόλογό τους. Αυτό ακολουθήθηκε από μια επίσκεψη στο Ριάντ από τον επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών του Άσαντ και την αποστολή του Υπουργού Εξωτερικών της Συρίας για συναντήσεις στο Ομάν, το μόνο κράτος του Περσικού Κόλπου που δεν υποστηρίζει ενεργά αντάρτες ενάντια στον Άσαντ στη Συρία. 

Ζωτικής σημασίας για την νέα διπλωματία είναι η ασυνήθιστα έντονη διπλωματική δραστηριότητα μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων της Ρωσίας και της Σαουδικής Αραβίας κατά τους τελευταίους μήνες. Στον απόηχο του θανάτου του βασιλιά Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας τον Ιανουάριο, οι Ρώσοι προσπάθησαν να διερευνήσουν τις προοπτικές για την ευελιξία των Σαουδαράβων στη Συρία. Η νέα ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, που περίμενε μια πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και απογοητεύθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, φαινόταν να τσεκάρει εάν η Μόσχα ήταν πρόθυμη και ικανή να μετριάσει την ιρανική περιφερειακή πολιτική. Οι Σαουδάραβες είναι ιδιαίτερα προσηλωμένοι στην Υεμένη, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλειά τους και όπου οι αντάρτες Χούτι (που είναι εναντίον των Σαουδαράβων) είχαν πάρει τον έλεγχο, με ό,τι πιστεύει το Ριάντ ότι ήταν άμεση υποστήριξη του Ιράν. 

Η ταχύτητα με την οποία η Σαουδική Αραβία, σε αντίθεση με το Ισραήλ, εξέφρασε την έντονη αντίθεσή της προς την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν δείχνει τη σημασία που δίνει στη νέα περιφερειακή διπλωματία. Οι πρόσφατες εμφανείς επιτυχίες από την στρατιωτική δύναμη υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας που επιδιώκουν να διώξουν τους Χούτις από την εξουσία, αν παγιωθούν, μπορούν να παρέχουν στους Σαουδάραβες την εμπιστοσύνη που χρειάζονται για να δώσουν βασική ώθηση στη νέα διπλωματική ορμή στην περιοχή.

Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να πούμε ποιος είναι ο ρόλος που το Ιράν προτίθεται να παίξει. Στις πυρηνικές διαπραγματεύσεις με τις έξι παγκόσμιες δυνάμεις, τα περιφερειακά ζητήματα εξαιρέθηκαν ρητά από τις συζητήσεις για τη μεγιστοποίηση των προοπτικών επιτυχίας στο πυρηνικό μέτωπο. Αλλά μερικοί δυτικοί ηγέτες, ιδιαίτερα ο Ομπάμα, ελπίζουν σαφώς ότι η επιτυχής ολοκλήρωση των συνομιλιών θα μπορούσε να δημιουργήσει χώρο για ευρύτερη διπλωματία. Ο Ομπάμα εξέφρασε επίσης την άποψη ότι μια λύση στη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Συρία απαιτεί τη συμμετοχή του Ιράν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, μια αντιστροφή της προηγούμενης θέσης του.

Το καθεστώς στη Συρία δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς την συμβολή του Ιράν σε ανθρώπινο δυναμικό και εξοπλισμό. Ως εκ τούτου, φαίνεται απίθανο ότι οι πρόσφατες πρωτοβουλίες θα είχαν πραγματοποιηθεί χωρίς τη συναίνεση της Τεχεράνης, στο ελάχιστο. Το Ιράκ, το οποίο συντάσσεται στενά με το Ιράν, διαβεβαίωσε πρόσφατα τον υπουργό Άμυνας Άστον Κάρτερ που το επισκέφθηκε, ότι οι σουνιτικές στρατιωτικές ομάδες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο επερχόμενο σχέδιο επίθεσης για την ανάκτηση της επαρχίας Ανμπάρ από το Ισλαμικό Κράτος, με τους σιίτες αντάρτες να παίζουν λιγότερο σημαντικό ρόλο. Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Σαουδική Αραβία προτρέπουν ακριβώς για μια τέτοια προσέγγιση στην Βαγδάτη.

Παραμένει αβέβαιο το κατά πόσον οι Ιρανοί σκληροπυρηνικοί, ειδικά οι Φρουροί της Επανάστασης, θα προσχωρήσουν σε μια πολιτική συνεργασίας, ιδιαίτερα εκείνη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το καθεστώς Άσαντ και, κατ 'επέκταση, τον πιο πολύτιμο σύμμαχο του Ιράν, της πολιτοφυλακής της Χεζμπολάχ. 

Ούτε οι Ρώσοι θα εγκαταλείψουν εύκολα τους σύμμαχος του Άσαντ. Αυτό ήταν σαφές στις παρατηρήσεις του Λαβρόφ, ότι ο σύριος δικτάτορας είναι απόλυτα αποδεκτός εταίρος στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους. 

IΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ενα χωριό... Τζιχαντιστών δύο ώρες από τα σύνορά μας !!!

Toυ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΕΛΛΙΔΗ

Μόλις 200 χιλιόμετρα από τους Ευζώνους, κοντά στα σύνορα του Κοσόβου με την ΠΓΔΜ, στον δρόμο Σκοπίων-Πρίστινας, βρίσκεται ένα άντρο των τζιχαντιστών στα Βαλκάνια.

Πρόκειται για την πόλη Κάτσανικ, με πληθυσμό 30.000 Αλβανούς Κοσοβάρους, στην οποία τα τελευταία τρία χρόνια έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 24 άτομα τα οποία έχουν ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος και πολεμούν στις τάξεις των τζιχαντιστών στη Συρία και στο Ιράκ, ενώ είναι άγνωστος ο πραγματικός αριθμός των ομοϊδεατών τους στην πόλη αυτή του Νοτιοανατολικού Κοσόβου. Ανάμεσά τους και ο πιο γνωστός τζιχαντιστής από τα Βαλκάνια, ο διαβόητος Λαβντρίμ Μουτζαχέρι, διοικητής των Αλβανών τζιχαντιστών που πολεμούν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους και προέρχονται εκτός από το Κόσοβο και από άλλες περιοχές όπου ζουν Αλβανοί, την Αλβανία, την ΠΓΔΜ και τη Σερβία. Μόνο από το Κόσοβο ο αριθμός αυτός εκτιμάται στα 300 άτομα, σύμφωνα με την έγκριτη εφημερίδα «Κόχα Ντιτόρε» της Πρίστινα.

Με τo θέμα των τζιχαντιστών του Κάτσανικ ασχολήθηκε και ο βρετανικός «Telegraph», ενώ πληθαίνουν τα δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο που αναφέρονται σε πληροφορίες και στοιχεία που θέλουν ακραία ισλαμιστικά στοιχεία να επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το μεγάλο προσφυγικό κύμα μέσω των Βαλκανίων για να φτάσουν στη Δυτική Ευρώπη, προετοιμάζοντας μελλοντικά αιματηρά τρομοκρατικά χτυπήματα.

Με το όνομα Αμπού Αμπντουλάχ ο Κοσοβάρος, όπως είναι γνωστός στις τάξεις του ISIS, ο Μουτζαχέρι είναι ένας αιμοσταγής ισλαμιστής και ένας από τους πλέον καταζητούμενους από τις αρχές της Δύσης. Οι φοβερές εικόνες του στο facebook τον Ιούλιο του 2014, που έδειχναν τον 24χρονο τότε Κοσοβάρο να πρωταγωνιστεί σε πράξεις απίστευτης θηριωδίας, προκάλεσαν παγκόσμιο σοκ. Απαθανατιζόταν αρχικά να ετοιμάζεται να αποκεφαλίσει έναν 19χρονο Σύρο με ένα μαχαίρι και στη συνέχεια να κρατάει στα χέρια του το κομμένο κεφάλι.

Η κατηγορία για τον νεαρό Σύρο ήταν πως ήταν κατάσκοπος στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους. 

Στα τέλη Αυγούστου του 2014 από κουρδικές πηγές υπήρξαν πληροφορίες ότι ο «χασάπης» Μουτζαχέρι μαζί με έναν ακόμη τζιχαντιστή σκοτώθηκαν κοντά στην ιρακινή περιοχή Τελ Αφάρ, 50 χιλιόμετρα από τη Μοσούλη. Ομως πέντε μήνες νωρίτερα κουρδικές πηγές έδιναν πάλι τον Μουτζαχέρι να έχει σκοτωθεί σε άλλο σημείο, γεγονός που κάνει κάποιους να υποστηρίζουν ότι ο Κοσοβάρος ίσως να μην είναι νεκρός.

«Στην πόλη που έγινε η πρωτεύουσα των τζιχαντιστών στα Βαλκάνια», το Κάτσανικ, όπως την αποκαλεί ο «Telegraph», οι παρατηρητές κάνουν λόγο για αλλαγή της συμπεριφοράς μιας μερίδας του κόσμου εδώ και κάποια χρόνια. Η πόλη περιγράφεται ως μία από τις πιο συντηρητικές του Κοσόβου. Ανδρες με γένια φορώντας το παντελόνι τους πάνω από τους αστραγάλους, όπως θέλει και εμφανισιακά το συντηρητικό Ισλάμ τους μουσουλμάνους, και γυναίκες που καλύπτουν τα κεφάλια τους ή και τα πρόσωπά τους με μαντίλες είναι πλέον μια πολύ συνηθισμένη εικόνα. Να σημειωθεί ότι στο Κάτσανικ μετά τον πόλεμο του 1999 είχε αποκαλυφτεί ένας μαζικός τάφος με 81 κατοίκους πόλης, που είχαν σκοτώσει οι Σέρβοι, και ρίχνει ακόμη βαριά τη σκιά στην πόλη.

Σε μια απόσταση λίγων χιλιομέτρων, στον γειτονικό δήμο του Φεριζάι-Ουρόσεβατς, όπως τον ονόμαζαν οι Σέρβοι, στήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα-βάση των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αυτό του Bondsteel. Το περίεργο είναι ότι στο στρατόπεδο Bondsteel των ΗΠΑ εργάσθηκε αρχικά για ένα μικρό διάστημα ο Λ. Μουτζαχέρι και στη συνέχεια μέσω μιας ιδιωτικής εταιρείας προσλήφθηκε και δούλεψε για τις συμμαχικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν.

Οταν επέστρεψε, υποστήριζε ανοιχτά τις ιδέες του ριζοσπαστικού Ισλάμ και ήρθε σε σύγκρουση με τον ιμάμη του κεντρικού τζαμιού του Κάτσανικ, ενώ απείλησε ότι θα σκοτώσει κληρικούς και δημόσια πρόσωπα. Προπαγάνδιζε τη στράτευση στο Τζιχάντ και από το 2012 ήταν από τους πρώτους που βρέθηκαν στις τάξεις του Ισλαμικού Χαλιφάτου στο Ιράκ και στη Συρία. Εμφανίσθηκε μάλιστα μπροστά στις κάμερες να καίει το διαβατήριό του, προκειμένου να δείξει ότι πλέον δεν έχει πατρίδα, παρά μόνο το χαλιφάτο.

ΜΕ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ Φόβοι στην Ευρώπη για... εισβολή φανατικών ισλαμιστών:

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Βαρβαρότητα στο όνομα του Αλλάχ - Σκοτώνουμε στο παρόν, μπορούμε να καταστρέψουμε και το παρελθόν

Tης ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

«Εγκλημα πολέμου» το περιγράφει η UNESCO. Με σοκ και δέος βλέπουν το βίντεο της καταστροφής των αρχαιοτήτων στην Παλμύρα οι πολιτισμένοι άνθρωποι όπου Γης. Διότι οι άγριοι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) δεν αποκεφαλίζουν μόνο ανθρώπους με φρικτά βασανιστήρια. Εχουν κηρύξει γενικό πόλεμο κατά του πολιτισμού. Σπάνε αρχαία αγάλματα, οργώνουν με μπουλντόζες αρχαιολογικούς χώρους, ανατινάζουν ναούς, καίνε σπάνια χειρόγραφα, όλα από την «εποχή της άγνοιας» που προηγήθηκε του Ισλάμ. 

 

Αυτή η βαρβαρότητα, την οποία διαπράττουν στο όνομα του Αλλάχ, είναι έκφραση μεσαιωνικού μηδενισμού, αλλά και μέρος της στρατηγικής τους με στόχο να εδραιωθούν στο νέο «χαλιφάτο» που έχουν ιδρύσει μονομερώς στη Συρία και στο Ιράκ. 

 

Τελευταίο θύμα της εκστρατείας τους κατά της ίδιας της ανθρώπινης Ιστορίας είναι τα μεγαλοπρεπή ερείπια στην Παλμύρα. Την περασμένη εβδομάδα, οι φανατικοί ισλαμιστές αποκεφάλισαν τον 82χρονο Χαλέντ αλ Ασάαντ, αξιοσέβαστο διευθυντή αρχαιοτήτων στις ανασκαφές εκεί. Κρέμασαν το ματωμένο σώμα του σε ένα παλούκι στην πλατεία της πόλης.

Μετά ανατίναξαν με εκρηκτικά τον Ναό του Βάαλ, ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της ελληνορωμαϊκής Συρίας. Χτισμένος στο πρώτο μισό του 1ου αιώνα, ήταν αφιερωμένος στον ουράνιο θεό των Φοινίκων, που σε ορισμένα κείμενα ταυτίζεται με τον Δία. Γνωστή ως «Βενετία της άμμου» και «Μαργαριτάρι της ερήμου», η όαση της Παλμύρας στα βορειοανατολικά της Δαμασκού ήταν ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα του αρχαίου κόσμου, στο σταυροδρόμι πολλών πολιτισμών τον 1ο και τον 2ο αιώνα. Τώρα, έχει γίνει συνώνυμο του «τέλους του πολιτισμού», όπως το εκφράζει το ISIS. Λίγες ημέρες νωρίτερα, οι τζιχαντιστές είχαν κατεδαφίσει με μπουλντόζες αρχαίο χριστιανικό μοναστήρι 1.583 ετών στην επαρχία Χομς της Κεντρικής Συρίας. Είπαν ότι ισοπέδωσαν τη Μονή του Αγίου Ιουλιανού (Μαρ Ελιάν), γιατί εκεί «λάτρευαν άλλον Θεό, και όχι τον Αλλάχ».

Τα κίνητρά τους είναι πρωτίστως θρησκευτικά και συμβολικά, αλλά εξυπηρετούν και άλλες, στρατιωτικές και πολιτικές, σκοπιμότητες. Για πολλούς στη Δύση, οι καταστροφές αυτές είναι απλώς αδικαιολόγητοι, ασυγχώρητοι βανδαλισμοί. Αλλά ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι ισλαμιστές εκμεταλλεύονται το λεγόμενο αμάρτημα του «σιρκ», της ειδωλολατρίας, όπως αναφέρεται στο Κοράνι, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους στα μάτια των πιστών. Με την επίκληση αυτή, το Ισλαμικό Κράτος προσπαθεί να κατοχυρώσει τη νομιμότητά του και να εμφανιστεί ως ο μόνος γνήσιος κληρονόμος προηγούμενων «καταστροφέων των ειδώλων», συμπεριλαμβανομένων των προφητών Αβραάμ και Μωάμεθ.

Το «σιρκ»

Η αμαρτία του «σιρκ» δεν ισχύει μόνο για προϊσλαμικούς τόπους, όπως η Παλμύρα, αλλά και για όποια μουσουλμανική κληρονομιά δεν ακολουθεί την ακραία σουνιτική ερμηνεία του Ισλάμ, καθώς και για χώρους που ανήκουν σε άλλες θρησκευτικές κοινότητες, συχνά μειονότητες, όπως οι Γιαζίντι, οι Κούρδοι και οι χριστιανοί. Το μήνυμα; «Δεν σκοτώνουμε απλώς στο παρόν, μπορούμε να καταστρέψουμε και το παρελθόν: είμαστε πανίσχυροι, κυρίαρχοι του χρόνου και του χώρου».  

 

Προσπαθούν οι τζιχαντιστές να φέρουν πίσω τον Μεσαίωνα με ένα παρανοϊκό όργιο βαρβαρότητας; 

 

Ή μήπως έχουν ένα πιο ορθολογικό σχέδιο και όλα αυτά είναι ένα τέχνασμα προπαγάνδας για να παρασύρουν τη Δύση στην τελική μάχη την οποία οραματίζονται;

Αυτά τα ανατριχιαστικά βίντεο θεωρούνται σκληρά «εργαλεία στρατολόγησης» για να παρακινήσουν ισλαμιστές στον ιερό πόλεμο εναντίον των απίστων. Στόχος είναι επίσης να εξαγριώσουν και να ενσταλάξουν φόβο στους εχθρούς της οργάνωσης. Επιπλέον, το ISIS βλέπει αυτούς τους αρχαιολογικούς θησαυρούς σαν σύμβολα του ιρακινού και συριακού εθνικισμού, ο οποίος παρεμποδίζει τον απώτερο σκοπό τους, στον οποίο τα σύγχρονα κράτη της Μέσης Ανατολής θα ενταχθούν σε ένα ευρύτερο σουνιτικό «χαλιφάτο», που θα εκτείνεται σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο. Παράπλευρο «κέρδος» από την καταστροφή των αρχαιολογικών χώρων είναι και η κατακραυγή που προκαλεί στη διεθνή κοινότητα. Χρησιμοποιούν την οργισμένη παγκόσμια αντίδραση για να πουν στον τοπικό πληθυσμό ότι «αυτοί στη Δύση που κόπτονται για τα αρχαία είδωλα δεν δίνουν πεντάρα για σας, μετά τη λεηλασία του φυσικού πλούτου των χωρών σας και τους πολέμους τους, που έχουν καταστρέψει τη ζωή σας...»

 

2003: οι ΗΠΑ άναψαν το πράσινο φως για τη λεηλασία

Η σύγχρονη καταστροφή της πολιτισμικής κληρονομιάς του Ιράκ δεν άρχισε τον Φεβρουάριο του 2015 ή το 2013, όταν το Ισλαμικό Κράτος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα δυτικά ΜΜΕ. Πολλοί είναι οι ειδικοί, ακόμη και στις ΗΠΑ, που λένε ότι ξεκίνησε στις 20 Μαρτίου του 2003, όταν η αμερικανική «Συμμαχία των προθύμων» εισέβαλε στο Ιράκ. Αυτός ο παράνομος, χωρίς εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, πόλεμος ήταν που δημιούργησε το «αποτυχημένο κράτος» του Ιράκ και η σημερινή απειλή προέκυψε από τα ερείπιά του.
Το κενό εξουσίας και τα βάσανα του λαού ήταν αυτά που επέτρεψαν την άνοδο των ισλαμιστών. Ο εμφύλιος στη Συρία και η καταστροφή του Ιράκ στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας δημιούργησαν τον σημερινό τρόμο που διαπράττει το ISIS. Και φαίνεται επίσης να είναι αλήθεια ότι αμερικανικά και αργότερα πολωνικά στρατεύματα προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στην αρχαία πόλη της Βαβυλώνας τότε. «Κοιτάξτε τι γίνεται εδώ» είχε πει ο Μαϊτάμ Χάμζα, ο διευθυντής του εντελώς άδειου μουσείου της Βαβυλώνας, το 2008. Εκείνη την εποχή, η στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στη Βαβυλώνα ήταν γνωστή ως «Κρεμαστοί Κήποι της Halliburton», από τη διαβόητη αμερικανική εταιρεία, επικεφαλής της οποίας στη δεκαετία του 1990 ήταν ο γνωστός υπερσυντηρητικός «ιέραξ» και μετέπειτα αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσένι.

Εκθεση από ειδικούς του Βρετανικού Μουσείου περιγράφει τι συνέβη τότε εκεί ως το αποκορύφωμα της «άγνοιας και της βλακείας». «Αυτό ισοδυναμεί με τη δημιουργία στρατοπέδου γύρω από τη Μεγάλη Πυραμίδα στην Αίγυπτο ή γύρω από το Στόουνχετζ στη Βρετανία» εκτιμούσαν. Οταν αεροφωτογραφίες αποκάλυψαν την τεράστια έκταση της στρατιωτικής βάσης στη Βαβυλώνα επικράτησε νευρικότητα που οδήγησε τελικά τους Αμερικανούς να φύγουν. Ο «Guardian» έκανε λόγο για «πράξη πολιτισμικής βαρβαρότητας».

Αλλά τα όσα συνέβησαν τότε στη Βαβυλώνα είχαν πολύ μικρότερη δημοσιότητα από τους βανδαλισμούς που διαπράττονται από τους τζιχαντιστές του ISIS. Περίπου το 70% του περιεχομένου της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου στη Βασόρα και το ένα τρίτο της βιβλιοθήκης στο Πανεπιστήμιο της Μοσούλης καταστράφηκαν. Φλόγες τύλιξαν την Εθνική Βιβλιοθήκη στη Βαγδάτη μεταξύ 10 και 12 Απριλίου του 2003.
 

Παράλληλα, περί τα 15.000 αντικείμενα εκλάπησαν από το Εθνικό Μουσείο της Βαγδάτης, συμπεριλαμβανομένων κοσμημάτων, κεραμικών, γλυπτών και μιας παγκοσμίου φήμης μάσκας από μάρμαρο από το έτος 3100 π.Χ., πιθανώς από επαγγελματίες κλέφτες που εργάζονται για εμπόρους τέχνης. Μόνο στο Ιράκ η ζημιά που αναλογεί από τις κλοπές έργων τέχνης εκτιμάται σε 10 δισ. δολάρια.

IΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Τζιχαντιστές καίνε ζωντανούς τέσσερις άνδρες δεμένους χειροπόδαρα

Άλλο ένα βίντεο φρίκης με θύματα τέσσερις άνδρες έδωσαν στη δημοσιότητα οι Τζιχαντιστές καθώς για δεύτερη φορά εκτελούν εχθρούς τους καίγοντας τους ζωντανούς.

Το βίντεο φέρεται να είναι γυρισμένο στην επαρχία Ανμπάρ του Ιράκ με τα τέσσερα θύματα να εκτιμάται ότι είναι Ιρακινοί.

Το ακόμα πιο φρικιαστικό είναι ότι στην αρχή του διάρκειας πέντεμισι λεπτών βίντεο οι τέσσερις άνδρες εμφανίζονται να παρακολουθούν εικόνες από αντίστοιχες εκτελέσεις.

Στη συνέχεια οι τζιχαντιστές οδηγούν τα τέσσερα θύματά τους σιδηροδέσμια στον τόπο της εκτέλεσής τους ενώ ένας μασκοφόρος άνδρας που φοράει γυαλιά απαγγέλλει την καταδικαστική εντολή εκτέλεσής τους.

Τα τελευταία 30 δευτερόλεπτα του βίντεο είναι σοκαριστικά: 

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Νέα σφαγή της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία Σκότωσαν 56 κατοίκους απομακρυσμένου χωριού

Το θάνατο 56 κατοίκων σε απομακρυσμένο χωριό της βορειοανατολικής Νιγηρίας μετά από επίθεση της Μπόκο Χαράμ επιβεβαίωσε ο οικείος κυβερνήτης, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για την προσπάθεια της ισλαμιστικής οργάνωσης να επεκτείνει τον έλεγχό της.
Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο κυβερνήτης της περιφέρειας του Μπόρνο, Κασίμ Σετίμα το χωριό Μπαανού, κοντά στα βορειοανατολικά σύνορα, δέχθηκε επίθεση της οργάνωσης με αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 56 κατοίκων. Ο κυβερνήτης δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες.
Κάτοικοι ανέφεραν ότι η επίθεση έγινε το βράδυ της Παρασκευής. «Γυρίσαμε στο χωριό το πρωί, έχοντας περάσει τη νύχτα κρυμμένοι στους θάμνους, και βρήκαμε πτώματα στους δρόμους» ανέφερε ένας εξ αυτών.
Ο Σετίμα ανέφερε το περιστατικό ως ένα ακόμη παράδειγμα της προσπάθειας της οργάνωσης να επεκτείνει τον έλεγχό της, μιλώντας κατά τη διάρκεια συνάντησης με γονείς των 219 μαθητριών που είχαν απαχθεί πέρυσι από την Μπόκο Χαράμ.
Την περασμένη εβδομάδα, συμπληρώθηκαν 500 ημέρες από την απαγωγή των 219 μαθητριών, οι οποίες ακόμη αγνοούνται.
Οι επιχειρήσεις των στρατιωτικών δυνάμεων της Νιγηρίας και του Τσαντ έχουν εκδιώξει ενόπλους της Μπόκο Χαράμ από περίπου 25 πόλεις. Έκτοτε, η οργάνωση -που έχει μεταξύ άλλων δηλώσει «πίστη» στον λεγόμενο «Χαλίφη της Βαγδάτης», δηλαδή τον αρχηγό της ISIS- έχει επιστρέψει σε τακτικές ανταρτοπλέμου με αστραπιαίες επιθέσεις και υποχώρηση στα μετόπισθεν.

"Επίγεια σοφία"

Δεν πουλάω καλλυντικά, πουλάω ελπίδα.

Elizabeth Arden,  Αμερικανίδα επιχειρηματίας καλλυντικών

Δεν πρέπει να βασίζεσαι στο θαύμα.

Ιουδαϊκή Διδασκαλία (Ταλμούδ)

Λόγω των περικοπών στις δαπάνες, το φως στην άκρη του τούνελ είναι σβηστό σήμερα.

Αρόν Βιγκούσιν,  Ρώσος γνωμικογράφος

Σαν σήμερα (1/9/ΧΧΧΧ)

1887: Ο Εμίλ Μπέρλινερ πατεντάρει τον δίσκο γραμμοφώνου, αλλά ο Τόμας Έντισον είναι αυτός που θα υλοποιήσει την ιδέα.

1902: Κάνει πρεμιέρα στo Παρίσι η ταινία του Ζορζ Μελιές «Ταξίδι στο φεγγάρι», που θεωρείται η πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας.

1939: Η Γερμανία εισβάλλει στην Πολωνία. Αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

1969: Ο συνταγματάρχης Καντάφι ανατρέπει με πραξικόπημα τον βασιλιά Ιντρίς και αναλαμβάνει την εξουσία στη Λιβύη.

2013 Πεθαίνει σε ηλικία 92 ετών πέθανε, η Αννα Χρυσάφη, μία από σπουδαιότερες τραγουδίστριες του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.