"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


TOYΡΚΙΑ: Σουλτάνος εναντίον... "μονταζιέρας"


Σε πείσμα των ελπίδων της τουρκικής αντιπολίτευσης, ο Ταγίπ Ερντογάν αποδείχθηκε, μέχρι τώρα, άτρωτος απέναντι στις θυελλώδεις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του περασμένου καλοκαιριού και «ανοξείδωτος» στις τοξικές αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των δωροδοκιών που έπληξε το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), τον Δεκέμβριο του 2013.  

Από την περασμένη Δευτέρα, όμως, ο άνθρωπος που άλλαξε την όψη της Τουρκίας τα τελευταία 12 χρόνια, αντιμετωπίζει μια νέα πρόκληση: τον πολιτικό σεισμό που προκάλεσαν πολύκροτα ηχητικά ντοκουμέντα, τα οποία εμφανίστηκαν στο Διαδίκτυο και φέρουν τον Τούρκο πρωθυπουργό να εμπλέκεται προσωπικά στην υπόθεση του μαύρου πολιτικού χρήματος.
Τα εν λόγω ντοκουμέντα εμφανίζουν τον Ερντογάν να δίνει οδηγίες στον γιο του, Μπιλάλ, να «εξαφανίσει» μεγάλα χρηματικά ποσά από το σπίτι του ακριβώς τη 17η Δεκεμβρίου, την ημέρα που οι διωκτικές αρχές εξαπέλυαν ανθρωποκυνηγητό εναντίον των γιων τριών υπουργών και οικονομικών παραγόντων για το σκάνδαλο των δωροδοκιών. Μέσα σε μία ώρα, μετά την ανάρτηση των υποτιθέμενων τηλεφωνικών συνομιλιών, πάνω από ένα εκατομμύρια Τούρκοι είχαν επισκεφθεί την αντίστοιχη σελίδα του YouTube, μια πρώτη ένδειξη για την εκρηκτική δύναμη της αποκάλυψης.

«Ανήθικο μοντάζ»
Οπως ήταν αναμενόμενο, ο Τούρκος πρωθυπουργός κατήγγειλε την όλη υπόθεση ως προϊόν παράνομων υποκλοπών και «ανήθικου μοντάζ». Αντίθετα, ο αρχηγός της κεμαλικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, δήλωσε ότι οι περίφημες κασέτες είναι «αληθινές όσο το όρος Αραράτ» και κάλεσε τον Ερντογάν να παραιτηθεί «αν δεν θέλει να φύγει με το ελικόπτερο». Κάπως περισσότερο προσεκτικός, ο αρχηγός του εθνικιστικού κόμματος ΜΗΡ ζήτησε από τον Ερντογάν είτε να αποδείξει ότι πρόκειται για πλαστογράφηση, είτε να παραιτηθεί.

Δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει ότι ο Ερντογάν, ένας πολιτικός που μόνο για αφέλεια δεν μπορεί να κατηγορηθεί –άλλωστε, έχει περάσει από τις φυλακές και την παρανομία, λόγω των διώξεων που υπέστη από το κεμαλικό «βαθύ κράτος»– θα μιλούσε με τόση απερισκεψία από το τηλέφωνο για ένα τόσο καυτό θέμα. Σε κάθε περίπτωση, εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το πολιτικό αποτέλεσμα των αποκαλύψεων. Αν δηλαδή η πλειονότητα των πολιτών πιστέψει πως «όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει φωτιά» ή αποδεχθεί την εκδοχή του Ερντογάν, ότι δηλαδή πρόκειται για άλλο ένα επεισόδιο στις προσπάθειες «πραξικοπηματικής» ανατροπής του.

Την εκδοχή αυτή υποστήριξε, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΑΚΡ, ο Τούρκος πρωθυπουργός, καταγγέλλοντας ότι οι αντίπαλοί του καταφεύγουν σε παρόμοια, βρώμικα μέσα επειδή «ούτε τις εκλογές μπορούν να κερδίσουν, ούτε στρατιωτικό πραξικόπημα γίνεται». Οσο για τις αιχμές του περί «υπερατλαντικών κέντρων», αυτές προφανέστατα κατευθύνονται εναντίον του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ χότζα Φετουλάχ Γκιουλέν. Το θρησκευτικό τάγμα του Γκιουλέν, με την έντονη διείσδυση στη δικαιοσύνη και την αστυνομία, υπήρξε πολύτιμο στήριγμα του Ερντογάν στον νικηφόρο «πόλεμο» εναντίον του κεμαλικού, στρατιωτικού κατεστημένου, για να μετατραπεί, από ένα σημείο και πέρα, στον πιο επικίνδυνο αντίπαλό του.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Κράτος-κατάσκοπος με εντολή Ερντογάν


Οι έννοιες του «κράτους ασφάλειας» και του «αστυνομικού κράτους» απέχουν από το να είναι βοηθητικές, για να αντιληφθεί κανείς αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία.
 
Ο σωστότερος και ίσως μη δόκιμος στη Δύση ορισμός είναι αυτός του «κράτους υπηρεσίας πληροφοριών» (intelligence state). 

Δεν μπορεί να γίνει όμως και πάλι αντιληπτός, εάν δεν παρατηρηθεί υπό το πρίσμα του συγκεκριμένου τύπου κράτους που υπάρχει στη Μέση Ανατολή.

Αυτό ακριβώς οικοδομείται αυτή την περίοδο στην Τουρκία, σε συνδυασμό με την αρχηγική φυσιογνωμία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος συνδέεται με σχέση λατρείας με τους οπαδούς του κυβερνώντος κόμματος.

Η αντίδραση της κυβέρνησης Ερντογάν, απέναντι στις αποκαλύψεις των τηλεφωνικών συνομιλιών του πρωθυπουργού, μόνο στο πλαίσιο του παραπάνω ορισμού μπορεί να γίνει κατανοητή. 

Εξ αρχής ο Ερντογάν χαρακτηρίζει «προϊόντα μοντάζ» τις τηλεφωνικές συνομιλίες που διέρρευσαν κατόπιν υποκλοπής στο Διαδίκτυο. Σε αυτές ο πρωθυπουργός φέρεται να συνομιλεί με το γιο του είτε για την απομάκρυνση εκατομμυρίων ευρώ από την κατοικία του δεύτερου είτε για το ποσόν των 10 εκατ. δολαρίων που προσφέρεται να δώσει επιχειρηματίας ως δωροδοκία.
Το κατά πόσο αληθινές είναι οι συνομιλίες, είναι ένα ερώτημα με διάφορες απαντήσεις. Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης προβάλλουν την πληροφορία ότι δύο αμερικανικές εταιρείες εξέτασαν τις συνομιλίες και κατέληξαν στη συμπέρασμα ότι πρόκειται για προϊόντα μοντάζ. Ωστόσο από τις δύο εταιρείες η μία ανακοίνωσε ότι δεν συνέταξε ποτέ έκθεση για τις συνομιλίες, ενώ η δεύτερη ανάφερε ότι κατέληξε σε συμπέρασμα περί μοντάζ, αλλά ότι αυτό αφορούσε το γεγονός ότι μονταρίστηκαν η μία πίσω από την άλλη πέντε συνομιλίες, οι οποίες είναι αληθινές.
 
Με το όλο θέμα σχετίζεται άμεσα ο νόμος περί Διαδικτύου που ψήφισε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή και φέρνει πολύ μεγάλους περιορισμούς στην πρόσβαση. Αυτό έχει σημασία, επειδή οι Τούρκοι πλέον κοιμούνται κάθε βράδυ με το ερώτημα τι θα αποκαλυφθεί αύριο στο Διαδίκτυο. 

Ταυτόχρονα η επιχείρηση της αντικατάστασης εισαγγελέων στην υπόθεση διαφθοράς φαίνεται ότι καρποφορεί, αφού οι νυν εισαγγελείς διέταξαν να καταστραφεί όλο το υλικό που προέκυψε από παρακολουθήσεις και προστέθηκαν στην έρευνα από τους εισαγγελείς που αντικαταστάθηκαν.
 
Τρίτο σημαντικό στοιχείο είναι το νομοσχέδιο που δίνει μεγάλες αρμοδιότητες και εξουσίες στην υπηρεσία πληροφοριών ΜΙΤ, η οποία υπαγόμενη στον πρωθυπουργό θα λειτουργεί ως μηχανισμός εσωτερικής ασφάλειας, ενώ παράλληλα το υπουργικό συμβούλιο θα μπορεί να εγκρίνει επιχειρήσεις της ΜΙΤ στο εξωτερικό.

Ταυτόχρονα εκδηλώνονται το ένα μετά το άλλο τα συμπτώματα άμεσης προσωπικής παρέμβασης του Ερντογάν στα μέσα ενημέρωσης, αλλά ακόμη και στο περιεχόμενο των διαφημιστικών «billboard». Την περασμένη εβδομάδα αποκαλύφθηκε ότι έπειτα από εντολή του Ερντογάν, ο δήμαρχος της Αγκυρας εμπόδισε την ανάρτηση γιγαντοαφισών του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (αξιωματική αντιπολίτευση).

ΤΟΥΡΚΙΑ: Στις δημοτικές «κληρώνει» για τον σουλτάνο των σκανδάλων

Τη μοίρα ηγετών του αραβικού κόσμου που από λαοφιλείς υπέκυψαν στην αλαζονεία της εξουσίας, παραδόθηκαν στη διαφθορά και τελικά στον αυταρχισμό φαίνεται να ακολουθεί ο Ταγίπ Ερντογάν, παρασύροντας όμως και την ίδια την Τουρκία στη δίνη μιας βαθιάς πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Ακόμη φυσικά δεν μπορεί να απαντήσει εάν πίσω από αυτό τον ανελέητο βομβαρδισμό αποκαλύψεων κρύβεται μόνο ο Φετουλάχ Γκιουλέν και προς το παρόν δεν έχει κατορθώσει να δώσει απάντηση ούτε για την ουσία των σκανδάλων.

Ο Ταγίπ Ερντογάν εξευτελίζεται καθημερινά με τη διαρροή μαγνητοφωνημένων συνομιλιών. Στα ντοκουμέντα ακούγεται να συζητάει με τον γιο του, Μπιλάλ, για μίζες εκατομμυρίων δολαρίων που καταθέτουν μεγαλοεπιχειρηματίες της Τουρκίας, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια κερδίζουν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο των δημοσίων επενδύσεων, δημιουργώντας μια νέα κομματική ελίτ στη χώρα.

Ωστόσο, ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν φαίνεται διατεθειμένος να παραδοθεί εύκολα.

Ο μεγάλος σταθμός πλέον είναι η 30ή Μαρτίου, όταν οι κάλπες στις δημοτικές εκλογές θα δείξουν πόσο έχει τραυματισθεί ο ίδιος ο Ερντογάν από τα σκάνδαλα και αν το κόμμα του, ΑΚΡ, μπορεί να διατηρήσει την κυριαρχία στην πολιτική ζωή της Τουρκίας με τον ίδιο ή με άλλον αρχηγό.
 
Η σύγκρουσή του με τον Φετουλάχ Γκιουλέν ήταν αναπότρεπτο ότι θα κατέληγε σε αυτή την άνευ ορίων μάχη. Ο Ερντογάν δεν γνωρίζει τι άλλο ακόμη υπάρχει στο «οπλοστάσιο» των γκιουλενιστών, που θα χρησιμοποιηθεί σε μια προεκλογική εκστρατεία η οποία θα είναι πολωμένη όσο ποτέ και αναμένεται να κυριαρχηθεί από χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Αμήχανος αρχικά μετά την πρώτη δημοσιοποίηση των συνομιλιών με τον γιο του (ο ίδιος υποστηρίζει ότι πρόκειται περί μονταρισμένου υποκλαπέντος υλικού) για την απόκρυψη του 1 δισ. λιρών που είχαν δοθεί από μίζες, δεν πρόλαβε να συνέλθει όταν συνεχίστηκαν οι αποκαλύψεις με δεύτερη συνομιλία, όπου καλούσε τον γιο του να μην πάρει τα 10 εκατ. που του έδινε γνωστός Τούρκος επιχειρηματίας προσθέτοντας: «Μην τα πάρεις, θα πρέπει να φέρει ό,τι υποσχέθηκε. Οι άλλοι τα φέρνουν, αυτός γιατί δεν μπορεί; Τι νομίζουν ότι είναι οι εταιρείες; Θα πέσουν στα πόδια μας, μην ανησυχείς».

Ξαφνικά ο Τ. Ερντογάν, βλέποντας τον κλοιό να σφίγγει και κυρίως να μη γνωρίζει τι άλλο του επιφυλάσσουν οι γκιουλενιστές, προσπάθησε την Πέμπτη να περάσει στην αντεπίθεση. Κατηγόρησε ουσιαστικά τους αντιπάλους του ότι συνεργάζονται με ξένες μυστικές υπηρεσίες (δείχνοντας προς την πλευρά του Ισραήλ) αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το λόμπι των επιτοκίων και άλλους «σκοτεινούς και αόρατους» εχθρούς της Τουρκίας.

Τους τελευταίους μήνες, μετά και τις διαδηλώσεις του Γκεζί, ο Ταγίπ Ερντογάν πήρε το πολιτικό παιχνίδι πάνω του, διαπράττοντας σειρά λαθών.

Το «παράλληλο κράτος» που σήμερα καταγγέλλει και μάλιστα με απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας αποτελεί απειλή για την ομαλότητα είναι το ίδιο ακριβώς παρακράτος που τον διευκόλυνε να καταλάβει την εξουσία και κυρίως να εξουδετερώσει πλήρως το στρατιωτικό κατεστημένο.

Ο Τ. Ερντογάν είναι ο ηγέτης που πραγματικά έφερε τη δημοκρατία στο προσκήνιο στην Τουρκία, συσπειρώνοντας γύρω του ευρύτερες δυνάμεις, αλλά σήμερα είναι ο ίδιος άνθρωπος που αισθάνεται να απειλείται από τη δημοκρατία και θέλει να την... τιθασεύσει.

Η βίαιη καταστολή κάθε μορφής διαμαρτυρίας, η προσπάθεια συγκάλυψης των οικονομικών σκανδάλων που άρχισαν να έρχονται στη δημοσιότητα από τις 17 Δεκεμβρίου, η υιοθέτηση του επίμαχου νόμου για την ηγεσία της Δικαιοσύνης, η οποία ελέγχεται πλέον από την εκτελεστική εξουσία, ο νόμος με τις απαγορεύσεις στο Διαδίκτυο, ο νέος νόμος με τις υπερεξουσίες της μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ είναι κινήσεις πανικού, που παραπέμπουν στα διάφορα καθεστώτα της περιοχής με χαρακτηριστικά του αραβικού εθνικισμού.

Επιπλέον, ο τουρκοϊσλαμισμός του Ερντογάν σε συνδυασμό με την «ξεροκέφαλη» ιδιοσυγκρασία του και ένα αδίστακτο διεφθαρμένο περιβάλλον που οικοδομήθηκε γύρω του τον οδήγησε σε μια σειρά από αντιφατικές επιλογές στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, που αν δεν υπονομεύουν, πάντως τραυματίζουν τη σχέση του και με την ΕΕ αλλά κυρίως με τις ΗΠΑ.
Η επιμονή του να διατηρεί ανοιχτό το μέτωπο με το Ισραήλ, η κρυφή υποστήριξη που προσέφερε η Τουρκία στις ανεξέλεγκτες σήμερα ομάδες ακραίων σαλαφιστών στη Συρία, το σπάσιμο του εμπάργκο στο Ιράν με διακίνηση δισεκατομμυρίων δολαρίων και οι αποκαλύψεις για προσωπική επαφή του γιου του με τον Σαουδάραβα επιχειρηματία Γιασίν Αλ Κουάντι, που βρίσκεται στη μαύρη λίστα των χρηματοδοτών της Αλ Κάιντα, βάρυναν πολύ τη σχέση του Ερντογάν με τη Δύση.
 
Η αλαζονεία ποτέ δεν ήταν καλός σύμβουλος. Ο Τ. Ερντογάν θέλησε να αποκλείσει εντελώς τον Φ. Γκιουλέν από τη νομή της εξουσίας, στην απόκτηση της οποίας τον βοήθησαν οι σκοτεινοί μηχανισμοί του ιμάμη. Και αποδείχθηκε ότι το ίδιο παρακράτος μαζί με τους στρατηγούς άρχισε να «δένει» και την ίδια την ηγετική ομάδα του ΑΚΡ πέριξ του Ερντογάν. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι μόνο οι καθαροί ηγέτες δεν εκβιάζονται ούτε απειλούνται. Και ο Ερντογάν δεν πείθει πια ότι είναι ένας από αυτούς...

ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ Το «οικονομικό θαύμα» της Τουρκίας κλυδωνίζεται
Χάνοντας σταδιακά το ηθικό πλεονέκτημα το οποίο τον διαφοροποιούσε από το προηγούμενο πολιτικό προσωπικό, ο Τ. Ερντογάν βλέπει να κλυδωνίζεται και το σημαντικότερο ίσως επίτευγμά του: το μικρό «οικονομικό θαύμα» της Τουρκίας.

Η πολιτική αστάθεια και οι καταγγελίες για διαφθορά, μαζί με τις ιδιόρρυθμες προσεγγίσεις του για την πολιτική επιτοκίων, οδήγησαν σε μεγάλη πτώση την τουρκική λίρα, σε αύξηση του πληθωρισμού και ανακοπή των ρυθμών ανάπτυξης που σημείωνε η Τουρκία τα προηγούμενα χρόνια.

Οι ξένοι επενδυτές που πρόθυμα μέχρι πριν από έναν χρόνο τοποθετούσαν χρήματα στην αναδυόμενη τουρκική οικονομία, είναι αρκετά πιο προβληματισμένοι πλέον, καθώς τα κέρδη τους περιορίζονται λόγω της τουρκικής λίρας, ενώ και οι προβλέψεις για την κατανάλωση είναι πολύ πιο συντηρητικές. Κυρίως όμως οι εκπρόσωποι μεγάλων εταιρειών όπως η Ford, η γερμανική ElringKlinger, η αυστριακή OMV και η Siemens, όπως περιέγραψε το Reuters, ανησυχούν για την πολιτική σταθερότητα της χώρας...

Νέο οθωμανικό παραλήρημα Τζαμί η Αγια - Σοφιά με εγκαίνια την επομένη της επετείου της Αλωσης

"Επίγεια σοφία"

Αφιερωμένη στη μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου πού έπεσε σαν σήμερα το 1957 αγωνιζόμενος για μια ελεύθερη Κύπρο
 
«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».

"Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν."
(Τα λόγια που είπε στου Αγγλους ώς απάντηση στπ κάλεσμά τους να παραδωθεί )

«Ναι, ο Γρηγόρης είναι, αλλά να μην μας δούνε αυτά τα σκυλιά να κλαίμε» 
(Η απάντηση του πατέρα του όταν βγαίνοντας χαμογελαστός απο το νεκροτομείο όπου πήγε προς αναγνώριση του γιού του  ρωτήθηκε από τους οικείους του γιατί γελούσε. )

«Είμαι περήφανη για τον γιο μου. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου».
(Τα λόγια της ηρωικής  μάνας του όταν πληροφορήθηκε το μαύρο μαντάτο του χαμού του  γιού της)

Σαν σήμερα (3/3/ΧΧΧΧ)

1827: Ο Καραϊσκάκης επιτυγχάνει στο Κερατσίνι μεγάλη νίκη κατά του Κιουταχή, και 6.000 Τούρκων.

1924: Ο ηγέτης της Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ ανακηρύσσει τη χώρα του κοσμική Δημοκρατία.

2003: Ξεκινά η δίκη της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη».

1957: Πεφτει υπερ πατρίδος ο Γρηγόριος Αυξεντίου, αγωνιστής της Κυπριακής Ανεξαρτησίας.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο αιώνιος διχασμός


Στα μέσα του 19ου αιώνα -τόσο παλιά- σε ένα έξοχο γαλλόφωνο περιοδικό που εκδιδόταν στην Αθήνα με τίτλο Le Spectateur de l’ Orient, ένας εκ των μονίμων συνεργατών που υπέγραφε με το αρχικό R, επιχειρούσε ανασκευή της κατεστημένης αντιλήψεως πως στην Ελλάδα υπήρχαν τρία πολιτικά κόμματα: το Αγγλικό, το Ρωσικό και το Γαλλικό. Κατά την άποψή του τα κόμματα που υφίσταντο ήταν δύο: το Ανατολικό και το Δυτικό.
 


Η άποψη του αναλυτού εκείνου ισχύει έως τις ημέρες μας και ως τάση διαπερνά όλα τα κόμματα. Ισχύει απόλυτα επίσης η κραυγαλέα αποτυχία συνθέσεως των δύο τάσεων σε ενιαία εθνική αντίληψη, από το εκάστοτε κατεστημένο. Το αποτέλεσμα είναι μία σχιζοειδής κατάσταση και μία εμφύλια διαπάλη, που άλλοτε σοβεί και άλλοτε εκδηλώνεται με οξύτητα δραματική, όπως συνέβη με τον Εθνικό Διχασμό και αργότερα με τον εμφύλιο.
 


Μία νέα φάση αυτού του διχασμού διέρχεται και σήμερα η Ελλάς από τη στιγμή που άρχισε η κρίση και επεβλήθη η βίαιη οικονομική προσαρμογή, που ενδεχομένως θα οδηγήσει σε σάρωση και του υφισταμένου πολιτικού συστήματος.
 


Την εποχή εκείνη το Ανατολικό Κόμμα είχε επιλέξει τη συνύπαρξη με τους Οθωμανούς και στόχο απώτερο την εκ των έσω άλωση της Αυτοκρατορίας, αλλά ελκόμενο ταυτόχρονα από την τσαρική Ρωσία, τη βασική αντίπαλο δύναμη των Σουλτάνων. Φορείς εκείνης της πολιτικής ήσαν οι Φαναριώτες.
 


Το Δυτικό Κόμμα ήταν προσανατολισμένο προς τη Δύση - τη Βρετανία και τη Γαλλία. Φορείς και της πολιτικής αυτής ήσαν επίσης Φαναριώτες -κυρίως ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος- που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση, και τοπικοί παράγοντες· στη συνέχεια ο Χαρίλαος Τρικούπης και τέλος ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Και οι δύο αντιλήψεις ήσαν καλών προθέσεων.
 


Με τη Μικρασιατική Καταστροφή η Ελλάς αποκόπηκε οργανικά από την Ανατολή, και η οριστική ένταξη στη Δύση επήλθε μετά τον παγκόσμιο και τον εμφύλιο πόλεμο, όταν η Ελλάς ενετάχθη στο αμυντικό σύστημα του ελευθέρου κόσμου.
 


Το Ανατολικό Κόμμα όμως δεν ηττήθη· μετεξελίχθηκε, διαπερνά όλα τα κόμματα και το χαρακτηρίζουν, στη μετριοπαθή του εκδοχή, η δυσπιστία προς τη Δύση και σε ακραίες περιπτώσεις η απροσχημάτιστη εχθρότητα.
 


Στα χρόνια της δάνειας ευφορίας είχε επιτευχθεί μία άμβλυνση των διαφορών. Με την ανέχεια η ανατολική αντίληψη επανέρχεται κραταιά:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Τι αποδεικνύεται στην Ουκρανία - Διδάγματα για όσους θέλουν να μας κάνουν πολυπολιτισμικό μπουρδέλο...




Ποια πλευρά έχει δίκιο στην Ουκρανία; 

Ούτε ο απερχόμενος πρόεδρος Γιανουκόβιτς είχε μεγάλη σχέση με τη δημοκρατία ούτε οι διαδηλωτές που τον εκθρόνισαν είναι θαυμαστές του ευρωπαϊκού δημοκρατικού προτύπου. 

Η Ουκρανία δεν έμαθε ποτέ να κυβερνάται δημοκρατικά, διότι έζησε επί αιώνες υπό το τσαρικό καθεστώς και στη συνέχεια κυβερνήθηκε από τον απάνθρωπο κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.  

Τα διαλυτικά φαινόμενα που παρουσιάζει σήμερα οφείλονται πρωτίστως στην πολυπολιτισμική δομή της.

Η ουκρανική εθνική συνείδηση είναι μεν υπαρκτή, αλλά δεν εκφράζει μεγάλο μέρος των πολιτών της σημερινής Ουκρανίας. Αλλοι νιώθουν Ρώσοι, άλλοι μόνο Ουκρανοί, άλλοι και τα δύο, άλλοι τίποτε από αυτά, άλλοι θυμούνται τις γερμανικές ή πολωνικές ρίζες τους και άλλοι ψάχνονται. Αλλοι είναι πιστοί Ορθόδοξοι και άλλοι Ουνίτες. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ουκρανικής Ιστορίας είναι η ύπαρξη των Ουνιτών ή Ελληνοκαθολικών στις δυτικές επαρχίες της. Από το 1219 ο παπισμός πειραματίστηκε στη μέθοδο αυτή του προσηλυτισμού ορθοδόξων. Αφηνε τους ιερείς και τους πιστούς να τηρούν επιφανειακά τα ορθόδοξα έθιμα, αλλά τους υποχρέωνε να υπακούουν στον Πάπα. Η λανθασμένη αυτή μορφή ενώσεως των εκκλησιών  ονομάζεται Ουνία (στα λατινικά σημαίνει ένωση) και απορρίπτεται κατηγορηματικά από την Ορθοδοξία.

Πολλοί Ουνίτες της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών ναζί και μετά τον πόλεμο τιμωρήθηκαν από τον Στάλιν ως συνεργάτες του κατακτητή. Συνεχιστές της φιλοναζιστικής ιδεολογίας είναι οι οπαδοί του κινήματος Σβόμποντα, το οποίο εμφανίζεται ως φιλοευρωπαϊκό και πρωτοστατεί στις διαδηλώσεις. Η Ουκρανία κινδυνεύει να διασπαστεί λόγω της πολυπολιτισμικής συνθέσεώς της .

Τα πολυπολιτισμικά κράτη, στα οποία άνωθεν επεβλήθησαν τεχνητές εθνικές συνειδήσεις, εύκολα διαλύονται ή οδηγούνται σε εσωτερικές αιματηρές συγκρούσεις. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η καρδιά της Ευρώπης

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Αν σας ρωτούσαν ποια χώρα θεωρείτε καρδιά της Ευρώπης, τι θα απαντούσατε; 
 Υποθέτω ότι οι περισσότεροι θα επιλέγατε το Βέλγιο, για λόγους θεσμικούς. Εκεί βρίσκονται οι Βρυξέλλες, το σκοτεινό εργαστήριο του δόκτορος Καλιγκάρι όπου πραγματοποιούνται τα πιο τολμηρά και ακραία πειράματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μερικοί, οι πιο αθώοι και καλών προθέσεων Ευρωπαίοι, ίσως επιλέγατε τη Γαλλία, όχι για το Παρίσι της, αλλά για το Στρασβούργο της, όπου συνεδριάζει το Ευρωκοινοβούλιο εν ολομελεία κάθε μήνα. Υπάρχει όμως αυτό το μπέρδεμα , με τις έκτακτες συνόδους του που πραγματοποιούνται στις  Βρυξέλλες και με τη γραμματεία του, που είναι στο Λουξεμβούργο. Ποιο σώμα αντέχει μια καρδιά μεταμοσχευόμενη κάθε τόσο; 
 Οι πιο ψυλλιασμένοι θα απαντούσατε πως καρδιά της Ευρώπης είναι η Γερμανία, έχοντας κατά νου είτε την καγκελαρία του Βερολίνου, που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, είτε τη Φρανκφούρτη, την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που αντιστοιχεί πιο πολύ σ’ αυτό που κυρίως είναι η Ευρωπαϊκή και η Νομισματική Ένωση, ένα τραπεζικό καρτέλ.
Κι όμως, θα σας πρότεινα να το ξανασκεφτείτε, ξεφεύγοντας από τα προφανή. Η καρδιά της Ευρώπης μπορεί να πάλλεται στην Ελβετία, κι ας μην είναι αυτή μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, ή στην Ολλανδία, που ανήκει και στις δυο. Δυο πρόσφατα γεγονότα συνηγορούν υπέρ αυτής της επιλογής. 
 
Το πρώτο είναι το δημοψήφισμα των Ελβετών που αποφάσισαν, έστω και με οριακή πλειοψηφία, να θεσπίσουν περιορισμούς στην μετανάστευση υπηκόων της Ε.Ε. 
 
Και το δεύτερο είναι ο όρκος που θα δίνουν στο εξής τα στελέχη και οι υπάλληλοι των ολλανδικών τραπεζών σε όποιον θεό πιστεύουν ότι θα φυλάσσουν ως κόρη οφθαλμού τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Δεν ξέρω ποιοι είναι οι λόγοι που η συγκεκριμένη ετυμηγορία των Ελβετών προκαλεί δυσφορία στα ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας τα οποία απειλούν με συνολική αναδιαπραγμάτευση της εταιρικής σχέσης της Ελβετίας με την Ε.Ε. Στην πραγματικότητα αυτή η ξενοφοβική απόφαση είναι ίσως η πιο αυθεντική έκφραση του «ευρωπαϊκού ιδεώδους», τουλάχιστον αυτού που θεωρούν «ευρωπαϊκό ιδεώδες» οι κατασκευαστές της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

Η Ελβετία υπήρξε για πολλές δεκαετίες αυτό που θα ήθελε σήμερα να είναι η Ευρωζώνη. Η μεγάλη δεξαμενή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, το θησαυροφυλάκιο του έξυπνου χρήματος, καθαρού ή βρόμικου, δηλωμένου ή αδήλωτου, φορολογημένου ή αφορολόγητου, ματωμένου ή αμόλυντου. Η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου, πολύ πριν επινοηθεί η ευρωπαϊκή ενοποίηση, στην Ελβετία έγινε κυριολεξία σε πείσμα των παγκοσμίων πολέμων και των αιματηρών διαιρέσεων της υπόλοιπης Ευρώπης. Η Ελβετία υπήρξε καρδιά της Ευρώπης και για τους ναζί και για τους συμμάχους, και για ιμπεριαλιστές και για «απελευθερωτές», και για μαφιόζους και για ιεράρχες, και για κεφαλαιοκράτες και για ολιγάρχες, και για διεφθαρμένους και για διαφθορείς. Ήταν ο απόλυτος χώρος ελευθερίας για το χρήμα και για τους κατόχους του. Εκεί, ο όρκος πίστης στην Πίστη (την τραπεζική) δεν χρειάστηκε να είναι ρητά διατυπωμένος, γιατί εμπεριέχεται και υπονοείται στην ιδρυτική συνθήκη του κράτους που καμουφλάρει πίσω από την ουδετερότητά του την εξυπηρέτηση των πιο απεχθών καθεστώτων και μηχανισμών καταπίεσης, εκμετάλλευσης και εξευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης. «Εις το όνομα του Παντοδύναμου Θεού» ομνύει το σύνταγμα της «άμεσης ελβετικής δημοκρατίας», κι είναι μάλλον δεδομένο πια ποιος είναι αυτός ο παντοδύναμος θεός που καθιστά όλες τις άλλες ελευθερίες πλην της ελευθερίας του κεφαλαίου γελοία προσχήματα.

Τα πράγματα είναι απλά. Για πολλές δεκαετίες η Ελβετία διατηρούσε το παγκόσμιο μονοπώλιο του χρηματοπιστωτικού πλυντηρίου κι αυτό της επέτρεπε (και της επέβαλλε) να προσελκύει και να απασχολεί πολλές χιλιάδες μεταναστών, κυρίως Ευρωπαίων. Τώρα, το μονοπώλιο αυτό έχει χαθεί, μπορεί η Ελβετία να διατηρεί κάποια από τα συμβολικά προνόμια- παραμένει, για παράδειγμα, έδρα της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS) και εργαστήριο επεξεργασίας των κανόνων της διεθνούς τοκογλυφίας (συμφωνίες της Βασιλείας)-, αλλά ταυτόχρονα πολιορκείται φορολογικά και κανονιστικά από μια Ε.Ε. που εξελίσσεται η ίδια σε τραπεζική ένωση και δεν ανέχεται κανόνες αυτοεξαίρεσης στην ελβετική νησίδα. Και η «νησίδα», με τη σειρά της, προσπαθεί να περισώσει ό,τι μπορεί από το παγκόσμιο προνόμιό της, πετώντας «σαβούρα» στη θάλασσα που δεν διαθέτει: μετανάστες, έστω κι αν αυτοί δεν είναι ρακένδυτοι, πεινασμένοι και ταλαιπωρημένοι ασιάτες, αλλά Ευρωπαίοι με λευκά και μπλε κολάρα, γκρι κουστούμια και γραβάτες.

Η ευρωκρατία προσποιείται την τσατισμένη με την απόφαση των Ελβετών, αλλά είναι δύσκολο να κρύψει ότι εδώ και πολύν καιρό πάλλεται στα σωθικά της μια αυθεντική ελβετική καρδιά, τρυφερή και γλυκιά σαν σοκολάτα όταν πρόκειται για την υγεία και τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού Λεβιάθαν, σκληρή κι αναίσθητη όταν πρόκειται για την υγεία των κοινωνιών, την ελευθερία των ανθρώπων, την υποδοχή των απελπισμένων μεταναστών από την Ασία ή την Αφρική. Η ελβετική καρδιά της Ευρώπης κτυπά προ πολλού με την ακρίβεια ελβετικού ρολογιού στη Λαμπεντούζα ή στο Φαρμακονήσι. Και, δυστυχώς, απέδειξε ότι μπορεί να είναι ελβετική, παραμένοντας ταυτόχρονα ελληνική, ιταλική ή βρετανική.

Και από τούδε και στο εξής, η καρδιά της Ευρώπης μπορεί να είναι ολλανδική: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η γεωστρατηγική της παραπλάνησης και του χάους


Δεκάδες άνθρωποι πέφτουν νεκροί στο Κίεβο στο όνομα της ελευθερίας. Οι τηλεοπτικές εικόνες διαχέονται από τα πλανητικά πρακτορεία ειδήσεων σε ολόκληρο των κόσμο, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης. 

 Κανείς, όμως, δεν θα δει μία φωτογραφία από τα έξι εκατομμύρια των νεκρών στο ανατολικό Κονγκό, στην περιοχή Κίβου, όπου βαριά οπλισμένες φασιστικές, παραστρατιωτικές οργανώσεις χρησιμοποιούν μικρά παιδιά για την εξόρυξη κολτανίου, ορυκτού που είναι απαραίτητο για τα κινητά τηλέφωνα, τα τάμπλετς, τις φωτογραφικές μηχανές και άλλα προϊόντα των πολυεθνικών εταιρειών Nokia, Samsung, LG, Bayer κ.ά. Οι δεδηλωμένες urbi et orbi ανθρωπιστικές αρχές υποχωρούν όταν διακυβεύεται το οικονομικό συμφέρον! Κανείς δεν θα μάθει ότι η ΜΚΟ του... φιλάνθρωπου Μπιλ Γκέιτς, η οποία χρηματοδότησε μια μεγάλη καμπάνια εναντίον της μόλυνσης του περιβάλλοντος και για τη φαρμακευτική περίθαλψη των μικρών παιδιών στη Νιγηρία, είναι η ίδια που προκαλεί την αύξηση της παιδικής θνησιμότητας, αφού όλα τα παιδιά κατοικούν δίπλα στις εγκαταστάσεις της πετρελαϊκής εταιρείας ΕΝΙ, στην οποία ο Μπιλ και η Μελίντα, η σύζυγός του, είναι μέτοχοι! Σημειωτέον ότι το ζεύγος των... φιλανθρώπων μετέχει και στις πετρελαϊκές εταιρείες Shell, Exxon Mobil, Chevron, Total. 

Κανείς, επίσης, δεν θα πληροφορηθεί ότι στη Λιβύη το κενό του κανταφικού καθεστώτος έχει καλυφθεί από ανεξέλεγκτες παραστρατιωτικές οργανώσεις που προστατεύουν, κυρίως, τις εγκαταστάσεις των δυτικών πετρελαϊκών κολοσσών, επιβάλλοντας το δικό τους «δίκαιο». 

Κανείς δεν θα δει στην οθόνη της τηλοψίας τον πρώην υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, Τζον Μακ Κέιν, να δηλώνει -τον περασμένο Δεκέμβριο- τη στήριξη της χώρας του στη νεοναζιστική, παραστρατιωτική οργάνωση «Σβόμποντα», προκειμένου να ανατραπεί ο αυταρχικός πλην εκλεγμένος πρόεδρος τη Ουκρανίας, Γιανουκόβιτς. Κι εδώ, οι δημοκρατικές ευαισθησίες χάνονται πάραυτα ενώπιον των γεωστρατηγικών συμφερόντων και στην ανάγκη περικύκλωσης της Ρωσίας στο όνομα του δόγματος Μπρεζίνσκι και της αποτροπής δημιουργίας ενός «ευρασιατικού μπλοκ». 

Κανείς δεν θα μάθει ότι πίσω από την οργάνωση των «εξεγέρσεων» στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Τυνησία, τη Συρία, τη Γεωργία, την Κιργιζία και την Ουκρανία βρίσκεται η οργάνωση που διαχειρίζεται «Το Πρόγραμμα των Δημοκρατιών σε Μετάβαση» και βασίζεται στην USAID (Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης) καθώς και σε ΜΚΟ, όπως το Ιδρυμα Σόρος και το Freedom House, που διοχετεύουν πακτωλό δολαρίων στο εσωτερικό των διαφόρων χωρών, πρωτίστως στα... «ανεξάρτητα» μέσα ενημέρωσης της αντιπολίτευσης! Ετσι, οι άνθρωποι, ακόμη κι αυτοί που δίνουν τη ζωή τους για την ανατροπή ενός αυταρχικού καθεστώτος, δεν θα «γράφουν» την αληθινή αλλά την επιφαινόμενη ιστορία, καθώς ο προηγούμενος αυταρχισμός αντικαθίσταται από έναν ανάλογο, του οποίου η διαφοροποίηση έγκειται στο γεγονός ότι υπηρετεί τα δυτικά γεωστρατηγικά συμφέροντα. 

Εν προκειμένω διαπιστώνουμε ότι οι ΗΠΑ αντί του δόγματος της δήθεν «εισαγωγής της δημοκρατίας» με βομβαρδισμούς (Αφγανιστάν, Ιράκ), χρησιμοποιούν πλέον το δόγμα «εισαγωγής της δημοκρατίας» μέσω του «Δρόμου», εκμεταλλευόμενες τη δυσαρέσκεια και εξουδετερώνοντας το συμφιλιωτικό ισοζύγιο των αντίρροπων δυνάμεων στο εσωτερικό των διαφόρων χωρών, πυροδοτώντας στη συνέχεια την εξέγερση ή ακόμα και τον εμφύλιο πόλεμο, όπως στη Συρία και ενδεχομένως στη Βενεζουέλα. 

Ουσιαστικά, παντού έχουμε αναπαραγωγές της νέας αυτοκρατορικής στρατηγικής με στόχο την παρέμβαση και τον εκμηδενισμό των «δυσάρεστων» κυβερνήσεων:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Από την Κριμαία αρχίζει το μοίρασμα της τέως Ουκρανίας


Οι άνθρωποι των Αμερικανών και των Γερμανών στην Ουκρανία, ακροδεξιών και ναζιστικών πολιτικών πεποιθήσεων, πήραν την εξουσία στο Κίεβο.  

Ο πρώτος νόμος που ψήφισε το νέο ουκρανικό κοινοβούλιο είναι να θέσει εκτός νόμου το κομμουνιστικό κόμμα της Ουκρανίας και να απαγορεύσει τη χρήση της... ρωσικής γλώσσας - όπως και της ελληνικής, της ρουμανικής και της ουγγρικής!

Κατάργησε επίσης τον νόμο που απαγόρευε τη ναζιστική προπαγάνδα, ενώ ταυτόχρονα ορίστηκε υπουργός Εσωτερικών γνωστός ακροδεξιός και νεοναζί διορίζονται κατά κόρον σε αυτό το υπουργείο που είναι επιφορτισμένο με την εσωτερική ασφάλεια της χώρας! 

Διέλυσαν ήδη τις δυνάμεις ασφαλείας του προηγούμενου καθεστώτος, όπως είναι φυσιολογικό. 

Μεταξύ Λευκού Οίκου και καγκελαρίας όμως φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έχουν το πάνω χέρι, παρά την εθελοντική γερμανοδουλεία των φιλοναζιστών Ουκρανών. Πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης αναμενόταν να τοποθετηθεί ο Αρσένι Γιατσενιούκ, πατενταρισμένος άνθρωπος των Αμερικανών που παίρνει εντολές απευθείας από την Ουάσιγκτον.

Οι Αμερικανοί επίσης έχουν δημιουργήσει «προστατευτικό κλοιό» γύρω από τη Γιούλια Τιμοσένκο, με την οποία βρίσκονται μαζί από το πρωί έως το βράδυ αξιωματούχοι και διπλωμάτες των ΗΠΑ. Την προορίζουν πιθανότατα για πρόεδρο της Ουκρανίας, αλλά μέχρι στιγμής η Τιμοσένκο, η οποία μέχρι προ ημερών βρισκόταν στη φυλακή, δεν είχε φυσικά τον χρόνο να ανακοινώσει αν θα είναι υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του Μαΐου, αν τελικά ισχύει αυτή η συμφωνία. Ο μόνος που έχει ανακοινώσει μέχρι στιγμής την υποψηφιότητά του για πρόεδρος της Ουκρανίας είναι ο άνθρωπος των Γερμανών, ο πυγμάχος Βιτάλι Κλίτσκο, τον οποίον οι Αμερικανοί αποκλείουν κατηγορηματικά.

Το πέρασμα της εξουσίας στο Κίεβο στη φιλοδυτική Ακροδεξιά ενεργοποίησε ήδη τις διαδικασίες απόσχισης των ανατολικών φιλορωσικών περιοχών της χώρας, με πρώτο στόχο την επιστροφή της Κριμαίας στη Ρωσία. Εκεί ανήκε ανέκαθεν η Κριμαία και ήταν τμήμα της Ομόσπονδης Ρωσικής Σοβιετικής Δημοκρατίας μέχρι το 1954, όταν ο παταγωδώς αποτυχημένος σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ, Ουκρανός ο ίδιος, την υπήγαγε διοικητικά στην Ουκρανία, λίγο μετά αφότου διαδέχθηκε τον Στάλιν στην ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης. Τότε φυσικά αυτή η πράξη ήταν μια ασήμαντη κίνηση εσωτερικής διοίκησης, σαν να λέμε π.χ. αν ο νομός Αχαΐας υπάγεται στην περιφέρεια Πελοποννήσου ή στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, αλλά με τον διαμελισμό της Ουκρανίας το θέμα της Κριμαίας καθίσταται κορυφαίο, αφού εκεί βρίσκεται η έδρα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Είναι εξαιρετικά πιθανό ότι οι Ρώσοι δεν θα αφήσουν την Κριμαία στα χέρια της ακροδεξιάς, φιλοναζιστικής ουκρανικής κυβέρνησης, όπως όλα δείχνουν.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΣΣΔ: Mια αυτοκρατορία που δεν διαλύεται

 
Oι δραματικές εξελίξεις στην Oυκρανία είναι μια ανάφλεξη σε ένα από τα μέτωπα που άνοιξαν με την απόφαση της ομάδας Γέλτσιν στις αρχές Δεκεμβρίου του 1991 να εκβιάσει τη διάλυση της EΣΣΔ με έναν κύριο στόχο. Nα διώξει τον Γκορμπατσόφ από το Kρεμλίνο!

Aπό τη Mολδαβία, τον Kαύκασο και μέχρι την Kεντρική Aσία των Bαλτικών Xωρών μη εξαιρουμένων, η βαριά κληρονομιά της ασύντακτης διάλυσης στοιχειώνει την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ασφάλεια.

Kάπου στη Λευκορωσία εκείνο το συννεφιασμένο πρωινό της 9ης Δεκεμβρίου του 1991 ο απερίγραπτος Γέλτσιν και η ομάδα συνεργατών του, που δύο χρόνια αργότερα θα αλληλοσφάζονταν στο κτίριο της ρωσικής Bουλής, αιφνιδίασαν τους προέδρους της Λευκορωσίας Σούσκεβιτς και της Oυκρανίας Kραβτσούκ, απαιτώντας την υπογραφή του πιστοποιητικού θανάτου της EΣΣΔ.

H συνέχεια, αν δεν ήταν προαναγγελία τραγωδίας με τις συγκρούσεις που ακολούθησαν από τότε μέχρι σήμερα, θα ήταν οπερέτα: O Γέλτσιν που τον ανακάλυψε ο Γκορμπατσόφ ως γραμματέα του κόμματος στην πόλη Kρασονογιάρσκ, τηλεφωνεί στον πρόεδρο των HΠA Tζορτζ Mπους, ο οποίος μαθαίνει πριν από τον πρόεδρο της EΣΣΔ τη διάλυση της χώρας! 

O ίδιος ο Mπους, λίγους μήνες πριν από τον Iούλιο του 1991, στη σημερινή πλατεία Aνεξαρτησίας του Kιέβου, εκλιπαρούσε τους διαδηλωτές να βρουν έναν συμβιβασμό με το Kρεμλίνο, καθώς όπως τόνισε η διάλυση της EΣΣΔ θα ήταν κίνδυνος για τη διεθνή σταθερότητα.

Tα χρόνια πέρασαν και οι HΠA κατέγραφαν ως ρωσική επιθετικότητα την προσπάθεια του Πούτιν να κρατήσει υπό τον έλεγχο της Mόσχας την πρώην EΣΣΔ. Kανείς πλέον όταν ο ένοικος του Kρεμλίνου χαρακτήριζε τη διάλυση της EΣΣΔ το μεγαλύτερο γεωπολιτικό έγκλημα της σύγχρονης ιστορίας δεν θυμόταν την περίπου ταυτόσημη διαπίστωση του Tζορτζ Mπους πατρός...


H σκηνή όπου ο τότε ηγέτης της EΣΣΔ Xρουστσόφ βγάζει το παπούτσι του και το κτυπά στο έδρανο στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του OHE στη Nέα Yόρκη είναι γνωστή, καθώς την έχει απαθανατίσει ο φωτογραφικός και ο κινηματογραφικός φακός. Eλάχιστοι, όμως, θυμούνται τι οδήγησε τον Xρουτσόφ σε αυτή την έκρηξη οργής: 

Oπως και κάθε Σεπτέμβριο η Σοβιετική Aντιπροσωπεία καταθέτει ψήφισμα κατά της αποικιοκρατίας με στόχο τη Bρετανία και τη Γαλλία.

O τότε πρωθυπουργός της Bρετανίας Mακμίλαν ανεβαίνει στο βήμα και χαρακτηρίζει τις χώρες της EΣΣΔ αποικίες της Pωσίας. 

Tότε ο Xρουτσόφ βγάζει το παπούτσι του και όταν σταματά να το κτυπά ο Mακμίλαν γυρνά προς τις καμπίνες των διερμηνέων και λέει «μπορώ να έχω τη μετάφραση όσων είπε ο πρωθυπουργός της EΣΣΔ;».
 

Στον ωμό τρόπο αντίδρασης του Xρουτσόφ υπήρχε μια δόση αλήθειας: Oι υπερπόντιες αυτοκρατορίες της Bρετανίας και της Γαλλίας δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τη χερσαία αυτοκρατορία που διαμορφώθηκε από την Tσαρική Pωσία μεταξύ 16ου και 19ου αιώνα και η οποία ανασυστήθηκε από τους Λένιν και Στάλιν το 1924 ως Σοβιετική Eνωση.

H χερσαία συνέχεια πρώτα από όλα δημιουργεί γεωπολιτικές, οικονομικές, εμπορικές και κάθε είδους αλληλεξαρτήσεις, που δεν μπορούν να παύσουν να υφίστανται από τη μια μέρα στην άλλη. Aντίθετα, η ιστορική έρευνα σε ό,τι αφορά την υπερπόντια αυτοκρατορία της Γαλλίας μάς δείχνει ότι τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα μόνον το 11% του εξωτερικού εμπορίου της μητρόπολης γινόταν με τις αποικίες.

Στη ρωσική ιστορία κράτος και αυτοκρατορία είναι έννοιες αλληλένδετες.
Tον 17ο αιώνα η σταθεροποίηση της εξουσίας γύρω από τον άξονα Mόσχας - Aγία Πετρούπολη επέτρεψε στο Kρεμλίνο να κυριαρχήσει στον αγώνα -με κύριο αντίπαλο την Πολωνία- για την κυριαρχία στους Σλάβους της Aνατολής. Eτσι, Pώσοι, Λευκορώσοι και Oυκρανοί δέθηκαν σε κοινή εθνική πορεία.

Tο κρατικό αυτό μόρφωμα είχε ανάγκη από διεξόδους και φυσικά σύνορα, αλλά και ορίζοντα επέκτασης, τη στιγμή που οι μεγάλες δυνάμεις της Eυρώπης είχαν ως προτεραιότητα την κατάκτηση της Aμερικής.

H πρώτη διέξοδος που εξασφαλίσθηκε ήταν η κυριαρχία της Pωσίας στη Bαλτική, όπου από το 1703 είχε χτισθεί η Aγία Πετρούπολη ως νέα πρωτεύουσα με τον Πόλεμο του Bορρά στα μέσα του 18ου αιώνα με κύριο αντίπαλο τη Σουηδία.

Σχεδόν ταυτόχρονα η ρωσική ισχύς πίεζε στον Nότο ασφυκτικά την Oθωμανική Aυτοκρατορία, η οποία σταδιακά έχασε τη Bόρεια Aκτή της Mαύρης Θάλασσας αλλά και τον έλεγχο του Kαυκάσου. Oι παραπάνω κατακτήσεις έδωσαν στην Aγία Πετρούπολη το αναγκαίο αίσθημα ασφάλειας που επέτρεψε τη σταδιακή κατάκτηση της Σιβηρίας και στη συνέχεια της Kεντρικής Aσίας.

Η ήττα του Nαπολέοντα
H αποφασιστική συμβολή της Pωσίας στην ήττα του Nαπολέοντα Bοναπάρτη οδήγησε στην προσάρτηση, το 1815, στο Συνέδριο της Bιέννης, του μεγαλύτερου τμήματος της Πολωνίας και της Φινλανδίας, με την Aγία Πετρούπολη παρούσα πλέον και στην Kεντρική και Aνατολική Eυρώπη.

Aπό τότε μέχρι σήμερα υπήρξαν παλινδρομήσεις, όπως ο Kριμαϊκός Πόλεμος του 1853-56, όταν Bρετανία, Γαλλία και Oθωμανική Aυτοκρατορία επεχείρησαν να ψαλιδίσουν την ισχύ της Pωσίας, αλλά και η περίοδος 1917-1920, από την Oκτωβριανή Eπανάσταση δηλαδή μέχρι και το τέλος του Eμφυλίου Πολέμου, με τη ρωσική κυριαρχία να παλινορθώνεται σε σχετικά σύντομο διάστημα.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ, Η ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΛΗΓΗ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ Aπό τη Bαλτική στην Kασπία

H Oυκρανία είναι η σοβαρότερη ανοικτή πληγή που άφησε η διάλυση της EΣΣΔ, αλλά όχι και η μόνη, καθώς σχεδόν κάθε πρώην σοβιετική δημοκρατία είναι και ένα ανοικτό μέτωπο.

Oι Bαλτικές Xώρες, παρά το ότι αποτελούσαν ειδική περίπτωση με τη βίαιη προσάρτησή τους στην EΣΣΔ το 1939-40, μετά τη συμφωνία Pίμπεντροπ Mολότοφ για διανομή της Πολωνίας και παρά την ένταξή τους στο NATO και την E.E. έχουν μια σοβαρότατη εκκρεμότητα:  
Στην Eσθονία και τη Λετονία υπάρχουν ρωσικές μειονότητες που αποτελούν σήμερα το 40% και το 30% του συνολικού πληθυσμού των δύο αυτών χωρών, με το μεγαλύτερο μέρος τους χωρίς πολιτικά δικαιώματα, καθώς οι κυβερνήσεις του Tαλίν και της Pίγα τους θεωρούν εποίκους και τους χορηγούν μόνον άδεια παραμονής. Nοτιότερα μεταξύ Λιθουανίας και Πολωνίας υπάρχει ο θύλακας του Kαλίνιγκραντ, η παλιά γερμανική Aνατολική Πρωσία, που αποτελεί μεγάλη ναυτική και στρατιωτική βάση της Pωσίας αποκομμένη από κάθε εδαφική συνέχεια από την υπόλοιπη χώρα.

Δίπλα στην Oυκρανία υπάρχει η Δημοκρατία της Mολδαβίας, η οποία με το όνομα Bεσαραβία ανήκε στη Ρουμανία στη διάρκεια του Mεσοπολέμου. Mια στενή λωρίδα γης γύρω από τον ποταμό Δνείστερο μετά το 1991 ανακηρύχθηκε στην αυτόνομη Pωσική Δημοκρατία της Yπερδνειστρίας, με προφανή στόχο να εμποδίσει την ένωση της Mολδαβίας με τη Pουμανία.

Στον Kαύκασο η σοβαρότερη εκκρεμότητα είναι οι σχέσεις της Pωσίας με τη Γεωργία: Δύο επαρχίες της χώρας, η παράκτια Aμπχαζία και η ορεινή Nότια Oσετία, κατέχονται από ρωσικά στρατεύματα που στηρίζουν τα τοπικά αποσχιστικά κινήματα, με προφανή στόχο να πιεσθεί η κυβέρνηση στην Tιφλίδα να σταματήσει την προσέγγιση με τη Δύση και να αποδεχθεί την επικυριαρχία της Mόσχας.

Δίπλα στη Γεωργία είναι η Aρμενία και το Tουρκόφωνο και μουσουλμανικό και πλούσιο σε κοιτάσματα ενέργειας Aζερμπαϊτζάν. H Mόσχα στηρίζει την Aρμενία, η οποία εδώ και είκοσι χρόνια κατέχει στρατιωτικά την περιοχή του Nαγκόρνο Kαραμπάχ που ανήκε στο Aζερμπαϊτζάν αλλά έχει συμπαγή αρμενικό πληθυσμό. Eτσι, η Pωσία χρησιμοποιεί την αρμενική απειλή που μέχρι στιγμής υποχρεώνει την κυβέρνηση του Mπακού να κρατά ισορροπίες ανάμεσα στη Δύση και τη Pωσία.

Aν πάμε πιο ανατολικά στην Kεντρική Aσία και στη μεγαλύτερη εδαφικά και πληθυσμιακά πρώην Σοβιετική Δημοκρατία, το Kαζακστάν, εκεί το 40% του πληθυσμού είναι Pώσοι και κατοικούν στη βόρεια περιοχή της χώρας που εποικίσθηκε συστηματικά τη δεκαετία του '50 από Pώσους, Oυκρανούς και Λευκορώσους. Kαι στην περίπτωση του Kαζακστάν η ενότητα και η ακεραιότητα της χώρας είναι συνάρτηση της αποδοχής ενός καθεστώτος περιορισμένης κυριαρχίας με επικυρίαρχο τη Pωσία.

ΠΩΣ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
Xαμένες πατρίδες για Aγκυρα και Bερολίνο

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το ιρανικό αίνιγμα και η Δύση


Τον Φεβρουάριο, το Ιράν γιόρτασε τα 35 χρόνια από τη λαϊκή επανάσταση που ανέτρεψε τον σάχη και κατέληξε στην εγκαθίδρυση ενός ιστορικά πρωτότυπου καθεστώτος, της Ισλαμικής Δημοκρατίας. 

Σύμφωνα με το διαδικτυακό περιοδικό του Πανεπιστημίου του Γέιλ, «το Ιράν πλησιάζει τη δική του στιγμή Γκορμπατσόφ». 

Οι συνειρμοί αναδύονται αβίαστα: όπως ο τελευταίος ηγέτης της ΕΣΣΔ, τη δεκαετία του 1980, έτσι και ο νέος πρόεδρος του Ιράν, Χασάν Ρουχανί, κληρονόμησε ένα ετοιμόρροπο, ολοκληρωτικό καθεστώς και μια χωλαίνουσα οικονομία. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσει το καθεστώς, θα επιχειρήσει άνοιγμα προς τη Δύση –από εδώ και οι πρώτες υποχωρήσεις στο πυρηνικό πρόγραμμα– και μια εσωτερική «περεστρόικα», αλλά μόνο για να επιταχύνει την αναπότρεπτη κατάρρευση.
Σχεδόν ταυτόχρονα, το περιοδικό Foreign Affairs δημοσίευε ανάλυση με πανομοιότυπο τίτλο: «Η στιγμή Γκορμπατσόφ του Ρουχανί». Δεν είναι η πρώτη φορά που Δυτικοί αναλυτές αναγγέλλουν, με πληκτική έλλειψη φαντασίας, την επικείμενη κατάρρευση. Το 1997, όταν εξελέγη πρόεδρος ο μεταρρυθμιστής ιερωμένος Μοχάμεντ Χαταμί, πανηγύριζαν την έλευση του «αγιατολάχ Γκορμπατσόφ». Το 2003, οι νεοσυντηρητικοί σύμβουλοι του Τζορτζ Μπους υπολόγιζαν ότι, μετά τη Βαγδάτη, επόμενος σταθμός θα ήταν η Τεχεράνη. Υστερα από την αμφισβητούμενη επανεκλογή του Αχμεντινετζάντ στις εκλογές του 2009, χαιρέτισαν την «πράσινη επανάσταση», θεωρώντας ότι σήμανε, επιτέλους, η αντίστροφη μέτρηση. Παραφράζοντας τον Μαρκ Τουέιν, η Τεχεράνη θα μπορούσε να παρατηρήσει ότι οι ειδήσεις περί θανάτου της Ισλαμικής Δημοκρατίας υπήρξαν σε μεγάλο βαθμό υπερβολικές.

Η ανθεκτικότητα του καθεστώτος αποτελεί ανεξήγητο αίνιγμα για τους Δυτικούς, που βλέπουν αυτή τη χώρα μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς ενός υπεροπτικού οριενταλισμού. Το Ιράν είναι ένα μεγάλο έθνος, υπερήφανο για την ιστορία του, που δεν ξέπεσε ποτέ στο επίπεδο της αποικίας, παρά τον έντονο ανταγωνισμό Βρετανίας και τσαρικής Ρωσίας για τον διαμελισμό του. Το 1906 έγινε η πρώτη χώρα του Τρίτου Κόσμου που πραγματοποίησε δημοκρατική επανάσταση εναντίον της δυναστείας των Καζάρων, αποκτώντας Σύνταγμα και Βουλή. Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945, ξεσπούν εξεγέρσεις που δημιουργούν σοβιετικές δημοκρατίες στο ιρανικό Κουρδιστάν και το Αζερμπαϊτζάν. Αν και βραχύβιες, είχαν σοβαρή λαϊκή υποστήριξη, όπως άλλωστε και το Κομμουνιστικό Κόμμα «Τουντέχ», στο σύνολο της επικράτειας.

«Επιχείρηση Αίας»
Το αποφασιστικό σημείο καμπής και βασικό ερμηνευτικό «κλειδί» για τις μετέπειτα εξελίξεις είναι το 1953. Εκείνη τη χρονιά, ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός Μοχάμεντ Μοσαντέκ, ένας αστός πατριώτης που είχε εθνικοποιήσει τις βρετανικές πετρελαϊκές εταιρείες, ανατρέπεται από πραξικόπημα της CIA και του MI6, τη διαβόητη «επιχείρηση Αίας». Ο βιασμός της ιρανικής κυριαρχίας θα εμφυτεύσει τον αντιαμερικανισμό στα βάθη της συλλογικής συνείδησης. Καθώς το αιμοσταγές καθεστώς του Ρεζά Παχλεβί καταδιώκει ανελέητα τους κομμουνιστές και τους φιλελεύθερους οπαδούς του Μοσαντέκ, το κενό καλύπτεται από τον ισλαμισμό, τη μόνη αντιπολιτευτική δύναμη που δεν μπορεί να συντρίψει, λόγω της δύναμης του σιιτικού κλήρου, ο «Οίκος του Παγωνιού».

Από τις φυλακές του σάχη πέρασαν και δύο σπουδαίοι διανοούμενοι, οι βασικοί «προφήτες» της επανάστασης του 1979: ο Αλί Σαριατί και ο Τζαλάλ Αλιαχμάντ. Και οι δύο ήταν τέκνα ιερωμένων, έγιναν καθηγητές Φιλολογίας, συμμετείχαν στο δημοκρατικό φοιτητικό κίνημα και εντάχθηκαν στο Εθνικό Μέτωπο του Μοσαντέκ. Μετά το 1953, όμως, οι διαδρομές τους αποκλίνουν. 


Ο Σαριατί κάνει διδακτορικό στη Σορβόννη, όπου έρχεται σε επαφή με τη μαρξιστική σκέψη, γνωρίζεται με τον Σαρτρ, επηρεάζεται από τον Φανόν, για να καταλήξει, τελικά, σε ένα ιδιόμορφο κράμα ισλαμισμού-σοσιαλισμού. Στη σύλληψη του Σαριατί, το Ισλάμ είναι μόνο ο «ξενιστής» της κοινωνικής αλλαγής σε μια μουσουλμανική χώρα του Τρίτου Κόσμου. Ο κλήρος δεν έχει κανέναν πολιτικό ρόλο: εκείνο που χρειάζεται είναι ένα επαναστατικό, λαϊκό κόμμα.
Αντίθετα, ο Αλιαχμάντ, παρότι είχε περάσει στα νιάτα του από το «Τουντέχ», γίνεται ο θεωρητικός ενός ανένδοτου αντιδυτικισμού και εναποθέτει τις ελπίδες του στον σιιτικό κλήρο. Το πολύκροτο βιβλίο του «Εκδυτικισμός: μια πανούκλα που έρχεται από τη Δύση» υιοθετείται με ενθουσιασμό από τον αγιατολάχ Χομεϊνί, καθώς του προσφέρει το ιδεολογικό υπόβαθρο για μια γραμμή που απορρίπτει εξίσου την Αμερική και την ΕΣΣΔ, τον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό.

Αντιφατικό υβρίδιο

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΠΑΚΙΣΤΑΝ: Iσλαμομαχμούτηδες σκότωσαν γιατρούς και νοσηλευτές που εμβολίαζαν παιδιά κατά της πολιομυελίτιδας

Πακιστάν: Σκότωσαν γιατρούς και νοσηλευτές που εμβολίαζαν παιδιά κατά της πολιομυελίτιδας Τουλάχιστον 12 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους χθες σε βομβιστική επίθεση εναντίον ομάδας γιατρών και νοσηλευτών που πραγματοποιούσαν εμβολιασμούς κατά της πολιομυελίτιδας στο βορειοδυτικό Πακιστάν, όπως ανέφεραν οι τοπικές αρχές.

Τρεις βόμβες εξερράγησαν τη στιγμή που περνούσε η αυτοκινητοπομπή των γιατρών, η οποία συνοδευόταν από άνδρες της τοπικής πολιτοφυλακής, στην περιοχή του Χιμπέρ, μια ζώνη που θεωρείται προπύργιο των Ταλιμπάν.

Από τις εκρήξεις σκοτώθηκαν τουλάχιστον έντεκα πολιτοφύλακες και ένα παιδί, είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο αξιωματούχος Τζαχανγκίρ Χαν. Άλλοι έντεκα άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Μέχρι στιγμής καμία οργάνωση δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση.

Μετά τη διακοπή των ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ της κυβέρνησης και των Ταλιμπάν του Πακιστάν, πριν από δύο εβδομάδες, ο στρατός έχει εντείνει τις αεροπορικές επιθέσεις του εναντίον θέσεων των ανταρτών. Σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, τουλάχιστον 100 Ταλιμπάν έχουν σκοτωθεί σε αυτές τις επιχειρήσεις.

Η πολιομυελίτιδα, μολονότι έχει σχεδόν εξαφανιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο, παραμένει ενδημική σε τρεις χώρες, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και τη Νιγηρία. Μόνο στο Πακιστάν ωστόσο ο αριθμός των κρουσμάτων αυξήθηκε το 2013, στα 91 από 58 που είχαν καταγραφεί το 2012, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. 
 
Οι προσπάθειες για την εξάλειψη της ασθένειας παρεμποδίζονται από τις αιματηρές επιθέσεις των ισλαμιστών ανταρτών ή από τη σθεναρή αντίσταση των συντηρητικών κοινοτήτων που πιστεύουν ότι τα εμβόλια προκαλούν στειρότητα ή ότι οι εκστρατείες εμβολιασμού χρησιμεύουν ως προκάλυμμα για τους κατασκόπους της Δύσης στο Πακιστάν.
 

ΑΛΒΑΝΙΑ: Δάνειο 33,9 εκ. ευρώ από το ΔΝΤ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ενέκρινε χθες το βράδυ δάνειο ύψους 330,9 εκατ. ευρώ για την Αλβανία, στο πλαίσιο της εφαρμογής της τριετούς συμφωνίας συνεργασίας που έχει συναφθεί με τα Τίρανα.
 


Σύμφωνα με αξιωματούχο του αλβανικού Υπουργείου Οικονομικών η απόφαση αυτή ανάβει το πράσινο φως για νέες επενδύσεις από εγχώριες και ξένες εταιρείες στη χώρα.
 


Πηγές του Υπουργείου Οικονομικών ανέφεραν ότι μετά από αυτή την απόφαση αναμένεται η εκταμίευση των 100 εκατ. ευρώ για το πρώτο έτος, τα οποία θα προωθηθούν κυρίως για την αποπληρωμή των υποχρεώσεων προς τις επιχειρήσεις που εκτέλεσαν δημόσια έργα.
 


Σύμφωνα με της ίδιες πηγές, με την έγκριση της συμφωνίας στην Ουάσινγκτον, η πρώτη δόση των 100 εκατομμυρίων ευρώ αναμένεται ότι θα εκταμιευτεί εντός του Μαρτίου.