ΤΟΥΡΚΙΑ: Πού το πάνε οι Σουλτάνοι
Oμότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών
Υστερα από δέκα χρόνια συνεχούς παραμονής στην εξουσία, ο Ταγίπ
Ερντογάν (και το κόμμα του) εμφανίζει τα πρώτα σημάδια φθοράς και
κόπωσης.
Η Τουρκία, όλα αυτά τα χρόνια, υπό την αναμφισβήτητα
χαρισματική προσωπικότητα του Τούρκου πρωθυπουργού, αναπτύχθηκε
οικονομικά και σταθεροποιήθηκε πολιτικά.
Η τουρκική περίπτωση
χαρακτηρίστηκε διεθνώς ως ένα «πολιτικό και οικονομικό θαύμα», και η
Τουρκία τοποθετήθηκε στην ομάδα των είκοσι οικονομικά ισχυρών του
πλανήτη. Ταυτοχρόνως, θεωρήθηκε η πρώτη ισλαμική χώρα που κατάφερε να
συμφιλιώσει τη θρησκευτική της παράδοση με τα χαρακτηριστικά ενός
δυτικού τύπου δημοκρατικού πολιτεύματος.
Κορυφαίο επίτευγμα του Ερντογάν
ήταν ο αργός αλλά σταθερός περιορισμός του πανίσχυρου Κεμαλικού
κατεστημένου και η εξουδετέρωση των παρεμβάσεων του Στρατού στις
πολιτικές εξελίξεις της Τουρκίας. Οι δίκες Εργκένεκον -όπως τις
παρακολουθούμε εδώ και χρόνια- έχουν οδηγήσει στη φυλακή κορυφαία
στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, καθώς και άλλα επιφανή πολιτικά και
κοινωνικά πρόσωπα, χωρίς να προκαλέσουν τη γνώριμη από το παρελθόν
αντίδραση... ένα στρατιωτικό πραξικόπημα!
Τα πολιτικά προβλήματα του Ερντογάν -θορυβώδεις διαδηλώσεις στο πάρκο
Γκεζί και στην πλατεία Ταξίμ- κλιμακώθηκαν παράλληλα με την έντονη τριβή
στις σχέσεις της Τουρκίας με τον πρώην στρατηγικό της σύμμαχο, το
Ισραήλ. Και, όλο και περισσότερο, στον διεθνή και τον εγχώριο Τύπο
πολλαπλασιάζονται τα επικριτικά άρθρα που κατηγορούν το κόμμα
Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, και τον Τούρκο πρωθυπουργό προσωπικά, για μια
προμελετημένη διολίσθηση προς τον αυταρχισμό και τη θεοκρατία. Ετσι
έχουν αρχίσει να εμφανίζονται και τα πρώτα ρήγματα στις τάξεις του
κυβερνητικού κόμματος, με τον πρόεδρο Γκιουλ να προβάλλεται ως ένα
λογικό αντίβαρο στον «πεισματάρη και συγκρουσιακό» Ερντογάν.
Ως προς τις διεθνείς δραστηριότητες της Τουρκίας, η αυστηρή κριτική
είναι έκδηλη εναντίον του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Αχμέτ
Νταβούτογλου. Η θεωρία του τελευταίου, περί «μηδενικών προβλημάτων» με
όλους τους γείτονες, χαρακτηρίζεται στις μέρες μας ως πολιτική
«μηδενικών επιτυχιών». Οι κατηγορίες για τεράστια λάθη προσανατολισμού
που εκτοξεύονται εντός και εκτός Τουρκίας δεν έχουν τελειωμό:
Π.χ., η
στρατηγική της τουρκικής ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση φαίνεται να έχει
σχεδόν παγώσει με δεδομένη την τουρκική αμφιθυμία ανάμεσα στην Ανατολή
και τη Δύση. Οι φήμες για την αγορά κινεζικών πυραυλικών συστημάτων
έχουν θορυβήσει την Ουάσιγκτον και κύκλους του ΝΑΤΟ. Οι ριζικές αλλαγές
της λεγόμενης Αραβικής Ανοιξης δεν οδήγησαν τις χώρες των νοτίων ακτών
της Μεσογείου να υιοθετήσουν το μοντέλο τουρκικού τύπου διακυβέρνησης
όπως φαντασιωνόταν ο κ. Νταβούτογλου. Κορυφαίο παράδειγμα μας προσφέρει η
Αίγυπτος, που -ύστερα από μια σύντομη περίοδο των Αδελφών Μουσουλμάνων
στην εξουσία- επέστρεψε, μέσω πραξικοπήματος, σε μια στρατιωτικά
ελεγχόμενη διακυβέρνηση. Αλλά, και στην περίπτωση της Συρίας, το
βιαστικό στοίχημα της Αγκυρας υπέρ των πολεμίων του καθεστώτος του
Μπασάρ αλ Ασαντ απονεύρωσε πλήρως τις επίσημες τουρκοσυριακές σχέσεις.
Και η πρόσφατη αποδοχή της συριακής κυβέρνησης για την καταστροφή υπό
διεθνή επιτήρηση των χημικών της οπλισμών φαίνεται να απομακρύνει την
πτώση του καθεστώτος Ασαντ. Στην περίπτωση του Ιράν, ο νεοεκλεγμένος
μετριοπαθής πρόεδρος Χασάν Ροχανί έχει ανοίξει προσεκτικά την πόρτα για
απευθείας διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, μειώνοντας και εδώ την ανάγκη
υπηρεσιών μεσολάβησης από την Αγκυρα.
Στα Βαλκάνια, οι μικρές και
μεγαλύτερες χώρες έχουν προ καιρού επιλέξει τον δρόμο της ένταξης στους
ευρωατλαντικούς θεσμούς, βάζοντας σε κάποια απόσταση τον τουρκικό
εναγκαλισμό.
Στην περίπτωση της Κύπρου, η στασιμότητα στις διακοινοτικές
διαπραγματεύσεις, θα δώσει άλλη μια ευκαιρία στους Ευρωπαίους
τουρκοσκεπτικιστές να τοποθετήσουν την τουρκική υποψηφιότητα στις
ελληνικές καλένδες. Τέλος, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις (τουλάχιστον στον
οικονομικό τομέα) θα παραμείνουν κατά πάσα πιθανότητα στο απυρόβλητο.
Η πρόβλεψη στην πολιτική είναι πάντοτε μια άκρως παρακινδυνευμένη
υπόθεση. Θα την αποτολμήσουμε παρακάτω, με πιθανότητες επιτυχίας σε
επίπεδα χαρτορίχτρας:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ,
ΤΟΥΡΚΙΑ
ΤΟΥΡΚΙΑ: Νέα αμερικανική προσπάθεια να μην πάρει η Αγκυρα κινεζικούς πυραύλους
Η Τουρκία και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν συνομιλίες έπειτα από τις «σοβαρές
ανησυχίες» που εξέφρασε η Ουάσιγκτον αναφορικά με την πρόθεση της
Άγκυρας να προμηθευθεί πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς από την Κίνα.
Ο υφυπουργός Αμύνης των ΗΠΑ Τζιμ Μίλερ είχε συνομιλίες κεκλεισμένων των
θυρών με Τούρκους αξιωματούχους στην Άγκυρα, όπως ανακοίνωσε εκπρόσωπος
της πρεσβείας της Ουάσιγκτον στην Τουρκία.
«Ο υφυπουργός Αμύνης
Τζιμ Μίλερ έφθασε στην Τουρκία για διμερείς διαβουλεύσεις πάνω σε θέματα
περιφερειακής ασφάλειας, κυρίως για τη Συρία, τις αμερικανο-τουρκικές
σχέσεις σε θέματα αμύνης και της συνεργασίας μας στους κόλπους του
ΝΑΤΟ», επεσήμανε ο εκπρόσωπος της πρεσβείας Τ.Τζ.Γκρούμπισα.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΘΝΟΣ,
ΗΠΑ,
ΤΟΥΡΚΙΑ
ΤΟΥΡΚΙΑ: Καταδίκη πασάδων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για άρνηση αναγνώρισης κληρονομιάς σε Ελληνες
Κληρονομία Ελλήνων επί ακινήτων στην Τουρκία
(Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, απόφ. της 1.10.2013, Φωκάς κατά Τουρκίας)
Οι προσφεύγοντες είναι Eλληνες. Παραπονούνται ότι η Τουρκία αρνείται να
τους αναγνωρίσει ως κληρονόμους της αδελφής τους επί ακινήτων της που
βρίσκονται στην Τουρκία.
Με την απόφασή του της 29.10.2009 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ήδη αποφάνθηκε
ότι η Τουρκία παραβίασε το άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ που
προστατεύει την ιδιοκτησία και επιφυλάχθηκε να αποφανθεί επί του
επιδικαστέου ποσού.
Με την παρούσα απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο
καταδικάζει την Τουρκία να καταβάλει προς τους δύο προσφεύγοντες το ποσό
των 2.000.000 ευρώ για υλική και ηθική ζημία και 15.000 ευρώ για τα
έξοδά τους.
"Eπίγεια σοφία"
Να πας στον Παράδεισο για το κλίμα και στην Κόλαση για την παρέα.
Mark Twain, 1835-1910, Αμερικανός συγγραφέας
Στην εποχή του παραδείσου, ο διάβολος έκανε τη γυναίκα να ντυθεί,
σήμερα την κάνει να γυμνώνεται... Αλίμονο! Κι αυτός ο διάβολος διεφθάρη
από τότε.
Πολύβιος Δημητρακόπουλος, 1864-1922, Έλληνας θεατρικός συγγραφέας
Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι θα πάει στον παράδεισο μιας
θρησκείας και δεν θα διακινδυνεύσει να καταλήξει στην κόλαση μιας άλλης.
Αγνώστου
Ετικέτες
ΕΠΙΓΕΙΑ ΣΟΦΙΑ
Σαν σήμερα (4/11/ΧΧΧΧ)
1821:
Οι επαναστατημένοι Έλληνες νικούν τους Τούρκους στο Χαλάνδρι και το
Μαρούσι. Στη συνέχεια καταλαμβάνουν την Αθήνα και αρχίζουν τη δεύτερη
πολιορκία της Ακροπόλεως.
1918: Συνέρχεται το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ (νυν ΚΚΕ) στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμοπλοίων στον Πειραιά.
1956:
Καταστέλλεται από τα σοβιετικά τανκς η αντικομουνιστική εξέγερση των
κατοίκων της Βουδαπέστης. 2.500 οι νεκροί Ούγγροι και 700 οι σοβιετικές
απώλειες.
1984: Στη Νικαράγουα διεξάγονται οι πρώτες ελεύθερες εκλογές από το 1928. Οι «Σαντινίστας» του Ντανιέλ Ορτέγα κερδίζουν με 63%.
1995: Δολοφονείται ο Γιτζάκ Ράμπιν, πρωθυπουργός του Ισραήλ
Ετικέτες
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ετσι τρώνε τους διαφωνούντες τα "δημοκρατικά" μπουμπούκια του Περισσου!
Να χαίρεστε το Σταλινικό τσίρκο σας σύντροφοι...
Σφίγγει ο κλοιός για τους διαφωνούντες του ΚΚΕ. Η απόλυση του
δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου από τον «Ριζοσπάστη» με άνωθεν πολιτική
απόφαση (σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ), επειδή αρνήθηκε να
υπογράψει ατομική σύμβαση εργασίας, σηματοδοτεί την κορύφωση της
εσωκομματικής σύγκρουσης που εγκαινιάστηκε πριν από λίγους μήνες, κατά
τον προσυνεδριακό διάλογο ενόψει του 19ου Συνεδρίου (Απρίλιος 2013). Με
την απόλυσή του θεωρείται ότι κλείνει ο κύκλος των «κομματικών»
δημοσιογράφων, δηλαδή εκείνων που είναι μέλη ή στελέχη του ΚΚΕ και είχαν
διατυπώσει προσυνεδριακά τη διαφωνία τους με τη «σκληρή γραμμή» της
ηγεσίας για «λαϊκή εξουσία».
Ωστόσο, και μη κομματικά μέλη που εργάζονταν στην εφημερίδα εδώ και
πολλά χρόνια και που είτε διαφώνησαν πολιτικά είτε αντιτέθηκαν στις
μαζικές απολύσεις που υιοθέτησε ο Περισσός από τον Δεκέμβριο του 2012
είχαν την ίδια τύχη. Μεταξύ αυτών και ο άρτι απολυθείς Θ. Κανιάρης, που
προσυνεδριακά είχε αποδώσει ευθύνες στην ηγεσία για την εκλογική ήττα
που υπέστη το ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές, όπως και ο απολυθείς Γ.
Φωτούλας, ο οποίος συμμετείχε στην ομάδα των 14 που διαφώνησαν δημοσίως
με τις απολύσεις απευθυνόμενοι στην ΕΣΗΕΑ, κίνηση η οποία θεωρήθηκε από
τον Περισσό εχθρική και «αντικομματική».
Η «λάθος πορεία».
Αν και μαχητικός προπαγανδιστής της
πολιτικής του ΚΚΕ, γνωστός από τις ένθερμες εμφανίσεις του στα
τηλεοπτικά πάνελ, ο κ. Μπογιόπουλος δεν άργησε να βρεθεί στο στόχαστρο
της ηγεσίας πριν ακόμα διατυπώσει δημόσια τις απόψεις του μέσω του
προσυνεδριακού άρθρου του, στο οποίο έκανε λόγο για «λάθος πορεία» και
ασκούσε σκληρή κριτική για παραβίαση των έως τότε προγραμματικών θέσεων
του κόμματος και τους χειρισμούς που οδήγησαν στο «οδυνηρό εκλογικό
αποτέλεσμα» του 2012.
Η πρόσφατη κατάργηση της στήλης του στον «Ριζοσπάστη» με τον τίτλο
«Ημεροδρόμος» ήταν ένα βήμα πριν από την εκδίωξή του. Σημειωτέον ότι,
σύμφωνα με πληροφορίες, η στήλη του καταργήθηκε ενώ είχε ήδη παραιτηθεί
του μισθού του και ενώ προσέφερε τις υπηρεσίες του στην εφημερίδα
εθελοντικά, δίχως να αμείβεται. Κατά τις ίδιες πηγές, ήταν γνωστό στο
ΚΚΕ ότι ο κ. Μπογιόπουλος δεν επρόκειτο να υπογράψει ατομική σύμβαση
εργασίας, όπως είχε διαμηνύσει και στη νέα διεύθυνση του «Ριζοσπάστη»,
όχι για οικονομικούς αλλά για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους.
Το εμπιστευτικό σημείωμα.
Πάντως οι ανοιχτοί λογαριασμοί που
διατηρούσε η ηγεσία με τον Ν. Μπογιόπουλο είχαν και προϊστορία.
Τον
Ιούλιο του 2011 το Πολιτικό Γραφείο είχε εκδώσει εμπιστευτικό
εσωκομματικό σημείωμα, το οποίο συζητήθηκε στις οργανώσεις, ασκώντας του
κριτική για το βιβλίο που είχε γράψει με τίτλο «Είναι ο καπιταλισμός,
ηλίθιε» (εκδόσεις Λιβάνη). Στο εσωκομματικό σημείωμα, , αναφερόταν ότι «από στελέχη του Κόμματος έχουν
διατυπωθεί ερωτήματα σχετικά με αυτό το βιβλίο αφενός γιατί εκδόθηκε από
τον Λιβάνη κι όχι από τη Σύγχρονη Εποχή (σ.σ. είναι το εκδοτικό του
ΚΚΕ), αφετέρου για τη γνώμη του κόμματος ως προς το περιεχόμενο». Το
Πολιτμπιρό ενημέρωνε τα κομματικά μέλη για τα εξής:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΚΚΕ,
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ,
ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ,
ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο... πάγος των διεθνών σχέσεων
Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
Από την εποχή των Ορλωφικών το ελληνικό κράτος
αναζητά σταθερά το «ξανθό» ή όποιο άλλο γένος που θα μας σώσει άλλοτε
από τον Οθωμανό, άλλοτε από τον εμφύλιο σπαραγμό, άλλοτε από την
οικονομική καταστροφή.
Από την αρχή της οικονομικής κρίσης και
κυρίως όταν αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν επρόκειτο για ένα απλό
παιχνίδι από τα συνηθισμένα, που θα ξεγελούσαμε για ακόμη μία φορά τους
ξένους, εταίρους, σύμμαχους ή απλώς ομόδοξους, αρχίσαμε να πλάθουμε
ορόσημα που αφορούσαν όχι το τι πρέπει εμείς να πράξουμε, αλλά το τι
θεωρούμε ότι οι άλλοι οφείλουν να κάνουν για εμάς.
Περάσαμε μερικούς
μήνες περιμένοντας με πολλές προσδοκίες τη νίκη του Φρ. Ολάντ στη
Γαλλία, αλλά τώρα πια ακόμη και οι πιο φανατικοί θαυμαστές του δεν
μπορούν να μην παραδεχτούν ότι ο χειρότερος Γάλλος πρόεδρος δεν μπορεί
να βοηθήσει τον εαυτό του, πόσω μάλλον την Ελλάδα.
Μετά
ανακαλύφθηκε η βοήθεια του φίλου Αμερικανού προέδρου, ο οποίος ανέξοδα
ασκούσε κριτική στην πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία στην
Ευρώπη.
Τελικά ούτε οι επενδύσεις από τη Γουόλ Στριτ ήρθαν ούτε η κ.
Μέρκελ κάμφθηκε από τις φιλικές πιέσεις του Ομπάμα.
Σειρά είχαν
οι ίδιοι οι Γερμανοί και οι προσδοκίες ότι οι Σοσιαλδημοκράτες θα
δώσουν λύση στο πρόβλημά μας (ίσως και μερικά δισ. παραπάνω). Η κ.
Μέρκελ εξελέγη ακόμη πιο ισχυρή και οι Σοσιαλδημοκράτες στον κυβερνητικό
συνασπισμό που εκκολάπτεται κρατούν τα βέτο τους μάλλον για την
εσωτερική διακυβέρνηση, παρά για την ευημερία της Ευρωζώνης και τη
χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας.
Τελευταίο δείγμα
αυτής της αντίληψης είναι η Ρωσία και η επίσκεψη του Σ. Λαβρόφ:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΘΝΟΣ,
ΕΛΛΑΔΑ,
ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΜΕΛΕΤΗΣ,
ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΑΔΑ: Το κράτος του Καποδίστρια[1] και ο ιστορικός ρόλος της Ρωσίας ως στρατηγικού μας εταίρου
1. Από τις πρώτες
ενέργειες του Καποδίστρια μόλις ήρθε στην Ελλάδα, στις 8.1.1828, ήταν να
ζητήσει από τη Βουλή -που προήλθε από την Γ' Εθνοσυνέλευση της Τροιζίνας (19.3
- 5.5. 1827) και η οποία τον εξέλεξε με επταετή θητεία-, την αναστολή του
Πολιτικού Συντάγματος, επειδή "αι
δειναί της πατρίδος περιστάσεις και η διάρκεια του πολέμου δεν εσυγχώρησαν ούτε
συγχωρούσι την ενέργειαν" αυτού, ως περιέχοντος, όπως θα πει σε άλλη
περίσταση, "απάσας τας δημοκρατικάς
αρχάς των επαναστατών του 1793".
Στην πραγματικότητα το
Σύνταγμα της Τροιζίνας ελάχιστη σχέση είχε με το Σύνταγμα των Γάλλων
επαναστατών, υπό την έννοια ότι εδραζόταν στην πολιτική κυριαρχία των
πόλεων/κοινών (προνοούσε μόνον για μια σκιώδη κεντρική κυβέρνηση, η οποία
επιπλέον τελούσε υπό την πλήρη εξουσία της βουλής), και όχι στο πολιτικά
κυρίαρχο κεντρικό κράτος του Συντάγματος του 1793. Σημασία έχει, εντούτοις, να
συγκρατήσουμε εξαρχής ότι ο Καποδίστριας δεν δηλώνει αντίθετος επί της αρχής
στα συντάγματα αυτά, αλλά στην εφαρμογή τους, σε μια στιγμή που η επανάσταση
διαρκεί ακόμη, που ούτε κράτος υπάρχει ούτε και η ελληνική υπόθεση της
ανεξαρτησίας έχει κριθεί και οι Δυνάμεις της εποχής εχθρεύονται απολύτως τις
ιδέες τους. Σημειώνουμε, επίσης, ότι η αντίρρηση του Καποδίστρια συνοδεύεται
από την επισήμανση πως η ενέργειά του αυτή είναι προσωρινή, "έως της
συγκροτήσεως της (νέας) Εθνικής Συνελεύσεως" που ορίσθηκε να συνέλθει
2,5 μήνες αργότερα, τον Απρίλιο 1828.
Το προσωρινό πολιτειακό
σχήμα που ενέκρινε η Βουλή, με εισήγηση του Καποδίστρια, προέβλεπε την
κατάργησή της και την σύσταση ενός κεντρικού εξουσιαστικού συμβουλίου από 27
μέλη, του Πανελληνίου, που θα συμπαρίσταται στον Κυβερνήτη, με γνωμοδοτική βασικά
και νομοπαρασκευαστική αρμοδιότητα. Οι πράξεις του Κυβερνήτη για να είναι
έγκυρες, έπρεπε να είναι "θεμελιωμένες
επάνω εις τας εγγράφους αναφοράς του Πανελληνίου ή των τμημάτων του".
Παράλληλα ο
Καποδίστριας οργάνωσε διοικητικά την χώρα σε (επάλληλα) τμήματα, που εδραζόταν στο σύστημα των κοινών: Κάθε τμήμα διαιρείται "εις τας εξ ων σύγκειται επαρχίας και αύται πάλιν εις πόλεις, κώμας και
χωρία".
Τούτο δηλώνει ότι
επιλέγεται η αρχή της τοπικής και περιφερειακής πολιτειακής αυτονομίας, που
ανάγεται στο ελληνικό παρελθόν της κοσμόπολης, όχι της διοικητικής αποκέντρωσης
ή αυτοδιοίκησης, που αναπέμπει στο εξερχόμενο από τη φεουδαρχία πολιτικά
κυρίαρχο κεντρικό κράτος. Καθεμία από τις βαθμίδες αυτές της πολεοτικής
αυτονομίας διαθέτει ίδιον σύστημα διακυβέρνησης: οι δημογέροντες, στα
πρωτοβάθμια κοινά, εκλέγονται με καθολική ψήφο, από τους πολίτες άνω των 25
ετών, ενώ στο επίπεδο της επαρχίας, η διοίκηση ασκείται από συλλογικό σώμα
αντιπροσώπων των κοινών. Τα κοινά, "εξακολουθούν
την ενέργειαν των χρεών των, ως και πρότερον" -διαθέτουν τις ίδιες
αρμοδιότητες όπως πριν, τις οποίες ασκούν σύμφωνα με τους "άχρι τούδε
κανόνας".
Στις αρμοδιότητες
αυτές, επομένως, περιλαμβάνονται αφενός οι εσωτερικές υποθέσεις του κοινού και
αφετέρου, η άσκηση των αρμοδιοτήτων που συνάδουν με την κεντρική εξουσία.
Ανάμεσα σ'αυτές, η πλέον συμβολική, για την αναγωγή τους στο σύστημα των
κοινών, αλλά και ουσιώδης, η οποία κρίνει την φύση του (προσωρινού) πολιτειακού
συστήματος που επέλεξε ο Κυβερνήτης, είναι η άσκηση της δημοσιονομικής και,
γενικότερα, της δημοσιο-οικονομικής αρμοδιότητας, η οποία δηλώνεται ρητώς ότι ανήκει
στα κοινά. Τα κοινά, θα πει, είναι οι φορείς "δι'ών γίνεται η ενέργεια της δημοσίου οικονομίας", υπό την
εποπτεία της επαρχιακής δημογεροντίας.
Η κεντρική κυβέρνηση
παρίσταται στην επαρχιακή "δημογεροντία" δια του "εκτάκτου επιτρόπου", ο οποίος, στο
μεταβατικό στάδιο, είναι επιφορτισμένος με την υποβοήθηση του έργου της
ανασυγκρότησης του συστήματος των κοινών και, περαιτέρω, με την άσκηση αρμοδιοτήτων
"έννομης επιστασίας" κατά τη λειτουργία τους και την εφαρμογή της
νομιμότητας. Στις ειδικότερες πρόνοιες, που θα εισαγάγει ο Καποδίστριας, είναι
προφανής η μέριμνά του να επαναφέρει την πολιτειακή ισορροπία στο εσωτερικό των
κοινών, που ανέτρεψαν οι συνθήκες της επανάστασης, υπέρ της προεστικής τάξης. Μέριμνα,
που κατέτεινε ουσιαστικά, στην επαναφορά του λαού στα πράγματα των κοινών και
στην εγγραφή των τελευταίων στο γενικότερο πολιτειακό γίγνεσθαι του κράτους.
Και τούτο διότι, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε ως επί το πλείστον κατά την
προ-επαναστατική περίοδο, η αυτονόμηση της προεστικής τάξης και η ιδιοποίηση
της εξουσίας των κοινών από αυτήν, στη διάρκεια επανάστασης, εκδηλώθηκε εφεξής
με την άρνησή της να εναρμονισθεί με το διατακτικό της εθνικής πολιτείας.
Ακραίες εκδηλώσεις του φαινομένου αυτού αποτελούν οι περιπτώσεις των Υδραίων
και των Μανιατών. Η προεστική τάξη θα αντιταχθεί στην απόφαση του Κυβερνήτη να αναλάβει
το κέντρο μέρος των δημοσίων προσόδων ή να ελέγξει τον τρόπο της διαχείρισής
τους από αυτήν. Ορισμένοι μάλιστα θα φθάσουν μέχρι του σημείου να αξιώσουν
αποζημίωση για τις απώλειες που υπέστησαν λόγω της συμμετοχής τους στην επανάσταση.
Έχει ενδιαφέρον,
μάλιστα, ότι η μερίδα της προεστικής αυτής τάξης, που εκπροσωπείτο στο
Πανελλήνιο, προκειμένου να εμποδίσει την επανείσοδο του λαού στην πολιτεία των
κοινών, θα επικαλεσθεί το επιχείρημα του "εξευρωπαϊσμού" της χώρας,
αξιώνοντας από τον Καποδίστρια να καταργήσει την καθολική ψήφο (στην Αγγλία
τότε κατείχε το δικαίωμα ψήφου μόλις το 7% των ανδρών). Στην αξίωση αυτή ο
Κυβερνήτης θα διακρίνει "μιαν ανίκητον δυσκολίαν", η οποία συνίσταται
"εις το ότι δεν έχω την δύναμιν να
κάμω ένα νόμον, ο οποίος θέτει όρους εις το δικαίωμα της ψήφου. Δικαίωμα, το
οποίον ο ελληνικός λαός δοξάζει, ότι μετεχειρίσθη έως σήμερον χωρίς περιορισμόν". Όπως θα επισημάνει ο τότε αντι-πρέσβης της
Ρωσίας στην Ελλάδα, "οι
κοτζαμπάσηδες αυτοί "χρησιμοποιούντες τα φιλελευθέρας αρχάς ως μέσον
διαιωνίσεως της επιρροής των", εστράφησαν με μίσος κατά του Κυβερνήτη,
"καθόσον απαγορεύει τας αρπαγάς, τιμωρεί τους ενόχους και προστατεύει τους
καταπιεζομένους…".
Η αποτυχία του Καποδίστρια
να αντιμετωπίσει τη στασιαστική, συχνά, αντιπολίτευση της προεστικής τάξης, θα
τον οδηγήσει στην επιλογή της καθαρής διοικητικής αποκέντρωσης. Μέσω της Δ'
Εθνικής Συνέλευσης και στη συνέχεια με Ψήφισμα του 1830, θα αποφασισθεί όπως
"μέχρι την έκδοση του (νέου)
εκλογικού νόμου, το συμβούλιο των δημογερόντων
"θέλει διορίζεσθαι από την κυβέρνησιν εκλεγόμενο από τον κατάλογο
πολιτών, τον οποίον θέλει προβάλει εις αυτήν αι τοπικαί αρχαί, και των οποίων
τον αριθμόν θέλει διπλασιάσει η Γερουσία". Συγχρόνως, επιχειρεί να
οργανώσει και να ελέγξει τα δημόσια οικονομικά από το κέντρο, πράγμα που έθιγε
καταφανώς τα αυθαίρετα ή μη προνόμια της προεστικής τάξης. Εφεξής οι τοπικοί
πόροι αποφασίζεται να εισάγονται "εις
το εθνικόν ταμείον… και η κυβέρνησις (να) τους δαπανά όταν και όπως εγκρίνει
εις τας ανάγκας εκάστης των επαρχιών, χρείας δε τυχούσης, (να) έχει το δικαίωμα
να τους εξοδεύει και εις τας κοινάς του έθνους ανάγκας".
Αξίζει να προσεχθεί η
διαδρομή της προεστικής τάξης: από τα συντάγματα που αναπαρήγαν αυθεντικά το
σύστημα των κοινών, την πολιτεία των οποίων είχαν οικειοποιηθεί, στη διάρκεια
της επανάστασης, θα οδηγηθεί στην άκαμπτη υπεράσπιση μιας εκδοχής τους, αυτής
που προέκυψε από την ανατροπή των εσωτερικών τους ισορροπιών στη διάρκεια της
επανάστασης. Συγχρόνως, θα θεωρήσει απολύτως συμβατό με τα συμφέροντά της το
"συνταγματικό" επιχείρημα της ευρωπαϊκής μετα-φεουδαλικής ορθοταξίας,
πριν προσχωρήσει εξολοκλήρου, στο τέλος, στη βαυαρική απολυταρχία. Η τελευταία,
ως κρατική δεσποτεία, προέκρινε τον ολοσχερή εγκιβωτισμό της κοινωνίας των πολιτών
στην ιδιωτική σφαίρα και την αποκλειστική ιδιοποίηση της πολιτικής από τη νέα,
καταφανώς χειρότερη, εκδοχή του "κοτζαμπασιδισμού", τη
βουλευτοκρατία.
2. Από
τα ανωτέρω ολίγα προκύπτει νομίζω αβίαστα ότι ο Καποδίστριας είχε κατά νουν ένα
κράτος, το οποίο εγγραφόταν στο ιστορικό κεκτημένο της ελληνικής οικουμενικής
κοσμόπολης, που συγκέντρωνε άλλωστε την ομοθυμία των προεπαναστατικών Ελλήνων.
Ένα κράτος που δεν ενσάρκωνε μονοσήμαντα το πολιτειακό σύστημα, αλλά το
επιμέριζε ανάμεσα στην κεντρική κυβέρνηση και στα κοινά, αφενός και αφετέρου
ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών, συγκροτημένη σε δήμο, στο πλαίσιο των
κοινών, και στην αναφορική στο κοινό συμφέρον κεντρική πολιτική εξουσία. Στο
πρόσωπο του Καποδίστρια παίχθηκε η τελευταία πράξη του διακυβεύματος της
οικουμενικής κοσμόπολης, δηλαδή της προοπτικής ενός κράτους που θα ήταν ικανό
να ενσαρκώσει το ανθρωποκεντρικό κεκτημένο του ελληνισμού και να το αντιτείνει
στην ανερχόμενη ευρωπαϊκή απολυταρχία και, αργότερα, στο πρωτο-ανθρωποκεντρικό
κράτος έθνος.
Ετικέτες
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ,
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗΣ,
ΡΩΣΙΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Οι Ρώσοι αναδεικνύουν τους δεσμούς με την Ελλάδα
Του Σταυρου Τζιμα
Παραμονές της 28ης Οκτωβρίου του 2012 κατέπλευσε στο λιμάνι της
Θεσσαλονίκης το αποβατικό πλοίο του ρωσικού πολεμικού στόλου της Μαύρης
Θάλασσας «Νοβοτσρκάσκι» μεταφέροντας 600 πεζοναύτες.
Μία ημέρα πριν το πλοίο πιάσει στον Θερμαϊκό, ο Ρώσος πρόξενος στη
Θεσσαλονίκη Αλεξέι Ποπόφ επισκέφθηκε τον υπουργό Μακεδονίας-Θράκης
Θόδωρο Καράογλου στον οποίο διατύπωσε το αίτημα να συμμετάσχει στη
μεγάλη στρατιωτική παρέλαση για την εθνική επέτειο, παρουσία του κ. Κ.
Παπούλια, άγημα του ρωσικού πολεμικού ναυτικού και μάλιστα με τη δική
του μπάντα. Ο υπουργός, μάλλον αιφνιδιασμένος, παρέπεμψε τον Ρώσο
διπλωμάτη στην Περιφέρεια, που είχε και την ευθύνη για τις εορταστικές
εκδηλώσεις. Εκεί, κατόπιν συνεννόησης με το υπουργείο Αμυνας, του
εξήγησαν πως η συγκυρία δεν ευνοούσε μια τέτοια πρωτοβουλία.
Επικαλέστηκαν μάλιστα ενδεχόμενο κίνδυνο επανάληψης θλιβερών επεισοδίων,
όπως εκείνων που είχαν σημειωθεί στην παρέλαση της προηγούμενης χρονιάς
(2011) από ακροδεξιούς «αγανακτισμένους» εις βάρος του Προέδρου της
Δημοκρατίας.
Τελικά το πλοίο παρέμεινε στο λιμάνι, όπου δέχθηκε
εκατοντάδες επισκέπτες, επίσημους και ανεπίσημους, και καταναλώθηκαν
αρκετές ποσότητες βότκας στο όνομα της προαιώνιας ρωσοελληνικής φιλίας
και της συμμαχίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την οποία ήθελαν να
υπενθυμίσουν με τη συμμετοχή στην εθνική επέτειο, δηλαδή ότι είμαστε
φίλοι από παλιά, πολεμήσαμε στο ίδιο πλευρό εναντίον του φασισμού και να
διαμηνύσουν πως τώρα, στις δύσκολες για τους Ελληνες ώρες, είναι και
πάλι «εδώ και δυνατοί».
Δεν ήταν ωστόσο η μοναδική πρωτοβουλία του είδους:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ,
ΕΛΛΑΔΑ,
ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
ΡΩΣΙΑ,
ΤΖΙΜΑΣ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο ρωσικός μυστικισμός εις τους αιώνας των αιώνων
Οπως εμείς έχουμε Συνήγορο του Πολίτη, του Καταναλωτή κ.λπ., στη Ρωσία υπάρχει και Συνήγορος του Παιδιού.
Καθώς άρχιζε λοιπόν η φετινή σχολική χρονιά, ο Ρώσος παιδαριώδης
συνήγορος είχε μια φαεινή ιδέα: αφού το σεξ των νέων, σκέφτηκε, είναι
αντίθετο με τα ορθόδοξα ρωσοχριστιανικά μας ιδεώδη, να μην εισαγάγουμε
την ευρωπαϊκή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των εφήβων στο Λύκειο, αλλά οι
νέοι να διδάσκονται το σεξ από την κλασική ρωσική λογοτεχνία. Για
παράδειγμα, αν μια δεκαεφτάχρονη μαθήτρια έχει μεταδώσει βλενόρροια σε
δυο τρεις συμμαθητές της, να μην τσακιστεί να πάει για αντιβίωση, αλλά
να μιμηθεί την Αννα Καρένινα (και μαζί τη διάσημη Ελληνίδα
υπερπρωταγωνίστρια) και να πάει να πέσει στις ράγες του τρένου.
Ακούγεται παράλογο, αλλά στη ρωσική κοινωνία, διαπαιδαγωγημένη
επί αιώνες μέσα στον ορθόδοξο μυστικισμό, το παράλογο πολύ συχνά
θεωρούνταν (και ακόμη θεωρείται) απόλυτα αποδεκτό. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα
στην επαρχία, με σχεδόν όλο τον πληθυσμό αναλφάβητο. Φυσικά, η παντελής
έλλειψη ορθολογισμού άφηνε περιθώριο να ανθεί η κάθε είδους αγυρτεία.
Στα χωριά ο κάθε γραφικός τρελός αντιμετωπιζόταν σαν να είχε μεταφυσικές
ικανότητες, αποκτούσε φήμη σε όλη την περιοχή και συχνά μετά το θάνατό
του ανακηρυσσόταν «στάρετς», δηλαδή «γέροντας».
Οσο ο μυστικισμός μένει στο πλαίσιο της Εκκλησίας, δεν κάνει
ιδιαίτερα μεγάλη ζημιά. Οταν όμως τον χρησιμοποιεί μια αυταρχική
εξουσία, είτε λέγεται Πούτιν είτε τσάρος είτε Στάλιν, εκεί έρχεται η
καταστροφή. Ας γυρίσουμε στη Σοβιετική Ενωση λίγο μετά το 1930. Με την
πλήρη κολλεκτιβοποίηση (και κατά συνέπεια την αποδιοργάνωση) της
γεωργίας, εμφανίστηκαν οι πρώτες σιτοδείες. Ο Στάλιν βρήκε το «μάγο» που
θα έδινε τη λύση στο πρόσωπο ενός γεωπόνου ονόματι Τροφίμ Ντενίσοβιτς
Λισένκο. Αυτός επαγγελλόταν ότι θα «μάθαινε» στο εαρινό στάρι να γίνεται
φθινοπωρινό, ώστε να αυξηθεί η παραγωγή. Η βασική του θεωρία ήταν ότι
οι επίκτητοι χαρακτήρες κληρονομούνται. Αυτό απλά σημαίνει ότι αν
πάρουμε ένα γάτο και μια γάτα και τους κόψουμε τις ουρές, θα γεννούν
γατάκια χωρίς ουρά. Ετσι και το στάρι του Λισένκο θα αποκτούσε
καινούργιες συνήθειες: οι σπόροι αφήνονταν το φθινόπωρο να βγάλουν φύτρο
και μετά έμπαιναν στην κατάψυξη και αποψύχονταν την άνοιξη.
Εννοείται ότι οι σιτοδείες επιδεινώθηκαν. Ομως ο Λισένκο είχε
οργανώσει την άμυνά του έχοντας φροντίσει να αποσταλούν στη Σιβηρία όλοι
οι βιολόγοι που κατάγγελλαν τη θεωρία του ως απάτη και τσαρλατανισμό.
Βασιζόταν στο ότι ο Στάλιν, πέρα από τις άμεσες πιεστικές ανάγκες,
χρειαζόταν και μία θεωρία και πρακτική που να αποδεικνύουν ότι ο
σοσιαλιστικός άνθρωπος έχει την ικανότητα να αλλάζει τη φύση. Ο Λισένκο
εκπροσωπούσε την «προλεταριακή επιστήμη», σε αντίθεση με την «αστική».
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ,
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ,
ΡΩΣΙΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Eκατό χρόνια ειρήνης
EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
H ημερίδα στη μνήμη του πρώτου κυβερνήτη της Eλλάδας και υπουργού
Eξωτερικών της Pωσίας Iωάννη Kαποδίστρια είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα
μιας επετείου με μηνύματα για το μέλλον.
Eικοσιπέντε χρόνια
σχεδόν μετά την Πτώση του Tείχους το 1989 και η Γηραιά Hπειρος της
Eυρώπης ζει χωρίς κοινά αποδεκτό Σύστημα Aσφάλειας από τον Aτλαντικό ως
τα Oυράλια, χωρίς κοινά αποδεκτούς κανόνες διαχείρισης κρίσεων και
παρέμβασης σε συγκρούσεις. Mόλις πριν από λίγο Oυάσιγκτον και Mόσχα
φάνηκαν -με αφορμή τη Συρία και το Iράν- να κινούνται προς μία
κατεύθυνση αναζήτησης κοινού παρονομαστή.
Στο Συνέδριο της
Bιέννης το 1814-15, που τερμάτισε μια θυελλώδη περίοδο εικοσιπέντε
χρόνων στην Eυρωπαϊκή Hπειρο, οι πρωταγωνιστές -Kαποδίστριας, Mέτερνιχ,
Tαλεϋράνδος και Kάστελρη- επέδειξαν πολύ μεγαλύτερη ωριμότητα από τους
επιγόνους τους που διαχειρίσθηκαν τις κοσμογονικές αλλαγές του 989-91:
Mε πρωταγωνιστή τον Kαποδίστρια ως υπουργό Eξωτερικών του Tσάρου δεν
μεταχειρίσθηκαν τη συντετριμμένη στο Bατερλό Γαλλία ως ηττημένη χώρα,
αλλά ως ισότιμο εταίρο στη νέα τάξη πραγμάτων στην Eυρώπη.
Aπό τη
μεριά της, η Γαλλία, με πρωταγωνιστή τον Tαλεϋράνδο, υπουργό Eξωτερικών
του Nαπολέοντα και στη συνέχεια του Λουδοβικού του 18ου, με ψυχραιμία
και αυτοκυριαρχία απέφυγε τα συμπλέγματα ανασφάλειας και καχυποψίας που
σφραγίζουν τους ηττημένους στις πολεμικές συγκρούσεις.
Eτσι, το
Συνέδριο της Bιέννης χάραξε το πλαίσιο ενός Συστήματος Aσφαλείας που
χάρισε στην Eυρώπη έναν αιώνα συνεχούς ειρήνης -1815 έως 1914- υπό την
έννοια ότι δεν υπήρξε γενικευμένος ευρωπαϊκός πόλεμος στην περίοδο αυτή.
Σήμερα, οι HΠA του Oμπάμα προσπαθούν να απαλλαγούν από το σύνδρομο του
νικητή του Ψυχρού Πολέμου, που μεταχειρίζεται την πρώην EΣΣΔ -η οποία
σημειωτέον δεν ηττήθηκε αλλά αυτοδιαλύθηκε- ως ηττημένη χώρα, στην οποία
δεν αναγνωρίζονται ούτε καν τα προνόμια μιας περιφερειακής δύναμης.
Aντίστοιχα, η Pωσία των Πούτιν και Λαβρόφ κάνει βήματα εξόδου από την
αμυντική περιχαράκωση της μετα-σοβιετικής περιόδου, προσπαθεί να
απαλλαγεί από το φοβικό σύνδρομο της περικύκλωσης και της περιχαράκωσης.
Aκόμη, όμως, είμαστε πολύ πιο πίσω από τον αριστοτεχνικό διπλωματικό
ρεαλισμό των Kαποδίστρια, Mέτερνιχ, Tαλεϋράνδου και Kάστελρη, καθώς
είναι πολύ δύσκολο να σπάσει μια αμοιβαία καχυποψία, όπου η φοβική
περιχαράκωση του ενός προσλαμβάνεται από τον άλλο ως επιθετική πολιτική.
HΠA και Pωσία έχουν ισοτιμία σε σχέση με το παρελθόν, αλλά όχι με το
παρόν:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΔΙΕΘΝΗ,
ΕΣΣΔ,
ΗΜΕΡΗΣΙΑ,
ΗΠΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ,
ΡΩΣΙΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Η υπερδύναμη των κοριών
EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Οι επικοινωνίες ή, όπως ονομάζονται
στις Ενοπλες Δυνάμεις, «διαβιβάσεις» αποτέλεσαν πάντα ένα στοιχείο
άμεσα συνδεδεμένο με την κατασκοπία, αν όχι και την πεμπτουσία της
κατασκοπίας. Οι Αμερικανοί στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχαν
σημαντικές επιτυχίες στον τομέα της «σύλληψης» μηνυμάτων του εχθρού και
αποκρυπτογράφησής τους, που οδηγούσαν στην αποκάλυψη μύχιων σκέψεων και
σχεδίων του αντιπάλου. Επομένως η «σύλληψη» μηνυμάτων, η επικοινωνιακή
κατασκοπία είναι μια παλιά ιστορία.
Η ηγέτιδα αμερικανική τάξη πάντα ονειρευόταν και στόχευε, όπως
και αρκετές άλλες μεγάλες δυνάμεις, να βρεθεί στην κορυφή του κόσμου και
από τη στιγμή που νόμισε ότι το πέτυχε, να διατηρηθεί εκεί στα ψηλά. Η
έντονη αυτή επιθυμία κάνει πολύ δυσδιάκριτο ποιος είναι φίλος και ποιος
εχθρός. Γιατί ακόμα και ένας «φίλος» μπορεί κάποια στιγμή να σε
ξεπεράσει και να σου πάρει τη θέση. Ολοι είναι εν δυνάμει αντίπαλοι και
πρέπει να τους παρακολουθείς.
Από οικονομικής απόψεως, ακόμα και «συμμαχικές, φιλικές χώρες»
θα μπορούσαν ν' ανταγωνίζονται τις ΗΠΑ στο χώρο της βιομηχανίας και του
εμπορίου (εκτός του στρατιωτικού τομέα) και να κερδίσουν αγορές εις
βάρος τους και έτσι να θίξουν αυτό που θα ονόμαζαν κάποιοι εθνικά
συμφέροντα της Αμερικής.
Ενας ανώτερος εκπρόσωπος της CIA, ο Χάρι Ροζίτσκε, επισήμανε ότι
οι αντιπαραθέσεις του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ ΗΠΑ-ΕΣΣΔ βαθμιαία άρχισαν
να δίνουν τη θέση τους «σε πιο περίπλοκα ζητήματα», καθώς «οι
πληροφοριακές ανάγκες του Λευκού Οίκου» όλο και περισσότερο
επεκτείνονταν στον οικονομικό τομέα.
Ο Ροζίτσκε αναρωτήθηκε: «Μήπως οι
Ελβετοί τραπεζίτες ή οι Γερμανοί βιομήχανοι είναι πιο σημαντικός στόχος
από ό,τι το κινεζικό γενικό επιτελείο;».
Οι ανάγκες μιας παγκόσμιας δύναμης είναι να έχουν μια καθολική
αντίληψη των όσων συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν από «φίλους» ή
εχθρούς, ώστε να μη βρεθούν προ απροόπτου και να σχεδιάζουν όσο γίνεται
ασφαλέστερα τη συνολική τους πολιτική.
Αυτό το είπε απερίφραστα ο Αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν σε
αποχαιρετιστήριο λόγο του, ενώπιον στελεχών της CIA, στις 21 Νοεμβρίου
1952. Ο Τρούμαν δήλωσε ότι η CIA έθετε υπόψη του προέδρου τη ζωτικής
σημασίας πληροφόρηση που συνέλεγε, γιατί ο ηγέτης των ΗΠΑ «πρέπει να
γνωρίζει ό,τι συμβαίνει οπουδήποτε στο εσωτερικό της χώρας και το
εξωτερικό», ώστε να πάρει τις σωστές αποφάσεις.
Και ο Τρούμαν συνέχισε λέγοντας ότι:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΔΙΕΘΝΗ,
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,
ΗΠΑ,
ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ Φ.
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Η χρήσιμη βουλιμία των πρακτόρων της NSA
Ο Μπαράκ Ομπάμα πρέπει να μισεί τον Εντουαρντ Σνόουντεν, του οποίου
οι αποκαλύψεις για το απίστευτο εύρος και βάθος της παρακολούθησης
τηλεπικοινωνιών από την υπηρεσία ασφαλείας της Αμερικής (της NSA)
αναγκάζουν τον πρόεδρο να απολογείται συνεχώς σε συμμάχους. Ο τόσο
ψύχραιμος, «εγκεφαλικός» ηγέτης, ο οποίος απεχθάνεται τις συγκρούσεις,
εμφανίζεται τη μία ως γονιός του οποίου τα ατίθασα παιδιά έχουν
υποκλέψει τις συνομιλίες συγγενών και φίλων, και την άλλη σαν εραστής
που ψελλίζει, «όχι, αγάπη μου, δεν παρακολουθούσα το τηλέφωνό σου –
τουλάχιστον όχι τώρα».
Εντός 48 ωρών, ο Ομπάμα απολογούνταν στον Γάλλο
πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ και στην καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ. Είχαν
προηγηθεί αντιδράσεις από τη Βραζιλία και το Μεξικό.
Το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό από το ότι ο Ομπάμα βρίσκεται σε δύσκολη
θέση. Ολοι γνωρίζουμε ότι όσοι έχουν τη δυνατότητα παρακολουθούν όσους
περισσότερους μπορούν. Και οι ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν
τους πάντες. Εάν πράγματι υπέκλεψαν τις συνομιλίες της Γερμανίδας
καγκελαρίου, όμως, θα έχουν υποπέσει σε μεγάλο σφάλμα, όχι μόνο επειδή
αποκαλύφθηκε αλλά επειδή η πράξη έχει ηθική διάσταση και η ζημιά θα
είναι μεγαλύτερη από τα οφέλη της υποκλοπής.
«Πρέπει να υπάρχει
εμπιστοσύνη μεταξύ συμμάχων και συνεταίρων, και αυτή η εμπιστοσύνη
πρέπει να αποκατασταθεί πάλι», δήλωσε η Μέρκελ στις Βρυξέλλες. «Η
κατασκοπεία μεταξύ φίλων είναι απαράδεκτη». Μόλις τον Ιούλιο,
υποδεχόμενη τον Ομπάμα στο Βερολίνο, η Μέρκελ του είχε προσφέρει
προσεκτική στήριξη όταν οι πρώτες αποκαλύψεις του πρώην αναλυτή
Σνόουντεν είχαν δημοσιευτεί. «Οι ελεύθερες δημοκρατίες βασίζονται στην
αίσθηση ασφαλείας των πολιτών», είχε πει.
Οπως αναμενόταν, η συζήτηση για τις υποκλοπές υποσκίασε την αρχή της
Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. Πριν από λίγες μέρες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
ενέκρινε νομοσχέδιο που θα ελέγχει τον τρόπο που εταιρείες όπως η Google
και το Facebook μοιράζονται πληροφορίες που αντλούν από τους χρήστες
τους, θα παρέχει σε πολίτες της Ε.Ε. το δικαίωμα διαγραφής δεδομένων,
και θα επιτρέπει στις ευρωπαϊκές αρχές να επιβάλουν πρόστιμα έως και 100
εκατ. ευρώ στους παραβάτες. Με την οργή που εκφράζεται σήμερα στη
Γερμανία, τη Γαλλία και αλλού, είναι πολύ πιθανό να περάσει το
νομοσχέδιο, με σοβαρές επιπτώσεις για το οικονομικό μοντέλο των
αμερικανικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον χώρο.
"Επιγεια σοφία"
Να είσαι δίκαιος πριν να είσαι γενναιόδωρος.
Richard Sheridan, 1751-1816, Ιρλανδός ποιητή
Τα τρία πράγματα που ποθούμε περισσότερο στη ζωή μας, ευτυχία,
ελευθερία, πνευματική γαλήνη, τ’ αποκτούμε πάντα αφού πρώτα τα
προσφέρουμε εμείς σε κάποιον άλλο.
Αγνώστου
Τίποτε που δεν έχεις χαρίσει δεν θα είναι ποτέ πραγματικά δικό σου.
C.S. Lewis, 1898-1963, Ιρλανδός συγγραφέας
Ετικέτες
ΕΠΙΓΕΙΑ ΣΟΦΙΑ
Σαν σήμερα (3/11/ΧΧΧΧ)
1507:
Ο σύζυγος της Λίζας Γκεραρντίνι, πλούσιος έμπορος από τη Βενετία,
μισθώνει τις υπηρεσίες του Λεονάρντο Ντα Βίντσι για να ζωγραφίσει το
πορτρέτο της γυναίκας του. Ο ιταλός μετρ θα δημιουργήσει το αριστούργημά
του, που έμεινε στην ιστορία ως Μόνα Λίζα.
1822:
Οι αντιπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών που συμμετέχουν στο Συνέδριο της
Βερόνας χαρακτηρίζουν αυθάδες το αίτημα της ελληνικής αντιπροσωπείας να
εμφανισθεί μπροστά τους και να τους αναπτύξει τις θέσεις της για την
Επανάσταση.
1852:
Ο αυτοκράτωρ της Ιαπωνίας Μεϊτζί ανεβαίνει στο θρόνο και αρχίζει η
μεγάλη περιπέτεια του εκσυγχρονισμού στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου.
Μεταξύ των πρώτων μέτρων που λαμβάνει είναι η μεταφορά της πρωτεύουσας
από το Κιότο στο Έντο, που μετονομάζεται σε Τόκιο.
1944:
Κυκλοφορεί το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία ελληνικό χαρτονόμισμα των
100 δισεκατομμυρίων δραχμών, το οποίο φέρει την υπογραφή του διοικητή
της Τραπέζης της Ελλάδος Ξενοφώντα Ζολώτα.
1869: Πεθαίνει ο Ανδρέας Κάλβος, ποιητής. («Ωδές») [γεν. 1792]
Ετικέτες
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κάγκελα
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ
Τι να κάνω; Είμαι αναγκασμένος να επιστρέψω στην μπαρουφολογία του κυρ Θόδωρου του Πάγκαλου.
Αυτού
ντε του φερόμενου ως σοβαρού και τάχα μου αθυρόστομου πολιτικού. Αυτός
που για να απενοχοποίήσει το μαφία της διαπλοκής και του πλιάτσικου
επινόησε την μεγαλοπρεπέστατη λαλακία του «όλοι τα φάγαμε». Αυτός που εν
μέσω καταστροφής διόρισε στην Βουλή τον επιμελητή του βιλίου του. Αυτός
που «έδωσε» τον Οτσαλάν. Που αρκετοί εξ ημών και υμών έχετε εκλάβει ως
ντόμπρο, ειλικρινή και μαχητικό. Αυτός ντε που έχει μετατρέψει την
πολιτική σε καφενείο, πρέφα, ούζο, τσίπουρο, πλάκα, χαβαλέ και χα χα χου
χα. Και δεν είναι μόνος. Δυστυχώς
Προφανώς και προκειμένου να παραστήσει τον καμπόσο και τον τσάμπα μάγκα έστειλε στα καναβάτσα όλους τους ιθαγενείς «κοριούς» που τόλμησαν να κρυφακούσουν κουβέντες και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις της αμερικανικής πρεσβείας εν Αθήναις
Προφανώς και προκειμένου να παραστήσει τον καμπόσο και τον τσάμπα μάγκα έστειλε στα καναβάτσα όλους τους ιθαγενείς «κοριούς» που τόλμησαν να κρυφακούσουν κουβέντες και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις της αμερικανικής πρεσβείας εν Αθήναις
Αν έγινε τέτοιο πράγμα. Αν πράγματι από τις
παρακολουθήσεις βγήκε κάποιο λαβράκι. Και αν αυτό το λαβράκι το
αξιοποίησε η ελληνική κυβέρνηση. Μεταξύ μας; Αμφιβάλλω για όλα!
Ελάτε τώρα. Από τα μπαλκόνια και από τα τηλεοπτικά «παράθυρα» άπαντες οι ιθαγενείς κυβερνητικοί αμολάνε εθνικοπατριωτικές μπαλοθιές εναντίων ξένων «βαρβάρων». Οταν όμως ακόμα και η σφουγγαρίστρα του εκάστοτε πλανητάρχη τους υποδέχεται στην κουζίνα του Λευκού Οίκου, εκείνοι προσέρχονται με το ίδιο στυλ που στον «Νονό» οι παρατρεχάμενοι ασπάζονται την παρατεταμένη χείρα του Ντον Κορλεόνε!
Ομως δεν είναι μόνος ο κυρ Θόδωρος ο «ντόμπρος». Το σπορ της ευτέλειας είναι το πιο διαδεδομένο και το πιο προσφιλές ανάμεσα σε πολλούς εκπροσώπους του Εθνους.
Ελάτε τώρα. Από τα μπαλκόνια και από τα τηλεοπτικά «παράθυρα» άπαντες οι ιθαγενείς κυβερνητικοί αμολάνε εθνικοπατριωτικές μπαλοθιές εναντίων ξένων «βαρβάρων». Οταν όμως ακόμα και η σφουγγαρίστρα του εκάστοτε πλανητάρχη τους υποδέχεται στην κουζίνα του Λευκού Οίκου, εκείνοι προσέρχονται με το ίδιο στυλ που στον «Νονό» οι παρατρεχάμενοι ασπάζονται την παρατεταμένη χείρα του Ντον Κορλεόνε!
Ομως δεν είναι μόνος ο κυρ Θόδωρος ο «ντόμπρος». Το σπορ της ευτέλειας είναι το πιο διαδεδομένο και το πιο προσφιλές ανάμεσα σε πολλούς εκπροσώπους του Εθνους.
Να ας πούμε το κοκοράκι με το όνομα Αδωνις
Γεωργιάδης. Που έτσι και παίξεις με το τηλεκοντρόλ σε κάποιο κανάλι θα
τον τσακώσεις να παριστάνει τον επαναστάτη. Οπως ας πούμε χτες πρωί πρωί
με την αυγούλα. Οπου περίπου έλεγε ότι οι κάτοικοι του «λαικού» Ψυχικού
θα υποφέρουν με το νέο χαράτσι ακίνητης περιουσίας. Να βγάλω
χαρτομάντηλο να σφουγγίσω τα δάκρυα από τα μάτια μου
Οπως, ας πούμε, ο λαλίστατος Μάκης Βορίδης. Που προχτες στην Βουλή απαστόμωσε τον Κασιδιάρη λέγοντας, περίπου, ότι ναι μεν πριν τριάντα χρόνια υπήρξε εκλεκτό μέλος της φασιστικής ΕΠΕΝ με ήρωα τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, αλλά τώρα είναι με την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Επομένως ουδεμία σημασία έχει τι έκανες τότε. Σημασία έχει τι κάνεις τώρα
Για παράδειγμα. Υπήρξες βασανιστής; Δεν πειράζει. Αρκεί μετά από μερικά χρόνια να είσαι δεξιός βουλευτής. Πράγμα που σημαίνει-και μπορεί να συμβεί-ο σημερινός Μιχαλολιακός ως αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης, μπορεί σε τρία τέρμινα, να μεταμορφωθεί και να αναρριχηθεί στην σημερινή θέση του Μάκη Βορίδη ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας!
Οπως, ας πούμε, ο λαλίστατος Μάκης Βορίδης. Που προχτες στην Βουλή απαστόμωσε τον Κασιδιάρη λέγοντας, περίπου, ότι ναι μεν πριν τριάντα χρόνια υπήρξε εκλεκτό μέλος της φασιστικής ΕΠΕΝ με ήρωα τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, αλλά τώρα είναι με την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Επομένως ουδεμία σημασία έχει τι έκανες τότε. Σημασία έχει τι κάνεις τώρα
Για παράδειγμα. Υπήρξες βασανιστής; Δεν πειράζει. Αρκεί μετά από μερικά χρόνια να είσαι δεξιός βουλευτής. Πράγμα που σημαίνει-και μπορεί να συμβεί-ο σημερινός Μιχαλολιακός ως αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης, μπορεί σε τρία τέρμινα, να μεταμορφωθεί και να αναρριχηθεί στην σημερινή θέση του Μάκη Βορίδη ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας!
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΔΑΝΙΚΑΣ,
ΕΛΛΑΔΑ,
ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - Κεντροαριστερά: Η αυτογνωσία κοστίζει…
Του ΧΑΡΙΔΗΜΟΥ ΤΣΟΥΚΑ
Αν και απαιτητικό, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να γράψεις ένα καλό
πολιτικό κείμενο. Αρκεί η γλώσσα σου να είναι αρκούντως ελκυστική και
διαφωτιστικά αναλυτική. Είναι όμως εξόχως δύσκολο να γράψεις ένα καλό
πολιτικό κείμενο που να εμπνέει. Οι απαιτήσεις εδώ ανεβαίνουν: δεν αρκεί
η αναλυτική σου ικανότητα, χρειάζεται η γλώσσα σου να έχει δραστικότητα
- να συν-κινεί.
Για είναι πιο δύσκολο ένα τέτοιο εγχείρημα;
Διότι η γλώσσα δεν
περιγράφει ούτε αναλύει μόνο τον κόσμο, αλλά εν μέρει τον συγκροτεί –
παράγει αποτελέσματα. Μια έκκληση ή μια διακήρυξη δεν αποσκοπεί μόνο να
πείσει αλλά, κυρίως, να κινητοποιήσει. Το πετυχαίνει μόνο στο μέτρο που
συντονίζεται με την κοινή εμπειρία, αρθρώνει αυτό που πολλοί
αισθανόμαστε αλλά δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε, και, συγχρόνως,
μορφοποιεί τα κοινά αισθήματά μας, παράγοντας καινούρια γεγονότα. Δεν
είναι εύκολο.
Η Έκκληση των 58 προσωπικοτήτων για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς είναι ένα καλό αλλά ξέπνοο πολιτικό κείμενο. Προτείνει αλλά δεν συγκινεί, διατυπώνει αλλά δεν συμβολίζει, αναλύει αλλά δεν εμπνέει. Λέει αρκετά σωστά, πλην τετριμμένα, πράγματα για το ρόλο του κράτους, το νέο παραγωγικό μοντέλο που χρειάζεται η χώρα, την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, τη σταθερή προσήλωση στην ενωμένη Ευρώπη. Όλα τούτα είναι, πλέον, ανώδυνες γενικότητες. Δεν ερεθίζουν γιατί δεν απηχούν την κοινή εμπειρία – την εμπειρία της οικονομικής καταστροφής και της καθοριστικής ευθύνης της υπαρκτής Κεντροαριστεράς στην παραγωγή της και τη διαχείρισή της. Οι αποσιωπήσεις είναι περισσότερο ηχηρές από τις διατυπώσεις.
Πρώτον, η κριτική στο πολιτικό σύστημα είναι έμμεση, όχι ευθύβολη, μαχητική, και κεντρική. Η χώρα χρεοκόπησε διότι την ιστορική της παθογένεια (πελατειακό κράτος, ισχνοί θεσμοί, λαϊκισμός, πόλωση) όχι μόνο δεν θεράπευσε η για τρεις δεκαετίες κυβερνητική Κεντροαριστερά (αυτή στην οποία κυρίως απευθύνεται το κείμενο) αλλά, αντίθετα, εν πολλοίς, την ανέχθηκε και την προήγαγε. Τον θυμό του πολίτη οι συντάκτες της Έκκλησης τον περιγράφουν σαν ανταποκριτές ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων, δεν τον κατανοούν σε βάθος, γι αυτό και αδυνατούν να τον εκφράσουν.
Δεύτερον, η Έκκληση σωστά ζητά μια «νέα εθνική αυτογνωσία», μόνο που, όπως οι πολιτικάντηδες, δεν την πραγματώνει η ίδια, μιλά απλώς γι αυτή. Η Διακήρυξη θα συνεισέφερε στην εθνική αυτογνωσία αν καταδείκνυε ρητά τις νοοτροπίες, τις πρακτικές, και τους πρωταγωνιστές της φαυλότητας, της οικογενειοκρατίας, της απαξίωσης των θεσμών, του πελατειακού κρατισμού, του λαϊκισμού, και της ηγετικής ανεπάρκειας στον δικό της χώρο. Μόνο όποιος μπορεί γενναία να ξαναδεί κριτικά την παράδοσή του και αυτούς που την ενσάρκωσαν, μπορεί να σκεφτεί διαφορετικά και να πείσει για την ειλικρίνειά του. Η αυτογνωσία κοστίζει.
Τρίτον, η Έκκληση ζητά, ουσιαστικά, τη συγκόλληση των υπαρχόντων κομμάτων της Κεντροαριστεράς σε ένα ευρύτερο σχήμα. Οι συντάκτες της μιλάνε, βεβαίως, για την ανάγκη της «αυτοκριτικής», αλλά απλώς μιλάνε γι αυτή, δεν την πραγματώνουν. Θεωρούν ότι ο οργανωτικός κερματισμός της παράταξης είναι το μείζον πρόβλημα, ενώ αυτό είναι η ηθικοπολιτική της χρεοκοπία. Δεν αντιλαμβάνονται ότι, για να μην είναι η επανίδρυση της Κεντροαριστεράς απλή αλλαγή περιτυλίγματος, πρέπει να συνοδεύεται με την αυτο-διάλυση των συναφών κομματικών σχηματισμών και τον παραμερισμό των περισσότερων ιστορικών στελεχών τους. Νέα πολιτικά γεγονότα δημιουργούνται μέσα από γενναίες πράξεις διακινδύνευσης (σαν την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ το 1974).
Η Έκκληση των 58 προσωπικοτήτων για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς είναι ένα καλό αλλά ξέπνοο πολιτικό κείμενο. Προτείνει αλλά δεν συγκινεί, διατυπώνει αλλά δεν συμβολίζει, αναλύει αλλά δεν εμπνέει. Λέει αρκετά σωστά, πλην τετριμμένα, πράγματα για το ρόλο του κράτους, το νέο παραγωγικό μοντέλο που χρειάζεται η χώρα, την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, τη σταθερή προσήλωση στην ενωμένη Ευρώπη. Όλα τούτα είναι, πλέον, ανώδυνες γενικότητες. Δεν ερεθίζουν γιατί δεν απηχούν την κοινή εμπειρία – την εμπειρία της οικονομικής καταστροφής και της καθοριστικής ευθύνης της υπαρκτής Κεντροαριστεράς στην παραγωγή της και τη διαχείρισή της. Οι αποσιωπήσεις είναι περισσότερο ηχηρές από τις διατυπώσεις.
Πρώτον, η κριτική στο πολιτικό σύστημα είναι έμμεση, όχι ευθύβολη, μαχητική, και κεντρική. Η χώρα χρεοκόπησε διότι την ιστορική της παθογένεια (πελατειακό κράτος, ισχνοί θεσμοί, λαϊκισμός, πόλωση) όχι μόνο δεν θεράπευσε η για τρεις δεκαετίες κυβερνητική Κεντροαριστερά (αυτή στην οποία κυρίως απευθύνεται το κείμενο) αλλά, αντίθετα, εν πολλοίς, την ανέχθηκε και την προήγαγε. Τον θυμό του πολίτη οι συντάκτες της Έκκλησης τον περιγράφουν σαν ανταποκριτές ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων, δεν τον κατανοούν σε βάθος, γι αυτό και αδυνατούν να τον εκφράσουν.
Δεύτερον, η Έκκληση σωστά ζητά μια «νέα εθνική αυτογνωσία», μόνο που, όπως οι πολιτικάντηδες, δεν την πραγματώνει η ίδια, μιλά απλώς γι αυτή. Η Διακήρυξη θα συνεισέφερε στην εθνική αυτογνωσία αν καταδείκνυε ρητά τις νοοτροπίες, τις πρακτικές, και τους πρωταγωνιστές της φαυλότητας, της οικογενειοκρατίας, της απαξίωσης των θεσμών, του πελατειακού κρατισμού, του λαϊκισμού, και της ηγετικής ανεπάρκειας στον δικό της χώρο. Μόνο όποιος μπορεί γενναία να ξαναδεί κριτικά την παράδοσή του και αυτούς που την ενσάρκωσαν, μπορεί να σκεφτεί διαφορετικά και να πείσει για την ειλικρίνειά του. Η αυτογνωσία κοστίζει.
Τρίτον, η Έκκληση ζητά, ουσιαστικά, τη συγκόλληση των υπαρχόντων κομμάτων της Κεντροαριστεράς σε ένα ευρύτερο σχήμα. Οι συντάκτες της μιλάνε, βεβαίως, για την ανάγκη της «αυτοκριτικής», αλλά απλώς μιλάνε γι αυτή, δεν την πραγματώνουν. Θεωρούν ότι ο οργανωτικός κερματισμός της παράταξης είναι το μείζον πρόβλημα, ενώ αυτό είναι η ηθικοπολιτική της χρεοκοπία. Δεν αντιλαμβάνονται ότι, για να μην είναι η επανίδρυση της Κεντροαριστεράς απλή αλλαγή περιτυλίγματος, πρέπει να συνοδεύεται με την αυτο-διάλυση των συναφών κομματικών σχηματισμών και τον παραμερισμό των περισσότερων ιστορικών στελεχών τους. Νέα πολιτικά γεγονότα δημιουργούνται μέσα από γενναίες πράξεις διακινδύνευσης (σαν την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ το 1974).
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο κομμουνισμός μέσα μας
Toυ Χ.Κ.
Είμεθα λαός κομμουνιστικός. Έτσι είναι, φίλοι μου, παραδεχτείτε το.
Και μη σπεύσετε να πείτε ότι πρόκειται για προπαγάνδα κάποιο
δεξιολάγνου. Το βλέπουμε και τώρα, σε αυτήν την κρίση που ζούμε, την
οποία προσωπικά τολμώ να πω δικαιοσύνη, με την προστασία βέβαια που μου
παρέχει το «αλεξίσφαιρο» γυαλί του υπολογιστή, γιατί σε διαφορετική
περίπτωση θα έτρωγα το ξύλο της αρκούδας. Έτσι είναι, αγαπητοί μου,
γιατί όταν δανείζεσαι, δανείζεσαι, δανείζεσαι, θα πρέπει κάποια στιγμή
να πληρώσεις, πληρώσεις, πληρώσεις.
Αλλά όμως ξέφυγα από το θέμα. Αυτό λοιπόν που έλεγα είναι ότι είμαστε
ένας λαός κομμουνιστικός. Τι να πιστέψει κανείς όταν βλέπει τις
αντιπροτάσεις στο σημερινό οικονομικό χάος που επικρατεί στη χώρα;
Τι
είναι, ας πούμε, αυτό που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα;
Να τα κάνουμε ή να
τα κρατήσουμε όλα κρατικά κι έτσι να βγούμε στις αγορές να
ανταγωνιστούμε τη Lockheed Martin με τη σούπερ καινοτόμα ΠΥΡΚΑΛ, αν η
τελευταία υπάρχει ακόμα (πού να θυμάμαι, με τόσες κρατικές επιχειρήσεις
που έχουμε).
Αλλά και η άποψη της Αριστεράς, αυτή που λέει «όλοι χωράμε»! Πολύ
ανθρώπινη άποψη, βγαλμένη από τα κόκαλα του κομμουνιστικού ανθρωπισμού,
όμως το σωστό είναι «όλοι οι καλοί χωράμε». Γιατί αυτός ο παλιοόρος, το
human resource ή ανθρώπινο δυναμικό, παίζει ο ρημαδιασμένος πολύ ρόλο
στην επιτυχία ή αποτυχία ενός δημόσιου οργανισμού.
Όταν, λοιπόν, δεν γουστάρεις να δουλέψεις, τι να κάνουμε, πρέπει να
φεύγεις. Όταν οι εποχές σε ξεπερνάνε γιατί βαριέσαι, πρέπει να φεύγεις.
Γιατί δεν υπάρχει, αγαπητοί μου φίλοι, τίποτα πιο δίκαιο από το να
μπορεί ένας άνεργος να πηγαίνει στον διευθυντή μιας δημόσιας υπηρεσίας
και να λέει (εφόσον διαθέτει τις σωστές πληροφορίες). «Αυτός εκεί ο
υπάλληλός δουλεύει τρεις ώρες με το ζόρι. Να τον διώξεις, να πάρεις
εμένα που θα δουλεύω δέκα».
Αυτό είναι η επιτομή της αξιοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης,
και όχι το να καπαρώνεις μια θεσούλα και μετά να σηκώνεις το λάβαρο της
επανάστασης - αλήθεια, εναντίον ποιου; Εναντίον των ανέργων βέβαια και
των ανθρώπων που είναι στην απέξω, γιατί στην πραγματικότητα αυτός είναι
ο εχθρός του κάθε μονιμά κι όχι ο υπουργός.
Ο κομμουνισμός μας όμως είναι πολύ γερός σε αυτή τη χώρα. Ετοιμάζεται
να γίνει (λέμε τώρα) και κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ κι έτσι η μονιμότητα
θα παραμείνει βεβαιότητα. Γιατί, βλέπετε, το είπαμε, όλοι μας κατά βάθος
κομμουνιστές είμαστε. Και αυτό που εποφθαλμιούμε είναι μια θεσούλα στο
δημόσιο, με όλα φυσικά τα ωφελήματα της μονιμότητας.
Μα θα γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ή τα Κάππα–Κάππα κυβέρνηση;
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΛΛΑΔΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ,
ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
PROTAGON.GR
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

























