"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Καπιταλιστικό Κόμμα Ελλάδας


Αστράφτει τάλαρα, βροντάει ρούβλια, μουγκρίζουνε τα ευρώ, σειέται παράς! Βρέξτε δολάρια για τον αγώνα, ρίξτε Μπογιόπουλο μέσ' στον κουβά!

Είθισται να λέμε ότι «ακούγεται δεξιά κι αριστερά» ή «γράφεται δεξιά κι αριστερά» μια φήμη. Ωστόσο, από τότε που εφευρέθηκε η μαϊμουδένια πανάκεια του κομμουνισμού, τα χαΐρια της Αριστεράς δεν τα διαβάζεις «αριστερά». Μόνο κατά δεξιά μεριά είναι διαθέσιμα αυτά τα μαντάτα.  

Αναμενόμενο. Η ευρυχωρία του πνεύματος της Αριστεράς φάνηκε όταν εξουσίασε με ατσαλένια πυγμή σχεδόν τη μισή υφήλιο και μερικά δισεκατομμύρια ταλαίπωροι, κάτοικοι ανύπαρκτων παραδείσων, ήθελαν να την κοπανήσουν από την Εδέμ του κάθε Στάλιν για να «κολαστούν» με την ησυχία τους σε λίαν άδικες αλλά πιο νορμάλ κοινωνίες, όπως ήταν οι δυτικές. Στο σιδηρούν παραπέτασμα επιτρεπόταν να έχεις άποψη - αρκεί να ταυτιζόταν με εκείνη του κόμματος. 

Γνωστά αυτά και δεξιά και αριστερά, αλλά είπαμε: ό,τι δεν συμφέρει το Κόμμα (ένα είναι το κόμμα, το μητρικό πλοίο του σοσιαλισμού, το ΚΚΕ) είναι επιεικώς αντιδραστικό, κάργα δεξιό, υπόγεια φασιστικό και οριζοντιο-κάθετα αντιλαϊκό. 

Ποιος το λέει αυτό; 

Το Κόμμα! 

Ποιος ορίζει αν το Κόμμα μιλάει σωστά; 

Το Κόμμα! 

Ποιος ελέγχει το Κόμμα; 

Το Κόμμα! 

Τι υπάρχει μετά το Κόμμα; 

Το κώμα. Κι ύστερα το χώμα.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι «αποσκευές» του κ. Παπούλια κατα την επίσκεψη-επίθεση φιλίας στα τσιράκια των Σουλτάνων...


Την ερχόμενη Δευτέρα ο Κάρολος Παπούλιας μεταβαίνει στα Τίρανα για διήμερη επίσκεψη στην Αλβανία.

Εκτός από τις συναντήσεις και συνομιλίες με την πολιτική ηγεσία τη δεύτερη μέρα θα κατέβει στα μειονοτικά χωριά στον Νότο.

Το ταξίδι έχει το δικό του ειδικό βάρος στις ελληνοαλβανικές σχέσεις και γι’ αυτό αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον και από τις δύο πλευρές.

Ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας χαίρει μεγάλης εκτίμησης στους γείτονες, που, πλην κάποιων ακραίων κύκλων, εκτιμούν ιδιαίτερα το γεγονός ότι σε δύσκολες περιόδους εργάστηκε για τη βελτίωση του κλίματος, με αποκορύφωμα την κατάργηση από ελληνικής πλευράς του εμπολέμου, το 1987. Γι’ αυτό και θεωρεί ότι νομιμοποιείται να απευθυνθεί στους απλούς Αλβανούς ως «πραγματικός φίλος από τα παλιά» και να τους μιλήσει «από καρδιάς».

Τι θα τους πει; 

Οτι το μέλλον τους είναι στην Ευρώπη και η Ελλάδα, χώρα της Ε.Ε., θα βρίσκεται και σ’ αυτήν την προσπάθειά τους δίπλα τους. Μπορεί να τους βοηθήσει ουσιαστικά και θα το κάνει, όπως το έκανε στη μέχρι τώρα ευρωπαϊκή τους διαδρομή.

Στις «αποσκευές» για ένα τέτοιο ταξίδι, όμως, δεν χωρούν εθνικισμοί και μεγαλοϊδεατισμοί. Οι όποιες εκκρεμότητες -κατάλοιπα άλλων εποχών- διευθετούνται στο πνεύμα της καλής γειτονίας, αμοιβαίας εμπιστοσύνης και στη βάση των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των υφιστάμενων διμερών συμφωνιών.

Εξάλλου, αποτελεί, τούτο, κανόνα των ευρωπαϊκών κοινωνιών και κριτήριο για να γίνει μια χώρα μέλος τους.

Η Αθήνα με την επίσκεψη Βενιζέλου στα μέσα Οκτωβρίου και τώρα με το ταξίδι του Παπούλια επιχειρεί να γυρίσει σελίδα στις ελληνοαλβανικές σχέσεις με μια ατζέντα που θα περιλαμβάνει στις υψηλές προτεραιότητες την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας, τα ενεργειακά (ΤΑΡ, ΑΟΖ) αλλά και τη συνεργασία για την εμπέδωση περιβάλλοντος σταθερότητας στην ευρύτερη γειτονιά μας.

ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ - ΗΠΑ: Φτιάχνουν «αόρατο» αντιτορπιλικό


Είναι το μεγαλύτερο αντιτορπιλικό στον κόσμο, όμως τα ραντάρ το «βλέπουν» σαν... ψαροκάικο! Πρόκειται για το νέο καμάρι του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, το «Zumwalt» DDG 100, ένα πλοίο το οποίο μοιάζει βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας.




Μάλιστα το όνομα του κυβερνήτη του «αόρατου» πολεμικού πλοίου τυχαίνει να είναι το ίδιο με αυτό του USS Enterprise της ταινίας Star Trek: καπετάνιος Τζέιμς Κερκ!

Σχεδιασμένο ώστε να περνάει σχεδόν απαρατήρητο από τα εχθρικά ραντάρ, το κύτος του αποτελείται από λείες επιφάνειες που σχηματίζουν γωνία, ειδικό καμουφλάζ και τεθωρακισμένα τμήματα, μερικά από τα οποία κατασκευασμένα από ανθρακονήματα αντί για ατσάλι.

Σύμφωνα με τον αναλυτή προηγμένων όπλων στο Lexington Institute, Λόρεν Τόμσον, το πλοίο καινοτομεί και ως προς τον συνδυασμό της αμερικανικής ναυτικής παράδοσης και της νέας πραγματικότητας του πλήθους πληροφοριών και της υψηλής ακρίβειας όπλων. Το αυτοματοποιημένο σύστημα ελέγχου που διαθέτει επιτρέπει τη διαχείρισή του από πλήρωμα μόλις 158 ατόμων αντί για 300 που θα απαιτούσε ένα κοινό αντιτορπιλικό τέτοιας κλάσης.

Πάντως το πολεμικό πλοίο, το οποίο θα αναπτυχθεί στον Ειρηνικό Ωκεανό υψώνοντας το αμερικανικό ανάστημα απέναντι στην κινεζική ναυτική δύναμη, είναι ούτως ή άλλως μοναδικό στην κατηγορία του, με μήκος 183 μέτρων, εκτόπισμα 14.500 τόνων και ισχύ ηλεκτρικού κινητήρα 78 MW.


Το νέο υπερσύγχρονο πλοίο αναμένεται να παραδοθεί στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ στα τέλη του 2014 Περιλαμβάνει 20 συστήματα κάθετης εκτόξευσης Mk.57 για 80 κατευθυνόμενα βλήματα πλεύσης Tomahawk, ελικόπτερο πολλαπλών χρήσεων SH - 60 Seahawk και τρία μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα UAV, εκτός από τα κλασικά αντιαεροπορικά συστήματα και πυροβόλα. Παρότι η τελετή καθέλκυσης του πλοίου είχε προγραμματιστεί για τα μέσα Οκτωβρίου, τελικά πραγματοποιήθηκε στο Μέιν την περασμένη Δευτέρα λόγω του προσωρινού κυβερνητικού «λουκέτου» στις ΗΠΑ.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ : H ανταρσία των συμμάχων

(Κεντρικο αρθρο)

Η Αμερική δεν έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με την ανταρσία των συμμάχων της. Κι όμως αυτό συμβαίνει τώρα με τη Σαουδική Αραβία, με την Τουρκία και με το Ισραήλ. 
Η κυβέρνηση Ομπάμα αρνείται ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα. Αλλά υπάρχουν εμφανείς διαφορές, κάποιες ίσως ασυμβίβαστες.





Ιδού μια σύντομη περίληψη: η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ ανησυχούν πολύ για την απόφαση της κυβέρνησης Ομπάμα να διαπραγματευτεί με το Ιράν - τον θανάσιμο εχθρό τους.





Η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία δυσαρεστήθηκαν από την άρνηση του προέδρου Ομπάμα να εμπλακεί στρατιωτικά στη Συρία προκειμένου να εκδιώξει τον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ, και συγκεκριμένα από την απόφασή του να μην απαντήσει με στρατιωτικό χτύπημα στη χρήση χημικών όπλων από τον Άσαντ. Ο Ομπάμα επέλεξε μία διπλωματική λύση σύμφωνα με την οποία τα χημικά όπλα της Συρίας πρέπει να καταστραφούν.  


Οι Σαουδάραβες είναι επίσης δυσαρεστημένοι που ο Ομπάμα απέσυρε την υποστήριξή του προς τον έκπτωτο πρόεδρο της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ, και έπειτα συνεργάστηκε με τον Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο οποίος αντικατέστησε τον Μουμπάρακ αλλά μετά εκδιώχθηκε και ο ίδιος. Και οι τρεις χώρες έχουν καταφύγει σε απειλές και επίδειξη της ενόχλησής τους προκειμένου να καταστήσουν γνωστή τη θέση τους.





Η Σαουδική Αραβία απέρριψε την έδρα της στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, επειδή όπως είπε, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο ΟΗΕ δεν μπόρεσαν να επιτύχουν μία ειρηνευτική συμφωνία στη Μέση Ανατολή ή να επιλύσουν το ζήτημα της Συρίας, λες και οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να διευθετήσουν από μόνες τους κάποιο από αυτά τα προβλήματα. Αν και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς η Κίνα ή η Ρωσία θα αποτελούσαν καλύτερες εναλλακτικές, οι σαουδάραβες αξιωματούχοι άρχισαν να διαμαρτύρονται ότι οι ΗΠΑ είναι αναξιόπιστες και ότι θα στρέφονταν αλλού για την ασφάλειά τους.





Στο μεταξύ, η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, είπε ότι θα προμηθευτεί ένα αντιπυραυλικό σύστημα αξίας 3,4 δισ. δολαρίων από την Κίνα επειδή η προσφορά της Κίνας ήταν καλύτερη από εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Ευρώπης. Η απόφαση ωστόσο μπορεί επίσης να αντανακλά την ενόχληση της Τουρκίας με την πολιτική του Ομπάμα στη Συρία. (Η απόφαση ήταν ανόητη και τώρα οι τούρκοι αξιωματούχοι την επανεξετάζουν, καθώς το σύστημα της Κίνας θα είναι δύσκολο να ενσωματωθεί στον εξοπλισμό του ΝΑΤΟ, υπονομεύοντας το αμυντικό σύστημα της συμμαχίας αλλά και της Τουρκίας). 


Όσο για το Ισραήλ, ο πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου, κάνει ό,τι μπορεί για να τορπιλίσει μία πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, όπως να προτρέπει το Κογκρέσο να επιβάλει περισσότερες οικονομικές κυρώσεις στο Ιράν, κάτι που θα πάγωνε τις αρχικές διαπραγματεύσεις της νέας ιρανικής κυβέρνησης με τις μεγάλες δυνάμεις.




ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ-ΙΣΡΑΗΛ-Σ.ΑΡΑΒΙΑ: Η μοναξιά των δυσαρεστημένων


Μέσα σε λίγους μήνες τρεις, οι δύο μέχρι και σήμερα και ο τρίτος μέχρι πριν από λίγα χρόνια, παραδοσιακοί σύμμαχοι και ερείσματα των ΗΠΑ στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία και η Τουρία εκδηλώνουν τη δυσαρέσκεια έως και την οργή τους για τη στροφή του Ομπάμα σε σχέση με τη Συρία και το Ιράν.

Το μεγάλο πλεονέκτημα για την Ουάσιγκτον είναι ότι δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα το Τελ-Αβίβ, το Ριάντ και η Αγκυρα να συνεργασθούν, καθώς με εξαίρεση την κοινή δυσαρέσκειά τους για την πολιτική της Ουάσιγκτον βρίσκονται σε μεταξύ τους σύγκρουση και ανταγωνισμό σε πολλά μέτωπα:

Το Ισραήλ που δεν ελπίζει και δεν επενδύει σε αποκατάσταση σχέσεων με την Τουρκία του Ερντογάν, διανύει -κυρίως μετά την ανατροπή του μοναδικού του σημαντικού συνομιλητή στην περιοχή, του Μουμπάρακ, στις αρχές του 2011- περίοδο απομόνωσης. Επιπλέον αν και μοιράζεται με τη Σαουδική Αραβία τις ίδιες ανησυχίες για την προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν, διαφωνεί με το Ριάντ για τη Συρία.

Η Τουρκία που διακριτικά ανησυχεί και αυτή για την προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν, ενώ φανερά φαίνεται να συμφωνεί με το Ριάντ για μια διεθνή επέμβαση για την ανατροπή του Ασαντ στη Δαμασκό, συγκρούεται μαζί του στην Αίγυπτο, με τον Ερντογάν να εξακολουθεί να στηρίζει τον ανατραπέντα Μόρσι και τη Σαουδική Αραβία να στηρίζει ολόπλευρα το στρατιωτικό καθεστώς.


Είναι προφανές ότι αυτή η κατά μόνας δυσαρέσκεια για τη νέα αμερικανική γραμμή πλεύσης είναι διαχειρίσιμη από την Ουάσιγκτον, καθώς καμιά από τις τρεις παραπάνω χώρες δεν μπορεί να διανοηθεί να έλθει σε μετωπική σύγκρουτση με τις ΗΠΑ:

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο... Αλλάχ και η τακτική που ακολουθεί ο Ερντογάν!


Εκτός από εκτιμήσεις για την υγεία του Ερντογάν, υπάρχουν και μαρτυρίες ανθρώπων που έχουν συνομιλήσει εκ του σύνεγγυς μαζί του και οι οποίες κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο προφανώς καταβεβλημένο, που «έχει δει τον χάρο με τα μάτια του» και έχει επηρεαστεί ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο, με τον Αλλάχ, που ήδη είχε ξεχωριστή θέση στη χάραξη και την υλοποίηση της στρατηγικής, τώρα να έχει απολύτως πρωταρχικό ρόλο σε όλους και όλα, άρα και στην πολιτική!

Το γεγονός αυτό δημιουργεί σταδιακά συνθήκες εγκαθίδρυσης μιας δημοκρατικοφανούς ισλαμικής σουνιτικής απολυταρχίας στην Τουρκία, αφού η πολιτική θα ασκείται όλο και πιο έντονα με όρους θρησκευτικού δογματισμού, παρακαταθηκών του Κορανίου, του Μωάμεθ και του Αλλάχ, και όχι εκκοσμικευμένης πολιτικής, όπως γίνεται στις χώρες του δυτικού κόσμου. Με βάση τα παραπάνω και με δεδομένο ότι οι σουνίτες αποτελούν το 80% του πληθυσμού της Τουρκίας (σε αυτό συμπεριλαμβάνονται και οι Κούρδοι) και με το μισό του πληθυσμού να είναι συσπειρωμένο γύρω από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν, οι εκλογές και οι κάλπες αποτελούν απλά μια διαδικασία νομιμοποίησης της σουνιτικής απολυταρχίας, η οποία φάνηκε σε όλο της το μεγαλείο στα γεγονότα του πάρκου Γκεζί, όπου ο Ερντογάν, επικαλούμενος το 50% που πήρε από τις κάλπες, έλιωσε στην κυριολεξία τους διαδηλωτές!

Η κίνηση παραχώρησης κάποιων δικαιωμάτων που ακολούθησε, η οποία κατ' ευφημισμόν ονομάστηκε «πακέτο εκδημοκρατισμού», μπορεί να έχει κάποια σημασία για τα εκατομμύρια των καταπιεσμένων εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων, που επί δεκαετίες μαρτύρησαν κάτω από την μπότα του κεμαλικού φασισμού, πλην όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτά που πρέπει να ισχύουν σε ένα πολιτισμένο κράτος. Το πόσο... δημοκράτες είναι οι Τούρκοι και πόσο σεβασμό δείχνουν στα ανθρώπινα δικαιώματα φάνηκε καθαρά από την κυνική ομολογία του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου, οι οποίοι συνέδεσαν την παραχώρηση ενός αφαιρεθέντος δικαιώματος, που ήταν η λειτουργία της Σχολής της Χάλκης, με υποχωρήσεις της Ελλάδας στις εξωφρενικές απαιτήσεις της Αγκυρας, όπως η λειτουργία μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και η εκλογή μουφτή στη Θράκη, δικαίωμα που δεν αναγνωρίζει η Τουρκία στους Κούρδους!

Το μεσσιανικό σχέδιο Ερντογάν, για σωτηρία όλων των υπηκόων της νεοοθωμανικής επικράτειας εντός και εκτός Τουρκίας, μέσω της σουνιτικής απολυταρχίας, προϋποθέτει τη νίκη του ΑΚΡ στις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου του 2014, την εκλογή του ιδίου στη θέση του προέδρου της δημοκρατίας, τον Ιούνιο του ιδίου έτους, και τη νίκη του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 2015.

Αν και υπάρχει το ενδεχόμενο της μετατροπής της από προεδρευόμενη σε προεδρική δημοκρατία, με τον Ερντογάν απόλυτο άρχοντα του νεοοθωμανικού παιχνιδιού, ούτως ή άλλως, οι μη σουνιτικοί και μη τουρκικοί πληθυσμοί της Τουρκίας είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα υποχρεωθούν να υποστούν τις σουνιτικές αθλιότητες για πολλά πολλά χρόνια, αν δεν συμβεί κάτι που θα ανατρέψει τον ρου των εξελίξεων.

Αυτό που θα μπορούσε να συμβεί είναι να ξυπνήσουν οι πολίτες της Τουρκίας από τον σουνιτικό και σωβινιστικό λήθαργο και να ανακαλύψουν την πολιτική, πράγμα αρκετά δύσκολο, δεδομένης της έλλειψης προπαιδείας.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ριψοκίνδυνοι στρατηγικοί ελιγμοί της Αγκυρας

Eπίκουρου καθηγητή του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ και επιστημονικoύ συνεργάτη του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Πριν από μερικούς μήνες ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ξένισε πολλούς με την αποκάλυψη ότι είχε ζητήσει από τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, την ένταξη της Τουρκίας στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (Shanghai Cooperation Organization-SCO), με αντάλλαγμα τη διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ενωση.  

Ενώ το τελευταίο δεν συνέβη, μια σειρά από τουρκικές κινήσεις αναδεικνύουν τη διεκδίκηση αυτόνομου στρατηγικού ρόλου, ακόμη και αν αυτό διακινδυνεύει την απομόνωση της Τουρκίας στους δυτικούς μηχανισμούς ασφαλείας.

Η πρόσφατη ανακοίνωση της τουρκικής κυβερνήσεως, ότι προκρίνει την αγορά του κινεζικής κατασκευής συστήματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας FD-2000 έναντι των αμερικανικών και ευρωπαϊκών αντιστοίχων, υπογράμμισε την πρόθεση της Τουρκίας να οικοδομήσει σχέσεις στρατιωτικής και στρατηγικής συνεργασίας πέραν των ορίων του ΝΑΤΟ. Η ανακοίνωση αυτή έλαβε χώρα τη στιγμή που συστοιχίες πυραύλων του ΝΑΤΟ εξασφαλίζουν την αντιπυραυλική και αντιαεροπορική άμυνα της Τουρκίας στα ανατολικά και νότια σύνορά της έναντι απειλών προερχομένων από τη Συρία και το Ιράν και ενώ είναι τουλάχιστον αβέβαιη η συμβατότητα των κινεζικών συστημάτων με αυτά του ΝΑΤΟ. Ο Τούρκος πρωθυπουργός επικαλέσθηκε τους καλύτερους οικονομικούς όρους και τη μεταφορά τεχνολογίας που εξασφάλιζε η κινεζική πρόταση, ωστόσο, η πολιτική πτυχή της αποφάσεως επισκιάζει τις άλλες.

Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να εκτιμηθούν και δύο πρόσφατα δημοσιεύματα στον αμερικανικό Τύπο, ένα ρεπορτάζ στη Wall Street Journal και μια επιφυλλίδα του David Ignatius στη Washington Post.:

"Eπίγεια σοφία"

Ένα πρόβλημα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι ότι είναι πολύ πιο εύκολο να παρατήσεις τις καλές συνήθειες παρά τις κακές.
Σόμερσετ Μωμ, 1874-1965, Βρετανός συγγραφέας

Tο δεύτερο μισό της ζωής ενός ανθρώπου δεν αποτελείται από τίποτε άλλο παρά από τις συνήθειες που μάζεψε στο πρώτο μισό.
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, 1821-1881, Ρώσος συγγραφέας

Η συνήθεια μπορεί να οδηγήσει σε πολλά λάθη χωρίς να δικαιολογήσει κανένα.
Henry Fielding, 1707-1754, Άγγλος συγγραφέας


Σαν σήμερα (2/11/ΧΧΧΧ)

1789: Εθνικοποιείται η περιουσία της γαλλικής εκκλησίας κατα την Γαλλική επανάσταση.

1823: Σε μήνυμά του στο Κογκρέσο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μονρόε αναγνωρίζει το δικαίωμα των επαναστατημένων Ελλήνων στην ανεξαρτησία.

1917: Ο υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, δηλώνει ότι «ήρθε η ώρα, οι Εβραίοι να αποκτήσουν κράτος στην Παλαιστίνη». Έμεινε στην ιστορία ως «Διακήρυξη Μπάλφουρ», πάνω στην οποία βασίστηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948.

1940: Ιταλικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν τις πόλεις Ιωάννινα, Μέτσοβο, Καστοριά, Καρδίτσα, Πύλο, Αιτωλικό, Πάτρα, Χανιά, Ρέθυμνο, Κέρκυρα και Θεσσαλονίκη. 90 νεκροί και 209 τραυματίες οι απώλειες στον άμαχο πληθυσμό.

1906: Γεννιέται ο ιταλός σκηνοθέτης Λουκίνο Βισκόντι,

1911: Γεννιέται ο Οδυσσέας Ελύτης (Αλεπουδέλης),. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979.

1950: Πεθαίνει ο ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο (Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1925).

1960: Πεθαίνει πάνω στο πόντιουμ, ενώ διηύθυνε πρόβα στη Σκάλα του Μιλάνου Δημήτρης Μητρόπουλος, έλληνας αρχιμουσικός και συνθέτης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η αριστερά και το έθνος ως "καταναλωτικά" προϊόντα

azampoukas@gmail.com


 

Πάντοτε είχα ένα πρόβλημα επικοινωνίας, όταν έκανα πολιτικές συζητήσεις. Πιο παλιά, οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως γίνεται να μην είμαι αριστερός αλλά να τα βάζω με την εκκλησία. Από την άλλη, κανείς δεν μπορούσε να συνδυάσει πως μπορώ να πιστεύω στην ελευθερία της αγοράς αλλά να μην είμαι και δεξιός. Και τελευταία, είμαι σίγουρος ότι κάποιοι δεν καταλαβαίνουν γιατί είμαι πολύ επιφυλακτικός να προσδιοριστώ και ως φιλελεύθερος.  


Είναι φανερό λοιπόν ότι, τουλάχιστον στην Ελλάδα, είμαι ιδεολογικά «άστεγος» και πολιτικά «μόνος». Δεν ξέρω όμως, αν αυτή η μοναξιά αφορά μόνο εμένα ή και πολλούς άλλους. Αναρωτιέμαι αν έτσι αισθάνεται και μία άλλη, πολύ «κρίσιμη μάζα», ενός ποσοστού που δεν υπολογίζεται ποτέ ως μετρήσιμο μέγεθος για πολιτική ανάλυση.

 

Οι σκέψεις αυτές, αυτή τη φορά, έγιναν μα αφορμή δύο γεγονότα του Οκτωβρίου. 


Πρώτα, ήταν η κίνηση των 58 της «κεντροαριστεράς» και μετά, το «αποκριάτικο σόου» των παρελάσεων. 


Στη μεν κίνηση των «αριστερών», συνειδητοποίησα ότι είναι μάλλον ακατόρθωτο να «συνεπάρεις» το εκλογικό σώμα, αν δεν βάλεις στο «brand» σου τη λέξη αριστερά. Πραγματικά, απορώ γιατί μέχρι τώρα, δεν σκέφτηκε κάποιος διαφημιστής να συνθέσει συνειρμούς με τα προϊόντα. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να πουλάει λάδι, πλούσιο σε «αριστερά» πολυακόρεστα ή τυρί με λιγότερα «δεξιά» λιπαρά... Ένα αυτοκίνητο θα μπορούσε να είναι πιο «αριστερό» από τα άλλα, λόγω ντιζάιν και «αντισυστημικής» μηχανής. Άλλωστε, στην απέναντι μεριά, οι άλλοι το έχουν ήδη εφαρμόσει. Επιχειρήσεις διαφημίζουν ότι απασχολούν μόνο «ελληνικά χέρια» και κάποιοι ότι το γάλα τους είναι καλύτερο επειδή «αγαπούν» πιο πολύ την πατρίδα...

 

Ύστερα είναι οι παρελάσεις. Το «δεξιό έθνος» είναι παραδοσιακή «αξία κατανάλωσης». Πουλάει ακόμα πολύ. Βέβαια, τελευταία, έγινε μία μικρή «μόχλευση» στο προφίλ που προβάλει κάθε «ντίλερ», με αποτέλεσμα να μπει στον «κλάδο» και νέο «αίμα», πιο δυναμικό. Παλιά είχαμε, Πρόεδρους Δημοκρατίας, Αβραμόπουλους, κιτσάτους δημάρχους και κάνα Ψωμιάδη. Τώρα, η κατάσταση ξέφυγε και μπήκαν στο χορό κι οι χρυσαυγίτες. Παρόλη όμως, την καζούρα και τα δημόσια ξεκατινιάσματα, επιμένουν να επενδύουν την πολιτική τους επικοινωνία στα «πατριωτικά» ένστικτα του Έλληνα «καταναλωτή».

Όλα αυτά τα θλιβερά δείχνουν πόσο ανήσυχοι πρέπει να αισθανόμαστε για το μέλλον. Ο δημόσιος διάλογος είναι φανερό πως δεν μπορεί πια, να διεξαχθεί πάρα μόνο με ετικέτες και ανεξέλεγκτη πολιτική υποκρισία. Ακόμα και καταξιωμένοι άνθρωποι σαν τον Αλιβιζάτο (κίνηση των 58), αισθάνονται την ανάγκη να επικοινωνήσουν με τη λέξη «αριστερά». Αδυνατούν να προτάξουν την πνευματικότητα τους, δειλιάζουν μπροστά στη ρήξη με τον συντηρητισμό και επιμένουν στη «γοητεία» ενός συγκεκαλυμμένου λαϊκισμού. Αυτό αποδεικνύει πόσο πίσω μείναμε πολιτικά και πόσο χάσαμε ευκαιρίες να ανανεώσουμε την πολιτική σκέψη. 



Είναι δυνατόν να ψάχνουμε ακόμα την «αρετή» στην «αριστεροσύνη» μας; Που ζούμε; Όποιος λέει ότι είναι αριστερός είναι καλός άνθρωπος; 


Κάποιος ακραίος θα έλεγε ότι συζητείται το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεσαι αριστερός, χωρίς λόγο. Αριστεροί ήταν ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης, ο Κύρκος, ο Φλωράκης, ο Παναγούλης, ο Ρίτσος, ο Ανγνωστάκης, ο Θεοδωράκης και δύο γενιές Ελλήνων που βίωσαν το όραμα τους. Αριστεροί ήταν αυτοί που πίστεψαν σε μια ουτοπία και προέταξαν βιωματικά έργο και θυσία, για να το υπερασπιστούν. Έχασαν όμως, προδόθηκαν και γελάστηκαν, παλεύοντας για πολυπολιτισμικότητα, ισότητα και διεθνισμό. Όλα αυτά τα προσέγγισαν οι κοινωνίες αλλά όχι με τους δικούς τους όρους. Δηλαδή, τώρα πλέον, να μη με προβληματίσει το γεγονός ότι κι ο Βενιζέλος λέει ότι είναι «κεντροαριστερός»...; Tόσοι και τόσοι «σοσια...ληστές» στο όνομα της αριστεράς δεν έγιναν πάμπλουτοι; Γιατί τέτοια επιμονή σε έναν κόσμο που το πρόταγμα πια είναι η πολιτεία και όχι η ιδεολογία;


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Λαλάκες

   

Για κάτσε ρε μπαγάσα. Εχεις  διαμερισματάκι στην Αθήνα.  Εχεις εξοχικούλη στο χωριό. Εχεις και πέντε στρέμματα ελιές που κληνορόμησες από τον παππού. Ωραία; Πάμε  παρακάτω.

Ας υποθέσουμε  ότι  η χώρα  δεν στενάζει. Οτι Τρόικα  δεν  υπάρχει. Οτι τέλος πάντων  τα  κουτσοβολεύουμε. Πάμε παρακάτω

Ας  υποθέσουμε ακόμα  ότι  για το διαμερισματάκι  πλήρωσες εκατόν πενήντα χιλιάδες.  Πραγματικά λεφτά. Ας  υποθέσουμε, επίσης, ότι  στην  εφορία  δήλωσες  ότι το απέκτησες πληρώνοντας μόλις  ογδόντα χιλιάρικα.  Οσο  λέει η  αντικειμενική αξία. Ας  υποθέσουμε επίσης  ότι από  την συναλλαγή   βγήκες  κερδισμένος    εβδομήντα  χιλιάρικα. Μαύρα και φοροκλεφτικά.  Ας υποθέσουμε  ότι το  εξοχικούλη το απέκτησες με  εκατό χιλιάρικα.  Πραγματικά. Και ας υποθέσουμε  ότι στην  Εφορία δήλωσες μόλις τα μισά. Πάμε παρακάτω

Με  απλά λόγια (και  αυτό δεν είναι υποθετικό)  από την  συναλλαγή για την απόκτηση  δύο ιδιόκτητων  κατοικιών βγήκες κερδισμένος κατά  εκατόν είκοσι  χιλιάδες euros. Μαύρα και φοροκλεφτικά. Εντάξει;  Πάμε  παρακάτω

Ας  υποθέσουμε, τώρα, ότι  το σύστημα  λειτουργούσε ευρωπαικά.  Ας υποθέσουμε  ότι  οι δημόσιοι   εισπρακτικοί μηχανισμοί λειτουργούσαν  κανονικά και απλά. Ας υποθέσουμε  ότι    το  90% και πλέον  των πολιτών   δήλωνε το ακριβές  ποσό  των αγοραπωλησιών.  Ας υποθέσουμε  δηλαδή  ότι  λόγω     φορολογικής συνείδησης  θα   δήλωνες  στην  εφορία  το πραγματικό  αντίτιμο  των  δύο  ιδιοκτησιών.  Τουτέστιν εκατόν πενήντα  plus  εκατό  το σύνολο  διακόσιες πενήντα χιλιάδες euros. Πραγματικά. Πάμε παρακάτω

Το  παρακάτω  είναι  απλό. Η ετήσια   φορολογική  συνεισφορά σου   θα  ήταν πάνω κάτω  στο ίδιο ποσόν που τώρα είσαι αναγκασμένος να καταβάλεις λόγω ιδιαίτερων,  χρεοκοπημένων συνθηκών. Πράγμα που σημαίνει   τρία πράγματα:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τους τα φάγαμε τα λεφτά πατριώτες…


Τους Γερμανούς και τους λοιπούς βόρειους τους εξαπάτησαν οι τράπεζές τους και τα χρήματα που αποταμίευαν οι ίδιοι σαν καταθέσεις απευθείας  ή μέσω ασφαλιστικών ταμείων, τα δάνεισαν στην Ελλάδα και άλλες χώρες του νότου.
 


Οι Έλληνες (αλλά και άλλοι) αντί τα δάνεια αυτά με τα πολύ χαμηλά επιτόκια, να τα χρησιμοποιήσουν για την δημιουργία παραγωγικών θέσεων εργασίας σε παραγωγικές επιχειρήσεις, τα δαπάνησαν σε ακριβά αυτοκίνητα, ενίοτε γερμανικά, σε προσλήψεις στο δημόσιο κυρίως μη απαραίτητων, που αφορούσες πελάτες  των κομμάτων...
Έτσι δημιουργήσαμε ένα τεράστιο δημόσιο χρέος και δυο γενιές Ελλήνων να έχουν  συνηθίσει πως μισθός είναι κάτι που τον φέρνει ο πελαργός στο τέλος κάθε μήνα, άνευ καμίας υποχρέωσης, ανταπόδοσης και αξιολόγησης.



 

Αυτά στην Ελλάδα. Σε χώρες όπως η Ισπανία ή η Ιρλανδία το δημόσιο  χρέος δεν το δημιούργησε το δημόσιο, αλλά οι τοπικές τράπεζες που χρεοκόπησαν και διασώθηκαν μεταφέροντας τα χρέη στο δημόσιο.
(Ειρήσθω εν παρόδω οι νεοφιλελεύθεροι διατείνονται πως οι τράπεζες και λοιπές επιχειρήσεις πρέπει να αφήνονται να χρεοκοπούν αν κάνουν λάθη. Οι καταθέτες χάνουν τα χρήματά τους ενώ οι κεντρικού σχεδιασμού δεξιοί και αριστεροί πιστεύουν στις κρατικές στηρίξεις και  εθνικοποιήσεις...). 

 


Όταν υπάρχει ένα χρέος που είναι αδύνατο να πληρωθεί,  αυτός που χάνει είναι αυτός που έχει δανείσει. Δηλαδή, αυτοί που θα χάσουν είναι οι βόρειοι που επέτρεψαν στις τράπεζές τους να δανείζουν ελληνικές τράπεζες για να κερδίζουν μοιράζοντας διακοποδάνεια και στους Παυλόπουλους, Πολύδωρες και Κατσέληδες  να αγοράζουν ψήφους με δανεικά του δημοσίου...
 


Οι Ευρωπαίοι δεν άφησαν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει με μια ανεξέλεγκτη κατάρρευση όχι από εταιρική αλληλεγγύη εντός της Ευρωζώνης, αλλά γιατί μια τέτοια κατάρρευση θα χτύπαγε τις τράπεζές τους, θα δημιουργούσε συνθήκες ντόμινο και ενδεχομένως θα οδηγούσε σε κατάρρευση την ευρωζώνη με ανυπολόγιστα μεγαλύτερες συνέπειες του μοντέλου της διάσωσης που επέλεξαν.
 


Επέλεξαν δηλ. να αναλάβουν τα ελληνικά χρέη (και λοιπά του νότου κυρίως) διασώζοντας τις ευρωπαϊκές τράπεζες και τα ευρωπαϊκά κράτη στη συνέχεια, αφού εκεί χτυπάνε οι συνέπειες των τραπεζικών χρεοκοπιών. Με απλά λόγια τα χρέη πέρασαν απευθείας στους ευρωπαίους φορολογούμενους.
 


Με το άλλο μοντέλο το κόστος θα πήγαινε απευθείας στους σημερινούς καταθέτες και όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα τα επόμενα χρόνια.  Τώρα και μετά δυο τρεις αναδιαρθρώσεις ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους ύψους περίπου 320 δισ. ευρώ θα μοιραστεί στα επόμενα 50-100 χρόνια στις επόμενες γενιές των ευρωπαίων...
 

Τα χρέη αυτά από την Ελλάδα θα πληρωθούν του Αγίου Φούφουτου όπως είπε ο Υπουργός Υγείας πρόσφατα σε τηλεοπτική εκπομπή.

 


Αυτό το ξέρουν και οι Γερμανοί γι’ αυτό όλο μεταθέτουν το χρόνο της αναδιάρθρωσης του χρέους μέχρι να ξεθυμάνουν οι αντιδράσεις στο εκλογικό  σώμα.
 


Φυσικά για να μην αφήσουν την Ελλάδα να καταρρεύσει ανεξέλεγκτα την υποχρέωσαν να ακολουθήσει ένα μνημόνιο που θα εξαλείψει τα δεδομένα που οδήγησαν στην χρεοκοπία του κράτους.  

Το μνημόνιο το προσάρμοσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις στις ανάγκες τους κυρίως με οριζόντιες περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων. Έτσι λίγα έχουν αλλάξει τα αίτια της ελληνικής χρεοκοπίας και δεν έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για την προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων.
 

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν διαθέτει την ικανότητα να δημιουργήσει ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και να πείσει την κοινωνία γι’ αυτό.

 


Στην ουσία το πολιτικό προσωπικό της χώρας μετά τη χρεοκοπία παραμένει το ίδιο με αυτό που ήταν πριν και ευθύνεται για την χρεοκοπία.
 


Το ψεύτικο δίλλημα μνημόνιο αντιμνημόνιο λειτούργησε σαν ανάχωμα όπου αμφότερες οι πλευρές έκρυψαν τις ευθύνες τους. 

Κορυφαία αστειότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης αυτής της περιόδου η υπόσχεση πως ένα κόμμα μπορεί με ένα άρθρο και ένα νόμο να επαναφέρει μισθούς και συντάξεις στα προγενέστερα  επίπεδα της ευημερίας με δανεικά. Όπου δυο τινά συμβαίνουν:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το «πάρε-δώσε» του Προέδρου


Υπάρχει ένα πρόβλημα στη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, που έκανε ανήμερα την 28η Οκτωβρίου. Η Ελλάδα, είπε ο κ. Κάρολος Παπούλιας, «έδωσε αυτό που μπορούσε για να ξεπεραστεί η κρίση. Και αυτό πρέπει να εκτιμηθεί από την Ευρώπη. Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να δώσει κάτι περισσότερο. Αυτό που έπρεπε να δώσει το έδωσε».

Το πρόβλημα έγκειται στο λειψό της φράσης. Το «πάρε-δώσε» (είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε το αντίστροφον του «give and take» των Αγγλοσαξόνων) είναι δύο ταυτόχρονες ενέργειες. Κάποιος δίνει και κάποιος παίρνει (στα αγγλικά) ή κάποιος παίρνει και κάποιος δίνει (στα ελληνικά). Επομένως, αν η Ελλάδα «έδωσε ό,τι μπορούσε να δώσει» κάποιοι πρέπει να «πήραν ό,τι μπόρεσαν να πάρουν».

Δημιουργείται, λοιπόν, το ερώτημα ποιοι είναι αυτοί που πήραν όσα δώσαμε, προφανώς εθελοντικά, αφού σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας «ο ελληνικός λαός δεν υπέκυψε ποτέ σε εκβιασμούς». 

Και το δεύτερο ερώτημα είναι πόσα είναι τα λεφτά που δώσαμε και κάποιοι άγνωστοι πήραν.

Αν ξεκινήσουμε από το δεύτερο ερώτημα προκύπτει κάτι παράδοξο. Το ελληνικό δημόσιο χρέος το 1999 ήταν 118,6 δισ. ευρώ, το 2003 ήταν 168 δισ. ευρώ, το 2009 ήταν 300 δισ. ευρώ και το 2011 ήταν 355 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια (ακόμη και τα τρομερά του Μνημονίου) έπαιρνε αντί να δίνει. Η ανοησία που ακούγεται ότι η Ελλάδα δανείζεται για να πληρώνει τους δανειστές της δεν εξηγεί τον τριπλασιασμό του χρέους σε μια δεκαπενταετία. Δηλαδή, αν το 2009 δανειζόμασταν 300 δισ. ευρώ μόνο για να αποπληρώσουμε χρέος 300 δισ. ευρώ, θα συνεχίζαμε να χρωστάμε 300 δισ. ευρώ, αλλά σε άλλον. Τα δάνεια θα άλλαζαν χέρια, αλλά το ύψος θα παρέμενε λίγο πολύ σταθερό· τα επιτόκια δανεισμού 2-4% δεν εξηγούν την αύξηση του χρέους στη διετία 2009-2011 κατά 18%, ούτε φυσικά τον τριπλασιασμό του χρέους από το 1999.

Το ερώτημα, «αν τα λεφτά που πήραμε (υπό μορφή δανείου) έπιασαν τόπο ή αν έγιναν επιδοτήσεις, επιδόματα, ρουσφέτια, χαριστικές συμβάσεις ή άχρηστα έργα» είναι δικός μας εσωτερικός λογαριασμός. Αν όμως ο κ. Παπούλιας έριχνε μια ματιά στους εθνικούς λογαριασμούς θα διαπίστωνε ότι η Ελλάδα πήρε από τις αγορές όσα μπορούσε να πάρει μέχρι το 2010 και παίρνει παραπάνω 250 δισ. από τους εταίρους για να ανακυκλώσει το χρέος, να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες (για να μην καταρρεύσει η οικονομία) και για να κάνει τη δημοσιονομική προσαρμογή πιο ομαλή, δηλαδή να μην αναγκαστεί να περικόψει μονομιάς 24 δισ. πρωτογενές έλλειμμα.

Πιο ορθό θα ήταν να διαπίστωνε ο κ. Παπούλιας ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δώσει πίσω (εξ ολοκλήρου, τουλάχιστον) όσα πήρε. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η καλή μας αγελάδα...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΟΗΕ: Ετησίως 7 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 γίνονται μητέρες

ΟΗΕ: Ετησίως 7 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 γίνονται μητέρες Πάνω από 7 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 ετών, γίνονται μητέρες κάθε χρόνο και 2 εκατομμύρια εξ αυτών είναι 14 ετών ή και νεότερα, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ η οποία επισημαίνει όχι μόνο τους τεράστιους κινδύνους για την υγεία των νέων κοριτσιών, αλλά και τις τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις.

Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών έδειξε ότι τα πολύ νεαρά κορίτσια (14 και κάτω) που κυοφορούν, είναι επιρρεπή σε σοβαρά προβλήματα υγείας, ενώ θέτουν σε κίνδυνο και την ίδια τους τη ζωή.
Ο δρ. Babatunde Osotimehin εκτελεστικός διευθυντής του Population Fund του ΟΗΕ, δήλωσε ότι οι κοινότητες συχνά κατηγορούν τα ίδια τα κορίτσια για την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, παρότι η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

«Η εφηβική εγκυμοσύνη είναι σπανίως ηθελημένη, είναι περισσότερο αποτέλεσμα απουσίας επιλογών και καταστάσεων που ξεπερνούν τον έλεγχο ενός μικρού κοριτσιού. Είναι το αποτέλεσμα μικρής ή και καθόλου πρόσβασης στην εκπαίδευση και την εργασία, σε ποιοτική πληροφόρηση και σε παροχές υγείας».
 
Τεράστιο το οικονομικό κόστος

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ: Λέσχη κατασκοπείας 5 χωρών (Καναδά, ΗΠΑ, Βρετανίας, Αυστραλίας, Ν.Ζηλανδίας) παρακολουθεί όλο τον πλανήτη!

 
Το τεράστιο σκάνδαλο με τις παρακολουθήσεις και τις υποκλοπές των Αμερικανών σε ξένες και σύμμαχες χώρες έφερε στο προσκήνιο τη λεγόμενη λέσχη των «Πέντε Οφθαλμών», μια σφιχτοδεμένη συνεργασία μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών πέντε αγγλόφωνων κρατών. 
 
Τι είναι και πώς λειτουργεί αυτό το κλειστό κλαμπ, μέλη του οποίου είναι οι ΗΠΑ, η Βρετανία, ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία;

Οι «Πέντε Οφθαλμοί» ήταν δύο στην αρχή. Γεννήθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τη συνεργασία των υπηρεσιών πληροφοριών ΗΠΑ και Βρετανίας. Μέσα από αυτή την εμπειρία σχηματίστηκε η BRUSA, που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε UKUSA - μια άκρως απόρρητη συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών των δύο συμμάχων που υπογράφηκε τον Μάρτιο του 1946.

Οι λεπτομέρειες της αρχικής συμφωνίας ήταν απόρρητες για δεκαετίες, αλλά τελικά αποκαλύφθηκαν το 2010, όταν αποχαρακτηρίστηκαν τα αρχεία και στις δύο χώρες. Η συμμαχία αυτή περιγράφεται ως «άνευ προηγουμένου στον δυτικό κόσμο των υπηρεσιών πληροφοριών».

Η βρετανική υπηρεσία αντικατασκοπίας GCHQ και η αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας (NSA) γεννήθηκαν λίγο μετά την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου. Επί τη βάσει της UKUSA οι δύο υπηρεσίες συνεργάστηκαν στενά καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αυτή η συμμαχία είναι η πραγματική καρδιά της λεγόμενης «ειδικής σχέσης» μεταξύ των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

Η λέσχη διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει άλλες τρεις αγγλόφωνες χώρες - τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία - και έγινε γνωστή ως οι «Πέντε Οφθαλμοί».

Η αρχή της λειτουργίας της είναι εξαιρετικά απλή:  

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ: H προσαρμογή του Μεγάλου Αδελφού στη νέα πραγματικότητα


Υπάρχει παράπλευρο όφελος για τον Ομπάμα από τη βροχή αποκαλύψεων για τις παρακολουθήσεις χωρίς σύνορα της υπηρεσίας NSA;
 
Κατ' αρχας ας σημειώσουμε ότι το όποιο κόστος είναι χαμηλό και διαχειρίσιμο: 

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ ο πρόεδρος είναι στον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του και δεν υπολογίζει κόστος επανεκλογής, ενώ δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει για το αυταπόδεικτο, ότι διαχειρίζεται έναν μηχανισμό που γιγαντώθηκε και έγινε ανεξέλεγκτος κυρίως στην οκταετία Μπους. 

Στο εξωτερικό είναι θέμα χρόνου πότε θα κατασιγάσει η θύελλα αντιδράσεων, καθώς η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ και η μάχη υπέρ της εθνικής κυριαρχίας είναι ουρανόπεμπτο δώρο αλλαγής της ατζέντας της επικαιρότητας από τον Ολάντ στη Γαλλία μέχρι τη Ρουσέφ στη Βραζιλία.
 
Το πιο σημαντικό είναι ότι εκ των πραγμάτων στις ΗΠΑ τερματίζεται όχι βέβαια η πρακτική των υποκλοπών και των παρακολουθήσεων, αλλά η μετά την 11η/9/2012 περίοδος ανεξέλεγκτης δράσης τους απέναντι κυρίως στην εκτελεστική εξουσία.
 
Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους είχε κλείσει μία άλλη εποχή που είχε ως αφετηρία το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ:  

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ: Σε λογική «Μεγάλου Αδελφού» μπαίνει και η Ινδία - Θέλει να πρωτοστατήσει στις ψηφιακές και τηλεφωνικές παρακολουθήσεις

Η Ινδία εγείρει αξιώσεις να μπει κι αυτή μελλοντικά σε λογική «Μεγάλου Αδελφού», πρωτοστατώντας στις ψηφιακές και τηλεφωνικές παρακολουθήσεις των πολιτών της.  Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται διάφοροι ακτιβιστές θεωρώντας πως η αχανής ασιατική χώρα φτιάχνει σιγά σιγά και μεθοδικά ένα δίκτυο παρακολούθησης που θα ήθελε να είναι εφάμιλλο με αυτό του διαβόητου PRISM της αμερικανικής Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSA).

«Σήμερα μεγάλες κυβερνήσεις όπως αυτή της Ινδίας αρχίζουν να υιοθετούν τις χειρότερες δυνατές πρακτικές όσον αφορά στο ζήτημα της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», τονίζει ο Σουνίλ Αμπραχάμ του Ινδικού Κέντρου Διαδικτύου και Κοινωνίας, επισημαίνοντας πως ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της Ινδίας, Σαλμάν Κουρσίντ, σε πρόσφατη δήλωση του έμοιαζε… βαθιά νυχτωμένος σχετικά με τις μυστικές παρακολουθήσεις της NSA, χαρακτηρίζοντας τις ως «απλώς διερευνητικές».

Άλλωστε, ο ντόρος που ξέσπασε πριν μερικές ημέρες με τις παρακολουθήσεις του κινητού τηλεφώνου της Άγκελα Μέρκελ, δεν άφησε ασυγκίνητο τον Ινδό πρωθυπουργό Μανμοχάν Σινγκ, εκπρόσωπος του οποίου δήλωσε ρητά πως «ο πρωθυπουργός δεν χρησιμοποιεί κινητό τηλέφωνο. Το γραφείο του χρησιμοποιεί ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αλλά δεν έχει προσωπικό e-mail. Δεν ανησυχούμε για υποκλοπές ή οτιδήποτε τέτοιο».

Δεν συμβαίνει ωστόσο το ίδιο με πολλούς άλλους Ινδούς ανώτατους αξιωματούχους, οι οποίοι έχουν λάβει κυβερνητική διαταγή να σταματήσουν να χρησιμοποιούν το προσωπικό τους e-mail από τον Δεκέμβριο. Είναι μια κίνηση που, όπως θεωρεί το βρετανικό δίκτυο BBC, καταδεικνύει την βεβαιότητα της ινδικής κυβέρνησης πως οι υπάλληλοί της πέφτουν θύματα παρακολουθήσεων από την NSA.

Κι όλα αυτά την ώρα που το Νέο Δελχί ετοιμάζεται να θέσει εν ευθέτω χρόνω σε εφαρμογή το Κεντρικό Σύστημα Παρακολούθησης (Central Monitoring System ή CMS), που έχει σχεδιαστεί για να δώσει στις μυστικές υπηρεσίες της χώρας  πρόσβαση στις τηλεφωνικές κλήσεις πολιτών καθώς και τον έλεγχο των διαδικτυακών επικοινωνιών.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Γυναίκες βουλευτές φόρεσαν τη μαντήλα μέσα στην Βουλή

Γυναίκες βουλευτές φόρεσαν τη μαντήλα μέσα στην τουρκική Βουλή Να βάλουν τέλος στην απαγόρευση της μαντήλας εντός του κοινοβουλίου της Τουρκίας αποφάσισαν τέσσερις γυναίκες βουλευτές του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν. Οι βουλευτίνες εμφανίστηκαν στην αίθουσα της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, φορώντας την παραδοσιακή μαντήλα, δηλώνοντας ότι η απόφασή τους στηρίζεται αποκλειστικά στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

«Η Τουρκία σημειώνει πρόοδο στο πεδίο των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών», ανέφερε η κυρία Νουρκάν Νταλμπουντάκ, υποστηρίζοντας ότι η χώρα «έθεσε τέλος σε μια "τεράστια ντροπή"», αναφερόμενη στην πρόσφατη άρση των περιορισμών που ίσχυαν επί δεκαετίες.
Γυναίκες βουλευτές φόρεσαν τη μαντήλα μέσα στην τουρκική Βουλή «Δεν θα αφήσουμε την Εθνοσυνέλευση να γίνει αποκλειστικός χώρος του κυβερνώντος κόμματος. Θα αντιταχθούμε στη νέα πρακτική με κάθε ευκαιρία», δήλωσε, αντίθετα, ο αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), κ. Φαρούκ Λόγογλου.

Τα δύο άλλα κόμματα της Αντιπολίτευσης, το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) και το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), δήλωσαν πάντως ότι δεν προτίθενται να αντιδράσουν στην παρουσία βουλευτών με μαντήλα.

Η τελευταία φορά που γυναίκα βουλευτής εμφανίστηκε με μαντήλα στην εθνοσυνέλευση ήταν το 1999, κατά την τελετή ορκομωσίας της τότε κυβέρνησης του Μπουλέντ Ετσεβίτ που κατέληξε επεισοδιακή. Ο Ετσεβίτ είχε αναφερθεί με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στην βουλετή του ισλαμικού Κόμματος της Αρετής. «Δεν είναι εδώ ο χώρος για αμφισβήτηση στο πολίτευμα. Ενημερώστε αυτή τη γυναίκα για τα όρια της!» είχε πει, φανερά εκνευρισμένος, ενώ άλλοι βουλευτές φώναζαν από τα εδρανα: «Βγες έξω».

"Eπίγεια σοφία"

Ο άνθρωπος ξοδεύει τη ζωή του δικαιολογούμενος για το παρελθόν, παραπονούμενος για το παρόν, φοβούμενος το μέλλον. 
Antoine Rivarol, 1753-1801, Γάλλος συγγραφεας


Πρώτα σηκώνουμε ένα σύννεφο σκόνης και μετά παραπονιόμαστε πως δεν μπορούμε να δούμε.
George Berkelay, 1685-1753, Ιρλανδός φιλόσοφος


Την επόμενη φορά που θα έχεις διάθεση για παράπονα, θυμήσου ότι ο σκουπιδοτενεκές σου τρώει καλύτερα από το 30% του πληθυσμού της γης.
Robert Orben,  Αμερικανός ταχυδακτυλουργός

Σαν σήμερα (1/11/ΧΧΧΧ)

451: Ολοκληρώνεται η Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας. Καθόρισε το ορθόδοξο δόγμα σχετικά με τις δύο φύσεις του Χριστού και καταδίκασε τον Μονοφυσιτισμό.

1755: Καταστροφικός σεισμός πλήττει την Πορτογαλία, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 90.000 άνθρωποι ή το 1/3 του πληθυσμού της χώρας.


1897: Μία ομάδα μαθητών από το λύκειο Ντ' Αντζέλιο του Τορίνο ιδρύει μία ομάδα ποδοσφαίρου, την οποία ονομάζει Γιουβέντους.

1968: Πεθαίνει ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο επονομαζόμενος και «Γέρος της Δημοκρατίας», πολιτικός που διετέλεσε και πρωθυπουργός.