Είχαν Θάτσερ με το επικό “rent a spine”τότε με τα Φώκλαντ είχαν Τσώρτσιλ πιο παλιά που στάθηκε μόνος απέναντι στην χιτλερική λαίλαπα κ τώρα έχουν αυτόν τον δικηγόρο που φοβάται κ τον ίσκιο του ψελλίζοντας αλλοπρόσαλλες αρλούμπες pic.twitter.com/5cXpyysF8N
— wizdoctor (@WizdoctorV) March 2, 2026
💥 "This is not Winston Churchill we're dealing with."
— Arsen Ostrovsky (@Ostrov_A) March 3, 2026
President Trump on British PK Keir Starmer’s refusal to support U.S. military action against Iran.pic.twitter.com/RqVz6FrXrR
Του Σάιμον Νίξον
Ανεξάρτητου σχολιαστή και εκδότη του ενημερωτικού δελτίου Wealth of Nations στο Substack.
Οταν ένα drone χτύπησε τη βρετανική αεροπορική βάση στο Ακρωτήρι τα ξημερώματα της 2ας Μαρτίου ανέτρεψε ορισμένες από τις πιο αγαπημένες παραδοχές της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής. Εδώ και χρόνια η Βρετανία παρηγορεί τον εαυτό της με την ιδέα ότι, παρά την απώλεια της σχετικής παγκόσμιας ισχύος της, εξακολουθεί να «παίζει πάνω από την κατηγορία της» και ότι η «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ της δίνει έναν μοναδικό ρόλο στη διεθνή σκηνή – ενός κατώτερου, αλλά αναντικατάστατου εταίρου στην αντιμετώπιση των δυνάμεων του κακού και στη διατήρηση της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες.
Ομως, ο πόλεμος με το Ιράν αναγκάζει τη Βρετανία να αντιμετωπίσει ερωτήματα που για πολύ καιρό προτιμούσε να αγνοεί.
Το πρώτο αφορά τη σχέση με τις ΗΠΑ. Η αντίθεση με τον τελευταίο αμερικανικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο έντονη. Τότε, ο Τόνι Μπλερ συνεργάστηκε στενά με τον Τζορτζ Μπους, επινοώντας μια νομική κάλυψη για τον πόλεμο στο Ιράκ και πραγματοποιώντας μια παγκόσμια διπλωματική περιοδεία για να συγκεντρώσει υποστήριξη για την εισβολή. Ο Ντόναλντ Τραμπ, αντιθέτως, δεν έκανε καμιά προσπάθεια να δικαιολογήσει την επιχείρηση «Επική οργή» με όρους διεθνούς δικαίου, δεν συμβουλεύτηκε συμμάχους και δεν ζήτησε τη συμμετοχή κανενός. Το μόνο αίτημά του προς τη Βρετανία ήταν η χρήση των στρατιωτικών της βάσεων στην Κύπρο και στον Ινδικό Ωκεανό.
Οταν ο Κιρ Στάρμερ αρνήθηκε –με το σκεπτικό ότι η βρετανική κυβέρνηση θεωρούσε τον πόλεμο παράνομο και απερίσκεπτο–, άνοιξε το μεγαλύτερο διπλωματικό ρήγμα μεταξύ των δύο χωρών εδώ και δεκαετίες. Ο πόλεμος στο Ιράκ είχε καταλήξει να θεωρείται το αποκορύφωμα της «ειδικής σχέσης»· ο πόλεμος με το Ιράν, ίσως την έχει διαλύσει.
Δεν έχει σημασία ότι ο Στάρμερ έδωσε άδεια να χρησιμοποιηθούν αυτές οι βάσεις 24 ώρες αργότερα, έστω μόνο για αμυντικούς σκοπούς, αφότου βρετανικές εγκαταστάσεις δέχθηκαν επίθεση. Μέχρι τότε η ζημιά είχε γίνει.
Το δεύτερο ερώτημα αφορά τις ίδιες τις υπερπόντιες βάσεις της Βρετανίας. Στην Κύπρο είναι κατάλοιπο της αποικιακής εποχής, διατηρήθηκαν όταν το νησί απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1960, και έκτοτε παρείχαν ζωτικής σημασίας δικαιώματα χρήσης για αμερικανικές και συμμαχικές επιχειρήσεις σε ολόκληρη τη Μ. Ανατολή. Ωστόσο, η αδυναμία της Βρετανίας να τις υπερασπιστεί από ιρανικά drones αποκάλυψε πόσο βαθιά έχουν αποδυναμώσει τις ένοπλες δυνάμεις οι δεκαετίες υποεπένδυσης.
Χρειάστηκαν δύο εβδομάδες για να αποστείλει η Βρετανία ένα πολεμικό πλοίο στην Κύπρο, ενώ η Ελλάδα και η Γαλλία έστειλαν ναυτική υποστήριξη αμέσως. Το περιστατικό αναζωπύρωσε ερωτήματα στην Κύπρο σχετικά με το αν οι βρετανικές βάσεις θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Αντί να παρέχουν ασφάλεια, έκαναν την Κύπρο στόχο σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν θέλει καμία εμπλοκή.
Το τρίτο ερώτημα είναι το πιο δύσκολο: Ποια συμπεράσματα πρέπει να βγάλει η Βρετανία;
Βραχυπρόθεσμα, η απάντηση φαίνεται να είναι κανένα. Η άμεση αντίδραση των πολιτικών αντιπάλων του Στάρμερ ήταν να τον κατηγορήσουν ότι δεν μπήκε στον πόλεμο του Τραμπ από την αρχή – μια θέση από την οποία έκτοτε έχουν υπαναχωρήσει, καθώς η σύγκρουση άρχισε να μοιάζει με φιάσκο και αποδείχθηκε βαθιά αντιδημοφιλής στους ψηφοφόρους.
Ωστόσο, τα τρωτά σημεία που αποκάλυψε ο πόλεμος με το Ιράν δεν μπορούν να αγνοούνται για πάντα. Η Βρετανία, δημοσιονομικά περιορισμένη και με βαρύ χρέος, μετά βίας μπορεί να υπερασπιστεί το ίδιο της το έδαφος, πόσο μάλλον να ασκήσει επιρροή σε όλη τη Μέση Ανατολή. Η χώρα που κάποτε ισχυριζόταν ότι «κυβερνά τα κύματα» δεν έχει σήμερα κανένα πλοίο σε περιπολία στον Κόλπο. Την ίδια στιγμή, η «ειδική σχέση» έχει μετατραπεί από τον Τραμπ σε εργαλείο εξαναγκασμού σε ζητήματα ενέργειας, εμπορίου και τεχνολογίας, ενώ η δέσμευση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και στην ευρωπαϊκή ασφάλεια τίθεται όλο και περισσότερο υπό αμφισβήτηση.
Η λογική οδηγεί προς μία κατεύθυνση: Η ασφάλεια και ακόμη και η κυριαρχία της Βρετανίας εξαρτώνται από…
μια πολύ στενότερη σχέση με την Ευρώπη, ιδίως επειδή ο πόλεμος με το Ιράν απειλεί να ενισχύσει τη θέση της Ρωσίας στον υπαρξιακό πόλεμο που διεξάγεται στην ανατολική πτέρυγα της Ευρώπης.
Αυτό θα απαιτήσει δύσκολες επιλογές από μια πολιτική τάξη που επί δεκαετίες λέει στον εαυτό της ότι παραμένει μια παγκόσμια δύναμη.
Το drone που χτύπησε το Ακρωτήρι υποδηλώνει ότι η εποχή των παρηγορητικών ψευδαισθήσεων έχει τελειώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου