Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Το θυμάμαι σαν τώρα. Το κατεβασμένο κεφάλι του και τους γερμένους ώμους. Τα νεύρα στο κόκκινο και ο θυμός στο κατακόκκινο. Το άγριο τίναγμα του χεριού του να διώξει το χέρι των γονιών που πήγαινε να τον χαϊδέψει παρηγορητικά. «Αφήστε με! Παρατάτε με!». Το χτύπημα της πόρτας του δωματίου του. Την αβυσσαλέα μοναξιά του. Τον πόνο ψυχής στο απόλυτό του. Τίποτα πιο δύσκολο από το να διαχειριστεί ένα παιδί την αδικία. Και πόσους, ρε φίλε, αδίκησαν! Ανεξοικείωτο στο αδιανόητο. Και όταν μάλιστα τα έχει δώσει όλα για όλα, όπως τα παιδιά γνωρίζουν να χαρίζουν την ορμή τους.
Βέβαια, ο αθλητισμός, ευτυχώς, σε εκπαιδεύει στην ήττα. Μεγάλη υπόθεση στη ζωή η γνώση άρα και η διαχείριση της ήττας. Θα πάθεις, θα μάθεις. Αλλά στην αδικία; Και μάλιστα αυτή που είναι κατ’ επιλογή αδικία ώστε να εξασφαλίσει κάποιος το οικονομικό αντίτιμο της αδικίας που θα προκαλέσει.
Πού πάτε, ωρέ κλεφτόπουλα! Πόσο χαμηλά απλώσατε τα πλοκάμια σας;
Μέχρι και στο σχολικό πρωτάθλημα;
Εκεί που είχε «ψωμάκι»; Οπου κι αν είχε «ψωμάκι»-παντεσπάνι, δουλίτσα να έχουμε;
Αρα σε αγαστή συνεργασία με γονιούς που ήθελαν τα παιδάκια τους… Τα παιδάκια τους!
Και μετά; Τι θα τα έκαναν τα παιδάκια στη ζωή τη ζωένια;
Πάλι κάτι θα βρεθεί, κάποιος/κάποιοι αντίστοιχοι να τα παίρνουν και να τα προχωρήσουν άβρεχτα ζωής; Να τους μοριοδοτήσουν μπαμπέσικα επιτυχίες;
Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις;
Τους βλέπω, πλέον, με βηματάκια ζαρκαδιού και χειροπέδες στα χέρια, φθηνοί, τσίπικοι, αντιμέτωποι με το χάλι της απληστίας τους. Να παχτώνουν χρήμα σε τοίχους.
Αϊ σιχτίρ πια! Αραγε υπάρχει ένας γαμημένος τομέας που να μη βρωμάει;
Τι κατάντια! Είναι πολλά τα λεφτά. Πολλά τα χρόνια. Πολλοί οι πρωταγωνιστές και τα πιόνια.
Πόσοι και πόσοι αδικήθηκαν;
Μεγάλη ευεργεσία η αποκάλυψη. Και για εκκολαπτόμενους. Ακούω γονείς να δηλώνουν, παρελθοντολογώντας οι δυστυχείς, για τον αγώνα τους κατά της αδικίας όπως τη διαπίστωναν σε παιχνίδια: «Κάναμε καταγγελία, κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας αλλά φωνή βοώντος».
Με συγκινεί η χροιά της φωνής τους, μπορώ να φανταστώ τις αποχρώσεις των συναισθημάτων τους. Αλλά λάτρεψα και το πώς κατέληγε ο λόγος τους: «Εντάξει, στεναχωρήθηκε πολύ το παιδί μας αλλά προχώρησε».
Αυτό! Αυτό ακριβώς! «Το παιδί προχώρησε». Και μα την αλήθεια μου, χαίρεται η ψυχή μου, όχι χαιρέκακα αλλά ως ευεργεσία κοινωνίας, ότι έφτασε η ώρα να κοπούν τα πόδια όσων σκορπούσαν αδικία. Στο «εδώ» που κλείνει ο δρόμος τους και δεν θα προχωρήσουν άλλο.
Ανθρωπάρια αχόρταγα, άπληστα.
Μα …
μέχρι και στο σχολικό πρωτάθλημα, μωρέ! Φαντάσου πιο πάνω… Σαπίλα.
ΥΓ: Ενημερωτικά, να γνωρίζετε ότι μοριοδοτούνται για εισαγωγή στα πανεπιστήμια 100 αθλήματα. ( Δουλίτσα να υπάρχει.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου