Δεν έχουν χάσει μόνο την ικανότητα να κυβερνούν, αλλά και την αίσθηση του γελοίου. Καίγεται η χώρα του και το μειράκιον αντί να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους εκφωνεί διαγγέλματα και λέει "όχι στη βία"! Γράψε και μια έκθεση Μανωλάκη, να τη βάλουμε στο σχολικό λεύκωμα. https://t.co/swF6rKjjqN
— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) October 19, 2026
Οι δημοκρατίες που ανέρχονται κουκουλοφόρους και χουλιγκανους δεν θα είναι δημοκρατίες για πολύ.
— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) October 18, 2026
Κυρία στα πρόθυρα νευρικής κρίσης σχολιάζει στη γαλλική τηλεόραση αυτό που της φαίνεται αδιανόητο. «Αντί να υποχωρούν οι διαδηλωτές μπροστά στους αστυνομικούς, υποχωρούσαν οι αστυνομικοί».
Η εικόνα παρ’ ημίν δεν είναι απλώς οικεία. Είναι ο κανόνας της διαμαρτυρίας όταν την αναλαμβάνουν οι επαγγελματίες της βίας. Το δε αντίθετο θεωρείται ως απρόκλητη επίδειξη αστυνομικής βίας και επισύρει πειθαρχικές διώξεις.
Στη Γαλλία όμως τα έθιμα είναι διαφορετικά. Εκεί είθισται η αστυνομία να επιτίθεται σε όσους καίνε, καταστρέφουν ή λεηλατούν.
Φαίνεται όμως ότι αυτή τη φορά τα έθιμα αλλοιώθηκαν. Εκπρόσωπος των αστυνομικών δηλώνει ότι τους άφησαν άοπλους, χωρίς κροτίδες και δακρυγόνα, ότι οι πυροσβέστες δεν μπορούσαν να πλησιάσουν, με αποτέλεσμα χίλιοι συνάδελφοί τους να καταλήξουν τραυματισμένοι στο νοσοκομείο.
Τα γράφω αυτά όχι για να εκφράσω τη χαιρεκακία μου απέναντι στους φίλους Γάλλους που, όταν τα παλιόπαιδα κατέστρεφαν το κέντρο της Αθήνας, είχαν απελευθερώσει την επαναστατική τους αδρεναλίνη για να αφουγκραστούν τη φωνή των νέων. Αλλά για να αναδείξω μια πτυχή αυτού που συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία και όχι μόνον. Η αδυναμία της αστυνομίας να αντιμετωπίσει τις καταστροφές είναι το σύμπτωμα μιας φοβισμένης πολιτείας απέναντι στην κοινωνία την οποία υποτίθεται καλείται να προστατεύσει. Ένας φοβισμένος κρατικός μηχανισμός είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνος από έναν διαλυμένο κρατικό μηχανισμό.
Με έναν πρόεδρο ο οποίος κοιτάει το ημερολόγιο περιμένοντας την ημέρα που θα απαλλαγεί από το βάρος των καθηκόντων του και μια αντιπολίτευση η οποία προτείνει δύο Γαλλίες όπου η μία ακυρώνει την άλλη, η πολιτική κρίση που προκάλεσε ο Μακρόν με τις άτυχες εκλογές έχει μετατραπεί σε κρίση της πολιτικής.
Η πολιτική έχει χάσει την αξιοπιστία της.
Πόσοι πιστεύουν ότι μπορούν μερικές πολιτικές κινήσεις να λύσουν την οικονομική δυσανεξία της μεσαίας τάξης;
Και από ποιον;
Η Λεπέν μπορεί να προστατεύσει τα σύνορα από τη νέα μετανάστευση, όμως δεν μπορεί να αποκαταστήσει την κοινωνική συνοχή της περίφημης πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πούτιν μπορεί να παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή της ισχυρότερης ευρωπαϊκής χώρας. Ακόμη κι αν πρόκειται για παρανοϊκή θεωρία συνωμοσίας, κάτι σημαίνει για την ψυχολογική κατάσταση της δημόσιας ζωής.
Αλήθεια, πώς αισθάνονται τα πλήθη όταν ξέρουν ότι η εναλλακτική στον Μακρόν φέρνει τη Γαλλία κοντά στον Πούτιν;
Και πώς αισθάνονται όταν βρίσκονται δίπλα στις παλαιστινιακές σημαίες και στις συμμορίες που έκαψαν το ιστορικό δημαρχείο της Λιμόζ;
Στη Γαλλία αναδεικνύεται η ανωμαλία της ευρωπαϊκής δημοκρατίας.
Και η πολιτική μετριότητα δίνει και…
το στίγμα της ευρωπαϊκής αδυναμίας στο παγκόσμιο στερέωμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου