Με ρώτησε σήμερα η τριών ετών κόρη μου. Μπαμπάκι (έτσι με λέει) γιατί είναι τόσο άχρηστος ο κύριος; Γιατί ο διευθυντής του είναι ακόμα χειρότερος από αυτόν μωρό μου, της απάντησα. https://t.co/BtqL6iWaWI
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) October 21, 2026
Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ
Καλά να πάθουμε, γιατί δεν φταίει κανείς άλλος εκτός από εμάς.
Οι Τούρκοι κινήθηκαν πρώτοι με το περιβόητο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, που αμφισβητεί ακόμη και την αιγιαλίτιδα ζώνη στη Νότια Κρήτη.
Εμείς αντί να ξεκινήσουμε τη διαδικασία για την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., όπως έχουμε το δικαίωμα και το επαναλαμβάνουμε κουραστικά χωρίς ποτέ να κάνουμε τίποτα, επινοήσαμε την κουτοπόνηρη στρατηγική να χωθούμε μεταξύ των δύο αντιμαχομένων στρατοπέδων στον εμφύλιο της Λιβύης και, με αξιοσημείωτη σοφία, διαλέξαμε την πλευρά των κατσαπλιάδων.
Αξέχαστη μένει η φάρσα με τον «στρατάρχη» Χαλίφα Χαφτάρ και το βαμμένο μουστάκι του ποντικοουρά να καταλύει στη «Μεγάλη Βρεταννία» αργά τη νύχτα.
Και δεν μας έγινε μάθημα, επιμείναμε στην κωμωδία, μέχρι και πρόσφατα, καλλιεργώντας καλές σχέσεις με τους διαδόχους του δήθεν στρατάρχη, που είναι φυσικά οι γιοι του, οι οποίοι εξίσου φυσικά τσακώνονται μεταξύ τους.
Υποκύψαμε στον εκβιασμό τους και τους βρήκαμε λεφτά μέσω της Ευρώπης, για να μη στέλνουν τις καραβιές με τους μετανάστες. (Ελπίζω να σταματήσαμε εκεί και να μη μας δάγκωσαν βαθύτερα οι κατσαπλιάδες). Στο τέλος όμως, μας φάγαν τα λεφτά, μας πιάσαν και τον πισινό από πάνω. (Μετά συγχωρήσεως, αλλά η γλώσσα προσαρμόζεται στο θέμα: κατσαπλιάδες). Γιατί συνέχισαν να στέλνουν, έπειτα από μια παύση λίγων μηνών, και τις προάλλες ενέκριναν το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, μέσω της Βουλής τους, η οποία είναι Βουλή όσο και ο Χαλιφάκος ο φίλος μας είναι στρατάρχης.
Εφόσον λοιπόν η Τουρκία μπορεί να προσφέρει περισσότερα, εκεί θα πάνε. Αυτοί οι Χαφταραίοι, που λέτε, είναι μια οικογένεια που εκτείνεται σε φατρία και οι οποίοι έχουν πάρει υπό τον έλεγχό τους μια περιοχή της Λιβύης, με τον σκοπό να την εκμεταλλευτούν οικονομικά προς ίδιον όφελος. Πειρατές είναι οι άνθρωποι, επαγγελματίες, δεν νομίζω ότι το έκρυψαν ποτέ.
Εμείς τους είδαμε ως οιονεί κρατικό μόρφωμα.
Οσον αφορά, τέλος, τις συνέπειες από την αναγνώριση του Μνημονίου εκ μέρους της δήθεν Βουλής, παραπέμπω στη…
φοράδα και το αλώνι.
Πρόκειται για μια μπούρδα, την οποία μόνο η Τουρκία και η δική μας αντιπολίτευση παίρνουν στα σοβαρά. Η τελευταία όμως δεν μετράει, γιατί αυτοί παίρνουν στα σοβαρά και το ξυλόλιο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου