Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ
Πριν από 60 χρόνια, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, η Αγγλία αντιμετώπιζε την Αργεντινή.
Υστερα από έναν επεισοδιακό αγώνα με highlight το κλάδεμα του αρχηγού της Αργεντινής Αντόνιο Ρατίν στον Μπόμπι Τσάρλτον και λίγο αργότερα τη διαμαρτυρία του στον γερμανό διαιτητή που έφερε την αποβολή του, η Αγγλία είχε νικήσει με 1-0.
Περισσότερο όμως ενδιαφέρον από το αποτέλεσμα είχαν οι ίδιοι οι παίκτες της Αργεντινής. Από τον τερματοφύλακα Αντόνιο Ρόμα της Μπόκα Τζούνιορ, μέχρι το σέντερ φορ Λουίς Αρτιμε της Ιντεπεντιέντε, όλοι οι παίκτες της Εθνικής Αργεντινής έπαιζαν σε συλλόγους της χώρας τους.
Τα τέσσερα ματς που είχε δώσει στη διάρκεια της παραμονής των 10 ημερών η Εθνική Αργεντινής δεν ήταν αρκετά για να διαλύσουν τον μύθο: για την Αγγλία και την Ευρώπη το ποδόσφαιρο της Αργεντινής ήταν ένα ποδόσφαιρο που οι αμυντικοί δεν άφηναν ποτέ να περάσει και ο παίκτης και η μπάλα – με προτεραιότητα στο stop στον παίκτη.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 η Εθνική Αργεντινής θα έχει 26 παίκτες. Από τους 26, μόνο ο Γκονζάλο Μοντιέλ της Ρίβερ Πλέιτ και ο Λεάντρο Παρέδες της Μπόκα Τζούνιορς παίζουν σε ομάδες της Αργεντινής. Τους αργεντινούς παίκτες τους έχουμε δει σε επίσημα και φιλικά ματς της Εθνικής τους και στα ευρωπαϊκά ματς των ομάδων τους. Ο μέσος φίλαθλος πρέπει να έχει δει τον Λιονέλ Μέσι να παίζει ποδόσφαιρο περισσότερο από όσο έχει δει τη μάνα του και τον πατέρα του αφ’ ότου έφυγε από το σπίτι μετά τα 21.
Πειράζει;
Μόνο τα φασόλια στη φυλακή πειράζουνε, που λέγανε και οι παλιοί μάγκες.
Μόνο που ανάμεσα στο πειράζει και την οικειότητα που, αν δεν φέρει απαξίωση φέρνει ανία, μεσολαβεί ένας μεγάλος γκρίζος χώρος που έχει αρχίσει να εξαντλείται.
Το ποδόσφαιρο, όπως και κάθε άλλη μορφή ποπ κουλτούρας, καταστρέφεται από την υπερπροβολή. Οχι για τις μικρές ηλικίες που τώρα βλέπουν τις πρώτες διοργανώσεις τους, αλλά για μεσαίες και τις μεγάλες που στην επανάληψη προσπαθούν να δουν αν έχει απομείνει μαγεία. Στις μεσαίες ηλικίες που πιστεύουν ότι μπορούν ακόμα να κάτσουν με τους φίλους τους και να δουν τα ματς πίνοντας μπίρα και τρώγοντας πίτσα, μέχρι να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν είναι να μιλάνε μπουκωμένοι ρίχνοντας κάποια ματιά στην οθόνη μόνο στα ριπλέι.
Στις μεγάλες που εδώ και καιρό εγκατέλειψαν την προσπάθεια και σταμάτησαν να βλέπουν.
Μετά την υπερπροβολή που καταστρέφει το παιχνίδι, η απληστία καταστρέφει και τους θεατές.
Οι ομοσπονδίες και οι ομάδες δεν θέλουν τους παλιούς οπαδούς που ξεκινούσαν από τα πέταλα για να καταλήξουν στο κέντρο ή στα επίσημα, αναλόγως πού θα τους έφερνε η ζωή, αλλά μαγνητοφωνημένα γέλια και χειροκροτήματα, όπως έχουν τα sitcom στην τηλεόραση. Στο όνομα της μάχης κατά του χουλιγκανισμού ανεβάζουν τις τιμές των εισιτηρίων.
Το αποτέλεσμα θα είναι κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον στο γήπεδο να πηγαίνουν τα σελέμπριτι, οι προσκεκλημένοι των χορηγών, οι απομονωμένοι στις σουίτες και μπορεί μισό πέταλο φτηνών εισιτηρίων που θα παίζουν τον ρόλο των χούλιγκαν. Ετσι, για το γραφικό της υπόθεσης.
Πριν από λίγο καιρό, ο Ρουντ Γκούλιτ, έπειτα από ένα ματς Αρσεναλ – Τσέλσι, είχε κάνει δηλώσεις ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι φρικτό και δεν διασκεδάζει. Αναφέρθηκε στο ποδόσφαιρο του πάσα, πάσα, πάσα, που κανένας παίκτης δεν παίρνει την ευθύνη της ατομικής ενέργειας, σε ομάδες που δίνουν μεγάλη σημασία στο να κερδίσουν κόρνερ ή πλάγια άουτ ώστε να φάνε τον χρόνο και στην υπερανάλυση που δεν αφήνει να ξεπηδήσουν παίκτες όπως ο Γιαμάλ.
Ο,τι είπε ο Γκούλιτ ισχύει.
Ισχύει ακόμα περισσότερο η καταστροφή της μαγείας από την υπερπροβολή. Κάτι σαν να βλέπεις Χάρι Πότερ και η κάμερα να πηγαίνει πίσω και να βλέπεις σκηνοθέτες και τεχνικούς να κινηματογραφούν την σκηνή.
Περισσότερο από το να αναρωτιόμαστε «ποιος είναι αυτός ο αρχηγός της Αργεντινής που την είπε στον Γερμανό;» και 100 sites και 200 βιντεάκια στο ΥouΤube να μας λένε όλη την ιστορία, θέλουμε…
να τον θυμόμαστε να φεύγει προς τα αποδυτήρια επιστρέφοντας στην πατρίδα του. Και στον μύθο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου