Καλή διάλυση απατεώνες. Θα ξεχαστεί η θλιβερή παρουσία σας σε μέρες.. https://t.co/GBHA2Lnxam
— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) June 7, 2026
Κοίτα ρε που στο τέλος αποδείχθηκε πως ο πιο έντιμος και ευθύς συριζαίος είναι ο Καρανίκας.
— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) June 7, 2026
Της Αγγελικής Σπανού
Για όσους δεν έχουν βιωματική εμπειρία στον χώρο της Αριστεράς είναι δύσκολο να καταλάβουν τις βαθιές αιτίες των έξι διασπάσεων του ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 μέχρι σήμερα (ΛΑΕ, Πλεύση, ΜέΡΑ25, Κόσμος, Δημοκράτες, Νέα Αριστερά). Το αντιμνημόνιο έδιωξε τον Λαφαζάνη, την Κωνσταντοπούλου και τον Βαρουφάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη μνημονιακή στροφή του, αλλά μεταξύ τους γιατί δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν, αν όχι και οι τρεις, τουλάχιστον οι δύο;
Αφού ο Κόκκαλης έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα για να δημιουργήσει κόμμα πολιτικής οικολογίας, γιατί το εγκαταλείπει τώρα που ο Τσίπρας επιστρέφει ως πολιτικός αρχηγός;
Η Νέα Αριστερά δημιουργήθηκε μετά το σοκ Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά γιατί δεν επέστρεψε αφού τον έδιωξαν;
Και τώρα που διασπάστηκε και η Νέα Αριστερά γιατί δεν τα βρίσκουν με κάποιο άλλο κόμμα που προήλθε από διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ;
Και πώς εξηγείται ότι ένας 79χρονος πολιτικός, ο Γ. Δραγασάκης, παίρνει την έδρα της Νέας Αριστεράς από την οποία παραιτήθηκε η Εφη Αχτσιόγλου αλλά ανεξαρτητοποιείται;
Για να φτάσει κανείς κοντά σε μια κάπως πειστική ερμηνεία θα πρέπει να μυηθεί στις προσωπικές διαφορές και στην ιδιοσυγκρασία των πρωταγωνιστών.
Για το βάθος της αντιπαλότητας Βαρουφάκη – Τσακαλώτου αποκαλυπτικό είναι το βιβλίο του Βαρουφάκη.
Για τις δυσκολίες της Κωνσταντοπούλου στις συνεργασίες αρκούν οι μαρτυρίες πρώην εργαζομένων και βουλευτών της Πλεύσης Ελευθερίας.
Για το χάσμα μεταξύ Χαρίτση – Σκουρλέτη, Φίλη – Δούρου, Γεροβασίλη – Βούτση δεν πρόκειται κανείς να βγάλει άκρη παρά μόνο, ενδεχομένως, αν έχει πληροφορίες για το ξεκίνημά τους στην πολιτική, δεκαετίες πριν.
Πολιτικοί τους αντίπαλοι ξεμπερδεύουν επικαλούμενοι αντιεπιστημονικές θεωρίες για εμφύλια πάθη που καταδυναστεύουν, νομοτελειακά, τον χώρο της Αριστεράς.
Αλλοι, επιρρεπείς στις ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις, ανατρέχουν στους κατά Φρόιντ «ναρκισσισμούς των μικρών διαφορών» και στο «ιδεώδες του εγώ» (τελικός στόχος) που καταλήγει να γίνεται «ιδεώδες Εγώ» (παιδική αίσθηση παντοδυναμίας) με καταστροφικά αποτελέσματα.
Σύντροφοί τους αναγνωρίζουν ότι αυτή η αιματοχυσία προκύπτει από τις πολλές κρύπτες στις οποίες στοιβάζονται μυστικά, ματαιώσεις, απωθημένα και ανομολόγητες φιλοδοξίες. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος που πάνω απ’ όλα θέλει να είναι βουλευτής διακηρύττει ότι τον ωθεί η αγωνία του για ιδεολογική καθαρότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Ή άλλος που έχει ηγετικές βλέψεις ορκίζεται στο όνομα των προοδευτικών συγκλίσεων απέναντι στη Δεξιά και την ολιγαρχία.
Με άλλα λόγια, οι περισσότεροι ανάμεσά τους συσκοτίζουν οτιδήποτε παραπέμπει σε προσωπική ατζέντα προβάλλοντας τον εαυτό τους ως φορέα ηθικού πλεονεκτήματος που έχει δίκιο, παλεύει για τους «κάτω», ξέρει την αλήθεια και την υπερασπίζεται περισσότερο από τους πρώην συντρόφους που την αναζητούν κάπου παραπέρα.
Ηθελαν να αλλάξουν τον κόσμο και κατέληξαν...
να αλλάζουν κόμματα, χωρίς να αλλάζουν οι ίδιοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου