Τελικά, όσο κι αν δεν το σχεδίαζε ο Κυριάκος, θα είναι αυτός που θα αποδώσει (ή θα προσπαθήσει να αποδώσει) πολιτική και ιστορική δικαιοσύνη απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά, εκ μέρους του Μητσοτακέικου. Όχι ότι το χε σκοπό της ζωής του ο πρωθυπουργός, το αντίθετο μάλιστα, πλην όλα δείχνουν ότι τελικά θα είναι ο τρίτος της οικογενειακής σειράς που θα αναμετρηθεί με τον Μεσσήνιο. Πρώτα ο πατέρας του, έπειτα η αδερφή του, τώρα αυτός. Αυτό που βλέπουμε σήμερα μοιάζει με δεκαπενταετή λούπα που περνά μπροστά μας, είναι ένας κύκλος που ζητά είτε νέα επιβεβαίωση της νομοτέλειας του, είτε τελική κάθαρση.
Τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο Αντώνης τον γκρέμισε ψυχρά από την κυβέρνηση, αν και ήταν το αγαπημένο του παιδί που τον πήρε απ’ τα τσικό και τον έκανε υπουργό εξωτερικών. Τον γκρέμισε προς μεγάλη χαρά του Ανδρέα Παπανδρέου, όπως με μέγιστη χαρά δέχονται την σημερινή πολεμική του κατά του πρωθυπουργού, ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας ή η Κωνσταντοπούλου.
Μια δεκαπενταετία αργότερα, ο Αντώνης κατάφερε να πείσει την Ντόρα ότι δεν ήταν πια επικίνδυνος κι ότι είχε μετανιώσει για τον πρότερο βίο του, μέχρι που πήρε την συναίνεση της για την επιστροφή του στην ΝΔ του Καραμανλή. Κι ύστερα, στην στροφή αλλαγής ηγεσίας, την κέρδισε πουλώντας τον εαυτό του στην βάση του κόμματος ως τον άνθρωπο μακριά από τα τζάκια.
Τώρα, έρχεται η τρίτη και φαρμακερή.
Ετοιμάζεται να ξαναφτιάξει κόμμα, με μόνο και αποκλειστικό στόχο την εκδίωξη του Κυριάκου από την πρωθυπουργία, ακόμα κι αν εκείνος θα είναι ψηφισμένος από τον λαό και μακράν πρώτος από όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. Έτσι που καταλήγει το πράγμα, θα πρόκειται για μάχη μέχρις εσχάτων στην οποία δεν θα υπάρξουν υποχωρήσεις, συμβιβασμοί ή ισοπαλίες.
Ακόμα και η Κουτσή Μαρία καταλαβαίνει ότι δεν ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης που επιδίωξε αυτή την αναμέτρηση. Πλην, όσο κι αν προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί απ’ αυτές τις πλευρές της οικογενειακής του ιστορίας, φαίνεται ότι αυτή η άτιμη ξαναμπήκε απ’ το παράθυρο και θρονιάστηκε στο σαλόνι του, ερήμην των σχεδίων του.
Ο Σαμαράς μοιάζει να κινείται ως έρμαιο μιας προσωπικής ιστορικής κατάρας που τον κατατρύχει. Παραμένει (πολιτικά) ζωντανός, όσο σκοτώνει (πολιτικά) Μητσοτάκηδες. Αυτό προσπαθεί να κάνει και τώρα με την σιγουριά ενός υπνοβάτη, όταν όλοι γύρω του προσπαθούν να τον αποτρέψουν.
Παίζει το κεφάλι του με δική του απόφαση και με σχεδόν μανιακή αποφασιστικότητα. Αν αποτύχει, θα καταγραφεί ως ένας εμμονικός που εξευτελίστηκε άνευ λόγου στα στερνά του, που ξαναπούλησε την παράταξη του και αποσύρθηκε ηττημένος και μόνος.
Ο δε Κυριάκος, υποχρεωμένος κι αυτός τώρα να τα βάλει με τον Σαμαρά, μάλλον μαθαίνει πως όσο μοντέρνοι κι αν είναι οι καιροί των οποίων είναι καβαλάρης, η Μαδάρα που βλέπει από την αυλή του πατρικού στην Σούδα υπάρχει, και του φορτώνει στους ώμους τα παλιά οικογενειακά βάρη.
Μοιάζει ιστορική ειρωνεία, αλλά για να γίνει ο πρωθυπουργός που θα καβατζάρει θριαμβευτής το 2030, πρέπει …
πρώτα να αποπληρώσει σήμερα το χρέος του πατέρα του από το 1993, και της αδερφής του από το 2009.
Μυστήριο πράγμα η Ιστορία…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου