ο Σαμαράς δεν έχω καταλήξει ακόμα γιο ποιον αποτελεί μεγαλύτερη ντροπή: για τη ΝΔ ή για την Άννα Βίσση; pic.twitter.com/z9tAeeqmBU
— τάσος (@kostasos) June 9, 2026
Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ
Μέσα στο προσωπικό άχτι που τον κατατρύχει, τόλμησε μέχρι κι αυτό: να ταυτίσει τον Αλέξη Τσίπρα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Να ταυτίσει δηλαδή εκείνον που έστησε ένα κατασκευασμένο σκάνδαλο εναντίον του για να τον χώσει φυλακή (Novartis), με τον άνθρωπο που απάλλαξε την χώρα από το καθεστώς του σκανδαλοποιού.
«Μητσοτάκης και Τσίπρας είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος» είπε κατά λέξη.
Το λες και ύβρη με την αρχαιοελληνική έννοια.
Ο Αντώνης Σαμαράς ουσιαστικά ανήγγειλε την Παρασκευή από το Ηράκλειο το καινούργιο του κόμμα.
Μόνο το πότε θα καταθέσει όνομα και σήμα στον Αρειο Πάγο δεν μας είπε, όλα τα υπόλοιπα τα άπλωσε φαρδιά πλατιά μπροστά μας σαν χειροποίητο τραχανά.
Το ιδεολογικό πλαίσιο (άκρως συντηρητικό), την πολιτική πλατφόρμα (τουρκοφαγική, πατριδοκαπηλίας), την ποιότητα των επιχειρημάτων (Πολιτική Άνοιξη του ’90), την ίδια την βαθύτερη ψυχή του εγχειρήματος (παθολογικός αντιμητσοτακισμός).
Από την σοφία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ο Σαμαράς απορρίπτει το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», προτιμώντας να ενστερνιστεί (και επαναβεβαιώσει) τον μύθο του βατράχου και του σκορπιού από τον Αίσωπο.
Με γεια του με χαρά του, εκεί στην Κρήτη όπου μίλησε χρησιμοποιείται ευρέως η λαϊκή παροιμία «όσα σου κάνει η κεφαλή σου, δεν σου τα κάνει ο κόσμος όλος».
«Εφθασες στα 75 σου, γιατί δεν κάθεσαι ήσυχος;» αυτοαναρωτήθηκε μπροστά στο γλίσχρο Ηρακλειώτικο κοινό του.
«Διότι στους αγώνες για την πατρίδα δεν υπάρχει σύνταξη», απάντησε στον εαυτό του.
Εχει δίκιο. «Το συμβόλαιο με την συνείδηση σου σε ακολουθεί μέχρι την τελευταία σου πνοή», πλην δεν σε ακολουθεί μόνο αυτό. Σε ακολουθούν επίσης (επαυξημένα όσο γερνάς) ο ναρκισσισμός σου, η προσωπική εκδικητικότητα, το σύνδρομο του σωτήρα, το μαράζι μην και νιώσεις στο περιθώριο.
Τα χρόνια επίσης φέρνουν διαλείψεις στην μνήμη. Θυμάται τις δόξες των Ζαππείων και του πρωθυπουργικού γραφείου (2009-15), πλην ξεχνά επιτηδείως την έρημο που διένυσε ανάμεσα στο 1995 και το 2004, όταν χαρακτηρισμένος ως προδότης της παράταξης, τα κουτσόπινε με δυο-τρία φιλαράκια στις ταβέρνες δίχως τα διπλανά τραπέζια να του δίνουν σημασία.
Κατάφερε να το γυρίσει μια φορά τούμπα, επέστρεψε γονυπετής απέναντι σε κείνους που ‘χε γκρεμίσει, ορθώθηκε, έγινε αρχηγός και Πρωθυπουργός, κέρδισε τον γενικό σεβασμό για την προσφορά του 2012-15 στην πατρίδα. Τώρα νοστάλγησε ξανά την έρημο του ’95-2004. Αβυσσος η ψυχή των 75άρηδων αυτόκλητων υπερασπιστών της βαθιάς παραταξιακής ψυχής.
Σήμερα ο Σαμαράς έχει έναν μόνο στόχο: να πάρει ένα 3% και 10 βουλευτές, να μην πάρει αυτοδυναμία ο Μητσοτάκης και να πει ότι θα στηρίξει μια κυβέρνηση ΝΔ αλλά με άλλον Πρωθυπουργό, όχι αυτόν που θα ΄χει κερδίσει το 30% ή το 35% του ελληνικού λαού.
Δεν μοιάζει ηθικοπολιτικά νομιμοποιημένο όλο τούτο, αλλά ποιος νοιάζεται;
Επί του παρόντος τον δοξάζουν αυτοί που κόντεψε να τον χώσουν πίσω από τα σίδερα. Βεβαίως, ο καθένας έχει το δικαίωμα στο προσωπικό του όνειρο. Απλώς, όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν ο Θεός γελάει. Κι όταν οι νάρκισσοι μεθοδεύουν, συχνά η κάλπη καγχάζει.
Υπάρχουν κάποιοι εντός της ΝΔ που λένε πως όλα τούτα θα είχαν αποφευχθεί αν ο Μητσοτάκης έπαιρνε τον Σαμαρά και τον Καραμανλή μια φορά τον μήνα στο τηλέφωνο και τους συμβουλευόταν –τάχα μου δήθεν. Οτι όλα αυτά οφείλονται σ’ ένα προσωπικό γινάτι που κατέληξε μίσος.
Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο ή άδικο. Ξέρω ότι …
ο Μητσοτάκης κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του πήρε τηλέφωνο τον Σαμαρά όσες φορές είχε πάρει και ο Σαμαράς τον Καραμανλή, τον καιρό που εκείνος ήταν Πρωθυπουργός…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου